Maszyna losu

Dwadzieścia lat temu doszło do okrutnej zbrodni, mąż brutalnie zamordował swoją żonę, w wyniku czego trafił do więzienia, a jego córka do domu dziecka, gdzie odebrała sobie życie. Nie zrobiła tego w prosty sposób, stworzyła tytułową „maszynę losu”, która przewracając kolejne przedmioty, doprowadziła do przewrócenia krzesła, na którym stała z pętlą na szyi. Dziś Grinwald – jej ojciec jest już na wolności i chce dokonać zemsty na osobach, które doprowadziły do jego aresztowania, chce w ten sposób pomścić swoje dziecko. W niebezpieczeństwie znajduje się również prokurator Adam Szmyt, a w zasadzie jego córka. Czy uda mu się powstrzymać psychopatycznego mordercę i co z tym wszystkim wspólnego mają pomarańcze?

Adama Szmyta znam już z innej książki Andrzeja Mathiasza, więc wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Autor ma swój charakterystyczny styl, jego książki są mocne, brutalne, szczegółowe, a ich język jest dobitny i wulgarny, więc sięgając po „Maszynę losu”, która tak na marginesie jest niezłym grubaskiem, liczy pięćset pięćdziesiąt stron, przygotujcie się na dosadne opisy i mnóstwo przekleństw. Mnie to w żadnym wypadku nie przeszkadzało, ale wiem, że nie wszyscy to lubią, więc ostrzegam.

Na rozwiązanie zagadki wpadłam sama, lecz dość późno, więc plus należy się pisarzowi, lubię być zaskakiwana, a przez długi czas dałam się wyprowadzać na manowce. Zwroty akcji również były niezłe. Podoba mi się to, że mimo swej objętości, w książce cały czas się coś dzieje. Akcja mknie do przodu, jak rakieta. Nie ma nawet chwili wytchnienia, dlatego czytałam ją z zapartym tchem, choć zaczynając, nieco się obawiałam, czy autor jej nie przegada”. Na szczęście nic takiego nie ma tu miejsca.

Dużą zaletą jest oryginalność, sposób dokonywania zbrodni przez mordercę. Z jednej strony jest on dziwny, a z drugiej, nigdy nie czytałam o czymś podobnym w kryminale. Na myśl przychodzą mi filmiki, w których ktoś puszcza piłeczkę, która po kolei strąca poszczególne przedmioty, które prowadzą do spektakularnego finału. Myślę, że właśnie nimi zainspirował się Andrzej Mathias.

Bohaterowie są różnorodni, jest tu masa skorumpowanych przedstawicieli organów władzy państwowej, dziennikarka, która wtyka nos w nieswoje sprawy, mściwy morderca, a także czwórka ludzi, na których życie czyha Grinwald. Pośród tego wszystkiego mamy Adama Szmyta, którego poznajemy nie tylko z teraźniejszych wydarzeń, lecz również z retrospekcji z czasów jego dzieciństwa.

Jeśli szukacie mocnych wrażeń, dobrze uknutej intrygi, albo czytaliście „Szlam” i Wam się spodobał, to koniecznie sięgnijcie również po „Maszynę losu”, uważam, że jest to dobrze skonstruowany dreszczowiec, który zapewni Wam rozrywkę na kilka dni.

Między pracą, a zwalczaniem wirusów czytałam "Maszynę losu" i o ile "Szlam" autorstwa pana Andrzeja Mathiasza bardzo mi się podobał, to tu mam mieszane odczucia.

Czesław Grinwald wyszedł z więzienia mimo, że miał zasądzone dożywocie za morderstwo własnej żony i to ze szczególnym okrucieństwem. Teraz postanowił zemścić się na ludziach, którzy do jego uwięzienia się przyczynili. Jednak szybko okazuje się, że to nie za więzienie się mści i robi to w sposób jeszcze gorszy niż można by się spodziewać, a samą śmierć zadaje zmyślna maszyna, którą Grinwald opracowuje dla każdej ofiary. Wśród wytypowanych ofiar jest i Adam Szmyt- prokurator z Lublina, którego poznaliśmy w "Szlamie". Grinwald co prawda działa w Krakowie, ale zabieg okoliczności sprowadza Szmyta do Krakowa. Prokurator miota się między chęcią powrotu do domu a potrzebą wytropienia okrutnego mordercy i przecięcia pasma okrutnych zbrodni.

Brzmi to jak dobry kryminał i takie by mogło być, jednak powieść pisana jest chaotycznie, skaczemy rozdziałami między relacjami różnych osób, ale wszyscy wypowiadają się w ten sam sposób, więc nie zawsze wiemy o kogo, albo o "kiedy" chodzi. W dodatku mnóstwo tu wulgaryzmów - nie przeszkadzają mi w książkach jeśli ich używanie jest uzasadnione. Tu każdy klnie byle klnąć. Większość mężczyzn dość przedmiotowo i szowinistycznie traktuje kobiety i w pewnym momencie stało się to nużące. Mnóstwo tu jest "zdupcania", "wydupcania"itd i zupełnie niepotrzebnych wtrętów o przyrodzeniu bohaterów. Jednocześnie brakuje mi ich psychologii, mimo, że współczesność Szmyta przeplatana jest jego wspomnieniami. Ja go lubię jeszcze z poprzedniej książki, tu jest dla mnie jakoś za płytko.

Poleciłabym "Maszynę losu" komuś, kto szuka niewymagającej myślenia lektury na szybko i ma duży dystans do...no ogólnie do wszystkiego 🤷🏽‍♀️....

„Prawda oczyszcza”. Prawda?

Po rewelacyjnym dla mnie „Szlamie” autorstwa pana Andrzeja Mathiasza, który okazał się nieszablonowym i nieklasycznym kryminałem, z dużą dawką czarnego humoru, z przyjemnością sięgnęłam po kolejny tom z cyklu: „Prokurator Adam Szmyt”.

Druga część pt. „Maszyna losu” okazała się równie intrygująca, choć zdecydowanie poważniejsza, co bynajmniej nie ujęło jej sznytu. Mimo wszystko znaleźć tu można humor, który zdecydowanie jest potrzebny przy tym ładunku emocji, który obciąża bohaterów i czytelnika.

Będzie gorzko i niesmacznie. Słodka pomarańcza, będąca swego rodzaju spoiwem głównego wątku i wielu historii bohaterów „Maszyny losu”, pozostawi po sobie cierpki smak…śmierci.

Tak zagmatwana powinna być fabuła kryminalna. Tak właśnie powinien być zamotany w dobrze skonstruowanych jej wątkach czytelnik, któremu podsuwa się niejednoznaczne wskazówki. I tak zaskakujący winien być finał w zabójczej grze.

Weźmiesz w niej udział?

„Sygnatura z tej teczki to sprawa z dziewięćdziesiątego piątego”.

Wymiar sprawiedliwości po dwudziestu latach wypuszcza z więzienia zabójcę Czesława Grinwalda. Dla niektórych ludzi jego miejscem, w którym powinien się znaleźć, jest Gostynin. Dla Grinwalda zaś miejscem dla niektórych ludzi, powinien być tamten świat. Bowiem dla niego priorytetem staje się rozliczenie z przeszłością. Tylko z jednym skutkiem. Bez skrupułów więc rozpoczyna prywatną vendettę.

Dwaj prokuratorzy, Adam Szmyt i Jan Ramocki, nie wiedzą jeszcze, w co pogrywa Grinwald. Wraz z pojawiającymi się ofiarami Szmyt wysuwa pewne podejrzenia.

Czy okażą się słuszne?

Kto zostanie wplątany w archiwalną krakowską sprawę?

I kogo dosięgnie zemsta Grinwalda?

„Jakby ktoś go trącił, choć przecież był tu sam. Tyle że właśnie dotarł tam, gdzie już nie spodziewał się nigdy dotrzeć – do jądra sprawy…. Do jej sedna. Istoty. Do początku całego zła…”.

Zanim jednak czytelnik dowie się, co za tym wszystkim stoi, zostanie wrzucony w wielowątkową historię kryminalną. Poznając przeszłość bohaterów oraz ich obecnie dręczące problemy, prywatne i zawodowe, odkrywamy tajemnice,

które kryją się za powstaniem maszyny losu.

Czy możliwe jest jej zatrzymanie?

Na całe szczęście tytułowa maszyna losu, jest tylko fikcją literacką. Czyż nie?

PS. Zdecydowanie jest to lektura dla dorosłego czytelnika.

Kryminał ,,Maszyna losu", której autorem jest Andrzej Mathiasz premierę miał 16 sierpnia. Tym razem autor w swoim kryminale zabiera nas jak widać po okładce do Krakowa, ale co z tym wszystkim ma wspólnego ukazana pomarańcza ?

Po dwudziestu latach spędzonych w więzieniu na wolność wychodzi Czesław Grinwald. Był skazany za brutalne zabójstwo żony, ale podczas procesu nigdy nie przyznał się do zbrodni i tłumaczył się lukami w pamięci. Po wyjściu postanowił się zemścić na osobach, które doprowadziły go do skazania i zamknięcia. Jednak, aby cierpienie ich było znacznie większe, chce zabić ich dzieci. Nie zabija swoich ofiar bezpośrednio, gdyż tworzy śmiercionośną maszynę losu, która decyduje czy ktoś ma zginąć czy przeżyć. Ofiary do końca liczą na możliwość przeżycia, a wszystko zależy od kolejno po sobie wprawionych w ruch przedmiotów. Prokurator Adam Szmyt, który pojawił się w poprzednim kryminale autora ,,Szlam" stoczy walkę o życie swoje i swoich bliskich. Czy uda mu się ponownie złapać i zamknąć Grinwalda ? A wszystko zaczęło się od dziwnego telefonu do prokuratora z pytaniem o pomarańcze, która stała się pewnym symbolem…

Książka jest dość obszerna, bo liczy ponad 500 stron. Jednak zabójstw jest kilka i są starannie zaplanowane oraz wykonane, co wymaga pewnej ilości treści. Za sprawą zabójstw dzieje się wiele, a morderca jest nieuchwytny. Chociaż z góry znany jest zabójca to za sprawą wielu zwrotów akcji książka trzyma w napięciu.

Ważną kwestią pojawiającą się w tym kryminale są relacje pomiędzy rodzicami a dziećmi. ,,Jednym słowem: wszędzie kłótnie, awantury i rozczarowania. A wszystko przez upadek etosu rodziny. Od tego zaczyna się wszelkie zło." Dopiero w obliczu zagrożenia życia bohaterowie ,,Maszyny losu" dostrzegają, co tak naprawdę jest istotne.

Dodatkowo pojawia się trafny komentarz politycznej i przywołane są w treści wydarzenia, które miały miejsce na polskiej scenie politycznej, a wszystko to ubrane w czarny humor, który równoważy drastyczne zabójstwa spowodowane przez tytułową maszynę losu.

Mam nadzieję, że zaciekawiła Was ,,Maszyna losu" i sięgnięcie po ten bardzo dobrze skonstruowany kryminał z wciągającą fabułą, który posiada wszystkie niezbędne elementy takiej powieści.

Do dobrze zapowiadającego się kryminału nie trzeba mnie długo namawiać. A jeszcze lepiej jest wówczas, gdy warta poznania historia pisana jest piórem nieznanego mi do tej pory autora. Lubię piec dwie pieczenie na jednym ogniu i nie tylko dobrze się bawić podczas lektury, ale i poznawać nowe nazwiska, do których być może będę wracać. Z takimi oczekiwaniami zasiadłam do lektury "Maszyny losu", która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła.

Od samego początku wyraźnie było widać, że autor zaplanował swoją fabułę i podążał w konkretnie wyznaczonym celu. To pozwoliło uniknąć chaosu i porzucić niedopracowane momenty na rzecz płynnie zmieniających się motywów czy akcji, która trzymała w napięciu praktycznie do samego finału. Autor w dodatku zaskoczył mnie lekkim, skupiającym się na odpowiednich detalach stylem, zaangażował mnie w wydarzenia, zbliżył do bohaterów i jednocześnie zachwycił ciężkim klimatem, gdy na pierwszym planie pojawił się wyścig za nieuchwytnym mordercą.

Wszystkie wydarzenia zapoczątkował jeden telefon z zapytaniem o pomarańcze. Prokurator Adam Szmyt nie spodziewał się, że to zapoczątkuje szereg trudnych do przewidzenia wydarzeń. Czesław Grinwald, sadystyczny morderca, właśnie opuścił więzienie i zdecydował się dokonać samosądu na tych, którzy skazali go na lata odsiadki. Każdy nowy dzień niesie więc ze sobą ofiary przy których odnaleźć można chaotyczny bałagan a pojawiające się w śledztwie przedmioty nabierają podwójnego znaczenia. Towarzysząc Adamowi dostrzegamy jak zagmatwana jest to historia, jak trudno przewidzieć kolejny krok Czesława, ale to tylko potwierdza w pełni wykorzystany potencjał tej morderczej przygody.

Mrok wkrada się do fabuły i towarzyszy nam niczym cień, podobnie jak lęk przed kolejnym krokiem sadysty. Autor nie szczędzi nam drastycznych opisów, nie lukruje prawdy - jest intensywnie, niebezpiecznie i przewrotnie, ponieważ na ponad pięciuset stronach wszystko może się wydarzyć. W tle przewijają się aktualne tematy, sięgamy po polityczne zagrywki, walkę o władzę, ludzką hipokryzję a także typowe działania policji w sprawie morderstw, więc na pewno podczas lektury nikt nie będzie się nudził, szczególnie że autor kładzie silny nacisk na wiarygodność.

Ważne sprawy, prywatne życie bohaterów przeplatane z głównym motywem morderstw sprawiają, że "Maszyna losu" pochłania czytelnika bez reszty. Książka intrygująca, bardzo dobrze napisana i serwująca kilka godzin atrakcyjnej, niebezpiecznej przygody. Mam nadzieję, że nazwisko Andrzeja Mathiasza oraz jego pozostałe książki nie przejdą bez echa, ponieważ warto sięgać po powieści, które mają coś do powiedzenia i które mogą pochwalić się licznymi emocjami.

Po dwudziestu latach z więzienia wychodzi Czesław Grinwald. Pała żądzą zemsty do tych, którzy przyczynili się do jego odsiadki. Każdy kolejny dzień to nowa ofiara, a sprawca na miejscu zbrodni zostawia dziwny bałagan. Sam nazywa ją maszyną losu w której każdy przedmiot, puszczony w ruch, nabiera nowego znaczenia i niesie złowieszcze przesłanie. Zresztą nie zatrzyma się dopóki nie dokona aktu zemsty. Rozpoczyna się wyścig z czasem. Prokurator Adam Szmyt próbuje powstrzymać i schwytać mordercę, który właśnie buduje kolejną maszynę losu...

„Maszyna losu” to nieszablonowy i intrygujący kryminał z ciekawym zakończeniem. Pomimo, iż wiemy kto jest mordercą autor niejednokrotnie potrafi nas zaskoczyć i wodzić za nos. Liczne retrospekcje są doskonałym uzupełnieniem i pozwalają poznać szerszy kontekst. Sam pomysł z maszyną losy jest nietuzinkowy i pomysłowy. Przyznaje, że pierwszy raz się z nim spotkałam. Intryga została doskonale przemyślana i dobrze skonstruowana, a zwroty akcji powodują, iż całość czyta się błyskawicznie. Plastyczne i bardzo dosadne opisy mocno działają na wyobraźnię i zapewniając ekstremalne doznania Bardzo pozytywnym zaskoczeniem była spora dawka czarnego humoru przez co nie sposób się niekiedy nie uśmiechnąć. Warto zauważyć, iż w fabuła jest przede wszystkim opowieścią o zemście, takiej która nakręca, niszczy ale niekoniecznie daje ukojenie. Całość jest pełna tajemnic, intryg, niekiedy „wątpliwej” sprawiedliwości oraz zła, które nie bierze się z niczego.

"Maszyna losu ruszyła i już nic jej nie zatrzyma. Żadna chwila słabości. Żadne zawahanie".

"W myślach nazwał swoją konstrukcję maszyną losu, choć wcale nie zamierzał oddać losowi tej inicjatywy."

Po dwudziestu latach odsiadki, na wolność wychodzi Czesław Grinwald. Teraz, nareszcie będzie mógł zemścić się na osobach, które go wsadziły za kratki. "Bo zemsta smakuje najlepiej, gdy jej się dotyka, widzi, słyszy i czuje."

Tym razem to on będzie pociągał za sznurki. To on wymierzy sprawiedliwość. To on będzie patrzył na cierpienie innych.

Nareszcie będzie mógł pomścić śmierć swojego jedynego dziecka. Swojej córki Oli, która popełniła samobójstwo zaraz po tym, jak umieszczono ją w domu dziecka. Zatem ma conajmniej dwa, jakże mocne motywy, by dokonać zaplanowej zemsty. Pomści nie tylko niesprawiedliwy (według niego) wyrok, ale także śmierć jedynego dziecka. Jedyny warunek - czas - musi wymierzyć sprawiedliwość nim minie równo dwadzieścia lat od samobójstwa Oli. I nie spocznie, dopóki nie osiągnie swojego celu.

W sprawę Grinwalda, zostaje wciągnięty Adam Szmyt. Dzieje się to w momencie, gdy otrzymuje dziwny telefon, z jeszcze bardziej dziwnym pytaniem o pomarańcze. Nie spodziewa się, że właśnie ten telefon uruchomi maszynę losu, która nie cofnie się przed niczym, i na której końcu jest on sam.

"Maszyna losu" to kryminał dopracowany w każdym calu. Intryguje. Zaskakuje. Mrozi krew w żyłach.

I chociaż mordercę mamy niemal "podanego na tacy", chociaż wiemy jak się nazywa, to wciąż za mało, by go schwytać. On wciąż jest krok przed śledczymi. Krok przed czytelnikiem. Jest szybki i działa według określonego schematu. Za pomocą maszyny losu, którą wprawia w ruch zwykła pomarańcza, uśmierca swoje ofiary. Syci się ich śmiercią, ich bezbronnością i czeka aż wydadzą ostatnie tchnienie.

"Maszyna losu" to książka, która zapada w pamięć.

Polecam 🥰

Czy życiem rządzi przypadek? Często mówimy, że zawdzięczamy coś losowi, lub zrzucamy na niego nasze niepowodzenia. A może przeciwnie, jest niczym kostki domina wprawiane w ruch jednym czynem, którego konsekwencji nie jesteśmy w stanie przewidzieć i – co gorsza – uniknąć?

W najnowszej powieści Andrzej Mathiasz przypisuje losowi duże znaczenie. Jednak, czy jak zawsze tak i w tym przypadku przeznaczeniu nie trzeba trochę pomóc?

Już po przeczytaniu pierwszej części cyklu kryminalnego z prokuratorem Adamem Szmytem „Szlam” ogłosiłam się jej wielką miłośniczką, a po lekturze drugiej „Maszyna losu” nie tylko podtrzymuję deklarację, ale będę Was wszelkimi siłami namawiać do poznania twórczości autora. To jest tak świeże, naturalne i spójne, do tego mimo poruszania po raz kolejny trudnych tematów związanych tym razem z samobójstwami i zabójstwami dzieci ubrane w tak genialny humor, że książkę się po prostu pochłania.

Tu nie tylko sprawa kryminalna intryguje, bo autor porusza również wiele trudnych tematów związanych z relacjami ojców i ich dzieci, które nie zawsze spełniają oczekiwania rodziców i często nie stanowią powodu do dumy. Obnaża zgniliznę systemu, czy raczej jego urzędników wykorzystujących stanowiska do swoich celów, przekonanych o swojej sprawczości i bezkarności. I przede wszystkim obrazuje potęgę zemsty stanowiącej siłę napędową „maszyny losu”, bo to chęć odpłacenia za krzywdę, za odebranie tego co nadaje sens życiu, wprawia jej tryby w ruch.

„Martwi nie cierpią”, więc winnym również trzeba odebrać nadzieję i sens życia, uderzyć w ich najczulszy punkt. I paradoksalnie ojcowie, których relacje z dziećmi praktycznie zanikły dopiero w obliczu zagrożenia pojmą, co tak naprawdę jest dla nich najważniejsze. Tylko czy nie obudzą się za późno?

Autor zabiera nas w przeszłość zarówno mordercy, jak i prokuratora Szmyta. Ta podróż w czasie ma niebagatelne znaczenie dla rozgrywających się obecnie zdarzeń i spina w spójną całość wyłaniającą się z każdą kolejną stroną genialną intrygę. Ujawniając już na samym początku osobę sprawcy i jego motywację autor nie tylko nie umniejsza ciekawości czytelnika, ale wręcz angażuje bez reszty w wyścig z czasem, w którym niemal namacalny odgłos tykającego zegara tylko podkręca napięcie.

Chcecie wiedzieć jak funkcjonuje maszyna losu? I jaką rolę w zbrodniczym procederze pełni słodka, soczysta i tak niewinnie wyglądająca pomarańcza?

Nie trzeba znać pierwszego tomu, by cieszyć się lekturą dalszych losów prokuratora Szmyta, jednak cóż to będzie za strata! Dlatego czytajcie oba i cieszcie się lekturą! I pamiętajcie, losowi trzeba pomóc, a widziałam fajne promocje na obie książki autora.

Jest to druga część losów prokuratora Adama Szmyta, ale spokojnie znajomość pierwszego tomu nie jest konieczna do przeczytania tego tytuły. Sama swoją przygodę z Autorem zaczęłam właśnie z Maszyną losu.

Główna akcja rozgrywa się w Krakowie, który jest mi bardzo bliski, stąd czytanie o znajomych ulicach, miejscach sprawia, że aż ciepło robi się na serduchu.

Adam przybywa do królewskiego miasta z dwóch powodów. Pierwszy to dziwny telefon od krakowskiego prokuratora z pytaniem o pomarańcze, a drugi to wypadek ojca, który wylądował w szpitalu.

Jak się okazuje po dwudziestu latach na wolność wyszedł niejaki Grinwald, który bestialsko zamordował żonę, a teraz planuje pomścić śmierć swojej córki.

Tym co łączy wszystkie te okoliczności jest zemsta. Zemsta, która okazać się ma najlepszym zadośćuczynieniem. Przynajmniej takie były przypuszczenia.

Maszyna losu tworzona przez zwyrodnialca, za każdym razem napędzana jest właśnie pomarańcza, a każdy kolejny jej element sypie się jak domino. Morderca skrzętnie wybiera kolejne ofiary, by zadać ból taki jak odczuwał sam po śmierci córki.

Rozwikłać zagadkę bezskutecznie próbuje Szmyt, cały czas jednak jest o krok za Grinwaldem. Wszystko wskazuje jednak na to, że ostatnim elementem całej układanki i równocześnie ostatnią ofiarą ma być córka prokuratora Szmyta. Nadszedł czas by w końcu skutecznie powstrzymać Maszynę losu..

Pomysł na fabułę bardzo mi się podobał, bohaterowie również zostali ciekawie wykreowani. Chociaż już gdzieś w połowie podejrzewałam kto za tym wszystkim stoi, to jednak jak się okazało mylnie. Autorowi udało się mnie zaskoczyć. Nie mogę też nie wspomnieć o pojawiającym się sarkaźmie, który bardzo lubię.

Niestety momentami naprawdę mi się dłużyło. Nie przepadam za "przegadanymi" historiami, a tutaj sporo było zbędnych opisów, przemyśleń, gdybania. To trochę wytrąca mnie z płynności czytania i sprawia, że to zbudowane wcześniej napięcie, spada.

Gdy prokurator Szmyt odbiera dziwny telefon z pytaniem o pomarańcze, nie podejrzewa, że czekają go najmroczniejsze dni. Oto z więzienia wyszedł Czesław Grinwald- sadystyczny zabójca pragnący zemsty. Każdy dzień przynosi nową ofiarę.

✨ „Maszyna losu” to książka, w której najbardziej oczywiste okazuje się najbardziej niebezpieczne.

✨ Nieustająca akcja przepełniona jest tajemnicami i intrygami, bolesne sekrety przeszłości wyciągane są na światło dziennie. Nieprzemyślane decyzje prowadzą do samozniszczenia.

✨ Postacie są świetnie wykreowane, a ich przeszłość jest naprawdę bogata. Nie starczyłoby mi czasu na przedstawienie każdego z bohaterów, dlatego przywołam zaledwie dwie postacie, które moim zdaniem odegrały dość dużą rolę w tej historii.

✨ Ala została odsunięta od dziennikarstwa kryminalnego już jakiś czas temu, a teraz znowu umyślnie pakuje się w sprawę Grinwalda i nawet brutalne pobicie oraz groźba gwałtu nie wzbudzają w niej większych emocji, jeszcze bardziej zagłębia się w śledztwo. Nie świadczy to o niczym innym, jak o jej próżności i pociągu do sławy, bo właśnie tym się kieruje, jednak jej upór pozwala na rozwikłanie części zagadki. Nie darzę sympatią jej postaci, jednak nie mogę zaprzeczyć, że jest ważna.

✨ Szmyt natomiast to bohater, którego przemiana wewnętrzna dokonuje się na naszych oczach. Początkowo jest on przedstawiany jako niedojrzały prokurator, który nie kocha i nie szanuje nikogo. Dopiero kiedy dociera do niego, że jego córka jest w niebezpieczeństwie zaczyna widzieć więcej przez swoje różowe okulary i staje na rzęsach, żeby zapewnić jej stuprocentowe bezpieczeństwo, choćby wymagało to nawet poświęcenia własnego życia.

✨ Autor stworzył również bohatera ściśle związanego z polityką i ukazał świat władzy w niecodziennym świetle. Mathiasz w swojej książce krytykuje postawę i zachowania prawicowców oraz pokazuje, czym może skutkować korupcja i dążenie do wyższego szczebla po trupach, dosłownie i w przenośni ;)

✨ Jedynym minusem, który wychwyciłam w trakcie czytania okazało się, nazwijmy rzecz po imieniu, stereotypowe postrzeganie homoseksualistów.

✨ Całokształt oceniam bardzo dobrze i gdybym mogła poznać tę historię na nowo, chętnie bym to zrobiła. Serce podchodzące do gardła w trakcie czytania kryminału, to znak, że książka jest dobra. W przypadku „Maszyny losu” tak właśnie było. Polecam z całego serca!

Niektóre gatunki mają to do siebie, że bez przeszkód można sięgnąć po kolejny stron bez żadnej większej starty fabularnej. Bez wątpienia do tego grona zaliczają się właśnie kryminały. Nawet nie miałam pojęcia, że ,,Maszyna losu" stanowi kontynuację ,,Szlamu". W żadnym razie nie przeszkadzało mi to jednak w lekturze tego tomu. Najważniejsze i tak jest zapoznanie się z kolejną zajmującą sprawą kryminalną, a na taką właśnie można mieć nadzieję w przypadku tego wydania. Choć akcja trwa tylko pięć dni w tym czasie może wydarzyć się wiele. Już teraz napiszę, że jestem bardzo zadowolona z lektury tego wydania i gdy nadarzy się okazja na pewno skuszę się również na ,,Szlam".

Fabuła rozpoczęła się rozmową telefoniczną prokuratora Adama Szmyta. Bardzo szybko okazało się, że więzienie opuścił Czesław Grinwald. Były osadzony z pomocą swojej maszyny losu postanowił wymierzać sprawiedliwość na własną rękę. W ciągu pięciu dni codziennie miała ginąć jedna osoba. Ostatniego ten los miał podzielić właśnie pan prokurator. Dlaczego on też stał się celem? Czy faktycznie Grinwaldowi udało się pozbawić życia Adama Szmyta? Dodatkowo początkowe sceny sprzed 20 lat budzą spory niepokój u odbiorcy i stara się on przewidzieć jaki będą miały wpływ na dalsze zdarzenia.

Stworzenie idealnego kryminału, w którym wszystko będzie ze sobą logicznie połączone, a dodatkowo nie zabraknie sporej dawki napięcia i zaskakującego zakończenia nie jest łatwym zadaniem. ,,Maszyna losu" Andrzeja Mathiasza jest właśnie taką lekturą, więc tym bardziej warto jest mieć ją na uwadze. Bez wątpienia dodawanie godzin przy opisie poszczególnych fragmentów jest ciekawym zabiegiem, który mi osobiście bardzo przypadł do gustu. Akcja toczy się tylko przez kilka dni, jednak nawet z tak wydawałoby się krótkiej linii czasowej autorowi udało się stworzyć rewelacyjne kilkusetstronicowe wydanie, które niewątpliwie zasługuje na uznanie odbiorcy.

Ustawione w precyzyjny sposób przedmioty mogą w jednej chwili stać się narzędziem zbrodni, gdy wprawione w ruch zaczynają działać jak maszyna i upadać na siebie jak kostki domina. Niewinna zabawa kończy się, gdy ostatni element przynosi śmierć.

Po dwudziestu latach z więzienia wychodzi morderca Czesław Grinwald, który jest żądny zemsty na tych, którzy przyczynili się do jego wyroku. Prokurator Adam Szmyt musi posprzątać poprzedni bałagan w swoim życiu jednocześnie mierząc się z realnym zagrożeniem ze strony Grinwalda, który wziął na celownik również córkę Szmyta.

Motyw puszczonej w ruch maszyny budzi we mnie skojarzenie, że dokładnie taka jest ta książka. Każda godzina w tej książce jest właśnie takim elementem, który upadając ciągnie za sobą lawinę kolejnych zdarzeń. Jak już zaczyna poruszać się z szybkością, tak nie zwolni dopóki nie wybrzmi ostatnie zdanie.

Intryga zawarta w tej historii jest naprawdę świetnie skonstruowana, bo chociaż wiemy kto jest odpowiedzialny za bieżące zbrodnie to nie jest równe temu, że łatwo będzie go złapać. Z resztą wiedza, którą mamy na początku nie na wiele nam się przyda, bo z pozoru dobrzy bohaterowie są jeszcze gorzej w to wszystko umoczeni od Grinwalda. Myślę, że fani gatunku będą mocno usatysfakcjonowani zwrotami akcji, nietuzinkowością postaci i nieprzewidywalnością, która się z nimi wiąże.

Zakończenie jest rozłożone w świetnym tempie, które ma czas się rozwinąć, a jednocześnie nie jest przeciągnięte. Podoba mi się ten rodzaj napięcia na końcu, bo przez wcześniejszą nieobliczalność w kreacji fabuły nie można było jednoznacznie myśleć jak autor rozegra te ostatnie momenty.

Jeżeli jesteście ciekawi o co chodzi z pomarańczą na okładce to musicie zajrzeć do środka.😉

Maszyna losu ruszyła. „ Niezawodna, perfekcyjna i piękna jak dzieło sztuki, lecz w przeciwieństwie do niego też zabójcza ”, a motorem ją napędzającym jest zemsta za śmierć córki.

Ola, Oleńka. Moja Naranja. Pomarańczka. Życie za życie.

Tytułowa maszyna losu to perfekcyjnie przygotowany mechanizm, który ma pozbawiać ludzi życia.

Żądny vendetty jest Grinwald, który po latach odsiadki wychodzi z więzienia i nie spocznie, póki ci, którzy go posadzili, nie będą cierpieli. Wśród nich jest były prokurator Adam Szmyt, były komisarz Lubień i były prokurator Ramocki, którzy muszą zmierzyć się z wydarzeniami z przeszłości, a prawda ma swoje różne oblicza. Czy maszyna losu się zatrzyma? Czy Adam Szmyt zdoła dotrzeć do prawdy i uchroni swoją córkę? Jak bardzo skrywany żal po śmierci dziecka wpływa na człowieka, że posuwa się on do tak strasznych czynów?

„ Maszyna losu ” to kryminał nietuzinkowy. I choć sięgając po niego, nie nastawiałam się na coś wybitnego, przyznaję, że jestem pozytywnie zaskoczona. To historia o żalu z powodu śmierci ukochanego dziecka, chęci zemsty, o tajemnicy sprzed lat, która nie daje spokoju. Ale również o policyjnych powiązaniach. Autor zgrabnie prowadził akcję, było napięcie, wyczekiwanie, co będzie dalej, czytałam tę historię z dużym zaciekawieniem. Co mi się podobało to obecność sporej dawki czarnego humoru. Momentami uśmiechałam się, czytając niektóre wypowiedzi bohaterów. Ten zabieg urozmaicił mi lekturę i nadał jej lżejszy ton.

Nie przemówiły do mnie jednak niektóre obsceniczne sceny i porównania, które uważam były tutaj zupełnie niepotrzebnie. Niczego nie wniosły do historii, a wzbudziły jedynie mój niesmak. Na szczęście nie było ich zbyt wiele. Brakowało mi również bardziej wyrazistych bohaterów. Ta trójka to wiecznie niezadowoleni, zmęczeni życiem mężczyźni, a czytanie o ich życiowych porażkach momentami bywało męczące.

Podsumowując, „ Maszyna losu ” to kryminał nieszablonowy, z intrygującą fabułą i dozą czarnego humoru oraz ciekawym zakończeniem, które zaskakuje. Polecam jako dobrą rozrywkę.

Andrzej Mathiasz napisał mroczny, dosadny i wstrząsający kryminał, który poruszy najtwardszych miłośników gatunku. „Maszyna losu” skruszy każdego, kto uznaje się za najbardziej wymagającego czytelnika literatury kryminalnej. Po przeczytaniu tej książki długo dochodziłem do siebie, wręcz zbierałem szczękę z podłogi. Po prostu takie kryminały, to prawdziwy majstersztyk gatunkowy, to jak najmocniejsza kawa, która pobudza, nie pozwalając zasnąć. A proszę mi wierzyć, że Andrzej Mathiasz zadbał o to, aby w krew w Waszych żyłach krążyła w zatrważającym tempie, pompując do czytelniczego serca maksymalną dawkę adrenaliny, serwując maksymalne doznania.

Czytelnik sięgający po „Maszynę losu” dozna mocnych wrażeń, w momencie, gdy prokurator Adam Szmyt odbierze tajemniczy telefon z pytaniem o pomarańcze. Jest to zapowiedzią dramatycznych wydarzeń, które odcisną piętno na życiu głównego bohatera. Sadystyczny zabójca Czesław Grinwald zaprzysiągł odwet na tych, którzy posadzili go za kratki. Maszyna losu została wprawiona w ruch i nie zatrzyma się dopóty, dopóki nie dokona aktu zemsty. Najbliższe pięć dni, to będzie piekło na ziemi dla ofiar, a przede wszystkim dla Adama Szmyta. Ostatni piąty dzień, ma być dla niego ostatnim dniem.

Czy prokurator zdoła zatrzymać morderczą maszynę, którą Grinwald wprowadził w ruch? Wszak napędzana jest zemstą. Czy zatem Szmyt może spać spokojnie? Czy prokurator może czuć się bezpiecznie? Pewne jest to, że sięgając po tę książkę, poczujecie emocje, które gwarantować może tylko NIK – Najlepsza Interesująca Książka. Czyt-NIK poleca! Czyt-NIK patronuje! i tymi słowami na skrzydełku tej książki swą opinię publikuje „Autor uderza z ogromną mocą – wręcz nokautuje! Dosadny, nieszczędzący wyrazistości język, trafia w nas ze zdwojoną siłą! Gdy traficie na "Maszynę losu", poza jej lekturą nic już nie będzie miało dla Was znaczenia!”.

Jeśli znaczenie ma dla Was lektura zapierająca dech w piersiach, to koniecznie sięgnijcie po najnowszą książkę Andrzeja Mathiasza. Mroczna i zapierająca dech w piersiach historia zapewni Wam ekstremalne doznania, które jeszcze długo kołatać będą w Waszych sercach i umysłach. Niech „Maszyna losu” zawładnie Waszymi emocjami. Bądźcie gotowi na ostrą jazdę bez trzymanki. Autor z każdym rozdziałem mocno wdziera się do naszej wyobraźni, a my nie możemy oderwać się od lektury, aż do finałowego dnia tej historii.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Novae Res