Mary. Przebudzenie grozy

Jakie imię pasuje do bohaterki w horrorze?

Jesień zbliża się powoli. Rozlewając po zmęczonym lecie chłód i wilgoć. Cichsze noce i głód opowieści, które potrafią przerazić nie tylko ciało, ale i duszę. Książka, która wpisuje się w ten nastrój. Nie oferuje klasycznego horroru, lecz psychologiczne studium rozpadu. Historia, która nie straszy potworem w szafie. Zamyka go, a potem powoli odkręca klamkę i pozwala słyszeć, jak zaczyna oddychać.

Tytułowa Mary to kobieta z pozoru zwyczajna. Autor wprowadza nas w obłęd razem z bohaterką. Powoli, z niepokojącą intymnością. Halucynacje, upiorne głosy i przerażająco zwyczajne wizje zniekształconych twarzy kobiet z ulicy. Wszystko dzieje się w dusznym, senno-makabrycznym klimacie rodem z najbardziej niepokojących koszmarów.

Autor nie idzie na skróty. Miesza grozę cielesną z duchową. Splata opętanie z kultem, melancholię z przemocą. Czasem ociera się o przesadę, by za chwilę zręcznie powrócić do wnikliwej, przejmującej narracji. Najsilniejszą stroną pozostaje bohaterka. Jej rozmowy z porcelanowymi figurkami, wspomnienia rodzinnych tragedii i spiralna paranoja wprowadzają niepokojący klimat.

Opowieść o kobietach. Tych, które cierpiały w ciszy i tych, których nikt nie chciał słuchać. O starzeniu się, utracie, a także o tym jak łatwo jest przekraczać granicę między rzeczywistością a szaleństwem. Książka niepokojąca, brudna, lepka od emocji i gniewu. Właśnie dlatego jest tak dobra.

Nie jestem wielką fanką horrorów w literaturze. Nie przeczytałam ani jednej książki Kinga. Za to horrory na ekranie uwielbiam. Chyba nie miałam zwyczajnie okazji czytać ich wiele.

✨✨✨✨✨

Jako laik, bardzo obawiałam się strachu podczas lektury. Nic takiego się nie wydarzyło. Nie zrozumcie mnie źle, poziom adrenaliny był odpowiednio zachowane dla tego gatunku.

Poznajemy historię pięćdziesięcioletniej Mary, która na prośbę ciotki wraca do rodzinnego miasta, bo się nią zaopiekować. Kobieta jest w fazie premenopauzy i z jej ciałem dzieją się dziwne rzeczy. Patrząc w lustro ma przerażające wizje. Zaczyna widzieć zjawy zamordowanej kobiety, czuje też powiązanie z jakimś mężczyzną poprzez nawiedzające ją wizje.

Nie da się ukryć, że ta historia to totalne, przerażające wariactwo. Rządzi tu jednak nie tylko przerażenie. Bardzo często sceny wzbudzały we mnie odrazę i powodowały, że się wzdrygałam.

Dla bohaterki jej losy są niejasne, jest przerażona tym, co się z nią dzieje. Tajemnica, strach widują emocje na wysoki poziom. Autor wplótł w fabułę motyw menopauzy, podkreślając jak ciężki jest to okres dla kobiety. Jest to czas strachu, często próby pogodzenia się ze zmianami, czas walki.

Nie byłam wystraszona, ale lekki niepokój czułam na skórze.

Nigdy na wannę nie spojrzę już tak samo 😱

Jak dobrze było wrócić do korzeni!

Moja przygoda z czytaniem dla przyjemności zaczęła się jakieś 18 lat temu od horrorów Mastertona.

Dziś czytam już dużo więcej gatunków ale horrory darzę szczególnym sentymentem.

Mary trzyma poziom od początku do końca.

Momentami nie wiemy już co jest prawdą a co fikcją.

Książka łączy w sobie horror z thrillerem psychologicznym.

Fragmentami jest wręcz cudownie obrzydliwa.

Mamy kilka zwrotów akcji, które wzbogacają fabułę o dodatkowy dreszczyk emocji.

Autor bawi się czytelnikiem niby subtelnie ale jednak wywołuje emocje silne, wchodzi pod skórę i wyzwala ciarki.

Znajdziemy tu elementy paranormalne, powiązania z opętaniem czy chorobami psychicznymi, sektę, zamkniętą społeczności i tajemnice przeszłości.

Napięcie nie odpuszcza do ostatniego momentu, nawet gdy pozornie sprawa się wyjaśnia.

Wciągnęła mnie ta historia totalnie, była takim klasykiem gatunku ale w nowoczesnej formie.

Dodatkowo mamy ujęty temat kobiecości, premenopauzy i walkę ze stereotypami.

Z radością wróciłam do tego gatunku, zapomniałam już jakie to cudowne uczucie mierzyć się z dreszczykiem grozy.

Na pewno nie będzie to książka dla osób wrażliwych, bywa bru*alnie i kr*awo i tak jak wspominałam już, wręcz obrzydliwie - dla mnie to akurat wielkie plusy tej historii.

Napięcie stale rosnące ale jednocześnie sączące się zewsząd powoli, otaczające z każdej strony zagrożenie sprawia, że nie możemy być pewni tego co znajdziemy na kolejnej stronie.

Podobał mi się wątek głosów w głowie, ciotka głównej bohaterki skradła show swoim sarkazmem chociaż czasami miałam ochotę ją... No.

Niektóre rzeczy sprawiły, aż otworzyły mi się szerzej oczy z szoku więc autor zrobił kawał dobrej roboty zaskakując czytelnika.

Mary to lektura, którą polecę każdemu, kto sięga po literaturę grozy i nie boi się wejść do tego mrocznego świata, w którym fanatyzm religijny łączy się z małomiasteczkowym klimatem.

Ach no i pustynia... Pustynia ma znaczenie.

Już nigdy nie spojrzycie na nią inaczej niż przez pryzmat tej historii.

Nat Cassidy w posłowiu “Mary” pisze, że przede wszystkim chciał, by książka czytelnika bawiła - dostarczyła emocji, rozrywki. I faktycznie to robi, choć nigdy nie podejrzewałabym, że horror, który oparty jest o dość makabryczne obrazy, nie będzie budził mojego sprzeciwu. Ale może nie budzi dlatego, że widzę tutaj zasadność posłużenia się makabrą? Bo właśnie u Cassidy’ego wszystko pisane jest z głową, wszystko czemuś służy, a zarówno styl, jak i obraz są źródłem przekazu. A przekaz jest bardzo współcześnie aktualny. Fabularnie jest to powieść o kobiecie wchodzącej w okres menopauzy, która wraca do rodzinnego miasteczka w Arizonie, by zająć się chorą ciotką. Wtedy też zaczyna się z nią coś niedobrego dziać, zaczyna widzieć zjawy, słyszeć coraz bardziej natarczywe głosy. W przekazie jednak jest to powieść łamiąca temat tabu, jakim ciągle w społeczności jest wchodzenie w ten średni wiek płci żeńskiej, z jakim wstydem nadal się to wiąże. Główna bohaterka doskonale oddaje emocje wszystkich uważających się za całkowicie zwyczajne kobiet, walczy z tym, z czym same walczymy - i to nie tylko w tym okresie, gdy płodność zanika, ale ogólnie również z patriarchalnymi rolami, jakie nadal narzuca nam społeczeństwo. Autor pisze o tym mądrze i z dużym wyczuciem, równocześnie oddając kobiecości hołd, wyrażając nasz własny słuszny gniew. Ale to oczywiście nie wszystko - horror buduje na motywach znanych, ale łączy je w sposób tak nieoczywisty, a zarazem logiczny, że fabuła pozostaje do końca trudna do przewidzenia, a równocześnie pasjonująco dziwna, zajmująca. Gdyby tego było mało, pojawia się i wątek kryminalny - seryjnego mordercy, poprzez który spoglądamy na tę dziwną fascynację true crime, jaka w ostatnich latach opanowuje nasze społeczeństwo. “Mary” okazała się książką dopracowaną w każdym detalu, horrorem, który jest mądry i społecznie ważny. Jestem pod wrażeniem!

W literaturze grozy rzadko spotykamy bohaterki, które przekroczyły już próg dojrzałości, jakby autorzy obawiali się, że ich historie nie będą wystarczająco fascynujące. Nat Cassidy odważnie podejmuje to wyzwanie w swojej powieści "Mary. Przebudzenie grozy", tworząc mrożący krew w żyłach portret kobiety, która staje się widzialna dopiero wtedy, gdy ciemność w niej budzi się do życia.

Mary to postać, która przez większość życia starała się być cieniem – bezpiecznym, niezauważalnym, niegroźnym. Cassidy mistrzowsko buduje napięcie wokół tej pozornie przeciętnej kobiety w średnim wieku, która nagle staje się epicentrum nadprzyrodzonej burzy. Gdy ciało zaczyna ją zdradzać – uderzenia gorąca palą ją jak płomienie piekielne, a lustro staje się portalem do własnego przerażenia – Mary odkrywa, że jej niewidzialność była jedynie uspokajającą iluzją.

Szczególnie poruszający jest sposób, w jaki autor przedstawia przemianę "przekwitania" nie tylko jako fizjologiczny proces, ale jako metaforyczne otwarcie bram do długo tłumionych demonów.

Powrót Mary do rodzinnego miasta staje się podróżą do serca ciemności – nie tylko jej własnej, ale całej społeczności naznaczonej piętnem dawnego zła. Wizje przerażających zjaw kobiet tworzą makabrycznie piękny chór potępionych, które wydają się prowadzić bohaterkę ku prawdzie o seryjnym mordercy sprzed pół wieku.

Jedną z największych zalet powieści jest autentyczność w przedstawieniu kobiecego gniewu – tego tłumionego przez lata, fermentującego w ciszy codzienności. Mary nie jest tylko ofiarą nadprzyrodzonych sił; jest kobietą, która przez dekady karmiła w sobie bestię frustracji i nieuznania. Gdy ta bestia w końcu się budzi, jej pazury okazują się śmiertelnie ostre.

Autor nie szczędzi czytelnikowi naturalistycznych scen przemocy, które czasami mogą przytłoczyć swoją intensywnością. Jednak ta brutalność nie jest bezcelowa – służy jako odbicie wewnętrznego chaosu bohaterki i historycznego zła, które nawiedza jej rodzinne miasto. Osobiście preferuję bardziej subtelne formy grozy, te stopniowo oddziałujące na wyobraźnie, dlatego czytanie tej książki niejednokrotnie było dla mnie trudną przeprawą.

Powieść łączy w sobie elementy, które mogłyby się wydawać niekompatybilne – duchy, sekta, religijny fanatyzm, thriller o seryjnym mordercy – ale Cassidy komponuje z nich spójną symfonię horroru... z krwi i kości (czasem dosłownie).

"Mary" to powieść odważna i oryginalna, która wypełnia lukę w literaturze grozy, rzucając światło na bohaterki często pomijane przez ten gatunek. Cassidy udowadnia, że horror może być nie tylko rozrywką, ale także narzędziem społecznego komentarza, który odsłania prawdy o niewidzialności kobiet w pewnym wieku i potencjale destrukcyjnym długo tłumionego gniewu.