Marcin

Nie każdy ma dobry start. Życie doświadcza nas czasami w okropny sposób. Nie wszyscy są urodzeni w porządnych, czy też bogatych domach, gdzie co chcą, to mają, możliwości są dużo większe, osiągnięcie sukcesu czy też wymarzonej pracy jest prostsze. Niektórzy są biedni, mają dość specyficzne życie, urodzeni w niekoniecznie dobrej dzielnicy, która nie oferuje im nic szczególnego. Przede wszystkim na pewno nic porządnego i dobrego. Czasami ludzie dopuszczają się czynów, które niszczą ich życie, prowadzą do depresji.

Marika i Anna pochodziły z dzielnicy, które można byłoby nazwać slamsami. Bród, smród i ubóstwo. Annie poszczęściło się, jeśli chodzi o sytuację materialną. Miała dom, ciepłą wodę, męża. Jednak była bardzo słaba psychicznie. Po zajściu w ciążę marzyła tylko o śmierci. Nic nie sprawiało jej radości, wręcz przeciwnie wszystko ją obrzydzało, denerwowało, a samo dziecko, które powinno być radością, wprowadzało ją w jeszcze gorszy stan. Marika była dla Anny jak siostra. Jej życie wyglądało dużo inaczej. Mieszkała w klitce, gdzie nie było nic. Aby odmienić swoje życie, zaczęła zarabiać na prostytucji. Jednak na swojej drodze spotkała Wiktora, który na początku miał okazać się jej wybawieniem, a był potworem.

Książka "Marcin" Patrycji Żurek to pozycja, która ukazuje prawdziwe oblicze ludzi. Obrazuje sytuację, które mają miejsce w życiu codziennym, na które człowiek nie zwraca uwagi, bo go to nie dotyczy. Ta książka nie jest sielanką, bo życie też nie jest bajką. Bardzo duży szacunek autorce za to, że podjęła się i poruszyła dość trudne tematy takie jak bieda, ubóstwo, prostytucja, znęcanie fizyczne, psychiczne, depresja, problemy ludzkie, o których nie mówi się często. Bardzo irytuje mnie to, że dzieci są robione na zgodę, a później okazuje się, że ta zgoda nie następuje i takie dziecko jest bardzo skrzywdzone i niekochane. Ma zaburzony obraz normalnego funkcjonowania, ma problemy psychiczne. I tu jest to ukazane. Poza tym za duża jest przepaść finansowa. Jedni nie mają nic, a inni pływają w pieniądzach, za to mają zniszczoną psychikę, przez którą ranią ludzi. Pojawia się tutaj tajemnicza postać Marcina, którą na początku nie mogłam rozgryźć. Jednak to, co się później wydarzyło to dramat. Płakałam przez to, co się wydarzyło, płakałam z tej bezsilności ludzi, którzy tak cierpieli, którzy już od początku skazani byli na klęskę. Można byłoby powiedzieć, że każdy może zmienić swoje życie. Może, ale co jeśli nie ma takiej osoby, która by ją pokierowała, zainteresowała się, pomogła choć trochę. I kolejna jakże ważna sprawa. Depresja i depresja poporodowa. Teraz już dba się o to lepiej niż kiedyś. To temat bardzo ważny, który również znajdziemy w książce.

Pani Patrycjo jest Pani autorką, która przenosi nas do brutalnego świata, świata, o którym nie pisze się otwarcie. Świata, który jest właśnie przez nas ludzi skazany na niepowodzenie, głównie dlatego, że człowiek nie liczy się z drugim człowiekiem, nie reaguje na wiele sytuacji. Ta książka powinna znaleźć się na pierwszych stronach.

Styl Autorki jest prosty, czyta się w miarę dobrze, choć czegoś mi w nim brakowało. Rozdziały nie są długie, tak samo jak książka. I tak jak już wspomniałam wcześniej, w ogólnym rozrachunku nie wiem, o czym jest ta książka, co tak naprawdę chciała przedstawić. Owszem, zwróciła uwagę na różnego rodzaju problemy - biedę, brak perspektyw na przyszłość, depresję (nawet i tę poporodową, bo według mnie Annie już dużo nie brakowało do niej), zdradę, pieniądze, itd. Przedstawiła tę gorszą, bardziej bolesną część świata. Pokazała, że są dzielnice, gdzie przoduje biedota i ból.

Ale nie widzę po prostu w tym wszystkim spójności. To tak jakby Marcin był książką o różnych bohaterach. Ich historie w jednym miejscu. Nie jest to zła książka, ale spodziewałam się po niej czegoś innego i lepszego. Bardziej dopracowanego. Z pewnością jest to coś innego. Odmiana od tych pozycji, gdzie dominuje piękna miłość, bogactwo i spełnienie marzeń.

I pomimo tego mojego ogólnego odczucia, i tak zachęcam Was do lektury. Przekonajcie się sami, bo wiem, że inni byli zadowoleni z lektury. Może Wy znajdziecie to coś, którego ja nie dostrzegłam.

„Marcin” to powieść, której bohaterowie zanurzeni są w beznadziejnej rzeczywistości jednego ze śląskich miast. Wychowani w „dzielnicy cudów” pragną wyrwać się z przytłaczającej codzienności. Nie jest to jednak proste, bo środowisko wsiąknęło w nich, krąży w żyłach, jest wypisane na twarzach. „Marcin” to historia ludzi przegranych praktycznie na starcie. Ich sytuacja, chociaż wydaje się różna, jest taka sama. Każde idzie inną ścieżką, szuka własnej drogi, by uciec od beznadziejności życia. Czy odnajdą w nim sens? Czy poddadzą się i popłyną z nurtem wydarzeń, które w efekcie prowadzą tylko do tragedii?

"Kiedy był młodszy, miał ambicje, ale miejsce, w którym się urodził, wyrwało mu je bez słowa, zdeptało i wyrzuciło do śmieci. Marzenia, że może stać się kimś wielkim, prysły zbyt szybko, a zderzenie ze szkolną rzeczywistością wyprało z wszelkich planów na przyszłość."

"Marcin" jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością Patrycji Żurek i mam nadzieję, że nie ostatnim. Coś mi szeptało, że ta książka mnie zmiażdży. I intuicja kolejny raz mnie nie zawiodła. To powieść z gatunku tych trudnych, przytłaczających, zmuszających do głębokich refleksji i przemyśleń.

Ta powieść to pokazanie otaczającego nas świata z tej brzydszej strony. Autorka doskonale ukazała klimat biednej dzielnicy Mysłowic, jaką jest Rymera. Opisuje wszystko jak jest, nie sili się na delikatność. Kreśli beznadziejną, ponurą egzystencję zamieszkujących tam ludzi. Porusza tematy, z jakimś spotykamy się w prawdziwym życiu, choć często na co dzień ich nie dostrzegamy lub nie chcemy dostrzec. To świat odarty z otoczki piękna, lukru, bezpieczeństwa. Świat pełen brzydoty, brudu, cierpienia, chorób.

Książka przesiąknięta jest ludzkimi dramatami. Demony przeszłości, różne rodzaje przemocy, trudne dzieciństwo, brak wiary w siebie, zagubienie, depresja, zdrada, egoizm, duma, marazm, frustracja, bezsilność, marzenia, pragnienia i oczekiwania - z tym wszystkim mierzą się bohaterowie. Czy będą w stanie wyrwać się z patologicznego środowiska? Tego Wam nie zdradzę.

"Anna to sprzeczności, które kochał. Fascynowała go i peszyła jednocześnie. Potrafiła być jak huragan, gwałtowna, gniewna, a za chwilę wycofana i zamyślona. Nawet po latach małżeństwa nie umiał jej rozgryźć. Kusiło go, żeby podejść i potrząsnąć nią mocno, tak, żeby zrozumiała, że go rani obojętnością, ale zalał kawę i poszedł do sypialni. Jutro, powiedział do siebie i zamknął drzwi."

Historie bohaterów śledziłam z zapartym tchem i do samego końca nie byłam pewna, jak ostatecznie autorka pokieruje ich losami. Książka dostarczyła mi ogrom emocji, zwykle tych negatywnych, które wzbudzali postaci, gdyż nie znajdziemy tu bohaterów jednoznacznie dobrych czy złych, bo w zasadzie każdy z nich ma coś na sumieniu. Są tacy, którzy pragną coś zmienić w swoim życiu, ale i tacy, którzy nie robią nic w tym kierunku. To zdecydowanie rodzi wiele pytań, ale najważniejszymi są: dlaczego brak im motywacji, ambicji? A może to mają, a chodzi o coś innego? I czy nikt nie może im pomóc? Dlaczego społeczeństwo jest obojętne na ich los?

"- W twoim świecie władzy, pieniądza i wykształcenia nie ma miejsca dla takich jak my. Myślisz pewnie, że sprzedając się, idę na łatwiznę. Próbowałam wielu rzeczy, ta jest najgorsza, ale najbardziej opłacalna."

Ta historia uświadamia, by nie wydawać pochopnych wyroków, nie oceniać kogoś na podstawie wyglądu czy zachowania. Pozory bowiem mogą często mylić. Co ciekawe, autorka w taki sposób pokazała naturę człowieka, iż ten mimo że dopuszcza się okrucieństwa, nie wyprze się swoich uczuć i zawsze czegoś mu będzie brakowało. Niezależnie od tego, kim jesteśmy, kim się staniemy, potrzeba miłości, bliskości i tęsknota w pewnym momencie upomną się o każdego z nas.

Zachwycił mnie warsztat pisarski Patrycji Żurek, która wręcz "strzela" słowem. Pisze dobitnie, mocno, surowo, z licznymi wulgaryzmami, które podkreślają wydźwięk powieści.

"Marcin" to wstrząsający i pełen realizmu obraz wykluczenia społecznego, który każe dostrzec to, czego zwykle nie widać. To książka, z której tragizm wyziera od pierwszego do ostatniego zdania. To powieść o brutalności życia, przegranych ludziach, toksycznych relacjach, trudnej przyjaźni, patologii, biedzie, zatraconej moralności. To trzeba przeczytać! Po tej lekturze ilekroć spojrzę na blokowiska, już zawsze przed oczami będę miała Marcina... Czy wśród nas znajdzie się ktoś, kto nie będzie obojętnym i odważy się wyciągnąć pomocną dłoń do potrzebującego...?