Collide. We Are All Liars

Muszę przyznać, że to nie była książka, która porwała mnie od pierwszej strony. Potrzebowałam trochę czasu, aby wciągnąć się w fabułę, która nie pędzi i nie zaskakuje nas coraz to nowszymi szokującymi wydarzeniami. To przytłaczając historia toksycznej relacji, która jest jedyną prawdziwą rzeczą w życiach bohaterów. Przepełniona jest bólem, smutkiem i niezrozumieniem. Miałam małe problemy z bohaterami, ale myślę, że ja po prostu nie do końca potrafiłam ich zrozumieć, a to jest dla mnie zachętą by sięgnięcia po kolejny tom (jak tylko się ukaże), aby być może ich poznać i zrozumieć tak, jak na to zasługują. Raiden od początku do końca był dla mnie jedną wielką zagadką, a ciężko wciągnąć się w historię kogoś, kto jest tak skryty! Jeśli chodzi o Hailey, ona znacznie bardziej do mnie przemówiła, możliwość poznania jej bólu i cierpienia była dla mnie dość ciężka, ale znacząca dla fabuły. No właśnie, jaka była sama fabuła? Wolna, ale ciekawa. Tak jak wspomniałam na początku, ona nie pędzi i nie zaskakuje, jest raczej spokojna i cicha, przepełniona emocjami bohaterów. Pełna myśli o przeszłości. Całkiem spodobał mi się ten klimat!

Czytanie o wyścigach było dla mnie natomiast małym powrotem do przeszłości, ponieważ na samych początkach mojej czytelniczej przygody książek o takiej tematyce czytałam najwięcej. To było serio miłe! Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że za tym tęskniłam. Niesamowicie żałuję natomiast zakończenia, które zdążyło mnie wciągnąć, aby następnie zakończyć się w najmniej spodziewanym momencie! Autorka wiedziała, co robi, bo teraz będę wyczekiwać kolejnego tomu! 😅

Podsumowując, była to ciężka historia, która nie będzie dla każdego. Czytając, trzeba wciągnąć się w życie bohaterów, aby zrozumieć ich cierpienie, bo inaczej będzie to zwykła historia o paczce znajomych i ich imprezach. Ja lubię taki ciężkie historie, więc mi się całkiem podobała, ale nie polecam jej dla osób, które źle znoszą tematy żałoby i używek! 🖤

[ współpraca reklamowa z wydawnictwem ]

Najbardziej podobało mi się to, jak książka potrafiła wciągnąć mnie w historię od samego początku. Czułam napięcie praktycznie przez cały czas i ciągle chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Bardzo lubię dark romance właśnie za ten cięższy klimat, nieidealnych bohaterów i emocjonalny chaos, dlatego ta książka trafiła idealnie w mój gust. Historia Hailey i Raidena była pełna bólu, ale jednocześnie miała w sobie coś uzależniającego. Momentami było trudno oderwać się od czytania, bo autorka świetnie budowała atmosferę tajemnic i niedopowiedzeń.

Dużym plusem były też emocje bohaterów. Ich trauma i problemy nie wydawały się płytkie czy przesadzone. Można było naprawdę poczuć ich zagubienie i cierpienie. Dzięki temu łatwo było zrozumieć ich decyzje, nawet jeśli czasami były destrukcyjne. Książka pokazuje, że ludzie po przejściach często budują wokół siebie mur i udają, że nic ich nie rusza, choć w środku są kompletnie rozbici. To właśnie jeden z najmocniejszych elementów tej historii.

Bardzo spodobał mi się również klimat nielegalnych wyścigów i mrocznej strony Detroit. Dodawało to książce adrenaliny i sprawiało, że fabuła nie skupiała się wyłącznie na romansie. Dzięki temu historia była bardziej dynamiczna i miała swój wyjątkowy charakter. Autorka stworzyła świat pełen chaosu, ryzyka i niebezpieczeństwa, co idealnie współgrało z relacją głównych bohaterów.

Zakończenie było naprawdę świetne i zdecydowanie zostawiło mnie z ogromną ciekawością co do dalszych losów bohaterów. To jeden z tych finałów, po których od razu ma się ochotę sięgnąć po kolejny tom. Czuję ogromny niedosyt, ale jednocześnie właśnie to sprawia, że ta historia zostaje w głowie na dłużej. Już nie mogę doczekać się drugiej części, bo jestem bardzo ciekawa, jak dalej rozwinie się relacja Hailey i Raidena oraz jakie tajemnice jeszcze wyjdą na jaw.

Podsumowując to historia pełna emocji, bólu, toksycznej miłości i mrocznego klimatu, która potrafi całkowicie porwać czytelnika. Jeśli ktoś lubi dark romance z trudnymi bohaterami, dużą dawką napięcia i klimatem niebezpieczeństwa, to zdecydowanie powinien sięgnąć po tę książkę. Dla mnie była to historia bardzo wciągająca i emocjonalna, a po przeczytaniu długo nie mogłam przestać o niej myśleć.

"Collide. We Are All Liars" to 4 książka autorki jaką przeczytałam. Poprzednie jej powieści bardzo mi się podobały, dlatego tym bardziej w stosunku do "Collide" byłam nastawiona entuzjastycznie. Niezmiernie mnie ciekawiło jak autorka poradziła sobie w bardziej mrocznych klimatach.

Niestety z przykrością muszę stwierdzić, że ta książka nie zrobiła na mnie takiego wrażenia, jak się spodziewałam.

Niesamowicie doceniam fakt, że autorka poruszyła tu temat straty, radzenia sobie z żałobą, depresje, traumy, toksyczne relacje i zachowania, czy myśli §amobójcz€. Jednak chyba dla mnie było tego za dużo, bo w pewnym momencie te wszystkie dramatyczne sytuacje zaczęły mnie mocno przytłaczać. Było zbyt dramatycznie, zbyt toksycznie, zbyt intensywnie w tym złym sensie, nie było w tym balansu.

Sama nie wiem co było powodem, może sięgnęłam po tą książkę w nieodpowiednim momencie, a może jestem już za stara na takie młodzieżówki. Swoją drogą to nie wiem dlaczego, ale zanim sięgnęłam po tą książkę byłam przekonana, że bohaterowie są starsi niż faktycznie byli, przez co ich zachowanie wiele razy mnie irytowało😏

To nie jest tak, że książka wcale mi się nie podobała. Początek był bardzo wciągający i czułam ciekawość co będzie dalej, no ale im byłam dalej, tym odnosiłam wrażenie, że ktoś wcisnął replay i przez blisko 250 stron wałkowane było jedno i to samo, powtarzalność wielu scen, wielu myśli, że wcale nie posuwam się do przodu i wciąż czytam o tym samym, a to z kolei sprawiało, że niemiłosiernie mi się dłużyło. Ponieważ cała książka ma dokładnie 492 strony, to można łatwo zauważyć, że połowa była dla mnie nużąca. Większość akcji dzieje się w barze, a ja liczyłam na adrenalinę, niebezpieczeństwo, mrok i dużo nielegalnych wyścigów, na akcje która swoim tempem porwie mnie w wir całego tego mroku, a tego mi brakowało.

Ostatnie rozdziały dały mi nadzieję, że może jednak nie wszystko stracone i znów poczułam zainteresowanie, znajomość Hailey i Raidena się zmieniła, zmieniła się ich dynamika i zachowanie, zmieniło się tempo narracji. W ostateczności, mimo że były momenty gdy czułam satysfakcje, to gdy dobrnęłam do końca poczułam ulgę, ulgę, że to już koniec. Najgorsze jest jednak to, że zakończenie, które wzmaga apetyt aby sięgnąć po ciąg dalszy tej historii, we mnie tej chęci nie rozbudziło i szczerze mówiąc nie jestem ciekawa co będzie dalej, i to chyba najbardziej mnie uwiera😓

Nie powiem, że polecam, ale też nie napisze, że macie nie czytać, więc nie traktujcie mojej recenzji jako zniechecającej. Wiecie, że jestem krytyczna gdy coś mi nie podpasuje, ale takie miałam tu odczucia a nie inne i tego nie zmienię.

Jednak nie znaczy to, że Wy będziecie mieć takie zdanie jak ja.

Czytajcie 🖤

Ta książka mnie przeorała.

Ale zanim przejdę do mojej opinii, mam pytanko do autorki.

JAK można zakończyć książkę w takim momencie i zostawić czytelnika w niewiedzy?!

No jak? 😭

Ale wiecie co? Uwielbiam takie momenty, sprawiają, że czekam na kontynuację z utęsknieniem i niecierpliwością.

Jeśli oczekujecie wybuchu fajerwerków, motyli w brzuchu czy posuwisto zwrotnych akcji co rusz, to nie tutaj.

Tutaj autorka skupiła się na psychice postaci, ich uczuciach, przeżyciach, problemach z jakimi się zmagają.

Hailey utraciła kogoś więcej niż siostrę.

Wraz z nią umarła ona sama, może nie dosłownie ale psychicznie z pewnością.

Dziewczyna zmaga się z poczuciem winy i swoimi demonami.

Na jej drodze staje Raiden, równie poraniony jak i ona.

Mężczyzna zagadka, kamienny wyraz twarzy i oziębłość to jego codzienność.

On też ma swoje traumy, on też nie potrafi funkcjonować normalnie - i jako jedyny widzi prawdziwą Hailey.

Tych dwoje nie pała do siebie sympatią ale dlaczego to już zostawię Wam do odkrycia.

Podobało mi się bardzo to, że autorka mocno akcentowała myśli i uczucia bohaterów, zaglądamy do ich dusz i umysłów.

Z nimi przeżywamy bolesne wspomnienia i aktualne problemy, dzięki temu możemy rozumieć jakie procesy myślowe zachodzą w ich głowach i dlaczego zachowują się tak a nie inaczej.

Jednocześnie obok ich bólu rodzi są coś innego.

Coś dobrego, coś bardzo bardzo wolno się rozwijającego i coś, czego sami nie potrafią albo nie chcą nazwać.

Wypierają te uczucia bo boją się kolejnego ciosu.

Mimo, że fabuła mocno się koncentruje na Hailey mam jakąś słabość do Raidena, wyczuwam także że u niego wydarzyło się dużo więcej niż to co było w dniu jego narodzin.

Coś mrocznego oplata jego wspomnienia i poza kilkoma wskazówkami jakie dostaliśmy odnośnie jego relacji z ojcem czuję, że przeszłość jeszcze wypłynie na powierzchnię i jestem bardzo ciekawa tego, co wydarzyło się w jego życiu wcześniej.

Co do Hailey - rozumiem ją poniekąd, chociaż może nie zawsze się z nią zgadzam ale ogromny ból sprawia mi zachowanie jej ojca.

Chociaż myślę z drugiej strony, że po prostu patrząc na nią, widzi tę drugą, co nie jest łatwe.

Nie mniej jednak nie można traktować jednej córki jak królową a drugiej jak powietrze.

Ava może mnie wkurzała swoim wtrącaniem się ale robiła to wszystko z troski o siostrę.

Historia pełna bólu, cierpienia ale także napięcia, które buzuje pod skórą od początku do końca.

Czy będzie miała szczęśliwe zakończenie?

Tego dowiemy się w kontynuacji, na którą czekam niecierpliwie.