Mam tak samo

"Mam tak samo" Beaty Czerwińskiej opowiada historię Julii, która rozkłada swoje uczucia do różnych chłopaków na czynniki pierwsze. Uczucia mają silną moc, a zakochanie największą z nich. Kto z nas nie był zakochany? I nie układał w głowie planów z obiektem westchnień ? Ja robiłam takie rzeczy ale w podstawówce, ewentualnie w gimnazjum a nie na studiach. Już po tym Julia wydała mi się niezwykle dziecinna i nie polubiliśmy się.

Kto będąc na studiach układa przyszłość na dziesięć lat do przodu z chłopakiem, z którym nawet nie tworzy się poważnego związku?

Książka jest napisana w formie pamiętnika, z listami do koleżanek Julki, które re każdego chłopaka, sytuację i wydarzenia nadmiernie analizują.

Sam pomysł na fabułę książki ciekawy, choć po opisie spodziewałam się czegoś więcej i ciekawszych historii. Język bardzo przyjemny, prosty ale myślę, że ta książka jest raczej dla nastolatków niż dla mnie.

Ta książka nie jest zła, po prostu nie jest dla mnie. Radzę samemu przeczytać i dojść do własnych wniosków.

Jak długo może trwać faza zauroczenia? Jak widać bardzo długo. Główna bohaterka książki Julia kończy studia, podczas których na wymianie Erasmus poznaje chłopaka, z którym w głowie zaplanowała już dziesięć lat do przodu, jednak nie idzie po jej myśli. Ona jest w Zurychu w pracy, która podjęła nie w celach zarobkowych, a żeby być bliżej swojej miłości. Kiedy traci nadzieję, że Dawid chce z nią coś stworzyć. Znajduję kolejny obiekt, którym jest Daniel kolega z pracy. I tutaj zauroczenie trwa pół książki, gdzie dziewczyna każdym pomysłem próbuje przyciągnąć do siebie chłopaka. Każdy szczegół opisuje swoim koleżanką, które rozkładają z nią zachowania na czynniki pierwsze i planują kolejne kroki. Tak przebiega cała książka.

Książka, jak i podejście Juli do życia były dla mnie niezrozumiałe. Jakby wiekowo zatrzymała się na wieku nastoletnim. No bo jak długo można nie dostrzegać, że ktoś nas nie chce? Rok, dwa? Juli to zajęło znacznie dłużej. Każdą odmowę tłumaczyła sobie na swój pokręcony sposób. Dziewczyna chciała, aż za bardzo. Zakrawało to na obsesję czy wielką chęć związku na siłę idealnego. Przez co czuła się kobietą mniej atrakcyjna z niskim poczuciem własnej wartości.

Niestety, choć książka jest krótka, bo 200 stron to niepodeszła mi całkowicie. Przekładałam kartki bez większego zaciekawienia. Forma, w jakiej jest napisana może ciekawa, ale tutaj nudna. Jedynie język jest na plus bardzo prosty. Młodzież może by zrozumiała przekaz bohaterki. Ja jej nie polubiłam w ogóle współczułam chłopaka takiej adoratorki.

Polecam, wyrobić sobie opinię o książce, czytając ją.

Nie bez powodu zadałam dziś takie właśnie pytanie 😉 „Mam tak samo” to książka, która jest napisana w formie pamiętnika przez co czytało się ją trochę inaczej co uważam za plus :) ale niestety chyba na tym koniec jeśli chodzi o pozytywne odczucia. Już od samego początku nie mogłam załapać żadnego przywiązania do głównej bohaterki, pojęcie „chcieć za bardzo” tutaj było mocną obsesją, która nie pozwalała Julce myśleć racjonalnie. Rozumiem to, że nikt nie chce żeby jego uczucia były ciągle odrzucane ale przecież w pewnym momencie trzeba wyciągnąć jakieś wnioski i chociaż bohaterka miała przebłyski tego, że działa zbyt nachalnie to jednak zaraz wracała do samego początku co zwyczajnie mnie wkurzało. Książka jednego popołudnia, nie wymaga zbyt wiele skupienia. Język i styl lekki i przystępny , sam pomysł na fabułę uważam za dobry jednak dużo jej brakuje żeby powiedzieć, że była dobra. Jak dla mnie niestety przeciętna i raczej nie będę jej dłużej wspominać.