Mam nadzieję

[Bo umiemy coś więcej, niż tylko czekać, aż „będzie dobrze”.] – „Mam Nadzieję” Katarzyna Czajka-Kominiarczuk @zpopk

To mądra i dowcipna książka, która otula czytelnika niczym cieplutka kołderka. 🛌 Autorka nie próbuje odkryć przed nami wielkich życiowych mądrości, ani pokazać jedynej słusznej drogi. Kasia rozważa, analizuje, opisuje i pochyla się nad tym, co codzienne, niby prozaiczne, a jednak tak ważne w naszym życiu.

Ten poradnik nie obieca ci, że „będzie dobrze”, ale daje mnóstwo nadziei, że może być lepiej!

Czytało mi się to bardzo lekko, miło i przyjemnie.

Nawet jeśli wiemy, że życie nie kończy się po 30, że w ludziach jest wiele sprzeczności i niespójności, to jakoś tak lżej i przyjemniej, kiedy ktoś nam to potwierdzi. Początkowe rozdziały, dla mnie, miały w sobie coś „wyzwalającego”. Ok, może to za duże słowo, ale myślę, ze wiecie o co chodzi. Dały mi sporo powera i przekonania, że nawet jeśli nie do końca wpisujemy się w schematy, to nie znaczy, że coś z nami nie tak, że już nic nie możemy.

Wspomnienie o dysleksji, też do mnie trafiło, bo ją mam i również uważam przecinki za czarną magię. 😂 Prowadzę konto o książkach na Instagramie, chciałam je założyć wcześniej wiele razy, ale zawsze miałam w głowie „Z dysleksją, o książkach chcesz pisać! To się nie uda!” I cóż… idealnie nie jest i nigdy nie będzie, ale daje mi to masę frajdy, a czasem nawet ktoś chce to przeczytać 😉 Gdybym przeczytała to w czasie, kiedy tak się wahałam, być może zaczęłabym robić to, co dziś daje mi tyle radochy, znacznie wcześniej.

Oczywiście pojawiają się również rozdziały, do których znacznie trudniej mi się odnieść. Ale właśnie dlatego, wiele osób znajdzie w tym poradniku coś dla siebie, coś co jemu, w jego sytuacji i z jego doświadczeniami da nadzieję.

Bardzo pozytywna książka, napisana lekko, ale angażująco. Z odniesieniami do życia i doświadczeń autorki, nawiązaniami do popkultury i masą ciepełka potrzebnego każdemu z nas.

Uzależniłam się od wieczornych stories Zwierza (Kasi Czajki - Kominiarczuk) od czasów początków pandemii. Te jej pogadanki i spokojne, rzeczowe wyjaśnienia bardzo układały mi w głowie. I uspokajały

Potem był Strajk Kobiet. A teraz wojna. Kasia nadal prowadzi swoje "świeckie kazania" i nadal chwała jej za to

Książka to takie właściwie takie storiesy ale jeszcze bardziej poukładane, zabawne, lekkie. I o życiu ogólnie.

Wszystkie zapewnienia z przedmowy są zrealizowane. Autorka nie obiecuje, że wszystko będzie dobrze. Bo nie wiadomo. Odziera Polskę z przekonania, że jest wyjątkowa.

I burzy jeszcze parę myślowych pomników. Do tego dorzuca dużo ciepłych, normalnych i pokrzepiających myśli. Efekt jest zdumiewający i niesamowicie wspierający

Książka - koleżanka. Dokładnie ten poziom empatii i poukładania w głowie uwielbiam, bo zapewnia ciekawe i niebanalne przemyślenia. I - co ogromnie ważne - nie ocenia, nie szydzi i nie wywyższa się. A to rzadkie

Czyta się bardzo przyjemnie, jak coś napisanego przez dobrą przyjaciółkę. Szkoda, że nie przeczytałam jej, gdy miałam dwadzieścia kilka lat, sporo by mi w głowie rozjaśniła. Ale także teraz dała do myślenia.

Jaka to fenomenalna książka. Niby opowiada o normalnych rzeczach, o tym że życie w dzisiejszych czasach jest trudne, o tym, że czasami obcy ludzie wtrącają się w moje osobiste sprawy bez pytania, o pandemii, o dorosłym życiu, o wszystkim tym, o czym ja czasami myślę. „Mam nadzieję” Katarzyny Czajki – Kominiarczuk ubiera w słowa właśnie moje myśli, przedstawia argumenty i mi jest tak po prostu lżej na duszy. To na pewno jedna z najlepszych książek w tym roku i zostanie na podium. Jak to powiedział Pan Krzysztof Dowgird – „Wstań rano, zrób przedziałek i odwal się od siebie”. Czytaj. Czytaj „Mam nadzieję” Kasi Czajki – Kominiarczuk po na pewno Ty też wciągniesz ją na swoją listę najlepszych książek tego roku. Absolutnie polecam.