Mam faceta i mam... problem

„Problemy” z facetami…

„Mam faceta i mam… problem” to kolejna propozycja autorek głośnej w ostatnich miesiącach książki „Instrukcja obsługi dzieci”. W książce dotyczącej dzieci autorki dość mocno popuściły sobie wodze fantazji i w efekcie jeszcze mocniej pobłądziły – jak w związku z tym sprawy mają się w przypadku książki poświęconej facetom?

Generalnie… trochę lepiej. Ale tylko TROCHĘ. Dlaczego?

Książka podzielona jest zasadniczo na dziesięć bloków tematycznych poświęconych różnym sferom dotyczącym związku dwojga ludzi. Każdy z rozdziałów ma postać konwersacji autorek na główny temat danego rozdziału, a punktem wyjścia do takiej dyskusji jest każdorazowo list / listy od czytelników i przykłady z życia wzięte. Co w efekcie mają nam do powiedzenia autorki książki?

Lektura ma być w założeniu swoistym poradnikiem dla pań, w którym odnajdą one odpowiedzi na nurtujące je pytania z zakresu związków z mężczyznami. Autorki stawiają tezę, że samo szukanie faceta nie jest problemem (ani jego znalezienie), a prawdziwe problemy zaczynają się… po jego znalezieniu. To już na starcie stawia mężczyzn w nieciekawym położeniu… Zaryzykowałbym nawet twierdzenie, że są oni w tej książce dyskryminowani, przedstawiani w nieprawdziwy sposób, a każde założenie autorek oparte jest na tezie, że MĘŻCZYZNA TO ZŁO. I oczywiście na tezie towarzyszącej, w myśl której facet zawsze ma złe intencje, zawsze prędzej czy później kłamie, oszukuje, wykorzystuje… To ma być „poradnik”? :)

Autorki chyba za dużo naczytały się momentami skrajnie feministycznych lektur i są zdaje się zdania, że kobieta zawsze ma rację, zawsze chce dobrze, nigdy broń Boże nie popełnia błędów, a wszystko co robi jest zawsze czymś usprawiedliwione. Przykład? Proszę bardzo: autorki twierdzą [Adres usunięty]. że jeśli w związku się nie układa, to kobieta ma święte prawo poszukać sobie kochanka. I niezależnie od przyszłego rozwoju wydarzeń trzymać ten fakt po wieki wieków w tajemnicy bąc ze swych czynów radośnie rozgrzeszona. Tak naprawdę idealny byłby według autorek układ „mąż + kochanek” – jeden ma dawać stabilność, bezpieczeństwo i byt, drugi rozkosz i realizację niezrealizowanych fantazji. Wszystko zaś bardzo ładnie ubrano w puste frazesy o tym, że autorki dają jedynie czytelniczce wybór i pokazują tylko możliwości, a decyzja o wyborze konkretnej drogi należy tylko i wyłącznie do czytelniczki… Każdy jej wybór zaś ZAWSZE będzie w myśl tej idei w pełni usprawiedliwiony i to niezależnie od aspektów moralnych całej sprawy (czytaj: niezależnie od skali popełnionych w imię „ja chcę, więc mi wolno - ja mogę” świństw). Dlaczego dwie cenione ponoć autorki serwują czytelniczkom taki bełkot?...

Zastanawiałem się nad tym i dochodzę do wniosku, że bełkot wyzierający z kolejnych rozdziałów wynika niestety z tego, że feminizm jako taki (a na niego autorki bardzo chętnie się powołują) stoi obecnie w… emocjonalnym rozkroku. Jak to rozumieć? Bardzo prosto: kobiety niestety aż za często nie wiedzą czego chcą… Nie wiedzą czego potrzebują do szczęścia, szukają w tej materii podpowiedzi, a bierze się to z konfliktu pomiędzy utartym pojmowaniem ról społecznych, a zdobyczami ruchów feministycznych chcących naprawiać świat poprzez równouprawnienie. Mam tu na myśli przede wszystkim to, że z jednej strony buduje się obraz kobiety wyzwolonej, niezależnej, zrównanej w każdym aspekcie życia z mężczyzną, a z drugiej strony oczekuje się od mężczyzn, że jednakowoż będą oni w dalszym ciągu zapewniać byt, bronić, prężyć muskuły i harować w pocie czoła na byt założonej przez siebie rodziny. CZY TYLKO JA WIDZĘ TUTAJ SPRZECZNOŚĆ?

Żeby nie było, że piszę o tej książce w samych negatywach – ma ona także plusy. Plusem takim jest z całą pewnością nawoływanie czytelniczek do badania własnego wnętrza, swoich potrzeb i do prób lepszego zrozumienia samych siebie w celu uświadomienia sobie, czego im w życiu potrzeba. Autorki powołują się tutaj na psychologię wnętrza, mającą w zamierzeniu dotrzeć do istoty naszej osobowości i dzięki temu pomóc w zrozumieniu naszych potrzeb. Gdyby skupić się na tych tylko aspektach lektury, to byłaby ona wtedy jak najbardziej pożyteczna i wartościowa. Niestety – wszystko co w książce dobre przesłania niepojęty w swej skali zacofania i emocjonalnego rozkroku antymoralny bełkot.

Kończąc chciałbym podkreślić, że niniejsza niepochlebna opinia nie ma nic wspólnego z jakimkolwiek seksizmem, a już na pewno nie z uprzedzeniem wobec feminizmu i feministek. Autor niniejszej opinii jest daleki od takich postaw. Natomiast jeśli w książce ktoś pisze ewidentne pierdoły i podnosi nader często idiotyczne twierdzenia do rangi "poradnika" to uważam, że należy na to zareagować. Co też niniejszym uczyniłem.

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

#MamFacetaImamProblem #KatarzynaMiller #SuzanGiżyńska #TaniaKsiążka

[Adres usunięty]

Związek z drugim człowiekiem to nieustająca praca i mniejsze lub większe problemy. W końcu to połączenie dwóch różnych osób, pochodzących z dwóch różnych światów (rodzin), żyjących w jakiś swoich schematach, wnoszących w to życie swoje przekonania, wartości, przyzwyczajenia i osobowość Jak więc to wszystko pogodzić, żeby udało się żyć szczęśliwie? Ciężką pracą, samoświadomością, szczerą rozmową i cierpliwością. To bym powiedziała ja! A co powiedzą autorki książki "Mam faceta i mam...problem?". Otóż Katarzyna Miller i Suzan Giżyńska powiedzą, że znalezienie faceta to dopiero początek naszych problemów.

Większość kobiet marzy o udanym, szczęśliwym związku. Wiele wręcz nie wyobraża sobie życie bez drugiej połówki, opierając na tym całą swoją wartość, samoocenę i poczucie sensu życia. Mają więc nadzieję, że jak w końcu znajdzie się ten szczęśliwy wybranek to odtąd będą żyły długo i szczęśliwie. I tu właśnie wkraczają autorki książki, które mówią "hola, hola, posiadanie faceta to dopiero początek twoich problemów".

Jeśli jesteś w związku lub kiedykolwiek byłaś to doskonale wiesz, że mają one racje. Jakby cudowny ten facet nie był, zawsze się znajdzie jakiś problem, nieporozumienie lub po prostu różnica w postrzeganiu świata.

Katarzyna Miller, psycholożka i psychoterapeutka, to jedna z moich ulubionych autorek książek psychologicznych. Mam w domu większość książek jej autorstwa i mogę śmiało powiedzieć, że jest to taka darmowa, domowa psychoterapia. Warto je czytać, zaznaczać co ważniejsze momenty, czerpać z nich wiedzę i zmusić siebie do autorefleksji.

Suzan Giżyńska jest coachem. I to właśnie z nią Katarzyna Miller rozmawia o facetach. Książka jest podzielona na kilka tematycznych części. Każda z nich zaczyna się historiami kobiet, opowieściami o związkach, o różnych relacjach. Na tej podstawie obie panie rozkładają temat na czynniki pierwsze.

Jedne z tych dyskusji są lepsze, drugie słabsze ale z każdej płynie jakiś wniosek. Oczywiście nie w każdej części każda z nas znajdzie coś idealnie dla siebie (całe szczęście!!!), bo nie każdy problem może nas dotyczyć, pewne rzeczy będą dla nas zupełnie obce, bo akurat nie miałyśmy takich doświadczeń. Ale całościowo książka dostarczy wam całkiem pokaźny obraz sytuacji problemowych i sposobów na ich zrozumienie lub rozwiązanie.

Owszem, płynie z niej mocno feministyczny przekaz. Czasami może nawet zbyt mocny. Bo obie panie nie gryzą się w język jeśli chodzi o ocenę słabości mężczyzn lub rozprawianie się ze stereotypowymi założeniami. Mnie to akurat odpowiada.

I chociaż uważam, że nie jest to najlepsza książka Katarzyny Miller (mam swoje dwa inne faworyty) to cieszę się, że ją przeczytałam, bo wniosła w moje myślenie wiele nowych ścieżek. A i zawsze to przyjemniej poczytać, że inne kobiety miewają gorsze problemy ze swoimi mężczyznami.