Mała draka w fińskiej dzielnicy

Jak ja się dobrze bawiłam przy tej książce! Nie raz prawie płakałam ze śmiechu 😂❤

Widziałam, że będzie to komedia z tych bardzo absurdalnych i trochę się obawiałam, że w pewnym momencie będę miała już przesyt i zamiast zabawnie będzie męcząco, ale na szczęście moje obawy się nie sprawdziły! Jedynie w niektórych momentach myślowe monologi Sławy troszeczkę zaczynały męczyć, ale to były tylko drobne chwile i szybko mijały. Za to wszystkie dialogi totalnie kocham! 😁

"Mała draka w fińskiej dzielnicy" to nie tylko zabawna, ale również bardzo ciepła historia o przyjaźni i cudownej więzi pomiędzy babciami i wnukami ❤

Dużą rolę odgrywa w niej także tematyka dorosłości, opuszczania rodzinnego domu i rozpoczynania życia na własną rękę oraz związane z tym lęki i obawy targające młodsze, 26-letnie pokolenie bohaterów. Jeśli jesteście obecnie na takim etapie w życiu, to myślę, że łatwo utożsamicie się ze Sławą i resztą ekipy, a książka ta będzie dla was jak ciepły kocyk w tym przełomowym czasie 💞

Fińska dzielnica w małym miasteczku – to miejsce, do którego wraca Sława, kiedy dorosłe życie zbyt mocno da jej w kość. Choć trochę boi się pytań babci o przyczynę nagłego powrotu, to nie ma już innego wyjścia. Ale babcia okazuje się bardziej wyrozumiała, niż ciekawska, Sława znajduje szybko pracę u przyjaciela z dzieciństwa i wszystko jakby zaczyna się układać. Gdyby nie to, że rzeczy, które brała za pewniak, okazały się ułudą. A kiwi-podobne drapieżne zwierzątka nie zaczęły urządzać sobie polowań na nią i jej znajomych. W tym przypadku Sława chyba nie powinna się tak bardzo dziwić, że zaczął do niej mówić chodnik?!

Pomijając wątek fantastyczny, to przyjemna opowieść, o miejscu, które dodaje sił, do którego zawsze można wrócić po porażce. O rodzinie i przyjaciołach, którzy wzajemnie dają sobie wsparcie. Sława miała szczęście, spotkała tu swoich przyjaciół z dzieciństwa – Kristal i Bambiego, a ich relacjom nie zaszkodził czas, który upłynął bez kontaktu. To taka ciepła, otulająca historia, babcie oraz (a czasami kontra) wnuki, dużo jedzenia, plotek i gwaru. I jedna spora tajemnica.

Jeśli zaś mowa o pozostałych wrażeniach, to po pierwsze podobał mi się miejscami absurdalny, miejscami mocno autoironiczny humor książki. Narracja w wykonaniu głównej bohaterki odmalowywała jej obraz – pechowej dziewczyny, która nie potrafi w dorosłość i musi wracać do rodzinnego domu. Co ciekawe, przyjaciele widzieli ją zupełnie inaczej. Jeśli chodzi o fantastyczną warstwę książki, to panowało tu pomieszanie z poplątaniem, miejscami budujące napięcie, jednak zawsze rozładowywane kolejną dawką humoru (choć bohaterom nie zawsze było do śmiechu).

Byliście kiedyś w Finlandii? Z czym kojarzy się Wam ten kraj?

Sława wraca do rodzinnego miasteczka, do domu babci. Za sobą zostawia życie, które uważa za porażkę. W fińskiej dzielnicy, gdzie mieszka babcia Sławy, spotyka przyjaciół z dzieciństwa. Babcia też jest. Tylko trochę jakby inna.

Wkrótce okazuje się, że w Starym Deszcznie, dzieją się rzeczy nie z tej ziemi. Sławę zaczepia gadający chodnik. Przyjaciół atakują małe, biegające kiwi. Co z tym wspólnego mają babcie? Te żywe i te trochę jakby martwe?

Czy Sławie i jej przyjaciołom uda się uporać z draką w fińskiej dzielnicy?

Uwielbiam czytać komedie. A takiej komedii nie z tej ziemi jeszcze nie czytałam. Cóż to była za zabawa 🤯 Nieźle się przy niej uśmiałam.

"Mała draka w fińskiej dzielnicy" to komedia pełna absurdu i fantastycznych zdarzeń. Muszę powiedzieć, że połączenie komedii z fantastyką nie dość, że ciekawe i niespotykane, wyszło Marcie Kisiel fantastycznie. Książkę czyta się jedynym tchem. Jest interesująco i zabawnie. I nie ma miejsca na nudę. Dziwne zdarzenia uderzają z każdej strony Starego Deszczna.

Postacie babć są genialne. Ich rozmowy, dyskusje i przekomarzania są po prostu świetne. Każda babcia w fińskiej dzielnicy jest od czegoś innego. Jedna lubi karmić, inna załatwi wszystko, co wnukom wpadnie do głowy, a kolejna przytuli i pocieszy. I to one są przyczyną całej draki. Chociaż doprowadziły do niej nieświadomie i przyświecały im dobre intencje.

Jeżeli chodzi o postać Sławy, to nie od razu zapałałam do niej sympatią. Jednak z rozdziału na rozdział, moje odczucia do niej się zmieniały. Miałam wrażenie, że ona też przechodzi małą przemianę.

Podsumowując, "Mała draka w fińskiej dzielnicy" to fantastyczna komedia z dodatkiem magii, sabatów i mitologii fińskiej. Połączenie tyle dziwne, ile intrygujące i ciekawe. I genialnie zaserwowane. Po prostu czytacie.

Marta Kisiel ma to do siebie, że czy napisze fantastykę, czy komedię kryminalną ja to biorę w ciemno zawsze i wszędzie. To jest specyficzne poczucie humoru, które mi bardzo odpowiada.

Sława Żmijan wraca do rodzinnego miasteczka, a mianowicie Starego Deszczna, gdzie jest fińska dzielnica. Do tego ukochane własne babcie albo takie przysposobione, przyjaciele z dzieciństwa. Niby wszystko fajnie jednak nagle okazuje się, że babcia nie żyje no ale jak to ? Przecież z nią dopiero co rozmawiałam. Co się tu dzieje jakież to tajemnice skrywają babcie z fińskiej dzielnicy? Sława wraz z przyjaciółmi staje przed trudnym zadaniem rozwiązania zagadki oraz wyjaśnić całe zamieszanie.

Co się uśmiałam i ubawiłam przy tej książce to moje. Idealna na chwile zapomnienia, relaksu taka w sam raz pod kocyk, otulająca. Czyta się ją z czystą przyjemnością, wciąga swoją treścią, akcją, potrafi zaciekawić. Już na wstępie mamy gadający chodnik do tego zagadki, tajemnice, specyficzny humor, a nawet i sprawę, prawie że kryminalną. Jednak nie zabraknie tu wzruszeń, ciepła czy wzajemnej miłości. Imiona bohaterów jak dla mnie genialne takie inne, oryginalne i oddające dość dobrze każdego z nich charakter. Babcie to dla mnie istna petarda każdy chyba chciałby mieć taką, która wiadomo, robi najlepszy rosół i to nie ważne czy z vegeta, czy z lubczykiem, ale do tego, jakie jeszcze skrywa sekrety. Jeszcze jak połączy się mitologią słowiańską, z fińską to robi się niezła draka i walka o własne życie. Wydaje się, że co tam sklep z pamiątkami, jakieś ludowe wierzenia, ale wszystko jest tak ze sobą połączone, że tworzy sensowną całość. Jak wzór wełnianego sweterka, każde oczko musi się zgadzać, pasować i tak jest.

Coraz bardziej zaczynam nie lubić książek, które czyta się za szybko. Bo jak to tak można pisać, by wartka akcja porwała czytelnika i nagle z malutkimi łezkami w oczach okazuje się, że to koniec. „Mała draka w fińskiej dzielnicy” pióra Marty Kisiel to opowieść, która na dobre przekonała mnie, że chcę poznać więcej książek tej autorki. Bo jak w jednej książce można zmieścić tyle rzeczy: przeróżne sekrety rodzinne, genialny wątek mitologiczny, szalone babcie, które przełamują stereotyp starości i pokazują, że młodość i wigor nigdy się nie kończy, nawet jak dobiega kres co innego. A do tego wszystkiego jeszcze gadający chodnik. Tej mieszanki wybuchowej po prostu nie możecie przegapić. Książki tego typu bez bohaterki „babci” to nie byłoby to, a tu mamy aż 5, no czego chcieć więcej. I co najważniejsze bohaterowie są tak bardzo sobą, że aż można spokojnie uwierzyć, że taki Bambi prowadzi swój sklepik w małej zapomnianej przez większość ludzi miejscowości.

To jest ta powieść, przy której nie będziecie się zastanawiać: co czytacie, tylko czy naprawdę kończycie już książkę, a dopiero się ją zaczęło.

Cóż mogę powiedzieć, że takiej draki to jeszcze fińska dzielnica nie widziała.

„Mała draka w fińskiej dzielnicy” autorstwa Marty Kisiel to zwariowana przygoda Sławy Żmijan wracającej już jako dorosła kobieta „na stare śmieci”. Z poczuciem porażki stawia się w rodzinnej miejscowości na progu domu swojej babci, żeby odkryć, że tylko z pozoru wszystko znajduje się na swoim miejscu. Będzie ona zmuszona stawić czoło problemom nie z tego świata, rozwiązywać nadprzyrodzone zagadki kryminalne i odkrywać kolejne sekrety fińskich domków.

Autorka po raz kolejny udowodniła swoją kreatywność w pakowaniu bohaterów w magiczne tarapaty. Bardzo lekka i zabawna powieść może z pewnością podnieść na duchu niejedną osobę, której życie nie ułożyło się zgodnie z planem. Bowiem nie zawsze jest tak źle jakby mogło się wydawać, a póki co jeszcze nie przemawiają do nas gadające chodniki.

„Mała draka w fińskiej dzielnicy” to przede wszystkim barwni niczym zorza polarna bohaterowie, z którymi nie sposób się nudzić. Znajdziecie tu grupę przyjaciół, którą łączą zarówno wspólna przeszłość, jak i rodzice o niebanalnym guście do wybierania imion. Mnie najbardziej jednak za serce chwyciły nieobliczalne babcie o wariackich inicjatywach i nadprzyrodzonych zdolnościach. Powieść ta dała mi dużo ciepła i sprawiła, że zatęskniłam za własnymi babciami, które na szczęście nie miewają tak szalonych pomysłów.

Szukacie czegoś lekkiego z dużą dawką humoru i szczyptą magii? A może znacie i lubicie twórczość Marty Kisiel? Jeśli tak, zdecydowanie warto dać szansę „Małej drace w fińskiej dzielnicy” i przekonać się czym są tytułowe fińskie domki.

Mieczysława Żmijan po kilku życiowych porażkach wraca do domu i ukochanej babci. Na miejscu zastaje seniorkę rodu robiąca jak zwykle na drutach, tylko współczujące miny mieszkańców Starego Deszczna wywołują dziwny niepokój u dziewczyny. Spotkanie z Krystal i Bambim, przyjaciółmi z dzieciństwa wywołuje szok u Sławy, gdyż okazuje się, że robiąca na drutach babcia Gienia jest duchem a jej ciało od kilku miesięcy spoczywa w grobie.

"Mała draka w fińskiej dzielnicy" to niezwykle ciepła, pełna humoru ale też grozy opowieść o grupie przyjaciół, którzy oprócz oryginalnych imion i zwariowanych babć mają wyjątkowe powodzenie w życiu i szczęście mieszkać w urokliwym miasteczku nad, którym czuwa fińska magia. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i jestem na "total-tak" tej opowieści. Oprócz cudownej atmosfery, pełnej humoru i wzajemnej pomocy ze strony wiernych przyjaciół mamy też elementy grozy, magi a nawet krwiożerczych kiwi. To także opowieść o popełnianiu błędów, szukaniu własnej drogi a także przemijaniu. Musicie koniecznie sięgnąć po ten tytuł przy dowiedzieć się co za draka miała miejsce w fińskiej dzielny Starego Deszczna?

Kto z Was lubi książki z wciągającą akcją i do tego okraszone najlepszym humorem?

Mam dla Was genialną książkę, która łączy w sobie świetny humor, ciekawą zagadkę i do tego zjawiska paranormalne. Mowa o najnowszej powieści Marty Kisiel "Mała draka w fińskiej dzielnicy". Książka została wydana nakładem Wydawnictwa Mięta.

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

Autorka po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią powieści humorystycznych. Mamy tu idealne połączenie humoru, którym powieść wypełniona jest po brzegi, z ciekawą historią, która wiąże się z mieszkankami ostatnich fińskich domków w Starym Deszcznie. Babcie z fińskiej dzielnicy są niezwykle barwnymi, ciekawymi i różnorodnymi postaciami, a łączy ich tajemnica, którą ich wnuki będą próbowały poznać. Kreacja wszystkich bohaterów jest niezwykle ciekawa i główne trio Sława, Kristal i Bambi zdecydowanie podbili moje serce. Chętnie spotkałabym ich znów na kartach powieści.

Jest to niezwykle zwariowana historia, która nie pozwala się odłożyć choć na chwilę. Znajdziemy tu zagadkę, którą wraz z bohaterami będziemy mogli próbować rozwiązać, a gdy poznamy całą opowieść wszystkie elementy układanki same trafią na swoje miejsce. Fajnym wątkiem są też elementy mitologii fińskiej i odrobinę historii miasteczka.

Ogromnie Wam polecam tą powieść, jak i inne autorki, które uwielbiam i również są pełne świetnego humoru, bądź fantastycznych wątków. Marta Kisiel jest dla mnie autorką, po której książki mogę sięgać w ciemno.

To kto wybiera się na wycieczkę do fińskiej dzielnicy by poznać ciekawych bohaterów i wciągającą historię? Uwierzcie mi, że nie pożałujecie i czeka na Was świetna zabawa!

Joanna Chmielewska opisywała kiedyś rysunek pewnego dziecka: skłębione niewiadomo co na moście, a podpis brzmiał " Ludzkie pojęcie przechodzi" . I właściwie na tym mogłabym swoją opinię zakończyć....

To, co wyczynia Marta Kisiel w swojej książce, faktycznie przechodzi wszystko. A myślałam, że mnie już niczym nie zaskoczy.

Sława Żmijan w tajemniczych( i dla niej wstydliwych) okolicznościach powraca do rodzinnego Małego Deszczna. Na szczęście czekają tu na nią przyjaciele i ukochana babcia.... I w tym sęk- babcia nie powinna czekać. To dopiero początek historii i niesamowicie pokręconych wydarzeń. Kim jest bladolicy Sowa? Dlaczego Sława widzi włochate ziemniaczki? I co ma gadający chodnik do bitwy pod Waterloo?? O to jest pytanie. Jeśli już dacie wkręcić się w tę historię, to ostrzegam, ochłonięcie zajmie trochę czasu.

Niesamowita( jakkolwiek to rozumieć), zakręcona, zabawna a przede wszystkim całkiem w stylu Marty Kisiel- taka jest ta książka i polecam ją z czystym sumieniem.

Mottem przewodnim powinno być tu powiedzenie:" Uważaj czego sobie życzysz... "

Książka udostępniona mi przez wydawnictwo Mięta, za co, jako wielbicielka twórczości Marty K., bardzo dziękuję.

Z piórem Autorki miałam okazję zapoznać się już wcześniej, więc gdy tylko przeczytałam opis tej książki, wiedziałam, że się nie zawiodę. Tym razem Autorka zabiera nas do Starego Deszczna, gdzie główna bohaterka, po wielu latach powraca z poczuciem życiowej porażki.

Sława, na pierwszy rzut oka, odnajduje swoje miasteczko w niezmienionym stanie – fińskie domki, ukochane babcie, przyjaciele z dzieciństwa. Wszystko to, z pozoru wydaje się być takie samo jak wtedy, gdy opuszczała to miejsce. Szybko jednak okazuje się, że spokój i ład są tylko pozorne, a pewna „drobna” tajemnica skrywana przez babcie, sprawi że w życiu bohaterów zapanuje chaos.

Uwielbiam lekkie pióro Autorki, która za każdym razem potrafi zaskoczyć mnie czymś innym. Tak było w przypadku tej historii. Z jednej strony mamy codzienne, przyziemnie problemy i dylematy, z drugiej spotykamy humorystyczne i surrealistyczne elementy, takie jak małe włochate kiwi grasujące po ulicach.

Zdecydowanie największym atutem tej książki są bohaterowie. Podoba mi się, że postacie są pełne charyzmy i charakteru, a każdy wyróżnia się czymś innym, dzięki czemu cała gromadka przyjaciół idealnie się uzupełnia. Nie możemy zapomnieć o babciach! Babcie z fińskiej dzielnicy zdecydowanie dodają uroku i charakteru całej historii. Wydają się być ostoją tradycji i stabilności, a mimo to skrywają sekrety, które mogą mieć poważne konsekwencje.

Przyznaję, że bardzo podobała mi się narracja. Prowadzona jest przez główną bohaterkę i kierowana bezpośrednio do czytelnika. Ten zabieg sprawił, że czułam, jakbym uczestniczyła w tych wszystkich szalonych wydarzeniach. Marta Kisiel wspaniale oddaje atmosferę małego miasteczka, gdzie każdy kąt skrywa swoją tajemnicę.

Jeśli szukacie książki, która poprawi Wam humor, wywoła uśmiech i przypomni, że nawet w najmniejszym miasteczku mogą dziać się wielkie rzeczy, to ,,Mała draka w fińskiej dzielnicy” jest dla Was idealnym wyborem.

𝙺𝚛𝚒𝚜𝚝𝚊𝚕 𝚜𝚙𝚘𝚓𝚛𝚣𝚊ł𝚊 𝚗𝚊 𝚖𝚗𝚒𝚎 𝚝𝚊𝚔𝚒𝚖 𝚠𝚣𝚛𝚘𝚔𝚒𝚎𝚖, ż𝚎 𝚙𝚘𝚌𝚣𝚞ł𝚊𝚖 𝚜𝚒ę 𝚣𝚘𝚋𝚘𝚠𝚒ą𝚣𝚊𝚗𝚊 𝚍𝚘 𝚜𝚝𝚊𝚗𝚒ę𝚌𝚒𝚊 𝚠 𝚙ł𝚘𝚖𝚒𝚎𝚗𝚒𝚊𝚌𝚑. 𝙽𝚒𝚎𝚜𝚝𝚎𝚝𝚢, 𝚝ę 𝚜𝚣𝚝𝚞𝚌𝚣𝚔ę 𝚘𝚙𝚊𝚗𝚘𝚠𝚊ł𝚊𝚖 𝚓𝚎𝚜𝚣𝚌𝚣𝚎 𝚜ł𝚊𝚋𝚒𝚎𝚓 𝚗𝚒ż 𝚝𝚊𝚋𝚕𝚒𝚌𝚣𝚔ę 𝚖𝚗𝚘ż𝚎𝚗𝚒𝚊...

💜 Długo nie mogłam się zebrać w sobie by sięgnąć po jakąkolwiek książkę Marty Kisiel, ale jak już wzięłam do ręki pierwszą... Teraz czytam już dosłownie wszystko wychodzące spod jej pióra *bądź klawiatury*!

Tereska Trawna i jej obsesyjna miłość do kasztanków? Znam na pamięć.

Anioł uczulony na pierze? Aż mi się ciepło robi na serduszku🥹

Sekretarka stojący na straży biura? Poszłabym z nim na siłownię!

💜 Widząc w zapowiedziach 'Wielką drakę w fińskiej dzielnicy' wiedziałam, że muszą ją przeczytać. Byłam bardzo ciekawa na jaką przygodę zabierze mnie autorka - byłam gotowa na dużą ilość śniegu i saunę🤣 Tak, nie czytałam opisu i byłam bardzo zdziwiona, że zostałam z tą fabułą w rodzimym kraju😅 Czy mi to przeszkadzało? W żadnym razie.

💜 Musiałam przyzwyczaić się do bezpośrednich zwrotów narratora do czytelnika i dosłownego łamania czwartej ściany - po stu stronach już ta forma mi nie przeszkadzała. Sama fabuła i bohaterowie nadrabiali w moich oczach te wszystkie wcześniejsze przeszkadzajki.

💜 Sława, Bambi i Kristal wraz z całą zgrają babć powodowali uśmiech na mojej twarzy. Kilkukrotnie śmiałam się w głos, bo inaczej nie potrafiłam. Kogo by nie rozśmieszyły robione na zamówienie bransoletki przyjaźni dla ultrasów? Albo gadające prochy? A krwiożercze, chodzące kiwi? Przyjmuję z dobrodziejstwem inwentarza każdą z 367 stron i chcę więcej!

💜 'Wielka draka w fińskiej dzielnicy' jest idealnym przykładem cosy fantasy, gdzie cały czas coś się dzieje, tajemnica goni tajemnicę i udowadnia, że babcine jedzenie jest dobre na wszystko!

Witam moi drodzy, dziś zapraszam Was w podróż do Starego Deszczna, gdzie nie martwe babcie ale nie takie całkiem żywe i gadające prochy Mieczysława sieją zamęt w dzielnicy fiskich domków.

Komedia pierwszej wody, zazdroszczę autorce wyobraźni, no uwierzcie mi że za Chiny ludowe

nie przyszłoby mi do głowy żeby przechowywać prochy zmarłego w takim miejscu. Nie zdradzę Wam gdzie, o tym musicie się przekonać sami. Zapewniam Was nie będziecie się nudzić, a atrakcji pod postacią włochatych ziemniaków skrzyżowanych z szablozębnymi kiwi na pewno nie zabraknie. Świetnie spędziłam czas z książką i Wam również polecam.

Sława, zmuszona przez życie, wraca do rodzinnej miejscowości, do domu i babci. W Starym Deszczynie nic się nie zmieniło, starzy przyjaciele, babcie, fińskie domki i gadające chodniki... Chwilka, jednak w domku coś jest inaczej, a ten gadający chodnik? Nie coś zdecydowanie jest nie tak, a Sława wraz z przyjaciółmi znajdują się w samym centrum, małej, paranormalnej draki, więc nie mają innego wyboru jak spróbować ją rozwiązać.

Co działo się w miasteczku podczas nieobecności Sławy? W jakie kłopoty wplątały się babcie? Czy grupce przyjaciół uda się rozwiązać te zagadki, wprost nie z tego świata?

Sława i jej przyjaciele, a zwłaszcza babcie, to bardzo wyraziste postacie, każdy z bohaterów jest wyjątkowy na swój sposób, ale razem tworzą paczkę nie do pokonania.

Książka napisana w cudowny, lekki i przezabawny sposób, pełna niezwykłych wyzwań i wpadek bohaterów. Świetnie poprawia humor, chodźby po przez przezabawne dialogi, ale i pokazuje że z wsparciem bliskich łatwiej jest nam sobie poradzić ze stratą i najróżniejszymi przeciwnościami losu.

Dziś dzień przyjaciela i świetnie się składa, bo przychodzę do Was z książką, w której przyjaciele są jednym z głównych wątków.

Marta Kisiel to autorka, której książki już nie raz widzieliście u mnie.

Cechuje ją ogromny dystans, świetne poczucie humoru, lekkie pióro i wydaje mi się, że także robótki ręczne.

Zestaw ze zdjęcia przypomina mi Licho.

Nie inaczej jest tym razem, już sam tytuł sugeruje, że będzie niezła zabawa.

Wątki paranormalne? Mamy to!

Co zrobić, uwielbiam po prostu i tę książkę i twórczość pani Marty.

Świetnie się bawiłam bo tutaj oprócz dużej dawki humoru znajdziemy także dużo mądrego przekazu, wartości moralnych a także nieco mitologii fińskiej.

Można zauważyć także nawiązanie do słynnych wakacji u babci na wsi, gdzie wszyscy się spotykali i mają stamtąd najlepsze wspomnienia.

Trochę też poczarujemy, nawet jeśli przypadkiem a imiona wszystkich bohaterów przyprawią Was o kurze łapki (chyba, że jesteście gburami z kijem w... piaskownicy).

Babcie z Małej Finlandii skradły moje serca zarówno za życia jak i po.

Bohaterowie są barwni, nawet bym rzekła, że wielobarwni.

Z pewnością nie da się o nich zapomnieć i na pewno większość z nich da się bardzo polubić.

Jak chociażby Bambi, takie słoneczko zagrażające optymizmem.

Myślałam, że jednak pan "cały na biało" skradnie to serce naszej Sławie ale jednak autorka wycięła nam niebalanego psikusa - jakiego? Tu Was odeślę do lektury.

Myślę, że można by uznać tę książkę jako gatunek YA, jest sympatyczna, dużo nawiązań do kultury młodzieżowej (oj fragment z czaszkami i Hello Kitty od razu skojarzył mi się z moją piętnastoletnią siostrą) nie ma tu scen er*tycznych ani chyba nawet pocałunku także śmiało 13+ można czytać.

Co tu znajdziecie?

Tak jak mówiłam radość, rodzinę, przyjaciół, mitologię, paranormalny wątek a także nieco historii, przyjaźń i... A co ja Wam będę mówić, to pozycja obowiązkowa!

Gdy życie Was przytłacza, sięgnijcie po Małą drakę w fińskiej dzielnicy i odkryjcie tajemnice sabatu, fińskich domków i zorzy polarnej oraz kiwi.

Bynajmniej nie tego włochatego owocu.

Dzięki uprzejmości Wydawnictwa Mięta miałam przyjemność przeczytać najnowszą książkę Marty Kisiel „Mała Draka w Fińskiej Dzielnicy”.

Sława Żmijan wraca do rodzinnego domu z bagażem nie do końca chcianych doświadczeń i poczuciem życiowej porażki.

Szczęśliwie w Starym Deszczynie wszystko jest tak jak było: fińskie domki nadal stoją, babcie są na miejscu, a starzy przyjaciele nie zawodzą. Ale czy aby na pewno tutaj się nic nie zmieniło?

Podchodziłam do tej książki z sporą obawą, bo było to moje pierwsze spotkanie z autorką. Słyszałam tyle dobrego o jej książkach, że bałam się rozczarowania.

Jakie było moje zdziwienie, gdy od pierwszych stron towarzyszyły mi salwy śmiechu i po prostu nie mogłam odłożyć tej historii na bok.

Mała Draka to książka idealna na wakacje: lekka, z cudownym małomiasteczkowym klimatem, świetnymi nieidealnymi postaciami, pachnąca rosołem (z lubczykiem czy bez), sernikomakowcem i upałem. Jednak nad jednym faktem nie mogę przejść do porządku dziennego. Bo to jak można jeść rolady z kluskami z BURACZKAMI?! Przecież to tylko i wyłącznie je się z czerwoną kapustą! Tak jak u babci ;)

Autorka zabrała mnie w podróż do przeszłości, wyciągnęła na wierzch te wszystkie wspomnienia czasu spędzonego u babci.

No właśnie babcie.. Były cudowne, choć każda inna, specyficzna i charakterna. Tak naprawdę czytając dopiero zdałam sobie sprawę jak bardzo tęsknie za swoimi.

Chociaż Mała Draka była pełna humoru, nie zabrakło w niej też poważniejszych tematów. Sława będzie musiała odnaleźć własne miejsce na świecie i poradzić sobie z niejedną stratą. Ta historią nie tylko bawi, ale też wzrusza, a wszystko to w połączeniu z mitologią fińską, która tak rzadko pojawia się w książkach, cudownym wakacyjnym klimatem i genialnym humorem.

Rzadko zwracam w książkach uwagę na warsztat autora. Tutaj nie sposób nie wspomnieć o lekkości pióra Pani Marty, o tym jak cudownie bawi się słowem, dosłownie czaruje nim wprowadzając w całkiem inny świat.

Kiedyś się zastanawiałam, czy mam swój typ “ulubionego bohatera książki”, już wtedy obstawiałabym wszelkiego typu “babcie”. Wiecie, chodzi mi o miłe i kochane starsze panie, które potrafią swoim ciętym językiem postawić do pionu najgorszego bandytę. Taka do rany przyłóż i “pokaż, któremu mam przyłożyć”. Dlatego po przeczytaniu opisu najnowsze książki Marty Kisiel “Mała draka w fińskiej dzielnicy”, wiedziałam, że nie oprę się tej książce. Uwielbiam humor autorki, a że miałam wiele spraw na głowie, przez które się bardzo stresowałam, komedia spod pióra autorki to był strzał w dziesiątkę. Ile ja się przy niej śmiałam, ile razy biegłam do mamy opowiedzieć kolejny śmieszny fragment książki, a nawet otarłam jedną łezkę na samym końcu. Od razu mogę wam powiedzieć, że jeśli potrzebujecie książki, która oderwie was od życia codziennego, która wciągnie was i zapewni wam świetną zabawę podczas lektury, to jest to książka dla was.

Nie mamy do czynienia tym razem z komedia kryminalną, lecz z komedią z wątkami fantastycznymi, nie będę wam za dużo zdradzać, ale myślę, że nie zawiedziecie się i to, co można oczekiwać od takiej lekkiej historii, to otrzymacie.

Kto może skrywać najwięcej tajemnic? Oczywiście, że babcie!

Sława Żmijan wraca do rodzinnego miasteczka, do dzielnicy, w które spędziła wiele szczęśliwych lat jako dziecko, w otoczeniu ukochanej babci i przyjaciół. Nie czuje się dobrze z faktem, że wraca do domu rodzinnego, ponieważ nie wraca z powodów, które napawałyby ją dumą. Czuje, że jedyne co udało się jej w życiu to nie upaść po kolejnych porażkach, które ją spotkały. Dlatego wraca do domu z jednym plecakiem do Starego Deszczna, do fińskiej dzielnicy, do babci.

No nie tak do końca do babci, bo jest jedna sprawa, która wydaje się Sławie niepojęta. Przyjaciele z dzieciństwa próbują Sławie wmówić, że jej ukochana babcia nie żyje, ale to nie może być prawda, przecież z nią rozmawiała, prawda?

Rosół z lubczykiem, czy bez?

Czy krwiożercze kiwi, może być niebezpieczne?

Czy gadający chodnik, to powód do udania się do psychiatry?

A co powiecie na babcie, które nie żyją, lecz gotują bigos?

Na te wszystkie pytania znajdziecie odpowiedź w najnowszej książce Marty Kisiel “Mała draka w fińskiej dzielnicy”. Pomysł na połączenie komedii z elementami fantastyki to był genialny ruch ze strony autorki. Mam ogromną ochotę na kolejny tom z tej serii, jednak autorka zakończyła książkę w taki sposób, że nie wiem, czy mogę na coś liczyć.

Długo przekonywałam się do twórczości naszych rodzimych autorów, jednak gdy się przełamałam i zaczęłam sięgać po kolejne książki, to nie zawiodłam się na nich i byłam wciągana w kolejne fantastyczne historie. Do tego muszę przyznać, że jeśli chodzi o komedie, to Marta Kisiel wiedzie prym w tym gatunku, bo kto mógłby wymyślić historię o pięciu babciach, które w dobrzej wierze, założyły Sabat. A za krwiożercze kurduple to mogłabym ukochać autorkę, uwielbiam je, no ludzie, to super pomysł był, by je dodać. Małe, dzikie, niebezpieczne kiwi.

Mam jednak jeden problem z tym tytułem. Czemu on się skończył? Ja chcę więcej.

A tak na poważnie, nie mam do czego się przyczepić. Historia-złoto, poziom humoru-genialny, bohaterowie-świetnie wykreowani. Czego by chcieć więcej?

Pod otoczką humoru, dostaliśmy jeszcze wiele wartościowych przesłanek. Widzimy, jak silna może być przyjaźń, nawet w obliczu straty kochanych osób. Autorka też poruszyła temat dorosłości i tego jak może ona być trudna dla niektórych, jak może przytłaczać i tłamsić. Wszystko ze sobą idealnie współgra i powoduje, że historia otula nas niczym kocyk, rozbawiając czytelnika tak często, że może od tego rozboleć brzuch.

Bardzo wam polecam ten tytuł i zachęcam do sięgnięcia też po audiobook, ponieważ jest to kolejny poziom odczuwania tego wszystkiego, co ta książka w sobie skrywa. Dziękuję bardzo wydawnictwu Mięta za książkę i zapraszam was na rozdanie, ponieważ dzięki uprzejmości wydawnictwa, mam jeden egzemplarz dla was.

Otulająca niczym ulubiony kocyk, rozgrzewająca jak najlepszy rosół babuni i rozśmieszająca niby wygłupy z przyjaciółmi - w ten sposób opisałabym "Małą drakę w fińskiej dzielnicy" :)

Od kilku lat pełnoletnia, choć niekoniecznie potrafiąca w dorosłość, Mieczysława (zwana przez przyjaciół Sławą) wraca do rodzinnego miasteczka, by w domowo-babcinym zaciszu otrząsnąć się z dotychczasowej porażki zwanej dorosłym życiem. Stare Deszczno to mała miejscowość, a dzielnica fińska, nazwana tak od kilkunastu sprowadzonych z Finlandii domków, z których pozostało zaledwie pięć, to już w ogóle mała społeczność, w której wszyscy się znają i wiedzą o sobie prawie wszystko... No właściwie, to nie do końca wszystko, zwłaszcza, gdy w grę wchodzą babcie, a nawet konkretne pięć babć z domków fińskich.

Sława wraz z przyjaciółmi z dzieciństwa, stara się ogarnąć niesamowite informacje dotyczące wiekowych staruszek (tych żyjących i niekoniecznie),związek fińskich domków z Finlandią, atakujące ludzi krwiożercze kiwi, a nawet to czym karmi się zmarłych. No i nie zapominajmy o dorosłości - to też jakoś trzeba przetworzyć i się zaadaptować. Choć właściwie w fińskiej dzielnicy wszystko jakoś lepiej się układa, a problemy niemal same się rozwiązują, co wydaje się dosyć podejrzane...

Ta powieść to szalona mieszanka komedii i fantastyki ze szczyptą fińskiej mitologii. Jest doskonała na poprawę humoru nie tylko za sprawą absurdalnej historii, ale też dzięki głównym bohaterom, których można polubić od pierwszego opisu.

Książkę można przeczytać na raz, gdyż ciężko się oderwać, a podczas czytania trzeba się nastawić na głośne wybuchy śmiechu (lepiej więc uważać w środkach komunikacji miejskiej, a także podczas spożywania posiłków ;) )

Jeśli znacie już styl autorki, to wiecie czego można się spodziewać, a jeśli jakimś cudem jeszcze nie sięgnęliście po jakąkolwiek Jej książkę, to zachęcam, by to naprawić i jednocześnie zapewniam, że spodoba się nie tylko fanom fantastyki.

W pewnych momentach życia człowiek musi podjąć nie jakieś decyzje, ale bardzo konkretne. Sława Żmijan właśnie znalazła się w takim, nie innym punkcie i stawiła mu czoła tak jak potrafiła. Wróciła do Deszczna, które wciąż było takie jak powinno i co ważniejsze byli tam ludzie, na których mogła liczyć. Czy to nie jest zbyt piękne, by mogło być prawdziwe? Skąd ta podejrzliwość? Jak się okazuje, co nieco lub o wiele więcej, wydarzyło się dzielnicy fińskich domków. Babcie jak zawsze są w samym centrum zainteresowania, a wnukowie wcale im nie ustępują, co się dzieje w tak spokojnym dotąd miejscu? Po pierwsze chodniki gadają, po drugie ten i tamten świat jakoś tak niebezpiecznie zbliżyły się do siebie oraz po ulicach grasują małe, włochate i niezwykle wściekłe oraz zajadłe coś. W takich okolicznościach pozostaje jedynie rozwiązać zagadkę, a przy okazji jedną, dwie albo i więcej tajemnic rodzinno-sąsiedzkich. Ale to jeszcze nie koniec, raczej początek wielkiej draki, w jakiej jedną z głównych ról, chcąc albo raczej nie chcąc, Sława musi wziąć udział. Czym to się skończy? Z pewnością nie tym, co poniektórym wydawało się jakby nie było magia jest dość nieobliczalna, a babcie z fińskich domków wiedzą o tym sporo i nadszedł czas na odsłonięcie dawnych sekretów!

Mała draka? Ależ skąd, ależ gdzie tam. Porządna, jak przystało na fińską dzielnicę czyli tylko z pozoru spokojną okolicę. Na wstępie powinno być ostrzeżenie „Zarezerwować sobie odpowiednią ilość czasu, inaczej grozi ciągłym odliczaniem czasu do ponownego rozpoczęcia lektury”, to tak tytułem wstępu, bo potem jest jeszcze lepiej, zagadkowo, niekiedy upiornie, z pewnością swojsko i domowo oraz niesamowicie intrygująco. Jak to wszystko można upchnąć w jednej książce? No cóż Marta Kisiel nie tyle „upchnęła” co po prostu połączyła w całość składniki, które jak się okazało pasują do siebie doskonale, chociaż zdawałoby się, że to całkowicie niemożliwe. Na tym nie koniec, to dopiero początek historii, w jakiej czytelnik zaskakiwany jest nieustannie, a kiedy zdaje mu się, że właśnie złapał oddech i zapanuje odrobina spokoju okazuje się, iż tak jakby to jedynie cisza przed kolejną burzą. „Mała draka w fińskiej dzielnicy” jest powieścią, w jakiej na równych prawach koegzystuje kilka gatunków, ale najlepsze dopiero przed nami czyli bohaterowie, równie niezwykli i barwni oraz co najważniejsze, wzbudzający naszą sympatię od samego początku swoich perypetii do samego końca i dłużej. Marta Kisiel oddała w ręce czytelników książkę, przy której będziemy śmiać się, zastanawiać co jeszcze zdarzyć się może, rozwiązywać zagadki nie z tego świata oraz odkrywać rodzinne tajemnice, lecz to i tak jeszcze nie wszystko, a zapowiedź, że to, co jest niemożliwe z pewnością będzie miało miejsce.