Magia domowa. Tom 3

„Magia domowa 3” Emillie Nikoty to zwieńczenie fantastycznej, niezwykle klimatycznej serii, która napisana została w gatunku fantasy, jednak króluje w niej ciepło, dobry humor i uczucia! Przyznam szczerze, że taki gatunek fantastyki zdecydowanie mi odpowiada, a jego czytanie to czysta przyjemność.

Finley marzy o spokojnym życiu u boku ukochanej Anniki, niestety życie pisze dla niego inny scenariusz. Przybywa ognisty czarownik z wieściami o wzięciu brata Anniki do niewoli! Finn musi wyruszyć na misję ratunkowo – szpiegowską, by go uwolnić! Towarzyszy mu kot Kraken, który podejrzewam, że skradł nie tylko moje serce! Jego nie da się nie kochać!

Podczas czytania serii ważne jest zachowanie odpowiedniej kolejności, bo wszystko składa nam się w jedną, świetnie dopracowaną i spójną historię, która zabiera nas do magicznego świata, w którym nie brak dobrego humoru i jedzenia! Rodzinne konflikty, chęć posiadania władzy, odwaga i oddanie, tego wszystkiego zdecydowanie nie zabraknie nam w tym tomie. Żal się rozstawać z bohaterami, którzy zdecydowanie skradli moje serce i z którymi spędziłam naprawdę fantastyczny czas!

Myślę, że ta seria do gustu przypadnie zarówno młodzież, jak i bardziej dojrzałym czytelnikom! Ja zdecydowanie polecam!

Emilie Nikota po raz kolejny udowadnia, że świat magii może być równie emocjonujący, co wzruszający. W trzeciej części serii "Magia domowa" ponownie spotykamy się z Finlayem Helmerem, domowym czarownikiem, który pragnie jedynie spokojnego życia u boku ukochanej Anniki.

Finlay, jak zawsze, jest bohaterem, którego nie sposób nie polubić. Jego pragnienie spokoju i miłości kontrastuje z chaosem, który ciągle go otacza, a jego zdolność do wybrnięcia z każdej sytuacji - czy to za pomocą magii czy inteligencji, czyni go postacią pełną uroku. Annika, choć wciąż odgrywa ważną rolę, tym razem pozostaje nieco bardziej w tyle. Za to drugoplanowe postacie, takie jak przyjaciele czarownika oraz nieoceniony kot Kraken, dodają historii barw i zapewniają wiele zabawnych momentów.

Choć seria znana jest ze swojego ciepłego klimatu, "Magia domowa 3" wprowadza bardziej dynamiczny, wątek, który dodaje historii nowej energii. Fin nie tylko musi zmierzyć się z własnym ojcem, ale także ograniczeniami i trudnymi decyzjami dotyczącymi jego rodziny.

Intrygi dworskie i polityczne zawiłości są tu doskonale splecione z bardziej osobistymi motywami, dzięki czemu książka nie jest jedynie klasyczną historią ratowania bohatera z opresji, lecz także opowieścią o lojalności, odwadze i rodzinnych konfliktach.

Nikota doskonale balansuje między emocjami a lekkim tonem, tworząc książkę, która jest jednocześnie wciągająca i przyjemna do czytania. Jej styl jest pełen błyskotliwych dialogów, ciepłych opisów, co sprawia, że "Magię domową 3" czyta się z wielką przyjemnością. Gotowanie, opieka nad bliskimi i tworzenie ciepła wokół siebie to wciąż istotne elementy historii, które odróżniają te tomy od wielu innych lektur fantasy.

"Magia domowa 3" to wspaniała kontynuacja serii, która nie tylko rozwija wątki znane z poprzednich części, ale także wprowadza nowe wyzwania dla bohaterów. To historia pełna humoru, magii, rodzinnych dylematów i niespodziewanych zwrotów akcji, która z pewnością Was zachwyci. Polecam serdecznie.

Ależ mnie cieszy gdy mogę wrócić do swoich ulubionych bohaterów. To już 3 część Magii domowej, książki pełnej domowego ciepła, rodzinnych uczuć, przyjaciół i oczywiście pysznego jedzenia skoro główny bohater jest kucharzem, a do tego czarownikiem.

Jak to bywa niestety nasz kucharz nie ma czasu na cieszenie się miłością, bo nadciąga wojna i w tej części wybuchnie. Fin będzie musiał sięgnąć do głębin swoich mocy, aby ochronić królestwo, będzie musiał też stoczyć walkę ze swoim ojcem.

Co tym razem zrobi nasz czarownik? Zaserwuje placki ziemniaczane wrogowi, nazwie po swojemu swoich nieprzyjaciół, wypłynie na niebezpieczne wody, stoczy pojedynek z bestią, będzie płakał i będzie się śmiał, będzie cierpiał i będzie dumny. Przy okazji jego Kot pokaże swoje prawdziwe oblicze, którego mogliście się domyślać.

Cozy fantasy pełne ciepłych uczuć, ale też pewnej dawki smutku, w którym serca wszystkich zdobywa ten który jest szczery i który robi najlepsze jedzenie oczywiście :)

Z sentymentem sięgnęłam po MAGIĘ DOMOWĄ 3 – świetnie było wrócić do Fina i zamkowej ekipy. Trzeba jednak przyznać, że trzeci tom jest już bardziej poważny i najmniej „przytulny” ze wszystkich. Wszystko za sprawą tego, że w tej części bohaterowie muszą rozwiązać wszystkie kłopoty, które nagromadziły się w poprzednich tomach. Królestwo znajduje się u progu wojny, w zamku ktoś szpieguje. Miłość czarownika okazuje się skomplikowaną sprawą, a Fin ma przed sobą nowe wyzwania i nową rolę, której będzie musiał sprostać. Dodatkowo ojciec Fina miesza i stwarza problemy. Dzieje się!

Historia rozpoczyna się dokładnie w tym momencie, w którym zakończył się tom drugi, więc od razu zostajemy porwani w wir wydarzeń. Dzieje się sporo, chociaż liczne opisy nieco spowalniały akcję. I niestety, ale z bólem serca stwierdzam, że momentami mi się dłużyło. Historia straciła na lekkości, gdy nagromadziło się tyle problemów do rozwiązania. Dodatkowo, nie podobał mi się brak komunikacji między bohaterami, przez co niby nakręcała się akcja, ale miałam wrażenie, że postacie niczego się nie nauczyły. Relacja Fina i Anniki ruszyła do przodu, ale tylko pozornie, bo nadal tkwili w braku komunikacji i skrywaniu przed sobą sekretów. Zabrakowało mi chemii, która była wcześniej. Pojawił się też wątek, którego nie trawię, ale nie będę spoilerować. Ponadto, mało mi było Krakena, za mało było też gotującego Fina, a to budowało całą komfortowość tej serii. Cieszyłam się na powrót do świata i bohaterów, więc z ogromną chęcią czytałam książkę, ale niestety nie mogę pozostać obojętna na jej wady i fakt, że ewidentnie jest słabsza od poprzedników. W kilku momentach Delemhach postawiła na zbyt proste rozwiązania, by inne rzeczy za bardzo zakręcić.

Jednak, żeby była jasność – nadal mi się podobało i czerpałam przyjemność z lektury. Po prostu po wysoko postawionej poprzeczce w tomie pierwszym i drugim, oczekiwałam czegoś więcej i dlatego uznaję, że ten tom był z nich najsłabszy. Mimo wszystko polecam, byście zapoznali się z całą trylogią, ewentualnie „przymykając oko” na niedociągnięcia w finale.

IG: @Amanda.Says

Nadszedł czas, by się pożegnać z naszym ulubionym kucharzem czarownikiem, Finlayem Ashowanem.

W tym tomie również znajdziecie nieco humoru ale jest go stanowczo mniej niż w poprzednich częściach, co stanowi idealną równowagę wobec wydarzeń się tu toczących.

Aidan Hemler nie podda się w drodze do celu, nie zawaha się także wykorzystać do tego własnego dziecka.

Fin z Anniką muszą nie tylko zmagać się z nadchodzącym konfliktem zbrojnym ale także czeka ich wiele zmian osobistych.

Nie powiem Wam co dokładnie się wydarzy ale mogę zagwarantować, że wstrzymacie oddech nie jeden raz - cóż za emocje! Plot twisty zakręciły mną niczym pomarańczą w sokowirówce i sprawiły, że przez moment zwątpiłam w swoją zdolność dedukcji.

Ostatni tom Magii domowej przynosi nam wiele niespodzianek, niekoniecznie dobrych chociaż tych też nie brakuje, znacznie bardziej obfituje też w magię i to nie tylko taką służącą do gotowania.

Familiariusz Finlaya, Kraken - nadal ubóstwiam te kocisko, nie to, żebym była stronnicza bo sama mam kota tylko dzięki niemu Daxaria zyskuje znaczącą przewagę podczas starcia.

Nie mogę się pogodzić z pewnymi wydarzeniami, tłumaczę sobie tylko tym, że nic nie poszło na marne.

Będzie mi brakowało tych postaci, ich perypetii, docinków, wpadek ale teraz historia jest kompletna.

Chociaż... Można by było się pokusić o jakąś książkę, która by dotyczyła tego, co mówiła bogini... Tak to by było dobre!

Po lekturze wszystkich tomów polecam Wam serdecznie trylogię Magii domowej, to moje must have cozy fantasy, książki, które otulają niczym kocyk mimo wydarzeń w nich rozegranych to spędziłam z nimi cudowne chwile i planuję ponowne czytanie za jakiś czas.

Magia domowa Was rozbawi, rozczuli, zaskoczy i wzruszy, cudownie wykreowane postacie trafią wprost do Waszych serc, innych będziecie chcieli wysłać na księżyc a to świadczy o tym, że osoba autorska dobrze operuje warsztatem pisarskim.

Cieszy mnie spójność okładek, zobaczcie, czyż one nie prezentują się razem wspaniale?

Zachęcam Was do lektury, nie będziecie tego żałować ani minuty, nawet kiedy Howard i hrabia Bzykacz będą Was śledzić.