Maestro

"Maestro"- koncert POZORÓW oraz symfonia na kilka złamanych życiorysów...

.

ON- dyrektor filharmonii. U szczytu sławy i życiowych predyspozycji do wielkości. Wytworność, elegancja, surowość. Złote spinki w mankietach koszuli i egzotyczny zapach z nutą piżma. Koneser muzyki i wszelkich odmian piękna. Uwodzi obiektyw i elity Poznania. Celebryta, mistrz, iluzjonista- na scenie, ale przede wszystkim- poza nią.

.

ONA- żona- jak niezgrabnie włożony zwiędły kwiat w butonierce męża. Zawsze tylko dodatek, drugi plan. Z lekkim skrępowaniem dwa kroki za nim, z nerwowym oddechem i drżeniem dłoni. Wycofuje się na błysk flesza, podczas gdy jej mąż w jego świetle karmi swój egocentryzm- "jak gwiazda przed rozdaniem Oskarów".

.

Spojrzymy na ich wspólne zdjęcie na billboardzie- dowód hipokryzji na wielu płaszczyznach. A potem, jak zrzucają maski... Czy jest coś, co może przerwać tę grę pozorów? Czy jest coś, co sprawi, że Maestro spadnie z piedestału, a batuta wypadnie z jego dłoni, odbierając mu poklask, sławę i chwałę? Ta powieść wymyka się gatunkowej przynależności. Przede wszystkim to dramat rodzinny- wielowątkowy i rozpisany na wiele głosów. Jednym z nich jest dziewczynka, która wybrała CISZĘ. Muzyka tylko pozornie niesie tutaj pozytywny przekaz. Za kaskadami mistrzowskich dźwięków kryją się ludzkie tragedie, cierpienie, poświęcenie, rezygnacja, ból. To także obraz tego, jak łatwo ferować wyroki, osądzać innych, ulegać manipulacji, gonić za skandalem. Jak łatwo w ciągu chwili stracić wszystko, próbować się podnieść, by upaść ponownie. Równolegle do złamanych życiorysów członków rodziny Maestro- poznajemy głosy pochodzące z zupełnie innego świata. Te światy się przecinają sprawiając, że robi się dramatycznie. Urzekła mnie postać Estery. Podobało mi się to, jak Autorka obnaża kłamstwo, pokazując dysonans między piękną kreacją, nieskazitelnością zewnętrzną, a dysfunkcyjnym wnętrzem. Patrząc na piękno, nie dostrzegamy skaz. Nawet muzyka ma swoją ciemną stronę. Powieść wywołuje emocje, zmusza do refleksji.

Literacko- muzyczna sonata długo wybrzmiewa w głowie. Polecam.

Jak domek z kart

Czasem wystarczy jedna plotka, jedno oskarżenie rzucone fałszywie by zniszczyć komuś życie. Wtedy wszystko sypie się jak domek z kart, a my zderzamy się z prawdą o ludziach, którzy byli dla nas kiedyś najbliżsi. Trudne sytuacje weryfikują to na kim tak naprawdę możemy polegać i kto jest naszym prawdziwym przyjacielem.

W taką sytuację z dnia na dzień zostaje wrzucony tytułowy maestro z powieści Justyny Mietlickiej. Sławny i podziwiany dyrygent, dla którego filharmonia jest drugim domem, ważniejszym nawet od tego prawdziwego, dla którego muzyka jest najważniejsza. Komponuje, wydaje, kieruje orkiestrą, zachwyca publiczność, jest u szczytu kariery. Nie podejrzewa nawet, że to wszystko za chwilę runie jak zamek z piasku, za sprawą poważnych oskarżeń wobec niego, które pojawiają się w jednym z popularnych dzienników.

Wybucha skandal, maestro Jerzy Majer znów jest na językach wszystkich, ale nie w taki sposób jakby chciał. Cała sytuacja ciężko odbija się na rodzinie Jerzego, jego żona Grażyna staje u jego boku i broni dobrego imienia męża, ale przy okazji tej sprawy na jaw wyjdą sekrety, które mogą diametralnie zmienić życie rodziny Majerów.

‘Maestro” to wielowątkowa historia, bo oprócz sprawy Majerów, czytelnik poznaje Alicję, dziewczynę, która jest ofiarą, a czyją, dowiecie się tego, sięgając po książkę, jak jej współlokatorkę, Sławkę, barwną dziewczynę, która mimo, że sama zmaga się z wieloma problemami, nie odmawia pomocy i wsparcia Alicji, Gośkę, ambitną dziennikarkę, która jest żądna sensacji, dzieci Majerów, Xawerego i Esterę, gospodynię domową w domu Majerów, Halinę. Powieść ta porusza także wiele tematów, jak mobbing, molestowanie, wykorzystywanie seksualne dzieci, zdradę, zaburzenia psychiczne, depresję, samotność, jak i przede wszystkim muzykę, która jest tu motywem przewodnim.

Mi najbardziej spodobał się wątek Estery, jestem ciekawa, jak potoczyłyby się jej losy, gdyby „Maestro” doczekał się kontynuacji, jak i wątek Sławki, która okazała się naprawdę wspaniałą dziewczyną, przyjaciółką i córką. Zakończenie powieści jest zaskakujące i otwarte, więc autorka ma furtkę, gdyby chciała powrócić do losów bohaterów. „Maestro” to wciągająca i poruszająca historia, która przyciąga czytelnika od pierwszych stron i trzyma w napięciu i zaciekawieniu do zakończenia. Czytało mi się ją bardzo szybko i szczerze mogę ją Wam polecić, krótkie rozdziały, dużo dialogów, mnóstwo emocji, i wątki, które nie są wydumane, a wzięte z kart ludzkiego życia. Jestem zaintrygowana piórem pani Justyny i z przyjemnością sięgnę po jej poprzednią powieść jak i każdą następną. Polecam !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

Czasami książki naprawdę mnie zadziwiają. Ta wprawiła mnie w osłupienie, bo zdradziła rzeczy, które z reguły autorzy zatrzymują dla siebie. Jeden z bohaterów tłumaczył nam, że ludzie czasem płacą za rzeczy nieprawdziwe. Idąc do pewnego miejsca oczekują tam samych superlatyw. Cieszą się mogąc zauważyć pychę aktora, gdyż zakładają, że skoro sami są pyszni, to wypada tylko na takie rzeczy chodzić, na nie patrzeć i oczywiście w nich uczestniczyć. Płacą za sztuczność, bo zwyczajnie ją lubią. Niebywałe, bo nigdy nie myślałam w tych kategoriach.

Ogólnie sama książka napisana jest z pewną wyższością. Bohaterzy mają swoją klasę, umieją z gracją się ukazywać i wyrażają się w sposób zakodowanej wytworności. To dziwne, bo bez względu na to co robili, budzili tym respekt. Nie spodziewałam się natomiast, że będą poruszali tutaj tematy depresji, czy też znęcania psychicznego. Będą również żartowali na tematy kopulacyjne, łamiąc przy tym założenie, że o pewnych sprawach raczej nie wypada mówić. Wszystko wyjdzie w formie plotki, która zniszczy naszemu bohaterowi życie. Ludzie zazdrośni i zawistni splamią jego karierę dyrygenta nawet nie zastanawiając się nad konsekwencjami. To kolejna książka o mobbingu, którą warto przeczytać.

Ukaże obraz fałszyzmu ludzkiego, gdzie te same osoby będą cieszyły się z sukcesu, a następnie rzucą w tą osobę kamieniem. Dawno nie spotkałam książki o takim fałszyźmie.

Poznamy też opowieść, która z pozoru wyda się inną niż pierwsza. Dotyczyć będzie dwóch kobiet, które w zwyczajny sposób się poznają. Jedna zrobi dla drugiej ogromną rzecz, przy czym ta druga w rewanżu zdradzi jej pewien sekret. A sekrety mają to do siebie, że lepiej dla wszystkich, by nigdy nie ujrzały światła dziennego. Co zatem się stanie, że rzuci nam się w oczy podobieństwo do historii pierwszej? Czy faktycznie są na świecie ludzie, którym warto zaufać?

Dla mnie te historie są przestrogą na przyszłość. Choć zawierają w sobie wielowątkowość, to jednak jak żadna inna pozycja ukazują, że poprzez żarty człowiek może stracić nie tylko głowę, ale i życie...

Kiedy w filharmonii trwa bożonarodzeniowy koncert, w mieszkaniu kilka ulic dalej Sławka ratuje życie wiolonczelistce Alicji. Alicja niechętnie dzieli się bolesnymi wspomnieniami, Sławka jest więc zmuszona sama zanurzyć się w jej przeszłości… Czy wielkiego Maestro - Jerzego Majera i Alicję coś łączyło? Czy sława i pieniądze załatwią wszystko?

Gdy zobaczyłam okładkę „Maestro” wiedziałam, że będę musiała po nią siegnąć. Bije od niej jakaś tajemniczość, która mnie do niej przyciągnęła.

Fabuła książki jest bardzo ciekawa i nieoczywista. Autorka stworzyła wielowątkową opowieść ze sztuką i skandalem w tle, a zarazem bawi się z czytelnikiem i trzyma go w napięciu, aby strona za stroną odkrywać nowe karty.

Postacie są barwne i mają wiele twarzy, a tak jak każdy kryją w sobie dobro i zło. Największą zagadką wcale nie jest wielki maestro, a jego córka - Estera. Z pozoru wycofana dziewczyna, która według lekarzy nie chce mówić okazuje się być niezwykłym wulkanem energii mogącym posunąć się do niesamowitych czynów.

Tak naprawdę nie chcę Wam zdradzać zbyt wiele, aby nie psuć zabawy z czytania i dochodzenia do prawdy.

Pewne jest to, że książka porusza wiele ważnych tematów od depresji, czy znęcania psychicznego, poprzez mobbing i wykorzystywanie seksualne. Ukazuje do czego mogą doprowadzić niezamknięte sprawy i z jakimi konsekwencjami trzeba się później zmierzyć.

To bardzo mądra książka. Wskazuje, by pochopnie nie oceniać, pomaga zrozumieć, że przyjaźń i zaufanie może uratować życie i wybawić z kłopotów, ale też pokazuje, że złe słowo niszczy poczucie wartości u innych, rani gorzej niż bolesna, jątrząca się fizyczna rana i prowadzi do nieoczekiwanego finału.

Wspaniała dawka ważnych i mądrych treści, które czyta się jednym tchem, ale pozostają w głowie na długo.