Lustro w śniegu

Jest to książka inna niż wszystkie. Niby obyczajowa a dla mnie zwraca uwagę na takie wartości jak przyjaźń, poświęcenie i pomoc. Akcja powieści rozgrywa się w sylwestra i kilka dni później. Jeśli szukacie książki mroźnej, zimowej z ogromną ilością śniegu to jest coś dla Was. Jednak nie krajobrazy są tutaj najważniejsze. Grupa dawnych przyjaciół spotyka się w górach na sylwestra. Jednak ich popołudniowy spacer w góry kończy się uwięzieniem przez ogromne opady śniegu w górskiej chacie bez ogrzewania i prądu. O wszystko obwiniają organizatora imprezy, którego podejrzewają o specjalne wyprowadzenie w góry. Pomimo mrozu i ciężkich warunków przyjaciele znajdują opał i jakoś sobie radzą. W pewnym momencie do w chacie znajwia się nieznajomy wędrowiec. Czy ON ma coś wspólnego z ich pobytem? Dawni przyjaciele nie są zadowoleni z takiego sylwestra, są głodni, zmęczeni i spragnieni. Mają jednak czas na rozmowy. Te rozmowy przyniosą im wiele dobrego. Wyjaśnią pewne sprawy i docenią to co mają.

Czy dadzą radę przetrwać bez światła, kontaktu ze światem w górskiej chacie?

Ja oceniam tą książkę pozytywnie, ciekawie się czytało. Zwraca uwagę na takie wartości jak przyjaźń.

„Człowiek nie może być sam. Może być daleko na pustkowiu, lecz musi wiedzieć, że gdzieś tam jest ktoś, kto go kocha, kto o nim myśli, kto wie, że istnieje i czeka na jego powrót, by potem świętować”.

💙💙💙

„Lustro w śniegu” autorstwa Moniki Sawko to książka, która wzbudziła, moją ciekawość tym jak zróżnicowane ma opinie. Większość osób ocenia tę pozycję albo na bardzo dobrą, albo na dość słabą. Postanowiłam sama się przekonać, jaka tak naprawdę jest ta pozycja.

Zaczęłam, więc czytać z naprawdę pozytywnym nastawieniem jednak mimo wszystko początek okazała się taki trochę bez ładu i składu. Nienaturalne zachowanie bohaterów, za szybkie przeskakiwanie między wątkami oraz zbyt mało opisów. No ogólnie było dość słabo.

Później jednak fabuła książki zaczęła nabierać tempa i coś się zaczęło dziać. Pomyślałam wtedy, że autorka miała pomysł na samą akcję, ale nie miała pomysłu jak ją rozpocząć stąd ten kiepski początek. Dalej czytała więc już z większym zapałem.

I muszę wam powiedzieć, że czułam się jak na jakiejś karuzeli. Na przemian raz ekscytowała się, a innym razem czułam znużenie. Jeszcze tak nie miałam, żeby w trakcie czytania tak często zmieniać zdanie odnośnie oceny książki. Rzadko miewam problemy z określeniem, czy coś mi się podobało, czy nie, a tutaj miałam ogromny kłopot z tym.

Z jednej strony pomysł na fabułę był naprawdę ciekawy, a jej przebieg nie był taki zły. Czułam się także oczarowana zimowym klimatem, jak i wątkiem z listami. Z drugiej zaś strony napięcie w książce, które miało towarzyszyć całej akcji, zamiast narastać, to malało. Bohaterowie zaś jak dla mnie okazali się za mało autentyczni, a do tego wszystkiego odrobinę przeszkadzały mi wtrącenia religijne.

Powiem wam, że po skończeniu tej książki już w zupełności rozumiem tę rozbieżność ocen wśród czytelników.

Ta pozycja naprawdę potrafi wprowadzić mętlik w głowie i to tak, że nie wiesz już, czy to dobrze, czy źle. Ostatecznie na chwilę obecną nie jestem w stanie się zdecydować.

Ta jedyna noc w roku, noc sylwestrowa.

Wielu planuje ją przez kilka miesięcy, przygotowuje się do tego by przeżyć ją ba wesoło, wśród znajomych w atmosferze dobrej zabawy.

Grupa dawnych znajomych ma tę nic spędzić w domy w gorach. Tuż przed rozpoczęciem zabawy postanawiają wybrać się jeszcze na spacer w pieknym zimowym klimacie.

Los sprawia, że niestety gubią drogę, rozdzielają się i grupa z nich trafia do starej, opustoszałej chaty.

Odcięci od świata, pozbawieni z nim jakiegokolwiek kontaktu skazani są tylko na siebie. Niespodziewanie do chaty trafia również tajemniczy obcy mężczyzna.

Zimno, głód, lęk i frustracja wywołują wśród znajomych instynkty i emocje których sami się po sobie niespodziewali. Zaczynają poznawać się na nowo ale też zaglądać wgłąb siebie. Do tego przyczyniają się także tajemnicze listy które odnajdują w różnych miejscach chaty. Treść tych listów skłania czytelników do przemyśleń, analiz wlasnego postępowania i do swoistego rachunku sumienia. Rozmoey wśród tej grupy idcietych od świata ludzi skłaniają ich do przemyśleń, spojrzeń na pewne sprawy w inny sposób, do zauważenia dotąd niedostrzegalnych wątków i atutów życia.

Przyznać muszę, że książka pomimo dobrego pomysłu na treść nie porywa wciągającą fabulą. Czyta się ją raczej nudno choć zimowe krajobrazy i klimat mroźnej śnieżycy są przez autorkę dość dobrze zobrazowane.

Dobre zakończenie opowieści nieco mnie zaskoczyło co również uważam za plus tej bądź co bądź obyczajowej powieści.

W życiu wszystko ma swój czas i swoje miejsce. Chociaż często wydaje nam się, że to my sami nim kierujemy i mamy ogromny wpływ na to, co się w nim dzieje, to na pewne sytuacje i zdarzenia nie jesteśmy zupełnie przygotowani.

Bohaterowie „Lustra w śniegu” mogli się przekonać, że czasami nie pozostaje nam w życiu nic innego, jak czekać, a wtedy wszystko się poukłada i trafi na swoje miejsce. Znajomi sprzed lat mieli świetnie bawić się na niezapomnianej zabawie sylwestrowej w górach, którą zorganizował jeden z nich. Niestety zaskakująca i ogromna śnieżyca zmusiła ich do schronienia w pewnej chatce. To tam odnajdują ciekawe listy pisane do przyjaciela. Dzięki nim i czasie spędzonym razem zaczynają doceniać więzi, które ich kiedyś łączyły i pragną na nowo odbudować swoje relacje. Dla każdego z osobna zaś listy te mają inne znaczenie i pozwalają na przemyślenie swojego dotychczasowego postępowania. Zamiast denerwować się z powodu przymusowego, dłuższego pobytu, odbierają to jako szansę, aby spojrzeć w lustra swoich serc.

Jest to bardzo ciekawie napisana powieść obyczajowa. Góry jako miejsce zdarzeń dodają jej uroku i klimatu, w który czytelnik może się bardzo łatwo wczuć. Zmusza do myślenia i analizowania nie tylko działań bohaterów, ale również ich wewnętrznych rozterek. Okazuje się bowiem, że każdy z nich nie jest tak krystalicznie czysty, jakby sobie tego życzył.

Bardzo spodobało mi się wplecenie przez autora postaci, która nie była związana z grupą znajomych, a która to zainspirowała ich do wspólnych rozmów i przemyśleń. Pojawiła się nagle okłamując wszystkich, skąd tak naprawdę się wzięła. Postać ta spowodowała dodatkowe zainteresowanie i zaintrygowanie czytelnika. Nie zabrakło również wątku budzącego niepokój i drżenie o życie jednej z bohaterek.

Powieść jednak zakończyła się szczęśliwie, co mnie bardzo ucieszyło. Autor nie zostawił nas z niewiadomymi i dokończył wszystkie rozpoczęte wątki. Przedstawił nam również kilka faktów z życia bohaterów już w dalszym czasie.

Dla mnie była to przyjemna lektura, choć momentami powtarzające się sytuacje i opisy trochę mnie nudziły. Niemniej ze względu na poruszoną tematykę polecam i zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania na jej temat.

Ludzie się zmieniają. Kształtuje ich środowisko, osoby, którymi się otaczają bądź całkowicie losowe wydarzenia w ich egzystencji. Ale czy bezpiecznie jest wierzyć w taką zmianę? Człowiek, który nadwyrężył nasze zaufanie choć raz, już nigdy nie dostanie go w pełni. A może to tylko nasz wewnętrzny głos, chroniący przed cierpieniem? Tak czy siak, chyba lepiej ufać własnych instynktom, bo to jak gra w rosyjską ruletkę. Przygotujcie się na podejrzliwy i osądzający świat wykreowany przez Monikę Sawkę. Dajcie się poprowadzić przez tajemniczą aurę niepokoju. Czy tak jak główni bohaterowie, odważycie się spojrzeć w lustro własnego serca?

Szykujcie się na wystrzałową imprezę Sylwestrową! Albo i nie. Borys, by odnowić kontakt, z dawnymi znajomymi postanowił osobiście zaprosić ich na ekstrawagancki wypad w góry, by tam wspólnie spędzić Nowy Rok. Jedna z głównych bohaterek, Anna, przyjmuje zaproszenie, jednak od początku ma złe przeczucia. I rzeczywiście, intuicji nie powinno się ignorować, bo dziewczyna zostaje uwięziona z grupą byłych przyjaciół w górskiej chacie, bez prądu i zapasów jedzenia. Jak na złość brak też zasięgu komórkowego, więc nie ma co liczyć na pomoc z zewnątrz. Z godziny na godzinę napięcie narasta, a strach, złość i frustracja przyćmiewają zdrowy rozsądek. Niespodziewanie wśród uczestników wyjazdu pojawia się tajemniczy wędrowiec, który zdaje się nie mieć przyjaznych zamiarów. Nie oceniaj jednak książki po okładce. Wkrótce wszyscy będą musieli wybrać: albo bierne czekanie na pomoc, albo ryzykowna podróż przez zasypane śniegiem górskie szklaki. Jedno jest pewne – Bóg tak chciał. Nie żartuję, niech się dzieje wola nieba z nią się zawsze zgadzać trzeba!

Książka okazała się tak irytująca, że aż krew się we mnie gotowała. Od tych wszystkich "religijnych mądrości" praktycznie mnie mdliło. Nie, żebym miała jakiś problem do osób wierzących, ale te ciągłe cytaty z biblii, których używali w każdej rozmowie, bohaterowie były lekką przesadą. Samo podejście "Bóg jest lekarstwem na wszystko" albo "Bóg tak chciał" działa mi na nerwy. Dam wam przykład. Jedna z głównych bohaterek jest po operacji. Musi pilnie zażyć leki, których nie wzięła ze sobą. W dodatku jest bardzo osłabiona i prawie oderwana od rzeczywistości A jej przyjaciółka co na to?

"Ty przeżyjesz nas wszystkich. My żyjemy w biegu, ty – przez swoją chorobę i operację – zwolniłaś rytm swego życia. To najlepsze lekarstwo na bardzo wiele dolegliwości, a już na pewno na stres i nerwy. A teraz chodźmy!".

Błagam, powiedźcie, że to żart.

Inni bohaterowie lepsi nie byli. Większość z nich to infantylne, użalające się nad sobą dzieci.

Pomysł na fabułę był genialny, naprawdę. I tu wielkie brawa dla Moniki Sawki za wykreowanie na początku takiego napięcia, charakterystycznej aury. Jeszcze ten doskonale opisany górski klimat! Bez cienia wątpliwości, tło było najlepszą rzeczą w tej powieści. Nie wiem jednak, co poszło nie tak z resztą. Pomijając te "Boże aluzje" i denerwujących bohaterów, akcja też najlepsza nie była. Im bardziej zagłębiałam się w feralną historię, tym bardziej odczuwałam, iż książka jest totalnie bez wyrazu. Brakowało mi niepokoju, który towarzyszył mi na początku, gdy autorka wprowadzała nas do jej świata. Trochę więcej adrenaliny, emocji, które odczuwali główni bohaterowie. Co z tego, że powieść czyta się szybko i przyjemnie bez niepotrzebnych opisów, skoro po pewnym czasie zaczyna być nużąca? Chociaż pochwalić muszę czcionkę. Była naprawdę przyjemna dla oka.

Spodziewałam się wszystkiego i czekałam na jakiś rozwój wydarzeń. Nie wiem, psychopaty, który wpadł na jakiś chory pomysł, by ich tam wszystkich zamknąć. Mordercy, z którym będą się ścigać w śnieżnych zaspach (chyba ze mną jest coś nie tak). Tak czy siak, sami rozumiecie, że "boska przemiana" nie jest doskonałym zwieńczeniem tej historii. Może i autorka przekazała nam trochę wartości i zmusiła do refleksji, ale byłam już tak rozczarowana tą powieścią, że nawet się nad tym nie zastanawiałam.

Po więcej recenzji zapraszam na bloga czytelnika