Lustro Marii

Część. Znacie postać Marii Skłodowskiej? Znam i lubię czytać książki z takimi postaciami.

„Lustro Marii” Adam Węgłowski, wydawnictwo Skarpa Warszawska.

W stosunku co do tej książki mam bardzo mieszane uczucia, z jednej strony myślałam, że dowiem się czegoś więcej o znanej polskiej noblistce, a tu otrzymałam fikcję literacką.

Cofamy się do lat gdy Maria była młoda, przeżywała żałobę i smutek po śmierci mamy. A jednocześnie żyje w trudnych czas, gdzie kształcenie kobiet nie jest mile widziane, a kusząca opcja to studia zagraniczne, na które potrzeba sporo funduszy. Jedyna taką Są to również czasy gdzie wierzono w okultyzm, czarownice, magię, a także w zjawiska paranormalne. Życie Marii zmienia się wówczas gdy poznaje Artura, który tak jak ona uwielbia czytać.

Szkoda, że są to tylko wspomnienia Marii oraz jej bliskich, myślę że było by lepiej dla tej książki, gdyby była spisana w formie biografii. 

Warto zwrócić uwagę na opisy zawarte w książce odnośnie wyglądu Warszawy, która znajduje się pod zaborem rosyjskim.

Niestety dla mnie tu dość sporym minusem była zbyt duża ilość postaci, w których po prostu się gubiłam. 

Ogólnie mam mieszane odczucia co do tej książki i nie do końca mnie do siebie przekonała. Jednak to jest moja opinia, a Twoja może być całkowicie inna. 

Szesnastoletnia Maria Skłodowska napotyka na swojej drodze młodzieńca o artystycznej duszy. Razem wpadają w wir nieprzewidywalnych zdarzeń. Podczas przejażdżki dorożką są świadkami niepokojącej sceny: pewien mężczyzna atakuje znaną pisarkę Deotymę, wykrzykując imiona, które – jak się okazuje – pochodzą wprost z najnowszej powieści autorki. Kim jest ta tajemnicza postać? Czy komukolwiek zagraża?

Muszę przyznać, że nie spodziewałem się tak fascynującej historii z życia znanej polskiej noblistki. Interesuję się jej postacią od dłuższego czasu, więc z ogromną satysfakcją odkryłem, że jej rozmyślania i zachowania opisane w Lustrze Marii doskonale korespondują z wyobrażeniem, jakie wykształciło się u mnie na podstawie biografii oraz wspomnień jej bliskich. Ktoś w recenzji określił tę książkę jako pozbawioną fabuły. Nie zgadzam się z tym absolutnie. Owszem, akcja obejmuje zaledwie kilka dni, ale za to jest gęsta od wydarzeń i pełna ciekawie zarysowanych postaci. Autor doskonale włada piórem – narracja jest lekka, naturalna i wyjątkowo wciągająca. Obawiałem się nadmiaru oniryzmu i przesadnej tajemniczości, ale zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony: te elementy pojawiają się z umiarem i tylko tam, gdzie są naprawdę potrzebne. Szczególnie przypadło mi do gustu prowadzenie narracji z wielu perspektyw – zabieg ten wzbogaca opowieść i sprawia, że trudno się od niej oderwać.

Największym plusem jest dla mnie oczywiście umiejscowienie akcji w czasie. Wystarczy hasło „końcówka XIX wieku” – i już jestem kupiony! Uwielbiam ten okres historyczny, a zwłaszcza Warszawę pod zaborem rosyjskim. Zachwyciło mnie słownictwo i realia tamtej epoki, które autor oddał z niezwykłą dbałością. Brudne, ciasne uliczki, żandarmi czający się za każdym rogiem, damy w kapeluszach i sukniach do ziemi – wszystko to tworzy niesamowity klimat. W tle pojawiają się także wielkie nazwiska epoki: Bolesław Prus (z którym bohaterowie mają bezpośredni kontakt), a także Mickiewicz, Słowacki, Żeromski czy Sienkiewicz – przywoływani w rozmowach i aluzjach. Jeśli, podobnie jak ja, cenicie dobrze napisane polskie powieści historyczne – nie tylko te skoncentrowane wokół II wojny światowej i tematyki obozowej – zdecydowanie sięgnijcie po Lustra Marii. To opowieść, która łączy w sobie historię, literaturę i emocjonalne zmagania jednej z najwybitniejszych Polek. Nie zawiedziecie się!

Książka z Klubu Recenzenta [Adres usunięty]

Od wielu już lat jestem zafascynowana postacią Marii Skłodowskiej-Curie. Czytałam już wiele jej biografii, a także jej dzienniki. Naturalnym było więc, że sięgnęłam po książkę, która opowiada o jej nastoletnich latach.

Trochę się zdziwiłam, kiedy okazało się, że „Lustro Marii” Adama Węgłowskiego jest fikcją literacką. Postanowiłam jednak się nie zrażać, bo przecież to normalne, że taka osobowość staje się bohaterką powieści.

Jakoś ostatnio dopadają mnie lektury z pogranicza snu i jawy, magii, spirytyzmu, szarlatanerii, nie było więc dla mnie zaskoczeniem, że znalazłam te elementy także tutaj.

Młodziutka, bo kilkunastoletnia Maria kończy gimnazjum. Cały czas żyje w smutku i rozpaczy po śmierci mamy i starszej siostry. Nie potrafi się od tego uczucia uwolnić. Rodzina, mimo że jest bardzo blisko ze sobą związana, też nie umie jej pomóc. Maria, tak jak jej bliscy ma mnóstwo zmartwień: pieniądze, inwigilacja władz rosyjskich, konieczność wyjazdu na studia zagraniczne, ale na to potrzebne są duże fundusze, bo w kraju nie ma na to szans w związku z tym, że uniwersytetu w imperium rosyjskim przeznaczone są tylko dla mężczyzn...

I nagle ta Maria, która w przyszłości zdobędzie dwie nagrody Nobla, a jej odkrycia zrewolucjonizują świat, na swojej drodze spotyka Artura. Wspólnie próbują rozwikłać zagadkę luster, które bada tajemniczy naukowiec. Świat naukowy zderza się z hipnozą i spirytyzmem.

Ja jednak przede wszystkim zwróciłam uwagę na obraz Warszawy pod zaborem rosyjskim. Podział na biednych i bogatych, Polaków i tych, którzy donoszą. Ludzi skrzywdzonych przez los, którym wszystko w życiu się pomieszało. Tych, którzy chcą się dorobić za wszelką cenę, nawet krzywdząc dzieci, niemowlaki i tych, dla których pieniądze nie są tak ważne jak książki. Morderców, patriotów, dłużników, żebraków, bogaczy w pięknych powozach i pałacach, którzy mają kochanki. Zaczynają też wchodzić na rynek narkotyki, stają się hitem, a ludzie dorabiają się na handlu nimi.

To niesamowity obraz miasta bardzo różnorodnego, kontrastowego, w którym dobro jest tuż obok zła i nikt nie jest pewien jutra.

Historia młodej Marii jest tylko pretekstem, by pokazać tamten świat i to w co ludzie wierzyli, albo że nie wierzyli w nic.

Nie żałuję tej lektury, choć sięgałam po innego rodzaju książkę.