Ludzie z mgły

,,Nim straciła przytomność, pomyślała, że powinna kogoś powiadomić o postaci znikającej we mgle. Bo choć niewielu rzeczy w życiu była pewna, to wiedziała, że ci, których nakrył mleczny całun, nie wracali już nigdy."

No to jeśli szukacie znakomitej książki, która do samego końca trzyma w niepewności, to koniecznie powinniście sięgnąć po tą pozycję:-) Ile tu niepokoju i strachu, to aż serce stawało, bo ci, którzy chcieli kogoś ustrzec przed niebezpieczeństwem, nie dane było im tej chwili doczekać. Podobał mi się tutaj motyw małego miasteczka, a najbardziej to, że ludzie potrafili myśleć o innych, a nie tylko o sobie. Kiedyś właśnie tak było, że jak stodoła się komuś paliła, to każdy szedł pomóc. Teraz połowa ludzi udaje, że tego nie widzi, a pozostałej połowy połowa zaledwie pomyśli, by podejść i udzielić pomocy. Wracając do książki, w momencie, kiedy znika jedna postać rozpoczyna się śledztwo. Było prowadzone dość dokładnie, skrawek po skrawku dochodzimy do momentu, kiedy wszystko zaczyna się wyjaśniać. Zanim jednak to nastąpi, przewinie się bardzo dużo pobocznych postaci wraz ze swoimi historiami. Poznamy co robią na co dzień, w jaki sposób reagują na różne sytuacje oraz co kogo z kim łączy. Były tu momenty, kiedy byłam bardzo wzruszona i dotyczyły one przeszłości kogoś młodziutkiego. Nie działo się tam dobrze. Autorka idealnie zagrała tu na naszej psychice, bo to one w dużej mierze sprawiały, że nie mogliśmy się od książki oderwać. Końcówka była naprawdę świetna. Ciężko miałam się połapać o co chodziło z tą mgłą i dlaczego osoba, która nagle się pojawiła niczego nie pamięta. Nie wiedziałam czy udaje niepamięć, czy stało się coś, co mu ją zresetowało. Śledziłam wszystkie tropy wraz z policją, która opowiadała co robi. W tej książce ewidentnie byliśmy zaproszeni do świata z książki, jakby czytający miał możliwość podpowiedzi swoich myśli organom sprawiedliwości. Trochę ją przeżyłam, bo sama mieszkam w małej wiosce i znam historie o naszej mgle. Może dlatego dreszcze pojawiały się do samego końca. Świetny klimat, naprawdę polecam:-)

Izabela Janiszewska, autorka „Ludzi z mgły” stworzyła bardzo rozbudowaną mieszkankę thrillera, sensacji i kryminału, a zatem każdy czytelnik powinien znaleźć coś dla siebie. Czy sama byłam zadowolona z jednej z najnowszych książek pisarki? Tak, a jedyne, co musiałam zrobić, to zwrócić autorce honor. Momentami uważałam, że wykreowana historia za mocno się przeciąga, ale później uznałam, że w historiach kryminalnych trzeba posłużyć się znanym przysłowiem: im dalej w las, tym więcej drzew. Opowieść wymyślona przez autorkę to jakby labirynt- możemy sądzić, że już znamy całą prawdę, kiedy na końcu konkretnego rozdziału wszystko się zmienia, a my musimy dalej węszyć.

Most plus tajemnicza, gęsta mgła to bardzo złe i mroczne połączenie. Tym razem jednak bardzo pasuje ono do „Ludzi z mgły”. Pewnego dnia znika młoda, bo dziewiętnastoletnia dziewczyna. Rodzice zgłaszają sprawę na policję, a Alicję Jarosz przedstawiają jako dobrą, uczynną córkę, której nie w głowie ucieczki czy głupie żarty. Para policjantów, Krzysztof Lipski i Weronika Sowińska, zaczynają przesłuchanie i pragną jak najszybciej pomóc zrozpaczonym rodzicom. Czy ktoś coś widział? Jak dziewczyna jest oceniana przez brata i swoich znajomych? Czy bliscy znali jej problemy lub sekrety? Warto zaznajomić się ze szczegółami fabuły, a ja nie podaję żadnych dodatkowych nazwisk. Nie chcę zbyt wiele zdradzać- mogę jedynie powiedzieć, że zeznania wielu osób są bardzo zróżnicowane, podobne do sieci utkanej przez pająka. Nie warto się spieszyć, tylko spokojnie czytać wszystkie dialogi.

Sinice, czyli miejsce akcji, to mała mieścina. Jak wiadomo, w mniejszych miejscowościach poczta pantoflowa działa niezawodnie, a tworzone przez mieszkańców historie mocno działają na ich życie. Uważa się bowiem, że tajemnicza mgła pojawiająca się w Sinicach ma swoją mroczną moc. Można ją porównać do kosmicznej czarnej dziury, która wciąga wszystko i nie daje szansy na powrót. Czy opowieści mieszkańców o zaginięciach i mordach sprzed lat mają coś wspólnego z tajemniczym zniknięciem młodej Alicji? Myślę, że jest to dobry wątek dla osób zafascynowanych sferą nadprzyrodzoną. Co się jednak stanie, gdy z mgły wyłoni się brudny, wystraszony mężczyzna, który nie pamięta, kim jest? Skąd ma w ręce rzecz należącą do Ali? Czy wróci mu pamięć i dowiemy się, co to za tajemnicza osoba? Przyznam, że jego wątek interesował mnie najbardziej i do samego końca ochoczo śledziłam jego losy.

Mogę też stwierdzić, że do powieści tej doskonale pasuje takie oto przysłowie: szewc bez butów chodzi. Mam tu na myśli losy policjantów zaangażowanych w sprawę zaginionej Alicji Jarosz. W kryminałach czy thrillerach często bywa tak, że policjant ma być tym perfekcyjnym stróżem prawa i rozwiązywać problemy obywateli, ale sam, po zdjęciu munduru, nie prowadzi idealnego życia. Co takiego trapi policyjnych bohaterów? Jest to wątek poboczny, ale na pewno zostanie zapamiętany przez czytelników.

Celowo nie opisuję wszystkich bohaterów czy wątków, ale jestem przekonana, że książka ta zyska wielu zwolenników. Autorka na pewno włożyła ogrom pracy, by stworzyć tak zawiłą, a jednocześnie wciągającą opowieść. Sama sceneria budziła we mnie grozę- opisy mokradeł czy patologicznych dzielnic były mocno autentyczne i wywoływały ciarki na mym ciele. Czułam się jak podczas lektury szekspirowskiego „Makbeta”, tylko złośliwych czarownic wśród wrzosowisk było mi brak. Ba, autorka udowodniła, że nawet zwyczajny szpitalny pokój zabiegowy może wywoływać w czytelniku strach. Myślę, że tak barwne opisy to przejaw mocno rozbudowanej wyobraźni pisarki. Częste przeskoki czasowe też są tu uzasadnione, a zaczytywanie się w kolejnych rozdziałach da czytelnikowi szansę na połączenie wszystkich istotnych wątków w spójną całość.

Polecam.

"Ludzie z mgły" to pierwsza książka Izabeli Janiszewskiej, którą miałam okazję przeczytać. Chociaż kryminały i thrillery to zdecydowanie moje ulubione książkowe gatunki, ostatnimi czasy nieco mi się przejadły, dlatego od jakiegoś czasu głównie sięgam po inny rodzaj literatury. Dlaczego więc postanowiłam zabrać się za tę publikację? Z jednej strony z ciekawości, ponieważ niejednokrotnie mignęła mi gdzieś w bookmediach, a opinie o niej były bardzo pozytywne, a z drugiej dlatego, że została wybrana, jako kolejna z książek w ramach akcji @czytaniezwiedzmami.

Kiedy dziewiętnastoletnia córka znanego ortopedy — Alicja Jarosz, wchodzi do lasu spowitego mgłą i nie wraca do domu, zaniepokojeni rodzice zgłaszają sprawę na policję. Wtedy na mieszkańców Sinic pada blady strach. Alicja nie jest bowiem pierwszą osobą, która przepadła bez śladu w mglisty dzień, a małomiasteczkowa społeczność zdążyła przemianować wszystkie tajemnicze zaginięcia sprzed lat w lokalną legendę. Czy skoro poprzedni zaginieni przepadli bez wieści, Alicji uda się znaleźć drogę do domu? Jedna ze staruszek mieszkających przy samym wejściu do lasu twierdzi, że nie. Ale jak będzie naprawdę?

Po dwóch miesiącach od zaginięcia, oczy wszystkich mieszkańców są skierowane na mężczyznę, któremu udało się wyswobodzić z objęć tajemniczej mgły. Niestety nie wie on ani kim jest, ani skąd w ogóle wziął się w tym miejscu, ani tym bardziej, dlaczego ma przy sobie naszyjnik Alicji. Śledczy oraz lekarze z pobliskiego szpitala próbują stanąć na głowie, aby dowiedzieć się czegoś na jego temat i pomóc mu w odzyskaniu pamięci. Czy im się uda? Czy mężczyzna miał coś wspólnego ze zniknięciem Alicji? Odpowiedzi na te pytania otrzymacie, zagłębiając się w lekturze "Ludzi z mgły" autorstwa Izabeli Janiszewskiej.

Muszę przyznać, że historia stworzona przez autorkę bardzo mnie zaintrygowała, chociaż początkowo miałam mały problem, żeby wczuć się w jej klimat, ponieważ pierwsze rozdziały nieco mnie nudziły. Właśnie wtedy zdecydowałam się przerzucić się z wersji papierowej na audiobooka i zdecydowanie był to strzał w dziesiątkę, ponieważ pan Filip Kosior odwalił kawał dobrej roboty. Oczywiście później ponownie przerzuciłam się na wersję papierową, ale wtedy już akcja ruszyła z kopyta, więc o nudzie nie mogło być mowy.

Bardzo podobało mi się, że Izabela Janiszewska wykorzystała dwie linie czasowe, które z pozoru nie miały ze sobą nic wspólnego. Właściwie cały czas próbowałam dociec, jak autorka zamierza je ze sobą połączyć, i o ile jedno rozwiązanie przyszło mi do głowy bardzo szybko, kolejne były niemałym zaskoczeniem.

W tej historii zdecydowanie nie brakuje niewiadomych. W pewnym momencie miałam nawet wrażenie, że w miarę upływu czasu jest ich coraz więcej, a odpowiedzi jak nie było, tak nie ma. Jednak ostatecznie autorka nie pozostawiła czytelnika bez odpowiedzi, a wszystkie elementy misternej układanki w odpowiedniej chwili wskoczyły na swoje miejsce. Czy byłam zaskoczona zakończeniem? I tak, i nie. Dlaczego? Przyznam, że jedno z rozwiązań wpadło mi w pewnym momencie do głowy i faktycznie okazało się trafne, ale drugiego kompletnie się nie spodziewałam i samą końcówkę czytałam, przecierając oczy ze zdumienia.

Myślę, że "Ludzie z mgły" to thriller, który z pewnością przypadnie do gustu zarówno czytelnikom, którzy lubią tego typu literaturę, jak również tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym gatunkiem. Dlatego, jeżeli jesteście ciekawi, co skrywa tajemnicza mgła, zachęcam Was do sięgnięcia po najnowszą książkę Izabeli Janiszewskiej.

Chyba najlepsza książka jaką przeczytałem w tym roku. Sposób w jaki Izabela Janiszewska szczegółowo opisuje świat w swojej książce jest fenomenalny. Opisy są szczegółowe, ale nie nużące. Kreacja bohaterów jest również na bardzo wysokim poziomie. Łatwo jest ich poznać oraz wczuć się w ich sytuację. Zakończenie było dla mnie niemałym zaskoczeniem. Autorka w genialny sposób poprowadziła mnie do rozwiązania tej mrocznej zagadki. Przyjemność z czytania książki jest ogromna!

Polecam każdej osobie, która lubi mroczne i tajemnicze historie.

Intrygujący kryminał, który wywołuje skrajne emocje, "Ludzie z mgły" pokazuje niesamowitą historię Alicji, która zaginęła w mglisty dzień. Najciekawsze jest to, że nie jest ona pierwszym przypadkiem, chociaż najbardziej szokujące było to, że po kilku miesiącach z mgły wyłonił się mężczyzna, który posiadał naszyjnik zaginionej dziewczyny. Bardzo nietypowa książka, która jest dość nieprzewidywalna, a tego brakuje w dzisiejszych kryminałach. Autorka świetnie wprowadza czytelnika w specyficzny stan zaciekawienia i skłania do zastanawiania się nad rozwiązaniem zagadki.

Nie jestem fanem stricte kryminałów, ale tutaj jest to naprawdę fajny poziom w porównaniu do innych współczesnych tworów gatunkowych. Chyba dlatego, że Janiszewska dekonstruuje trochę pojęcie tego, czym jest kryminał, łącząc go z naprawdę interesującym i wnikliwym rysem psychologicznym bohaterów, którzy są dla mnie z krwi i kości, a nie tylko figurami, mającymi pełnić konkretną funkcję, aby następnie o nich zapomnieć i przejść od jednej sceny do następnej. Polecam, bo to wyjątkowa pozycja, na duży plus :)

Ta historia wciąga i trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Jak się człowiek zaangażuje, to nie ma mowy, żeby odłożył ją na bok. Najfajniejszy jest klimat, no wiesz, ta tajemnicza i mroczna atmosfera, która wokół bohaterów się kręci. Cała ta mgła i niepewność dodają uroku i wprawiają w stan zagubienia. Sam próbujesz rozpracować te zagadki i odkryć, co tak naprawdę się dzieje. No, ale żeby było fair, trzeba wspomnieć, że czasami tempo narracji jest trochę leniwe. Czasem autorka trochę przeciąga z opisami i rozwlekającymi się wątkami. No ale trzeba być cierpliwym, bo potem wszystko się ładnie spina.

Są takie książki, na które czeka się z niecierpliwością. Książki, które chce się jednocześnie czytać i odłożyć na później, żeby móc dłużej się nimi zachwycać. Trzymać je w rękach i cieszyć się na kolejne spotkanie z ulubioną autorką.

Tak właśnie mam z książkami Izabeli Janiszewskiej! Po prostu wiem, że będzie to fantastyczna lektura, dlatego potrzebuje odpowiedniego przygotowania na tę przygodę! Wygodne łóżko, ciepły kocyk, kubek gorącej herbaty i kilka godzin w spokoju, żeby nikt nie przeszkadzał i niczego nie potrzebował.

„Ludzie z mgły” to właśnie jedna z takich powieści!

W niewielkiej podlaskiej wsi krąży przekonanie, że mgła porywa ludzi i ślad po nich ginie. Czy tak samo jest w przypadku dziewiętnastoletniej Alicji, która pewnego poranka znika bez śladu? A może to tylko wierzenia małej, hermetycznej miejscowości, a dziewczynie przytrafiło się zupełnie coś innego? Poszukiwania trwają, aż pewnego dnia z gęstej mgły wyłania się mężczyzna. Zupełnie nie wie, kim jest, skąd się tam wziął i skąd ma przy sobie naszyjnik Alicji.

Autorka stworzyła niesamowicie klimatyczną i wielowątkową historię, której głównym motywem na pierwszy rzut oka wydaje mgła. Jednak im dalej zagłębiamy się w opowieść, tym bardziej na pierwszy plan wysuwa się miłość. Nie ta romantyczna, o której marzy każdy z nas, ale ta, która sprawia nam najwięcej cierpienia. Ta, którą powinny darzyć nas najbliżsi, jednak ich postępowanie pokazuje zupełnie coś innego.

Ta książka jest dopracowana w najdrobniejszym szczególe. Z pozoru niezwiązane ze sobą zdarzenia z każdą stroną nabierają znaczenia i tworzą spójną całość. Moja kryminalna dusza jest zachwycona i bardzo chętnie zobaczy tę historię na dużym ekranie.

Polecam!

Na mieszkańców Sinic pada blady strach, kiedy dziewiętnastoletnia Alicja Jarosz znika bez śladu w mglisty poranek. Tym bardziej, że nastolatka nie jest pierwszą, która przepadła w unoszącej się nad łąkami mgłą. Dwa miesiące później z mlecznych oparów wyłania się mężczyzna, który nie pamięta kim jest i skąd się tam wziął. Problem jednak w tym, że ów mężczyzna ma ze sobą naszyjnik Alicji. Zmusza tym samym śledczych do wkroczenia na niebezpieczną drogę pełną lokalnych legend i… mrocznych grzechów.

Małomiasteczkowa społeczność na tle wielowątkowej historii z mokradeł, przyprawiającej ciało o „ciary na dziarach”- takiej fabuły nie powstydziliby się najznakomitsi pisarze. Zwłaszcza, że ta utrzymana jest w mrocznej tonacji spowitej wszechobecnym strachem i niepewnością. Cała historia została znakomicie skonstruowana, co stanowi już właściwie swego rodzaju wizytówkę autorki. Język oraz styl jak zawsze nienaganny, pozbawiony nadmiernych wulgaryzmów i mało smacznych scen erotycznych rodem z soft porno. Natomiast doskonale skrojeni bohaterowie zmagający się z własnymi demonami gwarantują niezwykle emocjonującą podróż. Podróży, której ja pomimo kolejnych stron nie chciałem kończyć. Lista plusów tej książki jest dłuższa, znacznie dłuższa.

Izabela Janiszewska jest moją książkową miłością, ale to przecież nie jest żadną tajemnicą. Jej nazwisko zawsze znajduje się na jednym z najwyższych stopni podium w prywatnym rankingu moich ulubionych autorek. Czytałem wszystkie książki autorki, będąc naocznym świadkiem jej pisarskiej ewolucji. Dziś nie wyobrażam sobie, by w mojej domowej biblioteczce zabrakło którejkolwiek książki spod jej pióra. „Ludzie z mgły” to już nie jest tylko kolejna genialna książka, czy też doskonała rozrywka na najwyższym poziomie. To fenomen niebywałego talentu na poziomie, którego życzyłoby sobie wielu naszych rodzimych autorów i autorek. Fenomenalna! To musi być kandydat do książki roku wśród wielu czytelników. Innej opcji nie widzę.

To naprawdę ciekawy kryminał z elementami thrillera, przy którym spędziłem bardzo dobrze swój wolny czas. Praktycznie wszystkie wątki, jakie pojawiają się w tej książce były dla mnie w jakimś stopniu zaskakujące. Oczywiście niektóre trzymają wyższy poziom, a inne niższy jednak w finalnym rozrachunku jest to po prostu fajna książka na wieczorne posiedzenie. Nie jest to banalna historia, dlatego śmiało mogę ją polecić każdemu, kto chce czegoś oryginalnego i zaskakującego. Mnie dostarczyła wielu pozytywnych emocji i z chęcią sięgnę po inne książki tej autorki. 

Bardzo dobrze dopracowana książka, jeżeli chodzi o gatunek, myślę, że poza kryminałem można też dopasować ją pod thriller. Świetnie wykreowani bohaterowie, każdy z nich był stworzony z niesamowitą szczegółowością i skrywał jakiś sekret. Fabuła na tyle zagmatwana, że wciągała bez opamiętania, do końca nie mogłam się zdecydować kto stoi za tajemniczym zniknięciem dziewczyny, dodatkowo akcja rozgrywała się na tak wielu płaszczyznach, że momentami musiałam wracać do poprzednich wątków, żeby poukładać sobie wszystko w głowie

Książka, której niesamowity i tajemniczy klimat wciąga czytelnika od pierwszych stron. Senne małe miasteczko spowite mgłami. W tej mgle znikają ludzie, bo Alicja Jarosz wcale nie jest pierwsza. Podczas nagrywania reportażu o jej zaginięciu w miasteczku pojawia się nieznany nikomu mężczyzna. Człowiek, który wyłonił się z mgły. Niesamowite napięcie sprawia, że fabuła intryguje, kolejnym wydarzeniom towarzyszy atmosfera strachu, a rzeczywistość wydaje się być nieco odrealniona. Thriller czyta się ze ściśniętym gardłem, a zakończenie jest tak samo nieprzewidywalne jak cała fabuła.

Książka wciąż mnie zaskakiwała i z każdą stroną stawała się coraz bardziej wciągająca. Bohaterowie są naprawdę świetnie i starannie napisani. Jestem fanką opowieści zawierających intrygi i tajemnice, dlatego pochłonęła mnie ona bez reszty. Język jest przystępny i łatwy do przyswojenia. Akcja dzieje się na Podlasiu, więc możemy nieco poznać ten region. To zdecydowanie godna polecenia pozycja kryminalna, więc jeśli to twoje klimaty, to naprawdę warto po nią sięgnąć. Daję gwarancję, że się nie zawiedziesz. 

Izabeli Janiszewskiej nie muszę specjalnie nikomu przedstawiać, bo każdy, kto chociaż raz sięgnął po jej książkę, na zawsze zapamięta opowiedzianą przez nią historię i bez wahania sięgnie po każdą kolejną powieść, jaką napisze.

Izabela Janiszewska to dla mnie niekwestionowana mistrzyni pisania doskonałych thrillerów. Po przeczytaniu „Apartamentu”, w którym autorka stworzyła wielowymiarową historię, balansującą na krawędzi prawdy i urojeń, złożoną i skomplikowaną, wiedziałam, że nazwisko Izabeli Janiszewskiej na stałe wpisze się w poczet moich ulubionych autorek. „Apartament”, to nie tylko świetnie skrojony thriller psychologiczny, zapewniający emocje sięgające chwilami zenitu, ale niezwykle drobiazgowo przedstawione studium psychiki człowieka, napisany w lekkim, świetnym stylu.

„Ludzie z mgły” to kolejna rewelacyjna książka autorki. Wydawałoby się, że po tak wysoko postawionej poprzeczce w „Apartamencie” autorka nie będzie w stanie już jej przeskoczyć, a jednak się to jej udało i to jeszcze w jakim stylu. Izabela Janiszewska zachwyca nie tylko niesamowitym warsztatem pisarskim, ale dopracowaną w każdym szczególe fabułą i świetnym językiem. Była to dla mnie prawdziwa uczta literacka. Przeczytałam tę książkę z ogromnym zainteresowaniem i niezwykłą przyjemnością i na tę chwilę śmiało mogę stwierdzić, że jest to jedna z najlepszych książek przeczytanych przeze mnie w tym roku. Mgła od zawsze budziła w ludziach niepokój, była inspiracją horrorów, narzędziem duchów i demonów. Niby mamy czasy współczesne i dużo potrafimy wyjaśnić, to mgła nadal w jakiś sposób nas przeraża i wielu z nas przyzna, że ma ona swój urok, swoją tajemnicę i jedyną w swoim rodzaju magię. Wydawałoby się też, że motyw mgły, w literaturze jest zgrany aż do bólu, mimo tego Izabela Janiszewska nie tylko nie bała się go użyć, ale zrobiła to w doskonałym stylu. Perfekcyjnie wplotła go w fabułę książki i stworzyła coś nietuzinkowego, coś, czego jeszcze nie było.

„Ludzie z mgły” to zręcznie utkana sieć intryg powiązań, tajemnic i niedomówień. Gdy już się wydaje, że autorka prostą drogą prowadzi ku rozwiązaniu, następuje gwałtowny zwrot. Cała misternie zbudowana teoria się sypała i trzeba było wszystko zaczynać od nowa. „Ludzie z mgły” to doskonale utkany thriller, wciągający, intrygujący podlany sosem legendy o mgle, która powoduje, że ludzie w niej znikają lub zachowują się nieprzewidywalnie. Miejscowi na ten temat mają swoją teorię, ale policja uważa, że to tylko głupoty i zwykłe gadanie. Ludzie wiedzą jednak swoje, za dużo zaginięć wiąże się z czasem, gdy w okolicy pojawia się mgła. Czy jest tak faktycznie, czy komuś bardzo na tym zależy, aby ten mit podtrzymywać?

W zaginięcie Alicji i prowadzone śledztwo autorka zgrabnie wplotła wątek dziecka, które było wychowywane przez matkę stosującą wobec niego szczególny rodzaj przemocy. Kobieta chorowała bowiem na przeniesiony zespół Münchhausena. Tę patologiczną emocjonalną relację Izabela Janiszewska przedstawia z punktu widzenia dręczonego latami dziecka, które, dopiero, gdy dorośnie, zrozumie, że pozornie opiekuńcza i kochająca matka, tak naprawdę była powodem jego cierpień, bo w ogóle nie zależało jej na jego zdrowiu, a jedynie, czego chciała, to być w centrum uwagi.

„Ludzie z mgły” to doskonale skonstruowany thriller, który im bliżej finału tym wydaje się coraz bardziej skomplikowany. Każdy z bohaterów ma jakieś tajemnice, każdy ma coś do ukrycia, zamiast oczekiwanego rozwiązania, obraz coraz bardziej się zaciemnia. Mnożą się pytania i niejasności w tej sprawie.

Autorka po mistrzowsku buduje napięcie, które jest wyczuwalne od samego początku, aż do doskonałego i zaskakującego finału. Pełno w tym thrillerze sekretów, niedomówień, tajemnic i wspaniale wykreowanych bohaterów. Każdy z nich ma ogromne znaczenie dla fabuły i nikt nie pojawia się tu przypadkiem. Pierwsze skrzypce w powieści, na co warto zwrócić uwagę gra psychologia postaci, dzięki której udaje się wnikać w wewnętrzny światy bohaterów.

W stylu pisania pani Izy można się zakochać i będzie to miłość na wiele lat, która wciąż będzie podsycana kolejnymi powieściami. Autorka imponuje mi swoją pomysłowością w tworzeniu kolejnych książek, dbałością o każdy nawet najmniejszy szczegół, dopieszczeniem wszystkich detalów, wspaniałą psychologią postaci. W „Ludziach z mgły” Izabela Janiszewska tak wysoko zawiesiła poprzeczkę, że trudno komukolwiek będzie ją przeskoczyć. Nic w powieści nie zostawiła przypadkowi, nie ma w niej zbędnych opisów i nic niewnoszących dialogów, wszystko jest na bardzo wysokim poziomie. Nieprawdopodobna i intrygująca historia, której nie da się odłożyć aż do końca. W „Ludziach z mgły” zagadka kryminalna została perfekcyjnie połączona z ważnymi problemami społecznymi. Doskonała i spójna ze świetnie wykreowanymi bohaterami, gdzie każdy z nich ma swoje tajemnice i dręczące demony, a wszystko otoczone nieprzeniknioną mgłą.

Tytułowa mgła opanowała ludzkie umysły, to w ich głowach czai się największe zło.

Wiele jest miejscowości, również w Polsce, w których legendy żyją swoim życiem. Związane są one z wydarzeniami historycznymi, z mieszkańcami, ukształtowaniem terenu czy też specyficznymi zjawiskami atmosferycznymi. Legendy mają zwykle uspokoić mieszkańców, wyjaśniać to, co niezrozumiałe, zrzucać odpowiedzialność czy nawet nakłaniać do pewnych zachowań. Istnienie legend jest wygodne, bowiem – nawet te najmroczniejsze – zwykle pełne są fascynujących czy przerażających szczegółów i stanowią magnes dla turystów.

Są jednak takie legendy, których boją się nawet sami mieszkańcy. Jak ta o mgle w Sinicach, która zabiera ludzi. W białych oparach na przestrzeni lat zginęło już kilka osób, a słuch po nich zaginął. Nic zatem dziwnego, że kiedy studentka, dziewiętnastoletnia Alicja Jarosz znika w mglisty poranek, na mieszkańców Sinic pada strach – wszak zginęła kolejna osoba i wszyscy wiedzą, że marne są szanse na jej odnalezienie. Alicja jest córką znanego lekarza ortopedy i miejscowej nauczycielki, dlatego też policja niemal natychmiast wszczyna poszukiwania świadoma, że naciski z góry pojawią się bardzo szybko. I rzeczywiście, choć prywatnie są przekonani, że sprawa ma charakter rodzinny, a studentka mogła być po prostu pod zbyt wielką presją, to sprawa szybko robi się bardzo skomplikowana, a oni sami działają pod presją świadomi, że na rozwiązanie czeka każdy z mieszkańców.

Dochodzenie w sprawie zaginięcia nastolatki prowadzi komisarz Krzysztof Lipiński i aspirantka Weronika Sowińska. Szybko ustalają, że w noc poprzedzającą zniknięcie nastolatka bawiła się w lokalnym klubie i że była w stanie wskazującym na spożycie, w towarzystwie nowo poznanych młodych mężczyzn. W trakcie zbierania zeznań wychodzi jednak na jaw, że w tę pechową noc widział ją również Lipiński, a co więcej – rzekomo podwiózł ją do domu. Ktoś uwiecznił ich rozmowę na zdjęciu i teraz rozsyła go kolejnym osobom. A to dopiero początek dziwnych zdarzeń, a także sekretów komisarza. Na dodatek w trakcie przeszukiwania okolicznych terenów jedna z mieszkanek Sinic twierdzi, że widziała Alicję, jak wchodziła w mgłę unoszącą się pomiędzy drzewami.

Śledczy nie są nawet na krok od zbliżenia się do rozwiązania zagadki, kiedy z lasu, w którym rzekomo zginęła nastolatka, wyłania się osobliwy mężczyzna. Jego wyjście z mgły rejestruje dwójka nastolatków nagrywających reportaż o zaginięciu koleżanki. Tajemnicza zjawa, cała w zaschniętej krwi, w rękach trzyma wisiorek Alicji z jej zdjęciami. Schwytany przez policję mężczyzna nie potrafi odpowiedzieć na żadne pytanie. Kim jest? Dlaczego ma w rękach rzecz należącą do zaginionej? Ile prawdy jest w legendzie o mgle? Kto szantażuje Lipińskiego i – co najważniejsze – dlaczego on kontaktował się z dziewczyną i czy komisarz mógł przyczynić się do jej zniknięcia?

Na te i na wiele innych pytań, pojawiających się w trakcie lektury najnowszej powieści Izabeli Janiszewskiej, odpowiemy po przeczytaniu „Ludzi z mgły”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona powieść porywa od pierwszej strony, a tempo akcji, złożoność fabuły, ilość potencjalnych sprawców zbrodni i motywów jest taka, że sami tworzymy nieskończoną ilość hipotez na temat zniknięcia Alicji. Janiszewska obala je wszystkie, proponując na koniec niezwykle zaskakujące rozwiązanie. Takie, po którym nazwisko autorki zapamiętamy już na zawsze, bez wahania sięgać też będziemy po każdą kolejną jej książkę. Skomplikowaną historią zachwycą się nie tylko miłośnicy kryminałów, ale i thrillerów, a nawet horrorów, bowiem atmosfera towarzysząca sprawie jest niezwykle mroczna, a wszechobecna mgła sprawia, że i nam robi się nieswojo. Nic dziwnego, wszak podobno we mgle człowiek spotyka się ze swoimi demonami …

Czytamy książki z różnych powodów, ale myślę, że każdy zgodzi się, że najpiękniejsze, co może nas dzięki temu spotkać to przeżycie fabuły. Uwielbiam, gdy autorzy niczym wirtuozi słów wygrywają nimi melodie na strunach mojej zardzewiałej duszy, a echo tych melodii jeszcze długo rezonuje w moich poplątanych myślach. I życzę każdemu, kto kocha czytać, by trafił na pisarzy, którzy taki niezwykły koncert będą w stanie każdorazowo mu zafundować.

Nieprzypadkowo napisałam te słowa we wstępie do recenzji najnowszej powieści Izabeli Janiszewskiej, bo to właśnie przy ocenach jej wcześniejszych książek brakowało mi skali. I nie chodzi tu o to, że podobają mi się fabuły, jakie tworzy, chyba nawet tak nie jest. Rzecz w tym jak to robi, jakich słów do tego używa i przede wszystkim jak głęboko pozwala żyć tym historiom.

"Ludzie z mgły" to szósta powieść Izabeli Janiszewskiej i czwarta odsłona jej pisarskich możliwości, bo trylogię traktuję jako całość, a każda kolejna książka stanowi dla mnie dowód na to, że Iza wciąż trzyma w dłoniach wachlarz kart, które odkrywa powoli wedle uznania. Sięgając po spisane przez nią historie można być pewnym tylko tego, że rozpoczyna się niezwykłą podróż, którą zapamięta się na długo i będzie wielokrotnie wspominać, ale to, co kryje się między pierwszą a ostatnią stroną, pozostaje niespodzianką.

"Ludzi z mgły" nie da się porównać do wcześniejszych książek autorki, choć można by się w niej doszukiwać elementów zbliżonych przede wszystkim do thrillera "Niewybaczalne", choć i odrobiny atmosfery z "Apartamentu". Kto czytał, ten wie, że to dwie zupełnie różne lektury, więc lepiej skupić się po prostu na tym, co tym razem Iza przygotowała.

Jestem już zmęczona klimatem małych miasteczek. To motyw eksploatowany tak, że z mojego ulubionego zaczął spadać na drugi koniec rankingu. I w tym momencie z mgły wyłoniła się Iza i przypomniała mi dlaczego tak bardzo lubię te zamknięte społeczności, te tajemnice, o których wszyscy wiedzą, te śledztwa blokowane zmową milczenia, bo przecież nie można wydać swoich. Fascynuje mnie funkcjonowanie tych mechanizmów i dzięki tak doskonałej obserwatorce rzeczywistości jaką jest Janiszewska mogę się temu naprawdę dobrze przyjrzeć.

Cała magia polega na tym, że ta powieść mgłę ma nie tylko w tytule, ta mgła osnuła wiele stron, kilka wątków, a nawet przysłoniła główny motyw. Napisać, że to pisarski majstersztyk to jak nic nie napisać.

Walczę ze sobą, pisząc o tej książce, choć wydawało mi się, że ułożyłam sobie w głowie to, co chcę przekazać. Jednak ciągle kasuje zdania bądź ich fragmenty, by wybrzmiało wszystko, a jednocześnie bym nie zdradziła niczego. Po prostu trzeba ją przeczytać, przeżyć i zrozumieć. Każdy może zinterpretować ją inaczej, ja zostałam z poczuciem, że jest to opowieść o wpływie miłości na życie. A co dokładnie mam na myśli musicie odkryć sami.

"Ludzie z mgły" to powieść trudna, która wymaga przerw i przemyśleń. Cieżko wyrzucić tę fabułę z głowy, wydostać się z tej mgły towarzyszącej lekturze i przeszywającej momentami do szpiku kości. Niezwykle dojrzała opowieść o ludziach, nie tylko tych z mgły.

Moje 10/10.

O tym jak bardzo lubię książki @[Adres usunięty]ka niech świadczy fakt, że poznałam je wszystkie. Każda z nich na swój sposób była wyjątkowa, każda trzymała w napięciu, wywoływała ciarki.

Tym razem autorka zabiera nas w podróż do niewielkiej podlaskiej miejscowości owianej aurą grozy z powodu niewyjaśnionych zaginięć młodych osób. Wszystkie przepadają bez śladu kiedy okolica spowita jest mgłą. Ostatnią zaginioną osobą jest 19-letnia Alicja. W trakcie poszukiwań dziewczyny z mgły wyłania się sylwetka mężczyzny. Nie wie kim jest, skąd się tam wziął i dlaczego ma przy sobie naszyjnik Alicji. Czy mężczyzna nie blefuje? Czy miał coś wspólnego z zaginięciem ludzi? Aby rozwikłać zagadkę konieczne będzie oddzielenie faktów od miejscowych legend, licznych kłamstw i skrzętnie skrywanych tajemnic.

Czas spędzony z powyższą książka był... ekscytujący. Świetna, wielowątkowa, wypełniona po brzegi tajemnicami, które wytwarzają duszną atmosferę i oplatają Sinice jak tytułowa mgła. Wytężałam umysł, by rozwikłać poruszone w historii wątki, a było ich naprawdę wiele. Mimo moich starań nie udało mi się samodzielnie ułożyć tej skomplikowanej układanki.

To niezwykle interesujące jak sytuacja, która wydarzyła się naprawdę może być inspiracją do napisania tak wciągającej książki. Jestem pod wrażeniem. Moim zdaniem jest to najlepsza jak do tej pory książka autorki. Polecam!

Trzyma w napiéciu. Dobra ksiázka. Autorka niezawodnie porusza najczulsze struny ludzkiej duszy.

(...) nad łąkami unosiła się mgła. Taka sama jak, ta która spowijała miasto przy wszystkich poprzednich zaginięciach. Gęsta i nieprzenikniona. Ta, która mąciła w głowach i wiodła na zatracenie."

Historia rozpoczyna się w momencie zaginięcia dziewiętnastoletniej dziewczyny. Można powiedzieć wydarzenie jakich wiele w kraju i na świecie. Tragedia dla rodziny i najbliższych oraz kolejna sprawa do rozwiązania dla policji. Tym razem to nie będzie jednak szablonowe śledztwo. W grę wchodzi lokalna legenda. Mrok, a raczej szarość mgły, która w niewyjaśnionych okolicznościach pochłania kolejne ludzkie istnienie. Całą sprawę dodatkowo komplikuje tajemniczy mężczyzna bez przeszłości. Kim jest nieznajomy i co łączy go z mgłą, z której się wyłonił?

"Ludzie z mgły" to genialny thriller. Fabuła została znakomicie skonstruowana, jest zawiła i wielowymiarowa. Autorka zbudowała niesamowity klimat, gęsty od niedopowiedzeń i kłamstw. Opowiada dwie równolegle rozgrywające się historie. Pozornie bez związku. Osadzone w różnych przedziałach czasowych, które wraz z biegiem akcji zmierzają do jednego punktu.

"Wydaje się, że rozpłynęli się w powietrzu, prawda? Zagubili się we mgle i już nie znaleźli drogi powrotnej do domu."

Mgła zagrała na wielu płaszczyznach, tej dosłownej oraz jako uosobienie ludzkiego zagubienia w emocjach i czynach.

Zagadkę kryminalną można porównać do lampek choinkowych. Niby jeden łańcuch, ma swój początek i koniec, ale żeby go rozwiązać potrzeba ogromu cierpliwości i sprytu. Wszystko się ze sobą nierozerwalnie łączy, lecz by rozbłysło jasnym światłem prawdy należy z rozwagą i rozmysłem rozplątać każdy kolejny węzeł zbudowany na kłamstwie, toksycznych relacjach i ludzkich dramatach.

To bardzo emocjonalna podróż. Każdy z bohaterów zmaga się z własnymi demonami, a wszystko zamknięte jest w jedynej, spójnej historii.

Autorka porusza sprawy ważne, a także niezwykle intrygujące, przez co powieść nabrała głębszego sensu i jednocześnie zachęca do dalszego zgłębiania temat.

Zakończenie poruszyło również moją wrażliwą strunę, a ostatni akapit na długo pozostanie w pamięci.

Podlasie.

Lokalna legenda z mgłą w tle – gęstą i nieprzeniknioną, mącącą w głowach i wiodącą na zatracenie. Kującą w oczy. Lepką. Cierpką. Wnikającą w nozdrza. Zostawiającą na karku „wilgotne pocałunki”. Tajemniczą. Odpychającą, a jednak kuszącą..

I ludzie z krwi i kości – bohaterowie dramatu. Kim tak naprawdę są? Dlaczego kłamią.. z głupoty, ze strachu, czy z miłości? Czego się wstydzą? Przed czym uciekają?

I choć na początku więcej jest pytań niż odpowiedzi, z mętnej, nieprzeniknionej mgły wyłania się mroczny obraz ludzkich słabości pełen rys i wgnieceń, poszarpany rozpaczą, zadymiony żalem, przypalony nienawiścią, przyprószony „miłością”..

Autorka niezawodnie porusza najczulsze struny ludzkiej duszy. Zapuszcza się w kręte ścieżki pewnych i wątpliwych sumień. Demaskuje świat pełen kłamstw i sekretów. Obnaża wątpliwie pewne życiowe wybory i ich konsekwencje. Zaklina rzeczywistość. Wzbudza dezorientację i rozpętuje emocjonalna burzę z piorunami.

„Ludzie z mgły” to niezwykle klimatyczny, rasowy kryminał, przede wszystkim o ludziach, których świat na własne życzenie lub mimo woli, utoną różnej maści mgle.

Polecam.

"- Uwierzy mi pani, gdy powiem, że szukałem ucieczki z piekła?

- Jeśli to prawda, to wyjątkowo źle pan trafił, bo o ile piekło istnieje, to tu, w Sinicach, znajdują się wrota do niego."

Książki Izabeli Janiszewskiej to kopalnie cytatów, które mocno zapadają w pamięć. Autorka dotyka różnych problemów, które z wraz poznawaną historią, wywołują u człowieka wiele emocji. Nie brakuje ich w "Ludziach z mgły", najnowszej książce Janiszewskiej, która po raz kolejny udowadnia, że kryminał, to jej chleb powszedni i w dodatku bardzo smaczny.

Sinice. Miejscowość, w której od kilku dobrych lat dochodzi do zaginięć. Mgła, która lubi otulać Sinice jak najlżejsza pierzyna, jest powodem tych przykrych zdarzeń. Gdy łapie w swoje ramiona nastolatków, nie wypuszcza już ze swych objęć. Dochodzi do kolejnego zaginięcia, od którego czytelnik zaczyna swoją mglistą przygodę z mieszkańcami Sinic.

"Mógł oczywiście powiedzieć prawdę, ale czasami prawda nic już nie zmieni. Nie cofnie czasu i nie zaleczy ran. Niekiedy bardziej od prawdy potrzebna jest nadzieja. Bo kiedy trzyma się w rękach ludzkie życie i można je uratować albo zniszczyć, wybór jest oczywisty."

Zacznę od tego, że z coraz większą ilością przeczytanych stron czułam narastające napięcie. Autorka sprawnie manewruje wydarzeniami w różnych strefach czasowych, dzięki czemu pewność co do podejrzanego coraz bardziej się rozmywa. Do tego dochodzą kolejni bohaterowie i robi się ciekawiej, ale i trochę oszałamiająco. Dlaczego? Ponieważ w pewnym momencie poczułam się zagubiona, jakbym sama wpadła w macki mgły.

"Niedzielny poranek okrywał mleczny całun. Świat trwał w letargu, a zimna mgła osiadała na asfalcie w postaci warstewki lodu."

Cała intryga została poprowadzona rewelacyjnie. Napięcie towarzyszy już od pierwszych stron i nie opuszcza do samego finału. Przypuszczam, że czytelnicy, którzy znają już pióro Autorki, będą zachwyceni i będzie to kolejna książka, która wysoko postawi poprzeczkę.

Podejrzenia rzucałam na różnych bohaterów, choć miałam swojego faworyta. Izabela Janiszewska żongluje tropami, bawi się czytelnikiem i wychodzi jej to naprawdę dobrze. Legenda o mgle sprawia, że klimat książki jest intrygujący i tajemniczy. To nie jest żadne sci-fi, a wyjaśnienie sprawy, mam nadzieję, Was usatysfakcjonuje. Po raz kolejny mogę napisać, że jestem fanką pióra Izabeli Janiszewskiej i mam nadzieję, że długo się to nie zmieni. Szczerze Wam polecam!

„ Ludzie z mgły ” to niezwykły kryminał, którego klimat owija się wokół czytelnika.

Jest niepokojący. Wciągający i poruszający.

Owiany kokonem sinickiej mgły. Gęstej. Mrocznej. Tajemniczej.

Mgły, która przyciąga.

Mgły, która odpycha.

Ludzkie sekrety odkrywa.

Mlecznym całunem rzeczywistość przykrywa.

Ciarki na skórze wywołuje.

Uściskiem gęstego woalu przywołuje.

Mroczną legendą kusi: „ Ci, którzy z niej wyszli mówili, że spotkali tam to, co przeraża ich najbardziej ”.

Pamięć. Niepamięć. Wypaczone pojęcie macierzyństwa. Skrzywienie macierzyńskich uczuć. Cierpienie, trauma i strach dziecka. Rodzinna tajemnica. Przerażająca.

„ Ludzie z mgły ” to historia o przywarach ludzkich. O ludzkich wyborach. Strasznych, przerażających i trudnych. Ileż razy mówimy, że to świat jest zły. To nie zły jest świat. Świat to dar, piękno i azyl. Zły jest człowiek. Bo tylko on jest zdolny do zadawania cierpienia.

„ Mgła sama w sobie nie jest w stanie nikogo skrzywdzić, w przeciwieństwie do ludzi. To ich należy się obawiać ”.

Ginie dziewczyna. Czyjaś córka, siostra, znajoma. Wchodzi w mgłę, w rozkoszną biel, która jest nierozerwalnym elementem małomiasteczkowej mentalności.

- ” On musi wiedzieć - upierała się. - Musi wiedzieć, że jego córka nigdy nie wróci ”.

” Ludzie z mgły ” to kryminalna zagadka, która porywa. Portretuje ludzkie cechy, zachowania i wybory. Nęci mgłą, która nosi w sobie legendę, cierpienie i tajemnicę. Zaskakuje zakończeniem i do refleksji zmusza.

Bezsprzecznie jeden z lepszych klimatycznych kryminałów, jaki w tym roku przeczytałam.

Ta, która "mąci w głowach" i "wiedzie na zatracenie".Ta, która spowija złem, zaciska swoje macki na wyobraźni i prowadzi do obłędu. Mgła. Gęsta, nieprzenikniona, sącząca się odgłosami- złośliwymi wytworami pracującego na najwyższych obrotach umysłu. To ona sprawia, że w ludziach "pęcznieje zło". Można wierzyć lub drwić sobie z legend- ale tajemnicze zaginięcia to jednak nie drwina, ani też kpina - to czyjś ból, oczekiwanie na rozwiązanie zagadki, na powrót lub możliwość ostatniego pożegnania. Zegar odmierza czas. Ktoś walczy z pamięcią, a ktoś inny z niepamięcią. Ktoś z bólu zaciska pięści, ktoś inny jest na granicy rozpaczy i żalu. Jakże łatwo zbłądzić. Ale jak potem odnaleźć właściwą drogę, wyrwać się z imadła kłamstw, tajemnic, by poczuć ulgę i ukojenie?

.

Niezwykła kryminalna podróż. Mroczna, klimatyczna, polifoniczna. Zmierzymy się nie tylko z wytworami ludzkiej wyobraźni i lokalnych podlaskich legend, małomiasteczkową mentalnością, ale też z ludzkim okrucieństwem, zakłamaniem i wynaturzeniem. Spojrzymy na matczyną miłość- karykaturę macierzyństwa i poświęcenia. Zakręci nam się w głowie od emocji, a ćmiący ból w okolicy serca sprawi, że wybrzmiewające motto "wszyscy kłamią" zaciśnie nas w kleszczach, nie pozwalając na głębszy oddech.

.

Autorka misternie tka kryminalną intrygę. Kunsztownie, konsekwentnie wprowadza nas w świat "Ludzi z mgły", pozwalając nam dokonać wiwisekcji ludzkich ułomności. Retrospekcje sklejają rozrzucone odłamki pamięci oraz niepamięci, tworząc obraz bólu i cierpienia. Mgła jest metaforycznym spoiwem dla życiowej prawdy - jeśli czegoś w życiu należy się bać- to przede wszystkim innych ludzi.

.

A kiedy już studiujemy finał - niczym "jubiler szlify na powierzchni diamentu" - przychodzą też inne refleksje: czasami lepiej nie pamiętać, niż pamiętać, często od prawdy ważniejsza jest nadzieja, a ludzkie wybory są tak samo oczywiste, jak i zaskakujące. Niezwykły klimat, zawiła intryga, mnóstwo emocji. Momentami szok i niedowierzanie. Bardzo polecam.

Bardzo lubię książki Izabeli Janiszewskiej, to dla mnie gwarancja dawki dobrego kryminału. Jeszcze się nie zawiodłam, ale czy tym razem było tak samo?

'Bo choć niewielu rzeczy w życiu była pewna, to wiedziała, że ci, których nakrył mleczny całun, nie wracali już nigdy.'

Pewnej niedzieli znika dziewiętnastoletnia Alicja. Świadkowie twierdzą, że weszła w mgłę i przepadła. Po dwóch miesiącach z tego samego miejsca wychodzi mężczyzna, który nie pamięta kim jest. W ręce trzyma łańcuszek zaginionej nastolatki. Czy losy tej dwójki są ze sobą w jakiś sposób połączone?

Historia opiera się na wierze w to, że po wejściu w mgłę można zniknąć. Mgła miesza ludziom w głowach i nakłania do strasznych rzeczy. W miasteczku, w którym zniknęła Alicja już wcześniej dochodziło do takich sytuacji. I każdorazowo obwiniano o to gęstą i białą mgłę, która otaczała pobliską okolicę.

Czy zjawisko mgły faktycznie ma wpływ na nasze myślenie? Moim zdaniem wszystko siedzi wyłącznie w naszych głowach. Nie ukrywam, że może być ona przerażająca, ale nikt nie może tak po prostu zniknąć, prawda? Oczywiście najłatwiej zrzucić winę tam, gdzie nie można znaleźć logicznego wytłumaczenia, a w małych miejscowościach jeszcze łatwiej o tego typu lokalne legendy. Ile w nich prawdy? Musicie koniecznie poznać tę historię, bo zakończenie wcale nie jest takie oczywiste.

'Szczególnie, że rankiem, gdy jechał na komendę, nad łąkami unosiła się mgła. Taka sama jak ta, która spowijała miasto przy wszystkich poprzednich zaginięciach. Gęsta i nieprzenikniona. Ta, która mąciła w głowach i wiodła na zatracenie.'

Miałam spore oczekiwania i nie zawiodłam się! Mogę już chyba powiedzieć, że nazwisko autorki to klasa sama w sobie i wszystko co napisze jest i będzie na bardzo wysokim poziomie. Historia mroczna i gęsta. Wciąga od pierwszej strony i do ostatniej trzyma w napięciu. To książka, która jest jednocześnie zaskakująca i nieprzewidywalna. Nie udało mi się wytypować zakończenia. I to właśnie jest dla mnie najlepszym wyznacznikiem tego jak dobra jest sama zagadka. Polecam, czytajcie!

'Według niego jeśli czegokolwiek w życiu należało się bać, to ludzi. To w nich pęczniały zło, zawiść i pogarda. I to one prowadziły do tragedii, nie mgła.'

Izabela Janiszewska jak zwykle nie zawiodła.

Choć po tytule spodziewałam się bardziej mrocznego kryminału, autorka zaserwowała nam niezły thriller psychologiczny. Mamy tutaj historię przedstawioną z perspektywy trzech ram czasowych co z początku może powodować chaos w chronologii, ale Pani Iza umiejętnie potrafi lawirować miedzy wydarzeniami pozostawiając czytelnika jedynie z czystą ciekawością „co dalej?”.

Ludzie z mgły są bardzo dobrą powieścią na wiosenne wieczory. Momentami żałowałam, że nie mieszkam w domku koło lasu, bo nadałoby to dreszczyku całej czytelniczej otoczce :)

IG: book_szpanerka

Autorka powieści doskonale oddała atmosferę osnutej mgłą i tajemnicami podlaskiej wioski. Oprócz intrygującej fabuły moją uwagę przeciągli świetnie wykreowani bohaterowie, którzy na początku wydają się bardzo dziwni i skryci. Wraz z rozwojem akcji wychodzą na jaw ich zagmatwane losy, a czytelnik zdaje sobie sprawę, że nie można do końca zaufać żadnemu z nich. Ponadto książka skłania do refleksji nad rodzicielstwem, miłością i potrzebą samoakceptacji. Poleciłabym ją szczególnie fanom kryminałów i thrillerów z wątkami psychologicznymi.