Łucznik. Henryk Zamroz. Tom 2

W natłoku codziennych obowiązków, a także kryminalnych pozycji piętrzących się na półkach w księgarniach, trudno jest znaleźć pozycję, która pochłonęłaby od pierwszych stron. Ja wtedy zawsze skłaniam się ku autorkom i autorom, których znam, a jeśli piszą cykle, to wtedy wybór jest bardzo prosty. Dziś więc słów kilka o pewnym łuczniku i dość specyficznym pisarzu – Henryku Zamrozie, który znów znajduje się w centrum uwagi.

Warszawa tonie w śniegu, mróz szczypie w oczy, ludzie pędzą z pracy do domu, byleby szybko się schować i zejść z oczu szalonemu Łucznikowi, który terroryzuje mieszkańców i strzela do nich bez skrupułów. Kto strzela i dlaczego znów Zamroz jest w to zamieszany?

To był bardzo dynamiczny i niezwykle inteligentny kryminał, który napisany jest tak, że pochłania od pierwszych stron. Autor nie nudzi, ale wodzi czytelnika za nos, szybko zmienia kierunek śledztwa i raz po raz rzuca podejrzenia to na jednego, to na drugiego bohatera. Nic tu bowiem nie jest jasne i oczywiste, a zakończenie już na pewno.

Szalenie to interesująca opowieść. Kryminał rzutki, logiczny i pełen bohaterów których da się lubić. Śledztwo nagle przyspiesza, zaczyna nabierać rumieńców, tu i ówdzie autor wodzi czytelnika za nos, lawiruje zręcznie pomiędzy podejrzanymi, podrzuca fałszywe tropy i powoduje u czytającego niepokój. I to wszystko sprawia, że w pewnym momencie tę książkę trudno odłożyć.

To mocny, mroczny i niecodzienny kryminał. Nie należy do najłatwiejszych lektur. Trzeba się nad nim pochylić, czytać ze zrozumieniem i kroczyć ścieżką, którą z takim zaangażowaniem wytyczył autor. To też solidna porcja rzutkiej i niekonwencjonalnej fabuły z wielką porcją krytyki społeczeństwa polskiego, jego zachowań i strachu powodującego paranoję. To przykład powieści doskonałej w swej formie i jakości jaką posiadają jedynie dobrzy literaci. Warto ją czytać po stokroć! Polecam czytelnikom wymagającym i lubujących się w plastycznych i celnych opisach.

Warszawa jest pogrążona w strachu. W mieście panuje morderca, którego tożsamość jest nieznana. Na miejscu zbrodni pozostawia po sobie strzały i martwe ciała. Dlatego jego pseudonim brzmi Łucznik. Pozostawiając po sobie nieznaczne oznaki trudno odkryć prawdziwą twarz Łucznika.

Czy komukolwiek uda się odkryć tożsamość tajemniczego mordercy❓️

Czy tym razem Zamróz poradzi sobie w tym zadaniu❓️

Książka jest niezwykła. Przez liczne opisy czuję się, jakbym była jedną z mieszkanek Warszawy. Czytając książkę bałam się tak samo jak jej bohaterowie. „Łucznik” zdecydowanie trzyma w napięciu i nie pozwala o sobie zapomnieć. Podczas wertowania kolejnych kartek nie mogłam oderwać się od książki.

Gorąco polecam, szczególnie teraz, w zimnej śnieżnej porze roku, tak samo jak w książce.

🏹 W Warszawie czuć strach. Kto by nie czuł, kiedy po mieście grasuje tajemniczy morderca strzelający z łuku...

Ciała. Morze ciał. Krew. Dużo krwi.

🍂 Autor w sposób rewelacyjny ukazuje strach i poruszenie wśród społeczeństwa. Tak operuje słowem, że czytelnik w to wierzy i boi się razem z bohaterami. Odczuwa. Denerwuje się. Irytuje. Bo jak czyta o opieszałości funkcjonariuszy policji to ma ochotę rzucić książką o podłogę. Ale później ją podnosi, czyta dalej i ponownie odczuwa mieszaninę różnych emocji.

Sztuką jest poruszyć w czytelniku te struny, które odpowiedzialne są za odczuwanie tego, co pozytywne i tego, co negatywne. A autorowi się to udało. Za sprawą stylu, humoru, operowania słowem, nawet tym potocznym.

🏹 Jeśli poszukujesz mrocznego thrillera, ale dodatkowo poruszającego tematy istotne to radziłabym się dłużej nad tą pozycją nie zastanawiać. Tylko brać, czytać i przeżywać!

Nowy autor to zawsze niewiadoma, choć niektórzy z Was mieli pewnie możliwość sprawdzić pióro Artura Żurka, bo „Łucznik” jest już czwartą Jego książką i drugą z cyklu z pisarzem Henrykiem Zamrozem. Od razu zaznaczę, że nieznajomość „Strzygonia” w niczym nie umniejszyła przyjemności z lektury i jej zrozumienia, a wystarczyło spojrzeć na zimowy krajobraz za oknem, by wskoczyć w jej klimat. Jak w zaspę, dosłownie.

Na zimową Warszawę prócz masy śniegu pada blady strach. I choć mróz ścina ulice, serca mieszkańców rozgrzewają emocje spowodowane atakami tajemniczego „łucznika” strzelającego do przypadkowych ofiar. Skrajne zachowania warszawiaków budzą przerażenie, a czasem wręcz śmiech swoją absurdalnością. Kiedy jednak "strach zacznie rządzić ludźmi, a tłum miastem" może zrobić się bardzo niebezpiecznie.

Klimat powieści wciągnął mnie na całego! Z równie dużym zainteresowaniem śledziłam kolejne ruchy łucznika, którego tożsamość autor skrywa niemal do końca, co nieudolne działania policji. Presja na wyniki sprowadza śledztwo do działań pozorowanych, nieliczne sukcesy są dziełem przypadku, a faktyczne tropy zbywane lekceważeniem. Aż miałam ochotę potrząsnąć tym towarzystwem, nie mówiąc o politykach, którzy próbują ugrać na sprawie kilka punktów w wyścigu przedwyborczym jednocześnie zabezpieczając tyły.

Obraz zarówno narastającego w mieście strachu, jak i działań służb i polityków udało się oddać Autorowi tak realnie, że budzi to grozę. Bo tak niewiele trzeba, by wzbudzić strach i doprowadzić do chaosu w dużym mieście. I tak niewiele ma do zaoferowania w takim przypadku policja.

Mimo możliwości spojrzenia na sprawę z perspektywy rożnych bohaterów, również mordercy, nie udało mi się wytypować sprawcy, a zakończenie wywołało uśmiech satysfakcji. Poruszane problemy związane z zachowaniami jednostek i mas dają do myślenia. Konsekwencje narastającej paniki tłumu, rozgrywek politycznych i prywatnych wendett, ale też działań terapeuty dyletanta są niewyobrażalne.

Artur Żurek nie jest już niewiadomą. Jest dla mnie znawcą natury ludzkiej i niedoskonałości systemów, który potrafi zaintrygować zagadką kryminalną, poruszyć, a nawet rozbawić inteligentnym humorem.

Autor po raz kolejny serwuje czytelnikom pełną napięcia historię kryminalną, od której po prostu nie da się oderwać!

To jak Artur Żurek przedstawia rozprzestrzeniający się strach i panikę mieszkańców Warszawy jest niesamowite! Tak realistycznie zobrazowane opisy sprawiają, że czytelnik dosłownie wchodzi w tę historię przeżywając wszystko razem z bohaterami powieści.

Nie ukrywam, że bardzo lubię postać Henryka Zamroza za inteligentny humor, sprawiający, że nawet podczas krwawej lektury na twarzy czytelnika wykwita uśmiech.

Autor umiejętnie wodzi czytelnika za nos podsuwając coraz to nowsze rozwiązania, które finalnie okazują się fałszywym tropem.

Kryminał położony w zasypanej śniegiem Warszawie 🏹

Uwielbiam historie przedstawione w Polsce! Gdybym miała listę najlepszych uczuć, to na pewno w pierwszej setce😂 by się znalazło patrzenie na miasta w rzeczywistości, które były masakrowane przez autorów w książkach hahaha. Czaicie przejść się jakimś placem w Warszawie, rozglądać po dachach budynków i czuć w sobie taki niepokój, bo przecież w książce Pana Artura Żurka, ktoś stał na którymś z tych otaczających nas dachów i strzelał z łuku do niewinnych, nieznajomych ludzi?

Bo właśnie o tym opowiada Łucznik - strach wyjść z domu na ulicę, bo za rogiem (albo dachówką) może czaić się nieuchwytny morderca z łukiem w ręce, czekający na swoją kolejną ofiarę. Chcecie po prostu wyjść do sklepu na zakupy? Ten pierwszy krok, który postawicie na śniegu, wychodząc z budynku mieszkalnego, może być jednocześnie Waszym ostatnim.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem, ale chętnie sięgnę po kolejne książki, bo bardzo dobrze spędziłam przy tej pozycji czas. Uwielbiam ten dobry klimat - totalnie dobrze przedstawione polskie służby, te ich konwersacje między sobą, próby wymyślenia czegoś, nieudolne „strzały” kim może być tajemniczy Łucznik. Trochę polityki, środowiska, społeczeństwa. Ten cały obraz jest napisany prześwietnie. Jeśli macie ochotę na trochę dreszczyku z zimowym klimatem - łapcie za Łucznika!

Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_initium dziękuję!

Łucznik to książka wciągająca czytelnika w ciekawe i pochłaniające śledztwo.

Bezwzględny morderca, który uważa, że jest panem świata i może zabijać kogo chce w połączeniu z nieudolnymi działaniami policji tworzy zaskakującą fabułę.

Trzeba przyznać, że Autor umiejętnie miesza nam w głowie bo tak naprawdę do końca nie byłam w stanie przewidzieć kto za tym wszystkim stoi. Bardzo obrazowo zostały przedstawione działania łucznika, policji i strachu mieszkańców. Dzięki temu nasza wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach.

To książka, w której napięcie nie odpuszcza aż do ostatniej strony. Możemy również liczyć na wiele ciekawych zwrotów akcji. Książka wciąga, zaskakuje i dostarcza wielu emocji. Trzeba przyznać, że czyta się ją bardzo przyjemnie. Polecam bardzo ❤️

"Łucznik" Artura Żurka to zimowy thriller, który przyciąga czytelnika do lodowatej Warszawy, gdzie śmierć czai się za każdym rogiem. Ta nieprzewidywalna historia kryminalna nie tylko wciąga w poszukiwania seryjnego mordercy z łukiem, ale także odkrywa zakamarki ludzkiej psychiki. Zimowy krajobraz staje się areną walki o życie, a Autor mistrzowsko buduje napięcie, rzucając czytelnika w wir emocji. "Łucznik" to nie tylko kryminał, to również podróż przez ludzkie lęki i nadzieje. Dla tych, którzy szukają mocnych wrażeń literackich, ta powieść to strzał w dziesiątkę!

W zasypanej śniegiem i skutej mrozem Warszawie zapanował totalny chaos. Na ulicach grasuje morderca pozostawiając po sobie strzały i coraz więcej ciał, siejąc w ten sposób grozę w tym dwumilionowym mieście.

*

Nikt nie wie kim jest i jaki ma motwy, ponieważ pomiędzy jego ofiarami nie można znaleźć żadnego wspólnego mianownika.

*

Czy komuś uda się rozszyfrować kim jest sprawca tylu krwawych morderstw zanim dokona on kolejnego tak okrutnego napadu?

*

"Łucznik" Artura Żurka to świetny kryminał, wielowarstwowy, błyskotliwy i niebanalny. Pełen ciekawych bohaterów, politycznych intryg, błyskotliwych dialogów i odrobiny humoru.

*

To jak spróbujesz wyjść na ulice zaśnieżonej Warszawy i razem z Henrykiem Zamrozą odnaleźć sprawcę tych krwawych morderstw?

„Łucznik” to trzymający w napięciu thriller z motywem seryjnego mordercy. Wciągnęła mnie ta historia, jest napisana w taki sposób, że bardzo dobrze się ją czyta.

Pomysł na fabułę jest ciekawy i umiejętnie poprowadzony. Mamy tu kilka wątków, które mogą posłużyć za trop, dlatego trudno jednoznacznie określić swoje podejrzenia. Przynajmniej ja nie potrafiłam zdecydować się na nic konkretnego. Miałam kilka pomysłów na rozwiązanie zagadki, ale żaden z nich mi do końca nie pasował i okazało się też, że ani jeden się nie potwierdził. Udało mi się jedynie przewidzieć jeden element, ale biorąc pod uwagę całokształt, zakończenie mnie zaskoczyło.

W książce jest sporo opisów, które wydają się bardzo realne. Podobało mi się to jak przedstawione są tu zachowania ludzi, którzy znaleźli się nagle w niecodziennej rzeczywistości. Ich reakcje są uchwycone w bardzo autentyczny sposób.

Książka wywarła na mnie dobre wrażenie. Ma wszystko czego oczekuję od thrillera, trzyma w napięciu i zaskakuje. Mogę śmiało polecić.

“Łucznik” Artura Żurka jest kontynuacją losów pisarza Henryka Zamroza, równocześnie jednak jest tak inny od tomu pierwszego pt. “Strzygoń”, że bez problemów można się z nim zapoznać całkowicie niezależnie. Najlepiej określić go jako połączenie kryminału z thrillerem psychologicznym. Pisany w narracji trzecioosobowej mocno skupia się na stronie psychologicznej - nie tylko postaci, ale i całego społeczeństwa. Mamy tu Warszawę sparaliżowaną strachem. Po ulicach grasuje tytułowy Łucznik, który strzela do ludzi. Jedna strzała, jeden trup, totalnie przypadkowy, w totalnie przypadkowym miejscu. Łucznik jest nieuchwytny, niewidoczne, nie wiadomo gdzie i kiedy się pojawi i kto padnie jego ofiarą. I tak obserwujemy narastający strach społeczeństwa, reakcje, jakie w nim taka sytuacja zagrożenia powoduje. I oddane jest to bardzo szeroko, z niesamowitą dokładnością. To początek historii, później emocje stają się intensywniejsze, a my skupiamy się na intrydze kryminalnej, śledztwie i pogoni za mordercą. Autor prowadzi z nami grę, podrzuca tropy, myli ślady, przez co cały czas zachowujemy czujność, ale i podejrzliwość. Do tego dochodzą moje ulubione kreacje postaci, czyli nie tylko detektywi, ale i pisarz, i psycholog, a także są niesamowicie sprawnie, bardzo realistycznie prowadzone dialogi. To wszystkie sprawiło, że bawiłam się przy tej lekturze świetnie, porwała mnie całkowicie, tak, że ciężko było mi się od niej oderwać. Polecam fanom kryminałów mocnych nie tylko w intrydze, ale i w warstwie psychologicznej historii.

Emanująca nieokiełznanym strachem, który spowija ulice pokrytej śniegiem Warszawy. Wnikliwie przenikająca definicję zbiorowej paniki. Nieustannie zaskakująca zmyślnie wykreowaną zagadką bestialskich działań.

"Łucznik" to także głęboka analiza psychologii społeczeństwa w obliczu strachu. Autor zgrabnie ukazuje, jak niewiele trzeba, by wprowadzić chaos w dużym mieście, podważając zaufanie do instytucji i służb. Realizm tej opowieści jest porażający, a obraz narastającego strachu oraz działań polityków i służb budzi autentyczną grozę. Chociaż fabuła może zdawać się nieśpieszna, to jednak utrzymuje tempo, trzymając czytelnika w napięciu do ostatnich stron. Bohaterowie, pełnokrwisci i realni, dodają powieści wiarygodności i człowieczeństwa.

"Łucznik" to nie tylko kryminał, ale także inteligentna opowieść o ludzkich emocjach, relacjach społecznych i tajemnicach skrywanych w zimowej scenerii Warszawy. Artur Żurek potwierdza swoje umiejętności twórcze, dostarczając czytelnikowi niezapomnianych wrażeń literackich. Autor mistrzowsko ukazuje psychologię społeczeństwa, nad którym pierwotny strach i wola przetrwania mają władzę. Powieść zdecydowanie warta uwagi, zachęcam do przeczytania.

Powiem Wam, że fabuła tej książki przypomina mi sytuację, z którą zmagali się ludzie podczas pandemii Covida. Tyle że nie jest w niej mowa o wirusie, lecz o psychopacie, który grasuje w stolicy. Jednak strach i paraliż, który opisuje autor, jest tak silny, jak podczas pandemii. Ludzie ogarnięci wszelakimi emocjami zamykali się w domach. Połowa z nich przestała ufać władzom. Nastąpił wewnętrzny bunt, zdezorientowanie i szaleństwo. Mimo iż to są dwie różne historie, jedna realna, która dotyczyła bezpośrednio nas, druga fikcyjna, to emocje, które towarzyszyły nam, a które towarzyszą bohaterom książki, są według mnie identyczne.

,,Łucznik" Artura Żurka to historia o psychopacie, który ukrywa się w Warszawie i strzela do ludzi z łuku. Jest, można rzec niewidzialny i korzysta na strachu społeczności, bo przecież strach obezwładnia, prowadzi do obłędu. Od dawna wiadomo, że strach ma wielką moc i najlepszą metodą, by coś osiągnąć, jest zastraszenie ludzi. Jaki cel miał nasz Łucznik? Czy jego przeszłość miała jakiś związek?

C.d na profilu @_mama_wojtka_

Pomysłowa, wciągająca i zaskakująca powieść kryminalna osadzona w naszej pięknej polskiej stolicy z ciekawym, intrygującym wątkiem kryminalnym. Osadzona w czasach współczesnych, ale dająca vibe seriali kryminalnych z lat 90. A nawet i trochę dobrego humoru się znajdzie. Jak dla mnie trzy razy na tak. 🙌🏻 A wy jesteście gotowi na Łucznika i ten paraliżujący strach ogarniający cała Warszawę?

„Wymagający przeciwnik tylko uatrakcyjnia rozgrywkę”.

Warszawa w zimowej odsłonie prezentuje się wyjątkowo urokliwie.

Śnieg.

Mróz.

I strach..

W mieście grasuje seryjny morderca z łukiem.. Okrzyknięty Łucznikiem przestępca terroryzuje miasto. Ludzie się boją. Ciągłe napięcie, nerwowe spojrzenia, podejrzliwość, przyspieszony oddech, neurotyczny krok, badawcze spekulacje.. poczucie wszechobecnego zagrożenia budzi powszechną psychozę i grozi niekontrolowanym wybuchem społecznych frustracji.. Bo każdy może być Łucznikiem. Tak samo, jak każdy może stać się jego ofiarą..

Ogromna presja społeczna i polityczna nie wpływają korzystnie na policyjne dochodzenie w sprawie.. Nie wiadomo kim jest człowiek, który sparaliżował Warszawę. Czy działa sam, czy też ma wspólnika. Nieznane są jego motywy. A ofiary wydają się być przypadkowe.. A może jednak on ma jakiś plan.. Pojawiające się co chwila hipotezy, wzajemnie się wykluczają. A „zwykłe” policyjne metody, okazują się niewystarczające.. Czekanie na pomyłkę Łucznika nie wchodzi w grę, bo czas to czyjeś życie, albo śmierć..

Czy ktoś w końcu będzie w stanie bezbłednie namierzyć cel i trafić w dziesiątkę?

„Łucznik” to opowieść o tym, że każdy ma tajemnice przeszłości i sekrety teraźniejszości. O emocjach, które biorą górę, przysłaniają świat i zniekształcają perspektywę.

Historia nieprawdopodobna, chociaż.. kto to wie. Jako niezobowiązujący czasoumilacz w zimowy wieczór – akuratna :).

Śnieg sparaliżował stolicę.

Śnieg i strach. Z dachów ktoś strzela do ludzi. Strzały pozostawiają po sobie tylko martwe ciała.

„Na placu Zamkowym leżało co najmniej kilkanaście ciał. Zwłoki w obszernych zimowych paltach wyglądały jak worki na śmieci rzucone w krwiste kałuże rozlane na nieskazitelnej bieli.”

Opis tej książki niesamowicie mnie zaintrygował. Jako że nigdy nie miałam okazji poznać twórczości Arturów Żurka byłam podwójnie zaciekawiona.

No i… moje uczucia są mieszane. Z jednej strony jestem pod wrażeniem. Autor w doskonały sposób przedstawił strach i panikę warszawiaków. Było to bardzo autentyczne. Widzimy jakie dziwne pomysły przychodzą ludziom do głów w obliczu zagrożenia.

Cała akcja pędzi dosyć szybko, autor mota i doskonale kryje to, kim jest tytułowy Łucznik.

Jednak ludzie spacerujący po ulicach z metalowymi parasolami? Naprawdę? Czegoś takiego jeszcze w książce nie spotkałam. I jakoś to mnie nie przekonało, ani trochę. Wolę jednak, jak historia jest bardziej autentyczna, a akurat tego nie potrafię sobie wyobrazić.

Sam styl autora jest przyjemny w odbiorze, więc z pewnościrą jeszcze kiedyś sięgnę po jego inne książki.

Jest to klimatyczny kryminał w zimowej scenerii, dopracowany w najmniejszych szczegółach. Skuta lodem Warszawa i tajemniczy Łucznik, który poluje na swoje ofiary nawet za dnia. Ludzie wpadają w popłoch, każdy boi się wyjść na ulice. Muszę przyznać, że nie raz czułam ciary na plecach czytając tą książkę. Można się wczuć totalnie w ten klimat. Niepokój napewno nie opuści Was do ostatniej strony. Nie ukrywam, że mimo to nie raz uśmiechnęłam się pod nosem. Autor przedstawił w dość zabawny sposób policjantów i ich nieudolność w badaniu sprawy. Taki akcent jest bardzo na plus i mimo to nie wpływa na mroczny klimat historii. Długo zastanawiałam się kto jest tytułowym łucznikiem i muszę przyznać, że Autor bardzo mnie zaskoczył. Zakończenie było niespodziewane i satysfakcjonujące. Niecierpliwie czekam na kolejną odsłonę cyklu. Polecam.

Wciągnęłam się w tę historię już od pierwszej strony. Ciekawy pomysł na fabułę, przystępny styl, intrygująco poprowadzona akcja, wielowątkowa narracja - jestem na tak I mam nadzieję, że autor już pisze kolejny tom.

Kolejna część przygód Henryka Zamroza. Tym razem staje on na tropie nieuchwytnego zabójcy z łukiem. Autor w doskonały sposób prowadzi czytelnika od pierwszej do ostatniej strony przez świetnie ukształtowaną zagadkę kryminalną. Dodatkowym atutem jest fakt, że powieść można czytać bez znajomości wcześniejszej części jako zupełnie odrębną historię. Z ogromną ciekawością sięgnę po wcześniejsze książki autora, gdyż jego pióro zdecydowanie przypadło mi do gustu.

@[Adres usunięty]l

„Łucznik” to kolejny kryminał, historia sensacyjna spod pióra Artura Żurka. Tym razem mamy historię klimatyczną, bo w scenerii zimy. Zasypana śniegiem i skuta mrozem Warszawa, to na nas czeka oraz tajemniczy „łucznik”, który ma na swoim koncie już kilka ofiar. Zostawia po sobie strzałę z łuku i martwe ciało. Każdy się boi, bo nie wie co go spotka na ulicy. Do tego dochodzą spory polityczne, które nie są uczciwe i ktoś musi na tym cierpieć, ale też ktoś zyskuje.

Jest to kolejna odsłona Henryka Zamroza, doskonale znanego z poprzedniej książki „Strzygoń”. Pamiętam, że przy „Strzygoniu” nie raz, nie dwa bardzo zestresowałam się. Ale przyznam Wam szczerze, że tu nie było lepiej. Strach, niepokój, napięcie nie opuszczały mnie podczas czytania tej pozycji. Kolejny raz autor miło mnie zaskoczył, ponieważ nie spodziewałam się takiej akcji. Były też momenty zabawne w tej tragicznej historii. A mianowicie kreacja śledczych. To jak kluczyli, błądzili, a w tym wszystkim byli bardzo nieporadni i zabawni. Ich sytuacje i dialogi były jak z życia wzięte (nie raz słyszymy takie historie o naszych stróżach prawa :D). Takie zabawne wstawki zafundował nam Artur Żurek w kryminale. Ale myślę, że były one potrzebne i to bardzo. A jeżeli chodzi o podejrzanego, to też długo zastanawiałam się kto mógłby nim być. Niestety nie udało mi się odgadnąć, ale to świadczy tylko o tym, że autor genialnie poprowadził całą fabułę. Już nie mogę doczekać się kolejnej książki spod pióra autora.

Autor ciekawie oddał wszechogarniające poczucie zagrożenia, które się pojawia podczas polowania na mieszkańców Warszawy, i które da się wyczuć na każdej stronie. Bo wyobraźcie sobie, że wychodzicie z domu i nie wiecie czy wrócicie… Łucznik może Was ustrzelić w każdej chwili na ulicy, nawet nie zdążycie się zastanowić, dlaczego mnie… Doprowadza to do podejrzliwości względem wszystkich dookoła, polowania na czarownice oraz ciągłej niepewności o własne życie. Nakręca też biznes - od razu znajdują się „przedsiębiorcy” którzy chcą na tym zarobić, sprzedający kolczugi i parasole mające chronić przed strzałą…

Styl i lekkość pióra autora przypadły mi do gustu - czytało się przyjemnie i płynnie. Nie było przestojów, dosyć wartka akcja wciągała, zaskakujące zakończenie zadowoliło mnie w pełni. Do tego mogłam wejść do głów poszczególnych bohaterów, łącznie z tytułowym łucznikiem, co było niezmiernie ciekawe. Bardzo duży plus za brak wulgaryzmów - nieczęsto się to udaje, więc brawo za to! No i moje miasto, Warszawa, w zimowej odsłonie - czyż mogło być lepiej?! Do tego dołóżmy szczyptę humoru w postaci wyśmiania nieporadnych działań policji oraz odrobinę polityki, która ma ogromny wpływ na działania służb i na życie zwykłych ludzi - nawet jeżeli bardzo tego nie chcemy…

Jako miłośniczka mocnych, mrocznych i smoliście czarnych wrażeń, miałam już do czynienia z niezliczoną ilością powieściowych morderców. Wyposażeni w pistolety, skalpele, noże, karabiny i trucizny nierzadko siali postrach wśród książkowych bohaterów, powodując u mnie jednak tylko umiarkowane zaciekawienie. Wszakże to wszystko już było, jest niejako oczywiste i trudno byłoby czymkolwiek jeszcze zaskoczyć, prawda? Artur Żurek, kreując psychopatę polującego na przypadkowych przechodniów z łukiem… potrafił jednak to zrobić. Czytając opis powieści, zdecydowanie nie spodziewałam się tego, że będę w stanie kupić ten pomysł – a jednak nie tylko to zrobiłam, a i wypadł on całkowicie wiarygodnie dzięki spójnej kreacji wydarzeń, niesamowicie logicznemu i prowadzonemu autentycznie jak polskie realia śledztwu oraz odmalowaniu wielowymiarowego tła. Doskonałym zabiegiem okazało się również oddanie głosu mordercy, który (co mnie zdziwiło), wyrażając w sposób niezwykle chaotyczny swoje myśli, sieje jeszcze większy zamęt w głowie czytelnika i budzi w nim coraz większy niepokój. Wzmagająca się atmosfera nerwowości i grozy, tworzona przez wszystkich bohaterów w coraz większym natężeniu, dodatkowo podsycana jest umiejętnie przez niezwykle mroźną zimę. Przyczepić mogłabym się chyba tylko do dwóch rzeczy obecnie modnych, czy wręcz tendencyjnych – niepoprawnego językowo „w Ukrainie”, zamiast „na Ukrainie” oraz stworzeniu postaci kobiety tejże narodowości, która została przedstawiona tak inteligentnie, ciepło i wspaniale, że chyba żadna nasza krajanka nie mogłaby jej dorównać. Obecnie to jednak w literaturze bardzo częste, więc ten niewielki minus nie zaważy na mojej końcowej, wysokiej ocenie – 8/10. Jest mroźnie, jest groźnie, jest nieuchwytny zabójca i kumulujący się wśród wirującego coraz szybciej śniegu, zabarwionego w niektórych tylko miejscach szkarłatem, strach – czego chcieć więcej?