Złodziej czasu. Łowcy Tajemnic

WIELKA TAJEMNICA

Wakacje to czas błogiego lenistwa, ale także nowe wyzwania. Czy istnieje lepszy czas na przeżycie niesamowitej przygody? Takiej, którą pamięta się do końca życia? Czy jednak można stać się bohaterem spędzając wakacyjne tygodnie w nudnym domostwie? Bohaterowie książki „Złodziej czasu’ Michała Kuźmińskiego przekonają się, że przygody czekają na nas nawet tam, gdzie pozornie wcale nie powinno ich być. Wakacyjna propozycja od wydawnictwa Znak, która rozpala wyobraźnię.

Dorota i Daniel są rodzeństwem. Z Niecierpliwością wyczekują pierwszych dni wakacji. Niestety, ich plany szybko zostają rozwiane przez nieoczekiwane okoliczności. Okazuje się bowiem, że rodzice zaplanowali swój własny wyjazd, a rodzeństwo spędzi ten czas u wujostwa na Dolnym Śląsku. Czy można wyobrazić sobie większą katastrofę? Wakacje w starym, nudnym domu, gdzieś na wsi wraz z ciocią i wujkiem? Nie da się ukryć, że nie wygląda to na scenariusz wielkiej przygody. Tymczasem nasi bohaterowie dość szybko przekonają się, iż los bywa przewrotny. Gdy w nocy ktoś włamuje się do domu wujostwa, Dorota czuje, że to nie jest zwykły wypadek. Coraz więcej poszlak wskazuje na to, że gdzieś w domu ukryty jest skarb. Wraz z młodszym bratem rozpoczyna śledztwo. Czy odpowiedzi na najważniejsze pytania kryć mogą się w książkach? Co jest warte więcej niż wszystkie klejnoty świata? I kto kradnie czas?

Michał Kuźmiński, czyli połowa duetu Kuźmińscy – autorów między innymi bestsellerowej „Ślebody” – debiutuje swoją pierwszą powieścią dla młodych czytelników. W opowieści tej zabiera nas w podróż na Dolny Śląsk, który naznaczony jest swoją skomplikowaną historią. Autor sprytnie wplata w narrację tragiczne losy dawnych mieszkańców tego regionu. Robi to z tak dużym wyczuciem, inteligentnie i ładnie, że dzieci mają okazję dowiedzieć jak bardzo złożone były dzieje tych ziem w sposób, który nie jest dla nich obciążający. Bardzo podoba mi się zarówno styl Kuźmińskiego, jak i umiejętne wplecenie trudnej tematyki w wakacyjną opowieść. Autor napisał książkę, która idealnie wkomponowuje się w to, co rozumiem jako doskonałą powieść młodzieżową. Z jednej strony są to perypetie młodocianych detektywów, którzy niestrudzenie dążą do rozwiązania mnożących się wokół nich tajemniczych zdarzeń. A dzieje się naprawdę dużo. Nie dość, że do starego domu ktoś się włamał i pozostawił tajemnicze ślady, to jeszcze okazuje się, że w starym pamiętniku przechowywanym w gabinecie wuja kryć się może klucz do rozwiązania tajemnicy ukrytego skarbu. Jakby tego było mało, dookoła aż roi się od wielce podejrzanych jednostek. Krążący wokół domostwa stary sąsiad uzbrojony w kosę to tylko jedna z nich. Przygoda, powiew tajemnicy, ale i niebezpieczeństwo. Tego właśnie szukamy w młodzieżowej historii. Jednakże byłaby ona niepełna, gdyby nie niosła ze sobą przesłania. A Michał Kuźmiński z wyjątkowym kunsztem zawarł w tej opowieści mnóstwo ważnych rzeczy. Przekonuje nas bowiem, że wiele prawdy było w słowach Zbigniewa Nienackiego, gdy pisał o tym, że „przygoda sama cię odnajdzie”. Przygoda żyje własnym życiem. Nie ma ustalonych reguł. To ona decyduje kiedy stanie na naszej drodze i zechce wtajemniczyć nas w coś niezwykłego. To, co pozornie miało być kompletną klapą, czyli wakacje spędzone w starym domu gdzieś pośród pól, okazać się może przepiękną historią. Kuźmiński uczy, ale nie poucza. Wskazuje rzeczy ważne, ale robi to w sposób pozwalający czytelnikowi na odszukanie własnych odpowiedzi.

Piękny portret Dolnego Śląska i zaproszenie do zapoznania się z historią tego regionu. Michał Kuźmiński udowadnia, że wszędzie wokół nas mogą dziać się ciekawe rzeczy. Wystarczy, że będziemy otwarci i gotowi na ich przeżycie. Z dala od rodziców, Dorota i Daniel uczą się tego, że świat to nie tylko ekran telefonu, że książki stać się mogą przyjaciółmi, a to co z pozoru nieciekawe, kryć może największe sekrety. Książka pouczająca i mądra, ale bez elementów moralizatorskich. Napisana w lekki, łatwy do przyswojenia dla młodych ludzi sposób. Bardzo intrygująca i posiadająca czar dawnych opowieści. Na stronie wydawcy przeczytałam, że „Złodziej czasu” jest pierwszym tomem serii i ogromnie mnie to ucieszyło. Życzyłabym sobie, aby tak właśnie pisana była literatura dziecięca. Ze smakiem, inteligentnie i z zachowaniem wartości, które coraz częściej umykają nam we współczesnym świecie. Czas spędzony z tą lekturą był naprawdę udany i myślę, że książka ta przywraca nadzieję na to, że można jeszcze z pasją tworzyć literaturę dla młodych ludzi.

Stare domy skrzypią oddychają kurzem, kryją w sobie dziesiątki opowieści o tych, którzy kiedyś je zamieszkiwali. Stare domy mają swój czas i swoje tempo. Mogą zaprosić nas do świata wielu historii. Jeżeli tylko zechcemy wysłuchać tego, co zapisane jest w ich murach. Tam, gdzie nie ma zasięgu, dużych centrów handlowych, kin i innych atrakcji, kryć mogą się najlepsze przygody. O ile zechcemy je odkryć. Jakie sekrety skrywa stary zegar? Komu zależy na kradzieży pamiątkowej cukiernicy? Jaką historię poznać można z kart przedwojennego pamiętnika? Zabawa i nauka w jednym, czyli „Złodziej czasu” poleca się na wakacje. Rewelacyjnie napisana powieść, która będzie dobrą lekturą i dla młodszych i dla starszych. Pięknie ilustrowana przez Piotra Sokołowskiego. Jedna z najlepszych książek dziecięcych jakie czytałam w ostatnich latach. Wielkie brawa, tak właśnie powinno się budować pomost między tym, co stare, a tym, co nowe. Nie wiecie jak zachęcić dzieci do czytania? Poznajcie wraz z nimi przygody młodych poszukiwaczy przygód i dowiedzcie się kto jest złodziejem czasu. Gorąco polecam.

Dorota i Daniel mają spędzić wakacje na wsi u dawno nie widzianego wujostwa. Bez rodziców, bo ci postanowili zadbać o swoją relacje i wyruszyć w podróż we dwoje. Dzieciom ten pomysł absolutnie się nie podoba, a sytuacji nie poprawia fakt, że w domu, chodź okazałym, nie ma Wi-Fi. To mogą być najgorsze wakacje życia, chyba, że...

No właśnie Dorota natrafia na zagadkę i bardzo chce ją rozwiązać. Dobrze, że ma do pomocy młodszego brata, bo ten chociaż nie duży, posiada zdolność logicznego łączenia faktów, albo przypadkiem wypowiada zdania, które mogą okazać się pomocne.

Dolny Śląsk skrywa nie jedną tajemnicę. Należący i zamieszkały do końca wojny przez Niemców stał się skrytką, gdzie pochowane zostały różne mniej lub bardziej wartościowe rzeczy. Do domu pełnego tajemnic trafia rodzeństwo. Niezbyt zadowoleni, powoli wnikają w świat bez mediów i innych niepotrzebnych zapychaczy czasu.

Bardzo ciekawa to była powieść. Detektywistyczno - przygodowa. Z bohaterką unikającą książek, traktującą je jako zło konieczne i bohaterem bez którego cała przygoda nie miałaby szczęśliwego finału.

Kto z nas pamięta jeszcze zabawy w podchody, będzie mógł cofnąć się w czasie i wraz z postaciami z książki spróbuje odkryć skarb. On gdzieś tam jest i tylko czeka na znalezienie, byleby tylko nie wpadł w niepowołane ręce.

Wciągająca, idealna dla dzieciaków 10+ i dorosłych bo dla mnie była to właśnie podróż w czasie i przyjemnie spędzony czas. Piękne są też ilustracje w książce, nie jest ich wiele ale lepiej można sobie wyobrazić bohaterów powieści. Polecam.

Wiecie co? Sięgając po tę książkę, spodziewałam się zwykłego młodzieżowego kryminału. A dostałam jazdę bez trzymanki! ⏳😱

Już od pierwszych stron wpadłam w wir zagadek, pościgów i niepokojącego poczucia, że czas naprawdę może być towarem, który ktoś kradnie. Klimat gęsty, tajemniczy, trochę mroczny – idealny na letnie wieczory.

Fabuła? Kręci się wokół tytułowego „złodzieja czasu” i choć na początku myślicie, że wiecie, o co chodzi… gwarantuję, że nie wiecie. Michał Kuźmiński serwuje intrygę, która z każdym rozdziałem skręca w inną, bardziej zaskakującą stronę. Zero nudy 🔄

Bohaterowie – konkretni, z charakterami, choć momentami ich decyzje wyrywały mi z głowy głośne „no co ty robisz?!”. I to dobrze! Bo przeżywałam z nimi naprawdę mieszankę ekscytacji, frustracji i czystej adrenaliny. Są autentyczni, ze swoimi słabościami 💥

Tempo akcji – rakieta 🚀Krótkie rozdziały sprawiają, że „jeszcze jeden” przeradza się w „ 2 w nocy”. Styl autora jest dynamiczny, bez przegadania, ale za to z pomysłami, które naprawdę intrygują.

To świetna propozycja dla młodych fanów zagadek i przygód!

Główna oś fabuły to wakacyjny wyjazd dwójki rodzeństwa, Doroty i Daniela, na Dolny Śląsk. Mają spędzić czas w starym, poniemieckim domu swoich wujostwa, który z pozoru wydaje się strasznie nudny i zakurzony.

Spokój przerywa jednak nocne włamanie, podczas którego... nic nie ginie! To zdarzenie budzi w Dorocie ducha detektywistycznego i razem z bratem rozpoczyna własne śledztwo. Szybko okazuje się, że dom skrywa w sobie o wiele więcej, niż mogliby przypuszczać. Tropiąc wskazówki, rodzeństwo odkrywa tajemnicę sprzed lat i próbuje odpowiedzieć na kluczowe pytania: Kim jest tajemniczy "Złodziej czasu"? I co łączy go z legendami o ukrytych na Dolnym Śląsku skarbach?.

Dla kogo jest ta książka? Spodoba się szczególnie młodym czytelnikom w wieku 9-12 lat, którzy lubią wcielać się w rolę detektywów i odkrywać sekrety. Jeśli szukasz czegoś w klimacie „Magicznego drzewa” lub lubisz historie, w których zwykłe przedmioty skrywają niezwykłe historie, to może być strzał w dziesiątkę! Młodzieżówka? Tak, ale dorosły też się wciągnie – sama testowałam 😉

Świetna odskocznia, porządna dawka emocji i intryga, przy której głowa pracuje na pełnych obrotach.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

*współpraca reklamowa*

👉Wakacje z dziećmi czy bez dzieci? W moim przypadku zawsze razem z dziećmi i takie żeby im się najbardziej podobało. Jak zawsze uległam okładce, ale tutaj też tytuł zrobił swoje, bo już na wstępie obiecuje zagadkę i tajemnicę. Oczywiście jest to książka dla dzieci, sugerowany wiek to 9+ i moim zdaniem jest to adekwatne. Wakacyjna historia, w której bohaterowie wcielają się w małych detektywów, odkrywają tajemnicę i szukają skarbu.

👉Lektura bardzo ciekawa i na swój sposób wartościowa. Wielu z nas z pewnością spędzało wakacje u wujostwa, u dziadków czy u dobrych znajomych, których widywało się bardzo rzadko z powodu odległości. Dzisiaj przyznam wam szczerze, że mało kiedy słyszy się o takich praktykach, bo królują rodzinne wyjazdy, więc dla wielu obecnych dzieci taka praktyka to podobnie jak u występujących w książce bohaterów to jakaś abstrakcja. Dlatego też podoba mi się, że autor wplątał w tej powieści te elementy tych dawnych czasów.

👉Książka dla dziewięciolatków i starszych dzieci, nawet dla młodzieży, ale starszy czytelnik też znajdzie tutaj coś dla siebie, spojrzy na fabułę z sentymentem czy z nostalgią i moim zdaniem też mu się spodoba. Dzieciaki zaś mogą poczuć klimat, mogą podążać tropem zagadki, fabuła jest raczej szybka i dynamiczna, sporo się w niej dzieje, więc nuda mu nie grozi. Książka to praktycznie sam tekst, czcionka jest przyjemna dla oka więc też moim zdaniem nie zniechęci młodego czytelnika, fajnie że pomimo tej tekstowej dominacji, pojawiają się gdzieniegdzie ilustracje, nie jest ich zbyt dużo i co prawda są czarno białe, ale są imponujące i wiernie oddają to co dzieje się w fabule.

👉Podobało mi się i to nawet bardzo mi się podobało. To taki trochę dziecięcy kryminał czy książka przygodowa z tajemnicą i zagadką do rozwiązania. Autor połączył tutaj pokolenia, wplątał ciekawe wątki, nadał całości wyśmienitego klimatu, stworzył intrygującą historię, nieco oryginalną i wciągającą, w której każdy znajdzie coś dla siebie. Moje dzieci jeszcze są odrobinę za małe na tą książkę, ale jak podrosną z pewnością będzie to jedna z pierwszych polecajek.

*olilovesbooks2*

Wakacje na Dolnym Śląsku u dawno niewidzianego wujostwa, na dodatek w starym poniemieckim domu. Czy to może brzmieć ekscytująco?

Poszukiwania skarbu, śledztwo, tajemnice starego domu i kłopoty. Tu nie ma miejsca na nudę. A gdy dodamy do tego jeszcze wątki historyczne, które aż chce się zgłębiać, nie możemy podarować dziecku nic lepszego do wakacyjnej lektury.

To świetna książka dla młodych miłośników zagadek, tajemnic i wakacyjnych przygód. To jedna z tych historii, które pokazują, jak fantastycznie można spędzić czas z książką i zachęca do czytania.