Łowcy głów

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Jo Nesbo. Zapewne nieostatnie, głównie z uwagi na styl pisania autora.

Książkę czytało się całkiem przyjemnie. Chociaż przedstawiona w niej historia jest, jak dla mnie dość banalna, żeby nie powiedzieć, że momentami wręcz przerysowana.

Tym niemniej rozbudziła we mnie ciekawość, a to ważne, żeby książka nie nudziła czytelnika.

Po przeczytaniu „Łowcy głów” można dojść do wniosku, że przestępcom wszystko uchodzi na sucho, że policja jest nieudolna w prowadzeniu śledztwa, że łatwo jest się pomylić w ocenie innych, zaufać nieodpowiednim osobom, a mimo to wszystko rozszyfrować i ostatecznie spaść na cztery łapy.

Tak, czy inaczej podczas lektury „Łowcy głów” nawet fajnie było odkrywać niewiarygodne wręcz wydarzenia, jakie miały miejsce w historii opowiadanej przez głównego bohatera – Rogera Browna.

Ciekawa fabuła. Książkę kupiłam z ciekawości, by poznać autora i jego styl pisania. Uważam, że fabuła jest dość nietypowa i zarazem ciekawa, przez co na pewno przeczytam inne jego książki. Zaciekawił mnie temat rozszyfrowywania ludzi, na którym opiera się cała historia.

Książkę "Łowcy głów" warto przeczytać choćby z tego względu, że jej autorem jest Jo Nesbo. Mnie nieco rozczarowała. Saga o komisarzu Hole jest znacznie ciekawsza, trzyma w napięciu i oczywiście nad "Łowcami głów" ma przewagę jeśli idzie o objętość. "Łowcy głów"-książka na jedno popołudnie:-) Miłego czytania:-)

Świetna akcja, doskonała intryga, wspaniały wątek miłosny. Jedna z najlepszych książek Nesbo jakie czytałem , a przeczytałem wiele. Warto ją przeczytać.

Człowieka często poznajemy po tym, jakie sprawia pierwsze wrażenie. W jednej chwili możemy go zaakceptować lub odrzucić, dać szansę na rozwinięcie się znajomości pomiędzy nami lub zwyczajnie być w stosunku do nowo poznanej osoby obojętnym. Jednak, co mamy zrobić, gdy dana osoba od samego początku jest wobec nas nieszczera? Co zrobi główny bohater powieści Jo Nesbø „Łowcy Głów” w obliczu niebezpieczeństwa?

Roger Brown. Zbyt pewny siebie, zarozumiały, uważany przez siebie samego za najlepszego i zarazem najbardziej niedocenianego Headhunter’a w Norwegii. Mężczyzna wzrostu poniżej średniej, a ego zdecydowanie przekracza granicę wyrafinowania. Poznajemy go w trakcie pierwszego interview, gdzie główny bohater rozpoczyna łowy. „Badania naukowe wykazują, że podczas interview na pierwsze wrażenie w siedemdziesięciu ośmiu procentach składa się mowa ciała, a w zaledwie ośmiu – to, co się faktycznie mówi. Reszta wynika z ubrania, zapachu spod pach i z ust, z tego, co wisi na ścianach. Ja fantastycznie opanowałem mowę ciała.” Co się jednak stanie, gdy łowca stanie się zwierzyną? Nazywany przez siebie królem, w stosunkowo szybkim odstępie czasu zostaje złapany w pułapkę, z której musi się szybko wydostać. Dla złodzieja dzieł sztuki jakim jest Roger, znakomitym kąskiem jest posiadany przez Clasa Greve obraz Rubensa. Jak każda szycha w świecie finansowej elity, musi być świadom, iż jego renoma może stwarzać pozory pozytywne, jak i dążyć do niebezpieczeństwa. „Usiłowałem dojrzeć coś w twarzy Grevego, usłyszeć coś w jego głosie. Bez skutku. Albo myślał o tym często, albo też był twardym jak kamień diabłem. Nie wiedziałem, co wolę.” Akcja powieści, nie ukrywajmy – z początku nie zaskakuje. Rozwija się powoli, by w pewnym momencie wybuchnąć i ukazać czytelnikowi inny kierunek niż obraliśmy sobie na początku. W książce ukazana jest idealnie przemiana jaką przechodzi główny bohater. Nagłe zmiany w jego życiu pokazują jak bardzo człowiek potrafi się zmienić w obliczu niebezpieczeństwa. Za to bardzo cenię sobie tą powieść. Szacunek dla autora. Z drugiej jednak strony, są momenty gdy akcja wydaje się być lekko naciągana, a gdy Roger tkwi po uszy w gównie (i nie jest to bynajmniej przenośnia), masz wrażenie, że Headhunter jest człowiekiem ze stali. Za często popada w tarapaty i za często udaje mu się z nich wydostać prawie bez szwanku. Podsumowując, powieść jest naprawdę warta przeczytania, chociażby po to by uświadomić sobie, że człowiek w tarapatach zdolny jest do nawet makabrycznych w skutkach zachowań. Intryga jest według mnie genialna. Dopiero końcowe strony powieści ujawniają to czego nie mogliśmy się domyślić na początku. Nie zawsze to co jest wspaniałe na pierwszy rzut oka, może okazać się właściwe.