List do Mikołaja

"Piszę list do Świętego Mikołaja. Już jutro mikołajki, to ostatnia szansa, aby mu przekazać, gdzie nas w tym roku szukać."

Choć okres bożonarodzeniowy już dawno za nami i wiosna rozgościła się na dobre, wciąż dobrze sięgać po zimowe powieści, zwłaszcza takie, które otulają niczym kocyk. Taki właśnie jest "List do Mikołaja" Anne Marie. To ciepła i klimatyczna historia, po której przeczytaniu uśmiecham się sama do siebie, a moje serce bije szybko w uniesieniu. Mimo swojej niewielkiej objętości nie mogę powiedzieć, by ta książka była za krótka. Jest właśnie taka, jaka być powinna, w sam raz.

Na wstępie chciałam zaznaczyć, że było to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i muszę przyznać, że bardzo udane. Książka zachwyciła mnie buzującymi w niej emocjami oraz językiem, nie jakoś szczególnie wydumanym, ale też i nie zbyt prostym, który świadczyłby o braku odpowiedniego warsztatu literackiego. Nie będę ukrywać, że przeczytałam tę powieść z prawdziwą przyjemnością. Jeszcze na chwilę przeniosłam się do grudnia, okresu przedświątecznego, który okazał się niezwykle znaczący dla bohaterów tej historii. To właśnie wtedy miały miejsce trudne dla Asi i Kasi wydarzenia, ale również w tym czasie ich życie zmieniło się na lepsze.

Czasem tak jest, że trudne dla nas momenty nieoczekiwanie przynoszą nam więcej dobra niż zła. Przecież żeby coś się zaczęło, coś innego musi się skończyć. Niestety zdarza się, że uparcie tkwimy w niekorzystnej dla nas rzeczywistości, tylko dlatego, że obawiamy się tego, co przyniesie nam niepewna przyszłość. Właśnie w takich sytuacjach z pomocą przychodzi los, nieprzypadkowo stawiając na naszej drodze ludzi, gotowych podać nam pomocną dłoń. Co więcej, w ten sposób ratujemy nie tylko siebie, ale również naszego opiekuna, który być może właśnie w tej chwili potrzebował poczuć się doceniony.

"List do Mikołaja" to piękna opowieść niosąca nadzieję, że nawet po najgorszej burzy wychodzi słońce. Nie warto zatracać się w rozpaczy; owszem, należy przeżyć żałobę, dać sobie czas na ustabilizowanie emocji, jednak życie toczy się dalej i nie będzie na nas czekać w nieskończoność. To ważne, byśmy umieli zdać sobie z tego sprawę w odpowiedniej chwili. Przez nasze nierozważne zachowanie, zatracanie się w bólu i podsycanie negatywnych uczuć, możemy stracić coś najcenniejszego. Niestety nic nie jest dane nam na zawsze, o wszystko trzeba nieustannie dbać.

Choć aura za oknem nie nastraja do czytania zimowych powieści, zupełnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze "Listu do Mikołaja". Dobrze napisana historia pozwala przenieść się w czasie bez względu na warunki atmosferyczne.

Moja ocena 8/10.

Po wielu kłótniach, po wielu tygodniach znoszenia upokorzeń ze strony męża, Kasia postanawia zabrać córkę i wyprowadzić się z domu. Mała Asia niewiele rozumie, ale widzi, że mama jest bardzo smutna, a że zbliżają się święta postanawia napisać list do Mikołaja z prośbą o poprawienie nastroju mamie. Niestety jej plan jest trochę niedopracowany przez co dziewczynka gubi się w śnieżnej zamieci. Znajduje ją sąsiad cioci u której chwilowo mieszka z mamą. Tomek jest samotnym facetem, jest też świetnym prawnikiem od spraw rodzinnych, dlatego Kasia zwraca się do niego z prośbą o poprowadzenie jej sprawy rozwodowej, w trakcie spotkań coś między nimi zaczyna iskrzyć. Pytanie tylko czy dwójka pokiereszowanych przez los ludzi będzie potrafiła zaufać?

Genialna, ciepła książka, w której nie brak również zaskakujących zdarzeń i dynamicznej akcji. Książka napisana z trzech perspektyw: Kasi, Tomka i małej Asi - ten ostatni narrator jest dość zaskakującym zabiegiem, który bardzo mi się spodobał. Autorka za każdym razem pozytywnie zaskakuje mnie umiejętnością budowania relacji między bohaterami. W tej powieści czujemy silnie jak przyjaźń wpływa na człowieka, jak dobrze jest mieć kogoś na kim zawsze można polegać.

Świąteczne powieści wydaja się nieść ze sobą nad wyraz duży bagaż emocjonalny. Czy to za sprawą magii kryjącej się w bożonarodzeniowym klimacie? A może to autorzy czuję wówczas większą więź ze swoimi bohaterami?

Chociaż jeśli chodzi o twórczość Anne Marie, nigdy nie zawodzi pod względem wiarygodności czy dopracowania. Nie pierwszy raz trzymam w rękach powieść autorki i nie pierwszy raz czuję się oczarowana jej wyobraźnią, gdy z czegoś banalnie prostego tworzy wielowymiarowy, ekscytujący obraz. W swojej najnowszej książce autorka po raz kolejny pokazuje się z najlepszej strony, pisze o magii świąt, która wydaje się zmieniać człowieka a także o dziecięcych marzeniach, zbyt trudnych do zrealizowania w dorosłym świecie, ale pięknych w swojej prostocie, wyjątkowych pod względem oczekiwań.

Asia ma zaledwie sześć lat a już musi radzić sobie z trudnymi doświadczeniami. Nieustające kłótnie rodziców doprowadziły do rozłamu małżeństwa a mama dziewczynki przestała być już taka radosna jak kiedyś. Asia postanawia więc wykorzystać nieuwagę dorosłych i pisze list do mikołaja z prośbą o uśmiech dla swojej rodzicielki. Nie spodziewa się, że jedna misja zakończy się klęską przez burzę śnieżną. Gdyby nie jeden waleczny, psi nos, nie wiadomo co stałoby się z dziewczynką. Ale czy właśnie nie tak rozpoczynają się wstępy do lepszych opowieści?

Trzeba przyznać, że na niewielkiej ilości stron autorka zamknęła bardzo dużo pozytywnych emocji. Mimo smutnych zdarzeń stawiających bohaterów w miejscy, w którym się znaleźli, czytelnik od początku czuje nadzieję, jest przekonany, że tuż za rogiem wydarzy się coś dobrego a obecność merdającego ogonka pięknie dopełnia całości. Marie pisze o zwykłych ludzkich słabościach, o dzieciach postawionych w środku konfliktu dorosłych, o smutnych momentach, które nas naznaczają, ale niekoniecznie definiują. Ostatecznie bowiem liczy się do tak zakończy się dana sytuacja a tutaj pojawi się wsparcie bliskich osób, pewien właściciel bohaterskiego psa oraz poczucie, że każdemu z nas, mimo nisko wiszących burzowych chmur, przysługuje możliwość patrzenia w błękitne niebo.

Łzy wzruszenia pojawiają się podczas lektury, ale to dobre emocje, oczyszczające. Każdy z nas marzy o tym, by życie potoczyło się tak jak sobie tego wymarzymy a gdy dzieje się zupełnie inaczej - pocieszeniem wydają się lektury takie jak "List do Mikołaja". To szczera opowieść o dziecięcych pragnieniach, która pokazuje prostotę ludzkiej duszy, która zaskakuje przesłaniem i pozwala mieć nadzieję. Dodatkiem będzie przeuroczy przy bohater oraz miłość, która pojawi się w najmniej spodziewanym momencie.

♡Recenzja♡

Premiera 12.11.2025 r.

„List do Mikołaja” – Anne Marie

Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_amare

Motywy:

- zdrada

- walka o lepsze jutro dla siebie i dziecka

- magia świąt

- ciepło rodzinne

Historia, która już z samego tytułu powoduje ciepło w serduszku. A gdy do akcji wchodzi mała dziewczyna, która jedynie czego pragnie to uśmiech mamusi, to już w ogóle jestem rozczulona na całego. Pełna ciepła, magii świąt i zimnej zimy. Śnieżynki tańczą na powietrzu, w sercu mnóstwo żalu, cierpienia, ale i nadziei na lepsze jutro.

Asia to malutka dziewczynka, która już musi mierzyć się z rozstaniem rodziców. Jak na małe dziecko jest bardzo rezolutna. Potrafi odróżnić dobro od zła. Pisząc list do Mikołaja nie chce zabawek, ubrań czy gier, chce jedynie aby na twarzy jej mamy pojawił się uśmiech. Kochane dziecko, które zrobi wszystko aby to osiągnąć. Natomiast mama jest w dołku rozpaczy. Mąż okazał się prawdziwą świnią. Razem z córką wyprowadza się do przyjaciółki. Musi stanąć na nogi nie tylko dla swojego dobra, ale przede wszystkim córki. Początki są koszmarne. Nic jej się nie chce, trochę podchodzi to pod stan depresyjny. Jednak z czasem wszystko się zmienia. Jej życie dzięki Asi nabiera kolorów i wie, że dla niej musi wyrwać się z tej pustki. Sąsiad również dołoży swoje pięć groszy.

Historia pełna rodzinnego ciepła, które pomimo naznaczenia rozczarowania stara się żyć tak jak dawniej. Czuć magię świąt, a to za sprawą Asi. To ona jest takim promyczkiem nadziei, który rozczula serce. Bardzo mi się podobała jej perspektywa, bo nadała książce dziecinnej nadziei, której tak nam brakuje. Dorosłe sprawy są dla niej trudne i niezrozumiałe. Ale w swoim małym umyśle już miała plan na mamę i siebie.

Mama Asi oraz sąsiad zbliżają się do siebie. Ewidentnie coś ich do siebie ciągnie, jednak są ostrożni. Poznają się lepiej. On jest wtedy kiedy tego potrzebuje, polubił Asię i stara się być oparciem. Ona nadal ma zadrę w sercu, ale wie, że powinna się otworzyć, aby znowu poczuć szczęście.

W książce toczy się wiele różnych sytuacji, nie tylko relacji miedzy bohaterami, ale i walką o dziecko, jak ciężki bywa rozwód oraz problemy prawne i ratowanie rodziny. To wszystko daje obraz jak życie człowieka jest przewrotne i w jednej chwili może się wszystko skończyć. A dawanie drugiej szansy ma sens, ale tylko wtedy kiedy ktoś to doceni, a nie wykorzysta i znowu zrobi to samo.

Potrzebowałam książki, która swoim ciepłem, nadzieją oraz miłością otuli mnie jak prawdziwy kocyk a ta mała dziewczynka przyniesie trochę optymistycznego humoru. Kiedy mielibyście gorszy dzień, to przeczytanie tej historii na pewno poprawi Wam nastrój i jeszcze nastroi to uwierzenia, że może gdzieś tam jest Wasz Mikołaj.

10/10❤️

Powieści świąteczne idealnie sprawdzają się u mnie właśnie w tym okresie zimowym, przedświątecznym, ale i właściwie po świętach. Los sprawił, że ostatnimi czasy mogłam poznać jedną z takich książek, a konkretnie List do Mikołaja. Książka, która swoim gabarytem raczej nie powala, ale mimo wszystko kryje w sobie historię, która potrafi wzruszyć. Czy jest to jedna z najlepszych powieści świątecznych, jakie czytałam? O tym w poniższej recenzji.

Sześcioletnia Asia wychowuje się w domu, w którym nie brak kłótni rodziców. Choć jej mama robi wszystko, by dziewczynce niczego nie brakowało i by mogła przeżywać spokojnie dzieciństwo, to nie zawsze jest to możliwe za sprawą ojca dziewczynki. Kiedy mama postanawia zabrać córkę z domu i wyprowadzić się od ojca, Asia czuje się jeszcze bardziej samotna. Postanawia napisać list do Mikołaja z prośbą, by sprawił, że uśmiech znowu zagości na ustach mamy, a tym samym w całym ich domu. Kiedy podła zamieć śnieżna niweluje plan wysłania listu, sprytny pies sąsiada cioci Agaty okazuje się skutecznym sprzymierzeńcem, a jego rola nie będzie się ograniczać tylko do tego...

Zaczynając lekturę tej powieści, nastawiłam się na najzwyklejszą w świecie obyczajówkę, w której nie zabraknie wątków typowo świątecznych, ale i tych życiowych, smutniejszych. Co ciekawe, już po zapoznaniu się z pierwszymi stronami poczułam się wciągnięta i z zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów, aż do ostatniej strony w książce.

Główną bohaterką powieści jest Asia, dziewczynka, która jak na swój młody wiek — przeszła w swoim życiu już wiele. Kłótnie rodziców, nieprzyjemna atmosfera w domu, wiecznie nieobecny ojciec i mama, która próbuje jakoś to wszystko poskładać w całość. Jej kreacja przypadła mi do gustu i szalenie cieszę się, że autorka nie zrobiła z tej postaci głupiutkiego dziecka, które niewiele rozumie. Asia jest bardzo rozumna, wie, co się dookoła niej dzieje, choć nie do końca rozumie, dlaczego mama ciągle chodzi przygaszona. Mimo tego jednak ta mała bohaterka nie została całkowicie zinfantylizowana, co zdecydowanie zasługuje na plus.

W książce pojawia się również (co oczywiste) matka dziewczynki, Kasia. Kobieta nie chce już dłużej żyć w tym dziwnym stanie zawieszenia i chce chronić córeczkę przed negatywną atmosferą w domu. Podziwiam tę bohaterkę za to, że odważyła się powiedzieć nie i choć poniekąd została do tego zmuszona, to podjęła tę decyzję i przy okazji walkę o bezpieczeństwo i komfort Asi.

Anne Marie ma naprawdę dobre pióro i w interesujący sposób prowadzi czytelnika przez całą tę historię. Oczywiście, że momentami ta książka jest mocno schematyczna i przewidywalna, jednak jest w niej pewnego rodzaju urok, który mi w zupełności wystarczył, by ocenić tę książkę na dobrą ocenę. Nie jest to może moja ulubiona powieść świąteczna, ale bardzo się z nią polubiłam, tak po prostu.

Pojawia się tutaj motyw problemów w związku, walki o dziecko, rozwodu, ale i tej nowej, potencjalnej miłości, która pojawia się tak naprawdę niespodziewanie. To taka powieść, którą idealnie jest przeczytać właśnie w tym okresie przedświątecznym.

Jeżeli poszukujecie takiego właśnie tytułu, to koniecznie zwróćcie uwagę na List do Mikołaja — kto wie, może i sami popełnicie takowy list?