Leśniczówka cudów

"Leśniczówka cudów" Agaty Sawickiej to opowieść obyczajowa z zimowym klimatem, ale jej sens nie polega tylko na świątecznej atmosferze. To historia o bólu, żalu i o tym jak trudno jest zostawić przeszłość za sobą. Główna bohaterka, Lilka ma za sobą bardzo trudne życie. Straciła rodziców i wychowała się w domu dziecka. W jej sercu narasta gniew i chęć zemsty na człowieku który według niej zniszczył jej rodzinę. Tym człowiekiem jest Gabriel, który z kolei sam zmaga się z poczuciem winy i próbuje uciec swojej przeszłości żyjąc w samotności w leśniczówce. Spotkanie tych dwóch postaci staje się początkiem historii, która zamiast prostej zemsty zmienia się w coś dużo bardziej skomplikowanego. Największą zaletą tej książki są emocje. Autorka pokazuje jak długo można nosić w sobie ból i jak bardzo potrafi on wpłynąć na życie. Nienawiść, poczucie winy, samotność to wszystko jest tu pokazane w prosty ale przekonujący sposób. Historia uświadamia, że takie uczucia nie znikają same i że trzeba się z nimi zmierzyć, żeby móc iść dalej. Dużą rolę odgrywa też miejsce akcji. Leśniczówka odcięta od świata i otoczona naturą, tworzy spokojną, trochę surową atmosferę. To właśnie tam bohaterowie zaczynają się zmieniać. Cisza i odosobnienie sprawiają, że nie mogą już uciekać od swoich problemów. To miejsce symbolizuje zatrzymanie i szanse na nowy początek.

Styl książki jest prosty i lekki dzięki czemu czyta się szybko. Historia nie jest trudna w odbiorze, ale porusza ważne tematy takie jak strata bliskich, żałoba, przebaczenie czy druga szansa.

"Leśniczówka cudów"to książka, która działa bardziej emocjonalnie niż fabularnie. Nie rewolucjonizuje gatunku ale oferuje coś cenniejszego - szczere momentami bolesne spojrzenie na to, jak ludzie próbują poskładać się po życiowych pęknięciach.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. Cieszę się, że Agata postanowiła napisać swoją pierwszą zimowo - świąteczną powieść, a mowa oczywiście o "Leśniczówce cudow". Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Mi zapoznanie się z losami bohaterów zajęło jedno popołudnie i już od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata bohaterów. Chociaż książkę czytałam już jakiś czas temu nadal pamiętam wszystkie emocje towarzyszące mi podczas lektury. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. W tej historii przeszłość przeplata się z teraźniejszością co daje Czytelnikowi wgląd w znajomość bohaterów oraz ukazuje wydarzenia, które w znaczący sposób wpłynęły na ich obecne życie. Razem z bohaterami mogłam przenieść się do leśniczówki i uważam, że autorka w niesamowicie plastyczny i pobudzający wyobraźnię sposób oddała klimat panujący w tamtym miejscu, momentami miałam wrażenie jakbym towarzyszyła bohaterom we wszystkich poczynaniach. Jeśli mowa o bohaterach tej powieści to zostali oni w ciekawy, wielowymiarowy i autentyczny sposób wykreowani. To postaci, którzy mają pewien bagaż doświadczeń, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami, zdarza się im też popełniać błędy, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Na kartach powieści mogłam lepiej poznać Lilkę i Gabriela. Ich myśli, odczucia, mogłam dowiedzieć się jak wygląda ich życie, jakie wydarzenia z przeszłości wpłynęły na ich obecne życie, co ich ukształtowało, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. To co spotkało Lilkę w dzieciństwie totalnie mnie poruszyło, mocno jej współczułam i wielokrotnie podczas lektury miałam ochotę wejść do tej książki żeby ją przytulić, wesprzeć i zapewnić, że jeszcze wszystko będzie dobrze. Natomiast Gabriel początkowo wywoływał we mnie mieszane odczucia, ale kiedy odciął się od wielkomiejskiego życia, kiedy dosięgły go wyrzuty sumienia i stał się cieniem tamtego człowieka sprzed lat i zaczął niektóre rzeczy postrzegać w inny sposób, zmieniło się również moje zdanie na temat jego osoby. Relacja bohaterów należy do gatunku tych skomplikowanych, a to głównie za sprawą wydarzeń z przeszłości, które wpływają znacząco na obecną sytuację między Lilką i Gabrielem, co przyczynia się do tego, że trudno przewidzieć jak zachowają się główni bohaterowie, co mi osobiście niesamowicie się podobało! Początkowa niechęć ze strony kobiety z czasem zaczęła przeradzać w coś zdecydowanie głębszego, w końcu pomiędzy nienawiścią a miłością jest bardzo cienka granica.. Chociaż droga do tego momentu okupiona była wieloma mało przyjemnymi i trudnymi sytuacjami, które wywoływały zarówno w samych bohaterach jak i Czytelniku wiele skrajnych emocji i wrażeń. Niemniej jednak wszystko toczyło się swoim rytmem pozwalając Czytelnikowi skupić się na gestach, słowach i odczuciach towarzyszących głównym postaciom. Mocno poruszył mnie w tej historii wątek dotyczący pana Antoniego, którego rodzina na czas Świąt oddała do szpitala.. serce się kraje kiedy pomyślę, że takie przypadki naprawdę się coraz częściej zdarzają.. Mężczyzna na szczęście trafił na Lilkę i Gabriela, którzy podali starszemu mężczyźnie pomocną dłoń. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o stracie bliskiej osoby, radzeniu sobie z żałobą, poczuciu winy, zawiedzionym zaufaniu, pobycie w domu dziecka. Wszystko to tworzy spójną całość, która chwyta za serce! Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje, że należy pogodzić się z przeszłością żeby móc pójść naprzód. Trzeba zaakceptować to co było, wyciągnąć z tego lekcje, a także wybaczyć sobie i innym. Agata pokazuje również, że miłość często przychodzi niespodziewanie i w najmniej oczekiwanym momencie. "Leśniczówka cudów" to emocjonująca, miejscami poruszająca i bolesna opowieść o ludzkich dramatach, życiowych błędach, wybaczeniu i odnajdywaniu nadziei na nowo – tam, gdzie wszystko wydaje się już stracone. Świetnie spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki. Polecam!

Mówi się, że bardzo blisko jest od miłości do nienawiści. A jak blisko jest od nienawiści do miłości? Czy możliwa jest droga w tę stronę? Na to pytanie stara się odpowiedzieć Agata Sawicka, autorka „Leśniczówki cudów”💞❄️🎄

„Cztery tragedie, cztery różne historie, cztery złamane serca, które los postanowił posklejać i dać im jeszcze jedną szansę.”

Ta książka daje dokładnie to, czego się szuka w świątecznej historii, czyli ciepło, emocje i odrobinę tajemnicy.

Lilka nosi w sobie trudną przeszłość i gniew, który nie daje jej spokoju. Jej decyzja o zatrudnieniu detektywa i odnalezieniu osoby odpowiedzialnej za jej dramat brzmi jak krok w stronę konfrontacji, a nie uzdrowienia, ale właśnie to sprawia, że jej droga przyciąga uwagę.

Gabriel z kolei zamyka się w leśniczówce, bo nie radzi sobie z własnymi winami, choć udaje, że uciekł tylko od miasta.

Kiedy ich ścieżki się przecinają, historia nabiera tempa. Nie ma tu cukierkowego klimatu, raczej spokojne odkrywanie, że nawet po ciężkich przeżyciach można znaleźć kogoś, kto rozumie ten sam ból. Autorka nie przesadza z dramatami, pokazuje je tak, że łatwo wczuć się w bohaterów, a jednocześnie czuć, że jest szansa na lepsze jutro.

“Leśniczówka cudów” Agaty Sawickiej to opowieść o przebaczeniu i o tym, jak przypadkowe spotkanie może zmienić więcej, niż obie strony planowały. Lekka, nastrojowa i dobra na grudniowy wieczór, kiedy potrzebujemy historii, która daje trochę otuchy, choć małej łezki w oku też trudno się ustrzec. Przed lekturą koniecznie przygotujcie sobie kubek gorącej czekolady, bo jej aromat unosi się nad książką i trudno mu się oprzeć 💞

Książka jest wydana w klimacie świątecznym, ale najbardziej przypomina o nim piękna chatka, wykonana calutka z drewna. Ona skrywa w sobie wiele tajemnic i klimatów w których wierzy się w cuda, oraz taką wsiąkającą w człowieka otoczkę wybaczania, pomimo tego, że każda z postaci ma na swoim nie sumieniu, ale wnętrzu, cały ogrom traum i nienawiści. Tutaj postacie wyobrażają sobie jak mogłyby wyglądać ich święta, gdyby kogoś wokół siebie mieli. Jak by to było, gdyby biały puch otulił świat i drzewa, rośliny, a nawet ubrania. To nie opisy Mikołaja czy bombek, ale nastrój i przepyszne jedzenie zdobią klimat oczekiwania na święta. I nigdy nie wiadomo co tutaj przyniesie dzień następny. Piękne było to, że postacie potrafiły docenić piękno chwili, choć musiało utrwać nieco gorzkiego życia, żeby do takich wniosków mogli dojść. Oboje musieli dorosnąć, przeżyć piekło, zakopać je głęboko i odosobnić się od wszystkich, by samemu pozostać ze swoimi urazami i niesprawiedliwościami, które ich spotkały. To typowy motyw drugiej szansy, ale w innym wydaniu niż myślicie. Przez całą treść się przepływa. Każde zdanie jest zastanawiające i jednocześnie płynie spokojnym strumyczkiem, gdzie zakłopotanie rośnie wraz z każdą następną stroną. Początek książki nie jest przyjemny, gdyż ukazana została śmierć matki młodej dziewczyny i walka o prawdę jej ojca. Życie w domu dziecka i obmyślanie zemsty na człowieku, który odebrał jej wszystko. Odszukanie go i wymierzenie surowej kary, takiej samej i tak mocno bolesnej, dotykającej jego największego skarbu, tak samo wielkiej kary jaką on przed laty wymierzył jej rodzinie. Pomimo całej wściekłości jaka tutaj jest, to najdelikatniejsza wersja jej wydania. To taka złość od strony bezmocy, oczekiwania, że gdy wyrówna się rachunki wszystko wróci do normy, a napady paniki odejdą w zapomnienie. W momencie, kiedy staje oko w oko ze swoim wrogiem, niemoc jako małej dziewczynki dotyka ją z każdej strony. Z biegiem czasu zaczyna dostrzegać inne cechy człowieka, który zabrał jej tatę. To trudne do przetrawienia, dlatego tak wiele jest tutaj zakłopotania i niepewności. Tutaj jedynie czas może pokazać jak to wszystko się potoczyło. Niestety już nic więcej nie mogę wam zdradzić. Uwierzcie jednak na słowo, że to przepiękna opowieść o ludziach skrzywdzonych w innym wymiarze. Tutaj czas biegnie od obecnego do dziesięciu lat wstecz, kiedy rozgrywał się cały koszmar. Myślenie obecne tłumaczą dawne zdarzenia i było to wspaniałe uzupełnienie. Ta opowieść ma moc, ale sami zobaczcie czego. Jestem przekonana, że warto ją przeczytać, bo to wiem i czuję. Wy też to poczujecie:-)

Najdziwniejsze w tym wszystko było to, że czułam jakbym już tą opowieść znała. I nie wiem dlaczego;-)