Lęki podskórne

Jeśli mam być szczera miałam z tą książką na początku dość spory problem. Sposób w jaki jest napisana mnie nie porwał, a raczej nużyły mnie mocno rozbudowane opisy i konstrukcja zdań. Powieść dosyć mocno mnie wymęczyła, ale cieszę się, że się nie poddałam i dotrwałam do końca, bo z każdą kolejną stroną moje zaciekawienie rosło, i zaakceptowałam styl autorki.

Historia opisana na kartach książki rozpoczyna się na sali sądowej. Nie wiemy kto jest oskarżonym, nie znamy nawet jego płci, ale wiemy, że rozprawa dotyczy morderstwa. Rozdziały z przebiegiem wydarzeń z rozprawy, będą się co jakiś czas pojawiać w książce, dostarczając nam coraz więcej wskazówek w stworzonej przez autorce zagadce.

Muszę powiedzieć, że bohaterowie w tej powieści są bardzo dobrze wykreowani. Nie mam do nich żadnych zastrzeżeń. Co prawda nie polubiłam nikogo, może poza Igorem, ale nie zmienia to faktu, że autorka mocno zadbała, aby przedstawić nam ich przeszłość, która mocno ich ukształtowała i doskonale przybliżyła nam ich charaktery.

Bernard jest znanym i cenionym pisarzem sztuk teatralnych. Po stracie córki i rozpadzie małżeństwa, związał się z dużo młodszą od siebie kobietą.

Luna ma za sobą trudne dzieciństwo naznaczone brakiem miłości i upokorzeniem. Doświadczenia z przeszłości sprawiły, że kobieta cierpi na zaburzenia osobowości z pogranicza zwane również borderline. Nie mam w tym temacie zbyt dużej wiedzy, ale postać Luny naprawdę mnie zaskoczyła. Przedstawienie jej w książce, ze swoimi lękami, napadami złości i agresji, wahaniami nastroju i nieprzewidywalnością obrazuje trudności życia z osobą dotkniętą takim zaburzeniem. Czytając fragmenty z pobytu Luny i Ilony w hotelu podczas zagranicznej wycieczki, autentycznie bałam się o zdrowie i życie byłej żony Bena.

Pierwsze skrzypce w tej zawiłej historii gra małżeństwo Luny i Bernarda, które trwa zaledwie rok. My poznajemy tę parę po wypadku jakiemu uległ Ben w dzień swoich czterdziestych urodzin. Obserwując ich relację i powoli odkrywając przebieg wydarzeń z urodzinowego spotkania, zaczynamy nabierać podejrzeń co do prawdomówności obojga. Dziwne zachowanie Luny względem Bena i faszerowanie go lekami sugeruje, że kobieta chce coś ukryć. Czerwone plamy na sukience, w którą była ubrana kobieta podczas imprezy urodzinowej, mocno niepokoją Bernarda i zmuszają go do bacznego pilnowania Luny. A gdy okaże się, że w okolicy doszło do potwornego morderstwa, niepokój małżonków sięgnie zenitu.

Powieść jest mocno zagmatwana i wielopłaszczyznowa. Jeśli już przyzwyczaimy się do sposobu pisania autorki, to historia przedstawiona w książce naprawdę nas zaciekawi. Nie ukrywam, że są w niej elementy, które mnie nużyły, jak fragmenty z tworzonego przez Bena scenariusza, ale cała zagadka i powolny proces jej wyjaśniania uważam jak najbardziej za udany. Nie mogę powiedzieć, że zakończenie mnie zaskoczyło. Brałam pod uwagę trzy scenariusze i jeden z nich się sprawdził. Jednak nie zmienia to faktu, że książka zapada w pamięć i zostaje z czytelnikiem na długo. „Lęki podskórne” to naprawdę dobra powieść, która porusza ważne tematy i budzi niepokój.

Chyba za mało czytam, bo o pisarce która popełniła niżej opisaną powieść nigdy słyszałem. Thriller psychologiczny z rozbudowanym wątkiem kryminalnym – jak się dowiedziałem. A powieść ta nosi tytuł „Lęki podskórne”.

O książce przeczytamy, że:

W noc swoich czterdziestych urodzin uznany scenarzysta teatralny Bernard Bielak trafia do szpitala w wyniku wypadku. . Po powrocie do domu opiekuje się nim jego żona, Luna. Podawane przez nią leki powodują, że stan zdrowia mężczyzny nieustannie się pogarsza.

Bernard próbuje przypomnieć sobie, co wydarzyło się tuż przed wypadkiem. Podświadomość podsuwa mu kolejne obrazy i strzępy wspomnień, które zaczynają układać się w przerażającą całość. Małżeńska sielanka kończy się w chwili, gdy niezauważony przez Lunę Bernard wchodzi do pokoju i widzi zakrwawioną sukienkę, którą żona trzyma na rękach. Szybko okazuje się, że tamtej nocy doszło także do makabrycznego morderstwa.

Całkiem interesująca powieść, którą przeczytałem zadziwiająco szybko, a takie publikacje zazwyczaj dłużą mi się niemiłosiernie. Pewnie duża w tym zasługa autorki. Wszystko przedstawione jest interesująco i co nietypowe w takich książkach – zakończenie mnie zaskoczyło. A zazwyczaj z wyprzedzeniem można przewidzieć jaką drogą pójdzie pisarz. I najczęściej jest to – niestety – utarta ścieżka. Jednak tutaj wszystko prowadzi do całkiem interesującego finału. Dlatego polecam i zapewne sięgnę po kolejne powieści pisarki.

Lęki podskórne to bardzo zaskakująca lektura, która namiesza w głowie czytelnikowi. Z twórczością pani Marty zetknęłam się pierwszy raz, dlatego kompletnie nie wiedziałam czego spodziewać się po tej książce. Oceniam ją na duży plus, bo jest bardzo zaskakująca i wciągająca. I z pewnością wciągnie was od pierwszej strony.

Bernard i Lena przez wszystkich nazywana Luną od roku są małżeństwem. Jednak ich związek jest bardzo skomplikowany. Każde z nich ma za sobą jakiś nieciekawy epizod. Ona miała bardzo trudne dzieciństwo i ma problemy na tle psychicznym, ON natomiast stracił dziecko i zmaga się problemami w pracy. Kiedy Bernard obchodzi swoje 40 urodziny dochodzi do pewnego zdarzenia, ulega ON bowiem wypadkowi i trafia do szpitala. Jak do tego doszło i czy w to zdarzenie zamieszana jest jego żona, którą mężczyzna przyłapuje jak siedzi na podłodze nad zakrwawioną sukienką? W noc wypadku dochodzi również do tajemniczego morderstwa. Co tam się wydarzyło i kto jest w to zamieszany?

Bernard i Luna to bardzo tajemnicze postaci. Czytając książkę ciężko było zgadnąć, kto w tej całej układance jest czarnym charakterem. Trudno było wejść w psychikę bohaterów. Wiadomo, że z Luną coś jest nie tak. Korzysta z pomocy psychiatry i ciężko funkcjonuje bez leków, wręcz potrafi być niebezpieczna. Bernard natomiast zaskoczy niejednego czytelnika. Z jego postacią miałam największy problem. Z jednej strony, kochający mąż, który dba o żonę, z drugiej strony ta niepewność czy wszystko robi dla jej dobra.

Bardzo polecam wam tą lekturę.

Zapraszam na bloga O Czym Szumią Kartki

Świetna, wciągająca i bardzo zaskakująca powieść. Genialna fabuła, która przez całą powieść wodzi czytelnika za nos. Autorka przedstawia nam na pozór ułożone małżeństwo, jednak dla bystrego czytelnika od początku w tym związku coś nie pasuje. Bernard od początku znajomości wiedział, że Luna zmaga się z problemami, jednak bardzo szybko się z nią ożenił. Pytanie po co znany scenarzysta pakuje się w taki związek? Żona Bernarda nie podoba się jego przyjacielowi, który oskarża ją o to że chce mu zaszkodzić. Czy jego podejrzenia mają rację? Autorka poprzez przypadek Luny ukazuje nam zmagania z zaburzeniami emocjonalnymi i walkę z wydarzeniami z przeszłości, które miały duży wpływ na jej psychikę. Luna nie zaznała miłości od rodziców i sama też nie umie jej teraz okazywać, gdy poznaje Bernarda odzyskuje przy nim spokój ale obawia się, że może go stracić, stara się dla niego pokonać swoją chorobę. Bernard znany scenarzysta, który w ostatnim czasie przestał odnosić sukcesy napisze nowy scenariusz, ale nie tylko dzięki nowej sztuce będzie znowu na szczycie. Genialną rolę w jego drugim życiowym scenariuszu odegra jego przyjaciel Igor. Autorka w swej powieści prowadzi perfekcyjna grę z czytelnikiem, do samego końca nie wiadomo kto stoi za śmiercią obu dziewczyn i wypadkiem Bernarda. Książka jest podzielona na wydarzenia po wypadku Bernarda jak również bardzo dobrze umieszczone sceny z sądu, które nie do końca wyjaśniają nam kto jest oskarżony i za co, dowiadujemy się tego na samym końcu i to sprawia, że książka jest nadzwyczaj ciekawa. Autorka przedstawia nam do czego zdolny jest człowiek i jak daleko może się posunąć aby otrzymać to na czym mu bardzo zależy. Powieść skrywa w sobie wiele emocji, które podczas czytania docierają pomału do czytelnika wraz z nowymi faktami. Powieść niezwykle klimatyczna, pełna niedomówień i tajemnic, zaskakująca z każdym rozdziałem, a zakończenie bardzo zaskoczy czytelnika.

Nikt nie rodzi się zły

„ Ludzka psychika to nie pudełko z zabawkami, które mają rozweselić (…)

„ Lęki podskórne „ to thriller psychologiczny, który wyszedł spod pióra królowej kryminału Marty Zaborowskiej. Powieść nie jest debiutem autorki, ale dotychczas nie miałam okazji zetknąć się z jej książkami. Ta jest pierwsza i już od samego początku zachwyciła mnie stylem i niezwykłym klimatem.

Zaledwie zaczęłam czytać, dałam się wciągnąć w wyrafinowaną grę autorki, którą prowadzi z czytelnikiem. W sądzie toczy się sprawa. Nie wiadomo, kto nie żyje, a kto siedzi na ławie podejrzanych. Natomiast w mojej głowie zrodziło się pytanie, na które nie otrzymałam odpowiedzi, aż do samego zakończenia: czy zostało popełnione morderstwo czy ofiara sama odebrała sobie życie ? A potem atmosfera gęstnieje i pojawia się coraz więcej niewiadomych. W szpitalu budzi się Bernard Bielak, uznany scenarzysta teatralny, który w noc swoich czterdziestych urodzin uległ wypadkowi samochodowemu, z którego nie wiele pamięta. Po powrocie do domu pomimo podawanych leków i troskliwej opieki, jaką otacza go żona, stan jego zdrowia nie ulega poprawie, a wprost przeciwnie ciągle się pogarsza. W przebłyskach świadomości uzmysławia sobie, że w noc wypadku wydarzyła się jakaś straszna zbrodnia. Tylko, kto ją popełnił? On sam, jego żona czy może jeszcze ktoś inny ?

Bernard i Luna są małżeństwem z niewielkim stażem, ale obarczonym przeszłością i tajemnicami. Bernard lubi bawić się w Boga, który nad wszystkim panuje, Luna natomiast od dzieciństwa choruje na borderline. Mieli stworzyć szczęśliwy związek i wspólnie uporać się z przeszłością, a zamiast tego pomiędzy nimi toczy się swoista gra psychologiczna. Osobowość z pogranicza Luny contra ciemna strona natury Bernarda. Ben różne dziwne zachowania żony tłumaczy chorobą, ale jego przyjaciel Igor, który nie darzy Luny sympatią ani zaufaniem, jest odmiennego zdania.

Udzieliła mi się atmosfera niedopowiedzeń, niepewności, snułam różne domysły, bo co chwila wychodzą nowe szokujące fakty i trudno było mi się połapać się w tej mrocznej układance. Cały czas zastanawiałam się, które z nich tak naprawdę jest oprawcą, a które ofiarą. Chociaż miałam swoje podejrzenia i tak nie udało mi się przewidzieć zakończenia.

Autorka ciągle zmienia miejsce akcji, co wymagało ode mnie maksymalnego skupienia, ale nie zmienia to jednak faktu, że powieść jest wciągająca i zaskakiwała mnie na każdym kroku. Chwilami jest ciekawie, mroczno, tajemniczo, a chwilami autorka wdaje się w mało istotne szczegóły, co można poczytać za maleńki minus, ale styl, lekkie pióro i piękny język to rekompensują, dzięki czemu książkę czyta się bardzo dobrze. Dużym atutem tej historii są perfekcyjnie i realistycznie wykreowanie postacie. Dotyczy to nie tylko głównych bohaterów dramatu Bernarda i Luny, ale także Igora , jego kochanka oraz byłej partnerki Bernarda, Ilony. Rewelacyjnie przedstawione skomplikowane relacje, pełne emocji, gdzie każde ma swoje tajemnice, każde ma jakiś ukryty cel.

Psychika ludzka to nieodkryte obszary. Czy w każdym z nas drzemią demony zła ? Jak daleko może posunąć się człowiek w uzyskaniu tego, na czym mu bardzo zależy ? Co lub kogo poświęcić? Czasem przeraża mnie bezkarność zła i brak zadośćuczynienia wyrządzonym krzywdom, brak poczucia sprawiedliwości. Polecam ten nieoczywisty thriller, w którym nie ma prostych odpowiedzi.

„Najstraszniejsze demony mieszkają w nas samych. Starajmy się ich nie zbudzić”.