Legenda o popiołach i wrzasku. Tom 1

Głośna premiera wydawnictwa Weneedya, autorstwa bestsellerek - Legenda o Popiołach i Wrzasku (2.0). Byłam piekielnie ciekawa tej książki! Uważałam, że pomysł jest fantastystyczny, więc z wypiekami na twarzy przysiadłam do lektury - posłuchajcie zatem jakie są moje wrażenia.

Żeby nie zdradzić Wam za dużo z fabuły, abyście mogli sami poznać ten świat, to powiem Wam, że poznajemy tutaj [Adres usunięty]. Antoinette na północy, która zostaje ochmistrzynią zarządzającą służbą i jest wysłana, aby służyć tajemniczemu arcyksięciu. Na południu poznajemy Rose i Rainę - dwie siostry, które zostają zmuszone uciekać z pałacu po niespodziewanym zamachu… I tak zaczyna się legenda o popiołach i wrzasku!

Historia jest opowiadana z perspektywy kilku bohaterów i co ciekawe - tempo jest również inne w danych rozdziałach, co ja uważam za bardzo ciekawy zabieg! Na południu można oczekiwać wartkiej akcji, a na północy troszkę spokojniejszej, z dłuższymi, ciekawymi opisami. Dla niektórych jest to minus, ale ja uważam, że to jest duży plus!

Jak to w high fantasy przystało poznajemy też sporo bohaterów, co dla mnie zawsze w tym gatunku jest kłopotliwe, bo nigdy imion nie mogę zapamiętać. Tutaj momentami byłam skołowana podczas niektórych dialogów, bo nie kojarzyłam, kto jest kim, ale myślę, że jest to sprawa bardzo indywidualna - u mnie to wręcz stały numer :D

Cała książka jest rzetelnym wprowadzeniem do większej historii - uważam, że trzeba pamiętać, że tom pierwszy wprowadza i wyjaśnia zasady działania świata, przedstawia bohaterów, nakreśla początek powieści, która może mieć wiele zawiłości i zwrotów w przyszłych tomach, co niesamowicie mnie ciekawi!

Ja mimo pewnych wolniejszych momentów na początku, wkręciłam się i nie mogłam się doczekać zakończenia, bo chyba najbardziej mnie ciekawił! I nie zawiodłam się! Nic nie będę Wam zdradzać, bo nie chcę Wam niespodzianki psuć!!! Ale myślę, że warto dać jej szansę :)

Czytałam kilka opinii o tej książce, niektóre z nich ukazywały LoPiW w samych superlatywach, inne krytykowały praktycznie wszystko, co dotyczy tej powieści. Zauważyłam, że skrajne opinie to coraz modniejszy trend i poniekąd rozumiem, z czego ON wynika. W tej recenzji postaram się przedstawić moje zdanie. Na wstępie zaznaczę, że sama znajduje się gdzieś pośrodku. Były takie momenty w LoPiW, które szalenie mi się podobały, ale niestety też te słabsze. Książka nie stała się moim numerem jeden, ale na pewno sięgnę po dalsze części serii. Świat stworzony przez Bestselerki ma olbrzymi potencjał i na pewno warto się z nim zapoznać.

Fabuła książki biegnie dwutorowo. Mamy Północ, czyli pokojówkę Antoinette, której życie diametralnie się zmienia przez to, że odkrywa w sobie magiczną moc. Z drugiej strony jest Południe, Zjednoczone Królestwo Elendoru i dwie księżniczki Raina i Rosemary, które po śmierci ojca są zmuszone uciekać przed zdrajcami korony. Moim zdaniem ten zabieg jest bardzo ciekawy, zwłaszcza że akcja po dwóch różnych stronach świata biegnie innym rytmem i niejako utożsamia się z danym rejonem. Na zimnej Północy wszystko dzieje się powoli i fabuła opiera się na niuansach w czynach i słowach bohaterów, zaś ciepłe Południe to przede wszystkim szybka akcja. Nie wiem jednak, czy taki podział zadziałał na korzyść książki. Zazwyczaj, gdy śledzi się historię podzieloną na dwie części, gdzieś w głębi świadomości pojawia się myśl, że taki zabieg został zastosowany po coś, że w końcu te dwie ścieżki się ze sobą połączą. Tutaj tak nie było. Na razie bohaterowie Północy i Południa nie mieli szansy się spotkać, co trochę mnie rozczarowało i zaburzyło dla mnie rytm książki. Według mnie lepszym wyjściem byłoby całkowite rozdzielenie tych dwóch historii, na przykład na dwie osobne powieści, jednak rozumiem, czemu tak się nie stało. Tak, jak wspominałam na Północy akcja powoli idzie do przodu, co może znudzić niektórych czytelników. Dużo jest tam opisów, przemyśleń Antoinette i rozmów pełnych politycznych niuansów. Dla mnie ta część była o wiele lepsza, niż Południe, wydała mi się ciekawsza i lepiej przemyślana. Czytając, czułam magię, którą przesycone było zimowe powietrze. Wątek z Antoinette i Fiyonnem być może był lekko sztampowy, ale jednak czytając o nich, poczułam się zaintrygowana i już nie mogę się doczekać, jak dalej rozwinie się ich relacja. Zasady magii, którą władają bohaterowie z Północy, jeszcze nie zostały dokładnie opisane, ale w ogóle mi to nie przeszkadzało. Wynagrodziło mi to historia królestwa oraz zagmatwane zależności między poszczególnymi członkami otoczenia króla. W tej części najlepiej widać potencjał drzemiący w LoPiW.

Czas jednak przejść do części z Południem, która miała kilka mankamentów. Do pierwszych rozdziałów nie miałam zastrzeżeń. W nich dopiero poznaje się świat, więc akcja toczyła się powoli, podobnie jak na Północy. Niestety dalej było troszeczkę gorzej, a wszystko zaczęło się od luki fabularnej. W jednym rozdziale bohater się pojawiał, następnie znikał, a później z jego powrotem nagle okazało się, że w scenie numer jeden tak naprawdę znajdował się gdzieś indziej. W dalszych fragmentach nie odnotowałam podobnej wpadki, jednak w oczy rzuciło mi się to, że końcówki niektórych rozdziałów, nijak nie współgrają z tym, co dzieje się później. Czytałam gdzieś, że fragmenty książki zostały napisane nie w takiej kolejności, jak znajdują się one obecnie, ale i tak nie tłumaczy to dla mnie takiego stanu rzeczy. Wielu (jak nie większość) autorów nie pisze swoich tekstów w odpowiedniej kolejności. Zabrakło mi także lepszego rozwinięcia relacji między bohaterami. Kolejne wydarzenia następowały po sobie w krótkich odstępach czasu, jak dla mnie niestety zbyt szybko. Uważam, że najbardziej ucierpiały na tym postacie i wątki, które zostały poruszone w tej części. Dla mnie cała książka traktuje o przemianach, jakie zachodzą w ludziach, dzięki trudnościom napotykanym na drodze. Raina i Rose były zmuszone opuścić swój dom, swoje królestwo przez zdradę na dworze i choć ucieczka nie była dla nich niczym łatwym, pozwoliło im to spojrzeć na otaczający ich świat z szerszej perspektywy, przewartościować pewne sprawy. Ten wątek był bardzo ciekawy i cieszę się, że został poruszony. Spodobało mi się także to, że autorki pomyślały o siostrzanej więzi, która nie była taka, jak powinna, gdy księżniczki przebywały na dworze, a która zaczęła ewoluować w czasie ich ucieczki. Niestety przez akcję pędzącą na łeb i szyję do przodu, nie zostało to w pełni opisane. Tak samo jak wątki romantyczne, które wypadły raczej średnio. Miały potencjał, ale wszystko działo się zbyt prędko i miałam wrażenie, że niektóre uczucia brały się znikąd. Więcej było opisywania i mówienia czytelnikowi o pewnych rzeczach wprost niż pokazywania tego w dialogach, czy zachowaniu bohaterów. Cała akcja wskoczyła na właściwy tor dopiero przy samej końcówce, choć i ona nastąpiła dla mnie zbyt szybko. Sądziłam, że historia w tym tomie zakończy się na innym etapie, że autorki bardziej opiszą społeczność opiekującą się leżą smoków, zanim przejdą do ostatecznej bitwy. Wiele jeszcze nie zostało opisane, choć książka ma prawie 600 stron, ale mam nadzieję, że ulegnie to zmianie w dalszych częściach. Zakończenie zmiotło mnie z planszy i pozostawiło z niedosytem i milionem pytań w głowie. Końcówka była mocna i emocjonalna, nie wiem, czy wszystkim przypadnie do gustu, bo było tam też trochę drastycznie, jednak mnie usatysfakcjonowała, zwiększyła mój apetyt.

Jak wspomniałam na początku, świat LoPiW ma ogromny potencjał i wierzę, że ta seria będzie miała tendencję wzrostową. A jeśli chodzi o błędy związane z wpadką wydawnictwa, to dla mnie nieszczególnie wpłynęły na odbiór tekstu, jednak jestem dyslektykiem, co mogło mieć na to znaczący wpływ. Cieszy mnie, że wydawnictwo przyznało się do pomyłki i przeprosiło za swój błąd, takie gesty nieczęsto widzi się we współczesnym świecie, więc jeszcze bardziej to doceniam. Jednak w pełni rozumiem oburzenie niektórych czytelników. Kupując książki, wierzy się w to, że jest ona najlepszą wersją historii wymyśloną przez autora, a w tym przypadku przez autorki.

– Ogień twego smoka nie zrani two­jej duszy – po­wie­dział uro­czy­ście Grat­t­zo, od­su­wa­jąc się lekko od oł­ta­rza. – Tak jak oręż twój nie wy­pę­dzi duszy twego smoka.

Magia wydobywająca się ze źródła jest jak woda. Musisz pozwolić jej przez siebie swobodnie płynąć."

(...) kiedy nie możesz czegoś mieć i w dodatku posiadasz władzę, możesz tego zakazać. Wtedy nikt nigdy nie zyska nad tobą przewagi.

Dwa królestwa, dwie odrębne historie, trzy bohaterki , zakazana miłość I magia a przede wszystkim smoki! Właśnie to wszystko okazało się dla mnie tak kuszące a całości dopełniło piękne wydanie tej historii.

Na Północy, a dokładniej w stolicy tego imperium - Flugstadt w pałacu znanym Gniazdem mieszka pokojówka arcyksiecia Fiyona - Antionette, dziewczyna nie znająca swoich korzeni ani nawet prawdziwego nazwiska.

Po drugiej stronie spotykamy dwie księżniczki Elendoru, mieszkanki pałacu królewskiego w Kantalarze- Rosmary i Rainę , które w wyniku zamachu przeprowadzonego przez ich wuja tracą swoich bliskich i zmuszone są opuścić jedyny dom jaki znają , jednak ich sojusznikiem zostaje Bash , dowódca królewskiej straży.

Kim jest James i z jakimi trudnościami będą walczyć kobiety?

Jak połączą się ich losy?

O tym musicie się przekonać.

Dawno nie spotkałam się z powieścią opisywaną równie skrajnie jak ta. I muszę przyznać, że dobrze zrobiłam nie sugerując się ilością tych nieprzychylnych ponieważ dostałam wszystko czego oczekuję po dobrym fantasy - ciekawą fabułę , zwroty akcji , unikatowych bohaterów oraz naprawdę dobrze wykreowane uniwersum, a wszystko napisane z dużą swobodą i pasją. Bardzo mi się podobało, a zakończenie pozostawiło mnie z otwartą buzią i już teraz biorę się za drugą część tego cuda 💜

Wiecie co? Na LC opinie są tak wielce różnorodne, że postanowiłam sama ocenić tę książkę.

I powiem tak - nawet mnie wciągnęła!

Coraz częściej sięgam po fantasy, zwłaszcza z serii YA i ten świat mnie pochłania.

Ma ogromne możliwości i działa na wyobraźnię jak katalizator.

Mamy dwa różne światy a raczej dzielimy opowieści na północ i południe.

Naprzemiennie śledzimy losy bohaterów raz jednej raz drugiej krainy.

W obu przypadkach mamy do czynienia z magią chociaż w obydwu jest ona inna.

Nikt nie lata tu z różdżkami i nie ma szkół, które tej magii uczą.

Wprost przeciwnie, w jednej z krain każdy jej przejaw jest tępiony zawzięcie.

Przyznam, że zdecydowanie bardziej wciągnęła mnie historia Antoinette i Fiyonna niż Rainy i Rose, chociaż i u nich było ciekawie.

Smoki, magia, królewskie intrygi i kruki.

Niemal widziałam oczami te sceny.

Jednakże co do tej pierwszej dwójki, aż czułam napięcie jakie między nimi buzuje chociaż obydwoje zdawali się tego nie zauważać.

Liczę na rozwinięcie ich relacji.

Jest to pierwszy tom serii, pisany przez dwie autorki - to chyba stąd ten podział na dwie odrębne historie, które czytając drugi tom widzę, jak się zaczynają łączyć.

Mimo, że lopiw mnie fascynowało to już teraz zdradzę, że popim wciąga mocniej!

„Wtedy, gdy dasz mu się porwać. W konsekwencji będzie wokół ciebie zbyt wiele mocy.”

Północ i południe. Królestwo Tesaryth i Zjednoczone Królestwo Elendoru. Netta niespodziewane otrzymuje stanowisko książęcej ochmistrzyni i z pomocą księcia odkrywa drzemiący w niej magiczny talent. W tym czasie na Południu dochodzi do zamachu stanu i księżniczki tracą należny im tron. Oszołomione zdradą decydują się na ucieczkę. Zagłada jest coraz bliżej.

O „Legendzie o popiołach i wrzasku” było bardzo głośno ostatnimi czasy. Same pozytywne opinie, zachwyceni czytelnicy, na myśl wysuwało się tylko jedno pytanie: dlaczego ja jeszcze tego nie przeczytałam? I oto jestem, ale w przeciwieństwie do innych, zawiedziona.

Świat przedstawiony mogę bez problemu uznać za ciekawy, ponadto jest niezwykle rozbudowany, jednak to w jaki sposób funkcjonuje jest problematyczne i niejasne. Do tej pory nie umiem zrozumieć pewnych kwestii. W trakcie czytania było mi to nie na rękę, bo najzwyczajniej nie nadążałam za akcją

Z opisu książki łatwo wywnioskować, że autorki wpadły na pomysł wprowadzenia dwóch osi fabularnych. Co prawda jest to spore urozmaicenie i wiele osób jest zwolennikiem tego rodzaju zabiegów, jednak mi nie przypadł on do gustu. Zamysł fabularny sam w sobie jest naprawdę ciężki, a jeśli dołożymy do tego fakt, że co rusz przeskakujemy do innych postaci i historii, które się nawet nie przecinają, czytanie staje się mozolne.

Jeśli o wątkach mowa, różnice między nimi są diametralne, dlatego przypuszczam, że autorki pisały je oddzielnie. Wątek Netty i jej talentu okazał się dość dobry, był fajnie dopracowany, szczegółowy i myślę, że lżejszy niż ten dotyczący Rainy i Rosemary, przez co lepszy- DLA MNIE. Nie będę jednak ukrywać, że ta widoczna różnica stylów strasznie rzuca się w oczy i niestety, muszę zaliczyć ją do minusów tej książki.

Zbliżam się już do końca, dlatego chciałabym jeszcze powiedzieć parę słów o postaciach. Nie mogę zarzucić autorkom tego, że źle je wykreowały. Bohaterowie są całkiem ciekawi i dopracowani. Myślę, że nawet ci najwybredniejsi znajdą w nich swojego ulubieńca.

Ja jako czytelniczka przepadająca za ciemnymi postaciami, najbardziej polubiłam księcia Fiyona. To postać, którą pozostawia nam wiele do życzenia, ale przez to, że jest owiana tajemnicą i pytania dotyczącego jego osoby same cisną się na język, staje się najbardziej intrygujący i dlatego nie możemy się doczekać rozdziału z jego udziałem. Aż chce się przyśpieszyć czas.

Reasumując: jak wspomniałam na początku, jestem zawiedziona i nie będę tego ukrywać. Miałam większe oczekiwania co do tak wychwalanej książki. Kto wie, może kiedyś zrobię do niej drugie podejście i wtedy bardziej się polubimy.

Na „Legendę o popiołach i wrzasku” byłam pozytywnie nastawiona, opis brzmiał ciekawie, a wydanie jest przecudowne i przyciągające, także spodziewałam się czegoś dobrego. Niestety mam co do tego tytułu dużo zastrzeżeń.

Nie jest to książka zła, być może nie jest po prostu „moja”. To jest typ fantasy w którym bardzo łatwo się zgubić, a ja za tym nie przepadam, bo czytając (niestety) często odpływam myślami. Trzeba się bardzo zaangażować, aby pojąć całą fabułę, a jest to trudne przy takiej obszernej historii.

Zdziwiło mnie to, że książka jest o trzech bohaterkach, a rozdziały są przeplatane. Początkowo bardziej interesowała mnie sprawa Antoinette, lecz jej rozwinięcie nie było zaskakujące, gdyż prawie wszystko mamy w opisie. Za to siostry - Rosemary i Rainy początkowo mnie nudziły, ale jednak ich historia okazała się dla mnie ciekawsza, a końcówka była ogromnym zaskoczeniem.

Dodatkowo dostajemy tu wątek miłosny, ale niestety nie podobał mi się, bo wziął się tak naprawdę znikąd. Dużym minusem dla mnie były praktycznie same opisy, a dialogów było zdecydowanie za mało.

Moimi ulubionymi momentami książki są pierwsze i ostatnie 100 stron. Reszta mi się dłużyła i myślę, że można było to streścić. Początek miał ogromny potencjał, ale fabuła poszła nie w tę stronę, którą oczekiwałam.

"Legenda o popiołach i wrzasku" Anna Bartłomiejczyk i Marta Gajewska

Antoinette wychowywała się wśród pałacowej służby władców królestwa Tesarythu. Każdy kolejny dzień nie różnił się od poprzedniego. Jednak niespodziewanie dziewczyna zostaje ochmistrzynią nieodgadnionego księcia Fyionna, który odkrywa drzemiący w niej magiczny zmysł.

"Legenda o popiołach i wrzasku" jest pierwszym tomem bardzo dobrze zapowiadającej się rozbudowanej, szeroko pojętej sagi fantastycznej. To dopiero początek epickiej przygody osadzonej w świecie skonstruowanym przez autorki popularnego kanału na platformie Youtube "Bestselerki" - Annę Bartłomiejczyk i Martę Gajewską. I już mogę śmiało stwierdzić, że w drugiej powieści w swoim dorobku twórczym autorki dały popis zarówno pod względem kreacyjnym, jak i stylistycznym, bezbłędnie również zyskują zaangażowanie czytelnika w zagmatwane losy bohaterów książki.

Jako osoba sięgająca po fantastykę sporadycznie, miałem pewne obawy w stosunku do "Legendy o popiołach i wrzasku", lecz na szczęście okazały się one kompletnie nieuzasadnione. Bartłomiejczyk i Gajewska nie wrzucają nas w świat przedstawiony z impetem, nie pozwalają na to, by czytelnik stąpał w ciemności, nie znając specyfiki danych miejsc. Od pierwszych stron, do niemal ostatnich, jesteśmy sukcesywnie wprowadzani w przestrzeń stworzoną na potrzeby fabuły, autorki prowadzą niejako za rękę, przeprowadzając jednocześnie niesamowicie wnikliwą ekspozycję, a która jest w rzeczywistości, moim zdaniem, głównym punktem kulminacyjnym tej historii, gdyż dynamiczniejszy rozwój zdarzeń nastąpi w tomach kolejnych; mam na to ogromną nadzieję, ponieważ uważam, iż tempo było troszeczkę zbyt wolne.

Wielki atutem jest konstrukcja, odpowiednie ulokowanie konkretnych informacji, gdyż dzięki temu w miarę szybko odnajdujemy się w całej masie intryg, spisków, zależności, koligacji rodzinnych, relacjach przyjacielskich czy też stosunkach politycznych.

"Legenda o popiołach i wrzasku" porusza mnóstwo ważnych kwestii [Adres usunięty]. skrzywione, nieprawidłowe relacje pomiędzy siostrami, które kształtują kolejne wydarzenia w ich życiorysie, a przy tym powieść Bestselerek nie przytłacza czytelnika, pozostawia swoistą swobodę ruchów i możliwość złapania oddechu, nie wymaga nieustannego, olbrzymiego skupienia nad przyswajaną treścią.

Podsumowując, postrzegam najnowszą pozycję, która wyszła spod imponującego pióra Anny Bartłomiejczyk i Marty Gajewskiej, jako naprawdę stabilną fantastykę! W książce znajdziemy wszystkie elementy świadczące o doskonałym warsztacie twórczym i niezwykłej, nieograniczonej żadnymi ramami wyobraźni. Całości dopełnia galeria niesztampowych postaci i voilà!

⭐6/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu We need YA.

Na północy w Tesaryth, jak dotąd Antoinette wiodła stosunkowo spokojne życie. Wszystko się zmienia, gdy dostaje stanowisko książęcej ochmistrzyni – od tej pory będzie pełniła rolę kierowniczki całej służby księcia Fiyonna Corvusa. Dziewczyna nie tylko pozna tajemnice następcy tronu, lecz jego udział również przyczyni się do wielkich odkryć. Nette zetknie się z drzemiącą w niej siłą, a także sekretami, które całkowicie odmienią jej życie. Z kolei na południu sprawy przybierają całkowicie inny obrót. Dochodzi do zamachu stanu w wyniku, którego ginie król Zjednoczonego Królestwa Elendoru. Księżniczki Rose i Raina będą musiały pokonać długą drogę pełną niespodzianek, aby zebrać siły i odzyskać należący do nich tron. Jak potoczą się dalsze losy naszych bohaterów?

„Legenda o Popiołach i Wrzasku” autorstwa Anny Bartłomiejczyk i Marty Gajewskiej to książka, która w moim odczuciu okazała się po prostu w porządku, nie wzbudzając żadnych głębszych emocji.

Styl pisarski był przyjemny do czasu, gdy pojawiała się duża liczba opisów. Zdecydowanie przeważały one nad ilością dialogów, które zazwyczaj są moją ulubioną częścią książek. Często się w nich gubiłam, ale na ratunek przychodził wtedy słowniczek, podział geograficzny i spis postaci. Doceniam fakt, że pojawiły się tam te informacje, ponieważ znacznie ułatwiły odbiór lektury.

Akcja działa się wręcz powoli i niektóre opisywane historie były po prostu zbędne. Z kolei wydarzenia, które rzeczywiście chciałam poznać - zostały pomijane.

Wykreowany świat i bohaterowie również okazali się bezbarwni. Wszystko było poprawne, ale po prostu mnie nie zachwyciło, ani nie wzbudziło żadnych głębszych emocji. Mieszane rozdziały z dwóch różnych zakątków Królestw były jednak aspektem, który pozytywnie mnie zaskoczył. Cała perspektywa została sprawnie poprowadzona i taki zabieg potrafił wzbudzić moją ciekawość w trakcie czytania. Fragmenty skupiające się na postaci Antoinette od samego początku mnie intrygowały, z kolei wydarzenia rozgrywające się na południu były dosyć nużące. Dopiero z biegiem akcji ich poziom się wyrównał i cała historia faktycznie zaczęła być interesująca.

„Legenda o Popiołach i Wrzasku” to szczerze dobra fantastyka, ale w takich pozycjach zazwyczaj szukam czegoś, co mnie zachwyci – bohaterów, wciągającej fabuły, czy nawet złożonego świata. Niestety tutaj otrzymałam tylko poprawną książkę, która niestety mnie nie zaangażowała. Muszę jednak przyznać, że końcówka okazała się sporym zaskoczeniem i może byłabym ciekawa jego kontynuacji. Kto wie…

„Legenda o popiołach i wrzasku” autorstwa AnnyBartłomiejczyk oraz Marty Gajewskiej to powieść fantasy wydana nakładem wydawnictwa WeNeedYA. Liczy sobie niecałe 600 stron, co jak wiecie nie bywa dla mnie problemem i potrafię taką książkę pochłonąć w dobę, tak tu rozwlekała się ta przygoda niemiłosiernie długo. Dlaczego? O tym dowiecie się za chwilę.

Mamy tu królestwo Tesarythu, gdzie magią włada arcyksiążę oraz Zjednoczone Królestwo Elendoru gdzie władca wyrusza na polowanie na czarownice, gdyż magia jest tam tępiona.

Powieść podzielona jest na kilka wątków, które skupiają się wokół określonych osób.

Jeden z nich skupiony jest wokół Antoinette, która jest osobistą ochmistrzynią królewskiego brata. Te wydarzenia mają miejsce na północy kontynentu, w Królestwie Tesarythu. Panuje tu dość ciężka sytuacja i kryzys finansowy. Tesaryth chyli się ku upadkowi i dotyka to również wysoko urodzonych. Wszystko jest skutkiem przegranej wojny z Vijandą. Wkrótce Nette wyrusza wraz z arcyksięciem do Zimowego Pałacu. Jest to pierwsza podróż młodej ochmistrzyni, bowiem nawet mieszkając w Gnieździe rzadko je opuszczała. Odkrywa tam niesamowitą prawdę o sobie.

Kolejne dwa wątki skupiają się wokół córek króla z południa, Rainy i Rosemary. Przeplatają się one ze sobą w sposób naturalny. W Zjednoczonym Królestwie Elendoru dochodzi do zamachu stanu i księżniczki zmuszone są uciekać by uratować swoje życie.

Kolejnymi osobami wokół których skupia się historia, jednak w małym stopniu, jest Sebastian, przyjaciel Rainy, który pełnił funkcję kapitana jej straży w zamku; Tomas kuzyn księżniczek, który wyrusza w pogoń za nimi; James, Łowca nagród, który dołączył do uciekających księżniczek by im pomóc za obiecane wynagrodzenie. Te losy przeplatają się z losami Rainy i Rose bowiem są one ściśle ze sobą powiązane.

W kim tkwi ukryta magia i jakie moce odkryją w sobie niektórzy z bohaterów powieści? Jak potoczą się ich losy i walka o władzę? Na te pytania odpowiedzi znajdziecie podczas lektury tej książki.

To jedna z takich powieści gdzie na początku warto wykuć na pamięć spis postaci by wiedzieć o kim mowa już na pierwszych stronach. Nie dostajemy tu przedstawienia świata i wyjaśnienia szczegółowego jak to działa tylko jesteśmy wrzuceni w historię i by nie musieć się domyślać o kim mowa, zastanawiając się czy jakiejś strony nie pominęliśmy, mamy na końcu spis postaci, który ma na celu pomóc nam nie gubić się kto jest kim. Zdecydowanie wolę, gdy spis jest tylko pomocą i mamy pełne wprowadzenie na początku książki do świata w niej opisanego. Tu przy pierwszych 30 stronach powieści zaglądałam do spisu ponad 5 razy. Zaglądałam też na mapkę ale szybko się poddałam w poszukiwaniach gdzie to teraz jesteśmy. Z czasem autorki postanawiają przybliżyć nam świat i panujące w nim zasady.

W tej powieści nie ma różnicy pomiędzy czarownicą a wiedźmą i te pojęcia są używane naprzemiennie, co niestety mi się nie podoba bo jednak są to osoby odmiennie definiowane w naszym świecie. Wiem, że często są to synonimy dla większości z nas, ale przez całą stronę używanie jednego określenia by potem użyć raz tego drugiego, było dla mnie dość konfundujące. Co więcej posiadanie mocy magicznej w książce często miałam wrażenie jakby było utożsamiane z ogromną chorobą, poniekąd psychiczną. Tak jakby to przez posiadanie magicznych mocy wiedźmy czy zmiennie stosowna przez autorki nazwa czarownice były skazane na opętanie szałem. Dostajemy oczywiście przykłady, że nie zawsze tak jest i mogą być również postrzegane pozytywnie, ale jednak ogólne wrażenie pozostaje niezmienne.

Na początku książki mamy wspomnienie o smoczych jeźdźcach więc przez lekturę kolejnych stron wyczekujemy smoków by te pojawiły się w końcu po połowie treści w niej zawartej. Oczywiście pod koniec kawałek historii poznamy jakby z perspektywy Vasile, który jest synem przywódcy leży smoków. Szkoda, że dopiero pod koniec książki autorki zdecydowały się na ukazywanie historii z jego perspektywy, tak jakby życie w Leży smoków było nudne nim księżniczki się w niej pojawiły ze swymi kompanami. Chętnie więcej poczytałabym o smokach i ludziach żyjących z nimi w zgodzie.

Smoczy jeźdźcy od razy kojarzą mi się z serią Dziedzictwo i w tej książce mamy podobną koncepcję związania jeźdźcy ze smokiem i los jaki spotkał smoki, że żyją w ukryciu. Jest to bardzo podobna koncepcja jak u Paoliniego z kilkoma różnicami. Tak czy inaczej historia smoków bardzo mi się podobała i liczę, że będzie ich w przyszłości więcej.

Kruki i wrony towarzyszące księciu i jego moc z nimi powiązana mają bardzo istotne znaczenie w powieści. Jaka dokładnie jest ich rola i powiązanie z magią, tego Wam nie zdradzę, ale uważam, że jest to bardzo ciekawa koncepcja, zwłaszcza, że często spotykamy się z niezwykle ważną rolą tych ptaków w literaturze. Ten wątek bardzo mi się spodobał i uważam go za najlepiej dopieszczony przez autorki.

Książkę pisaną przez kilku autorów, w tym przypadku mamy dwie autorki, często można porównać do sałatki. Każdy z nich wrzuca swoje ulubione składniki i częstuje nas nią byśmy ostatecznie ocenili ich dzieło. Najważniejszym jednak składnikiem takiej sałatki jest coś co połączy ją w spójną całość, a w tym przypadku tego zabrakło. Przez całą lekturę wyczekiwałam połączenia wątku Antoinette z wątkiem dwóch księżniczek ale się nie doczekałam. Spokojnie można by było te dwa wątki umieścić w dwóch różnych książkach, których akcja dzieje się w jednym świecie. Niestety jest to dla mnie ogromny minus. Liczę, że w kolejnym tomie dostaniemy połączenie tych historii w jedną pełną opowieść.

Powieść momentami się dłużyła by potem pędzić i raczyć nas przeskokami w czasie. Ot bo nie wydarzyło się nic istotnego, ale jednak coś może tam było więc o tym opowiemy w skrócie. Akcja jest bardzo nierówna i trochę mnie to rozpraszało w czasie lektury, ale może niektórym takie niuanse nie przeszkadzają. Ogólnie co do fabuły to bardzo spodobała mi się historia zarówno Antoinette jak i Rainy oraz Rose. Ciekawie poprowadzone wątki i ich rozwijanie się. Postacie może nie są rozbudowane i barwne do jakich przywykłam, ale rozwijają się w trakcie powieści oraz relacje między nimi ulegają zmianom, co jest plusem. Jednakże nie znalazłam w powieści nic oryginalnego co zdobyło by moje serce, ciągle miałam wrażenie, że już to gdzieś widziałam.

Za bezduszność i brak serca autorek daję ocenę wyższą. Trzeba być naprawdę odważnym by tak zakończyć historię i gotowym na lincz ze strony czytelników.

W podziękowaniu od autorek dowiadujemy się, że pracowały nad nią kilka lat oraz dostajemy obietnicę, że dalej będzie tylko lepiej o czym chętnie sama się przekonam gdy sięgnę po kontynuację tej powieści.

Wydawnictwo poinformowało o błędzie oraz że do druku trafiła wersja przed ostateczną korektą, zatem spodziewałam się błędów w treści. Od jednej czwartej książki pojawia ich się coraz więcej i są trochę irytujące. Niestety nie da się ich zignorować i komuś, kto bardzo zwraca uwagę na takie rzeczy mogą przeszkadzać i zepsuć frajdę z lektury.

Ostatecznie była to ciężka przygoda jednak nie aż tak zła, o czym świadczy fakt, że chętnie sięgnę po kontynuację. Jeśli jesteście ciekawi jak Wam się spodoba to polecam samemu sięgnąć i sprawdzić, nie sugerując się opiniami innych osób. Każdy ma inny gust i ma prawo się zachwycać bądź narzekać.

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję bardzo wydawnictwu.

Pierwszy tom z nowego cyklu fantasy, który zatytułowany jest "Legenda o popiołach i wrzasku" to pozycja, po którą postanowiłem sięgnąć, gdyż debiutancka książka pisarek, jaką była "Ostatnia godzina" bardzo mi się podobała. W swojej pierwszej powieści z nowego cyklu autorki zabrały mnie do zupełnie nowego i mega interesującego uniwersum, które chciałem poznać. Bohaterowie, dialogi, historia oraz właśnie świat, jaki został stworzony na potrzeby tej serii, sprawia, że powieść tę wręcz się pochłania i nie sposób jest się od niej oderwać. Gorąco polecam!

"Ostatnia godzina" bardzo mi się podobała, więc kiedy tylko dowiedziałem się, że autorki napisały nową powieść, która w dodatku jest pierwszym tomem ich nowego cyklu fantasy, to niemal od razu udałem się po nią do księgarni. Pierwszy tom z serii, która zatytułowana jest "Legenda o popiołach i wrzasku" to książka, która ma naprawdę: fajnie napisane dialogi, ciekawych bohaterów oraz mega intrygującą fabuła, która sprawiła, że wprost nie mogłem oderwać się od tej powieści. Jeśli lubicie powieści fantasy, to gorąco polecam ten tytuł!

Raczej nie dodam niczego nowego na temat tej książki, bo pomimo niedawnej premiery, wiele już mankamentów zostało wypunktowanych. Ze względu na popularność autorek i fakt, że premiery We Need Ya zwykle nie przechodzą bez echa, oczekiwania były ogromne. Zgadzam się chyba ze wszystkimi negatywnymi recenzjami, z tą różnicą, że cieszę się (może to naiwność z mojej strony), że znaleźli się czytelnicy, którym się podobało. Ludzie przepadają za różnymi rzeczami, więc czemu nie? Starałam się czytać z pustą głową, zapomnieć o opiniach, które chcąc nie chcąc rzucały mi się w oczy w sieci, ale w zasadzie od początku byłam tylko i wyłącznie znudzona.

Nie było tutaj dla mnie nic świeżego, intrygującego, nie było ani jednego najmniejszego haczyka, który by sprawił, że interesowałoby mnie cokolwiek, co dzieje się na kartach "Legendy...". Za jako taką rozrywkę można by uznać zabawienie się w detektywa-amatora, który kojarzy, które wątki są zainspirowane którymi popularnymi tytułami. Zamiast samodzielnie broniącego się wciągającego w swoją przygodę świata, powstał jakby miszmasz-fanfik z postaciami bez życia, a czasami nawet bez sensu.

Świat jest rozbudowany, musimy przyswoić dużo informacji na raz. Mam wrażenie, że pomysł był dobry, a przynajmniej porządny, ale wykonanie wyszło kiepskie. Może faktycznie w procesie tworzenia zabrakło opinii z drugiej ręki, kogoś patrzącego z dystansu na całokształt powieści? Efektem jest książka nużąca, nierówna, z którą zapoznać się można co najwyżej dla zaspokojenia ciekawości.

"Legenda..." to cegiełka, o której raczej szybko zapomnę. Nie wywołała we mnie żadnych emocji, nie wiem, komu mogłabym ją z czystym sumieniem polecić. Mam nadzieję, że przyszłe książki autorek, o ile będą chciały dalej pisać, okażą się lepsze.

Pierwszy tom cyklu powieści fantasy, który zatytułowany jest "Legenda o popiołach i wrzasku" to pozycja, którą już na wstępie pragnę wszystkim gorąco polecić. Ogromnymi plusami tej książki moim zdaniem są przede wszystkim: świetnie napisani bohaterowie, ciekawa fabuła, dialogi oraz mega interesujące uniwersum, które wprost chce się zgłębiać. Historia opowiedziana przez autorki w tej książce sprawiła, że nic nie mogło mnie oderwać od jej czytania. Jeśli szukacie fajnego cyklu fantasy, który będzie czymś nowym i naprawdę ciekawym to z całą pewnością mogę Wam wszystkim polecić tę właśnie powieść.

Debiut literacki autorek, którym była "Ostatnia godzina" bardzo mi się podobał. Kiedy tylko dowiedziałam się, że pisarki stworzyły nową powieść fantasy będącą pierwszym tomem cyklu, który zatytułowany jest "Legenda o popiołach i wrzasku" miałam ogromne oczekiwania i się nie zawiodłam. Niesamowicie ciekawie wykreowane uniwersum, które autorki prezentują w swojej najnowszej książce, sprawiło, że wprost nie mogłam przestać czytać tej powieści. Jeśli lubicie ciekawe powieści fantasy, to gorąco polecam Wam ten naprawdę fenomenalny tytuł!

Przeglądając internet przypadkiem natknęłam się na "Legendę o popiołach i wrzasku".. Zakochałam się w okładce i postanowiłam że książka musi być moja Bez zastanowienia zamówiłam książę i... Niestety nie do końca spełniła moje oczekiwania. Doszukałam się w niej wielu błędów ortograficznych i również wielu "niedociągnięć" językowych. Pomimo i wbrew tego wszystkiego przeczytałam całość i finalnie powiem, że książka nie jest taka zła jak maluje ją wiele nieprzychylnych opinii. Co prawda spodziewałam się nieco lepszej fabuły, ale ostatecznie daje 6/10. Myślę że spodoba się miłośnikom "Gry o tron".

Nowa powieść autorek, która jest pierwszym tomem z cyklu "Legenda o popiołach i wrzasku" to według mnie pewien powiew świeżości w polskiej literaturze fantasy. Niezwykle ciekawe uniwersum, które pisarki zaprezentowały w tej książce, wprost mnie oczarowało i sprawiło, że nie mogłem oderwać się od tej powieści. Jeśli lubicie ciekawe książki fantasy, które mają fajny świat, to moim zdaniem naprawdę warto sięgnąć po ten tytuł. Gorąco polecam tę powieść każdemu miłośnikowi bądź miłośniczce powieści fantasy!

Fantasy to gatunek, po który czekam, kiedy chcę odpocząć od kryminałów i powieści obyczajowych, a "Legenda o popiołach i wrzasku" zapowiadana była na ciekawe połączenie, więc dałam się skusić. Było warto - autorki stworzyły niesamowicie plastyczny świat, wykreowały świetnych bohaterów, jak i w fabule nie postawiły jedynie na znane już schematy. Dwuwątkowa opowieść zaczyna się dobrze, a później - zgodnie z tym, co obiecywał wydawca - rozpoczął się rollercoaster. Pozostaje mieć nadzieję, że cała seria będzie trzymała ten poziom, który zaprezentowano w pierwszym tomie.

Byłam zaintrygowana i z ogromną niecierpliwością czekałam na moment, aż książka trafi w moje ręce. Mimo, że nie należę do młodych czytelników to bardzo lubię gatunek fantasy i sięgam po niego kiedy tylko mogę.

Muszę przyznać, że okładka pięknie się prezentuje, a szata graficzna jest świetna. Niestety treść trochę mnie rozczarowała, chociaż obie historie mają duży potencjał i przy pewnych zmianach mogłyby być naprawdę genialne. Możliwe, że jest to wynikiem wprowadzenia czytelnika w zawiły świat południa i północy oraz poznania postaci, które odegrają ważną rolę w całej sadze. Dlatego nie zrażam się i czekam na kolejne tomy.

Ta książka podzielona jest na trzy części i przybliża nam losy dwóch królestw, które jak na razie nic ze sobą nie łączy.

W jedna historia opowiada losy pokojówki Antoinette, która po otrzymaniu awansu, zaczyna zarządzać służbą księcia Fiyonna Corvusa. Jest on tajemniczą, oziębłą osobą, jednak to on odkryje, że w jego podwładnej drzemie magia. Dziewczyna przez całe życie była okłamywana i będzie musiała odkryć swoje prawdziwe korzenie.

W Zjednoczonym Królestwie Elendoru dochodzi do zdrady i dwie księżniczki zostają podstępem pozbawione tronu. Rosemary i Raina uciekają, by przeżyć i zebrać sojuszników. Po drodze czeka ich wiele przygód i wielkie niebezpieczeństwo, które może pozbawić je życia.

Ogólny zarys fabuły intryguje i wzbudza ciekawość, jednak podczas czytania zabrakło mi tu czegoś głębszego i spójnego. Opowieść o Antoinette jest odrobinę nudnawa, ciągnie się niemiłosiernie i brakuje w niej dynamicznych i zaskakujących zwrotów akcji. Wprawdzie polubiłam tą bohaterkę, ale miałam problem, by wciągnąć się w czytanie. Nie było u mnie żadnej ekscytacji, dreszczyku niepewności i pragnienia odkrywania tego co nieznane.

Legenda o księżniczkach miała za to bardzo wartką fabułę, naprawdę dużo się działo, ale tutaj było tego odrobinę za dużo i za szybko. Nieraz ciężko było mi zrozumieć co, jak, gdzie i dlaczego, gdyż brakowało mi opisów oraz rozwinięcia relacji między bohaterami.

Kreacja postaci jest zbyt powierzchowna, a ja lubię wyraziste, charakterne osobowości.

Warsztat obu autorek nie jest zły i uważam, że panie udowodnią nam, iż mają ogromny talent. Po raz pierwszy zetknęłam się z ich piórem i po kilku godzinach przyzwyczaiłam się do tych stylów.

Nie mówię, że ta pozycja jest słaba, gdyż byłoby to krzywdzące stwierdzenie. Mnie ogólnie zainteresowała ta książka i jestem bardzo ciekawa co przyniosą kolejne części. Dajcie jej szansę, przeczytajcie i wyróbcie sobie o niej własne zdanie. Myślę, że warto poznać tą historię.

"Była przyczyną zła przetaczającego się przez jej kraj. Od zawsze stanowiła część systemu, w którym cierpieli ludzie, pozostawieni sami sobie, bez żadnej pomocy."

Długo zbierałam się do napisania tej recenzji, ponieważ trudno mi było tę książkę jednoznacznie ocenić, a to dlatego, że poza fajnym pomysłem wyjściowym, cała reszta jest bardzo chaotyczna.

Zacznę od tego, że nie byłam w stanie określić ile czasu mija pomiędzy poszczególnymi wydarzeniami, co przy dużej ilości wątków powodowało, że najzwyczajniej w świecie się gubiłam. Kolejna rzecz to tempo. Tam gdzie akcja dzieje się na Północy i gdzie poznajemy Antoinette, swoją drogą jedną z ciekawiej wykreowanych bohaterek, cała historia wlecze się niemiłosiernie, aby przyspieszyć w samej końcówce. Z kolei akcja na Południu pędzi w takim tępie, że nie ma nawet chwili oddechu aby przeanalizować wydarzenia i poznać bohaterów odrobinę bliżej. Nie czepiam się natomiast, że świat przedstawiony jest tylko lekko zarysowany, a wiele wątków ledwie napoczętych, tutaj akurat daje autorkom kredyt zaufania i liczę na ich rozwinięcie w kolejnym tomie.

Dlatego czekam na kontynuację i mam nadzieję, że będzie o wiele lepiej, bo jak wspomniałam pod względem fabularnym ta książka wypada nawet dobrze, jednakże poległa na polu realizacyjnym.

Pierwszy tom z cyklu, który zatytułowany jest "Legenda o popiołach i wrzasku" naprawdę mnie oczarował. W swojej najnowszej książce pisarki, które stworzyły "Ostatnią godzinę", zafascynowały mnie niezwykłym światem stworzonym na potrzeby ich nowego cyklu. Książka ta ma: bardzo fajnie napisanych bohaterów, ciekawe dialogi oraz historię, która jest chyba największym plusem tego dzieła, gdyż potrafi ona oczarować do tego stopnia, że wprost nie można oderwać się od tej książki, którą wszystkim gorąco polecam!

Literatura fantasy jest zazwyczaj mocno do siebie podobna, dlatego cieszą książki tak obiecujących polskich autorów jak Marta Gajewska i Anna Bartłomiejczyk. Z jednej strony strony bierze ona wszystko, co najlepsze od zachodnich autorów, a z drugiej ma do powiedzenia coś swojego. Klimat opowieści przypomina klasykę w stylu "Wiedźmina" lub "Gry o Tron", gdzie nie zabraknie ciętego języka, świetnych pojedynków i odrobiny komedii. Dochodzi do tego całkiem mądra opowieść o odkrywaniu siebie w trakcie brutalnej wojny. Dla fanów polskiego fantasy to lektura obowiązkowa.