Lato o smaku miłości

Nieczęsto sięgam po romanse, ale wiecie... lato, odpowiedni klimacik, ciepła atmosfera i taka lektura wchodzi jak w masło 😀. Zupełnie inaczej odbiera się historię miłosną, której akcja toczy się w wakacyjnym czasie, czytając ją w lecie. 🙂 W innych okolicznościach pewnie nadmiernie irytowałoby mnie zachowanie głównej bohaterki, jej naiwność i klapki na oczach. Jak bowiem można nie zauważyć trzepoczących na wietrze czerwonych flag, które biją po oczach, krzycząc "uciekaj". Miłość jednak bywa ślepa i nasze uczucia nie zawsze lokujemy racjonalnie. Czasem celem może stać się taki Sebuś, którego najchętniej podałabym za przykład tego, jaki mężczyzna zdecydowanie nie powinien być. A może prawdziwą miłość zmienia ludzi? Nie będę Wam zdradzać rozwinięcia tej historii, bo warto sięgnąć po książkę i sprawdzić samodzielnie. Jest to lektura, którą czyta się lekko, przyjemnie i naprawdę szybko - idealna na wakacyjne dni.

,,Tak naprawdę nigdy nie wyrwała z serca wszystkich korzeni tęsknoty za nim. Pierwsza miłość -ta niewinna i naiwna, wydała jej się najbardziej szczerą w życiu."

Cudowna historia. Bardzo podoba mi się styl pisarski, którego użyła autorka do opowiedzenia nam historii pewnych miłości. Ona tak cudownie potrafi przyrównywać zwykłe rzeczy do takich ulotnych, zakurzonych wspomnień, czy też dusznych myśli, które otaczają nasze postacie. Czytając ją miałam wrażenie jakbym odwiedzała sklep ze starociami, gdzie każda rzecz na swoją osobną historię, jednak w pewnym momencie się łączą, by pokazać, że od zawsze stanowiły całość droższą niż jakiekolwiek pieniądze. Historię, którą nam opowiedziała można kroić nożem, bądź dmuchać w nią tak bardzo, by odwróciła to, co nieodwracalne. Poznamy tutaj młodą kobietę, która niebawem ma wyjść za mąż. Autorka ukazała nam wszystko drogą opowieści, gdzie dialogi są tylko drobną i nie częstą dokładką. To autorka opowiada nam co przeżywają, jakby opisywała rozgrywający się film. Na podstawie jej słów wnioskujemy, że kobieta, która miała zostać złączona w związku małżeńskim nie była do końca przekonana, by w niego wstąpić. Kiedy do głosu doprowadza przyszłego męża widzimy, że akceptował jej niedosłuch, tylko nie liczył się z jej marzeniami. Pragnął by byli szczęśliwi robiąc to, co jemu odpowiada, jadąc tam, gdzie on chce i żyć tak jak on dla nich zaplanował. Jest mocno zdziwiony, kiedy nagle przed słowem TAK w obliczu księdza i kościoła, ona wybiega i tym kończy ich ceremonię zaślubin. Wchodząc w jej opowieść zauważamy, co, lub bardziej kto, był tego przyczyną. Kiedy bardziej poznacie główną kobiecą postać zobaczycie, że jest typem, który nigdy nie zapomina. Do dnia dzisiejszego nie wymazała ze swojej pamięci dawnego szkolnego uczucia, które sprawiło, że wierzyła we wszystko, co ma szczęśliwy koniec. Pragnęła kochać i była kochana. Szkolna miłość dawała jej bezpieczeństwo i pomagała w walce o własne zdrowie. Dla niego nie było niczego niemożliwego, właśnie razem stanowili idealny duet. Niestety nagle ich bańka pękła i wtedy pozostawił ją ze złamanym do tej pory sercem. Chciała wyjść za mąż, ale właśnie za dawnego chłopca. Przechodząc do perspektywy jej szkolnej miłości widzimy jak toczy się jego życie. Wszystko, co robi nie jest jego idealnym wyborem. Zamierza ożenić się z kobietą, by ją uszczęśliwić. U nich ceremonia przebiega wzorowo. Teraz już wie, że dopełnił swojej służby, a miłość... Cóż, ważne, że ona się cieszy. I ponownie skaczemy do dwóch światów o jednym czasie. W jednym dochodzi do ślubu, a w drugim nie. Ona przerwała ślub dla niego, a on myśląc, że nie wróci, wypełnił swoją posługę. Jak zatem zakończą się te historie? Czy dwie połówki jabłka na zawsze już będą rozdzielone?

Całą opowieść czyta się lekko i przyjemnie. Pokazuje, że równie dobrze może być przesłaniem dla czytelnika, by rozumiał, że nigdy nie wolno podejmować pochopnych decyzji. Pierwsze miłości potrafią być piękne, lecz do niektórych trzeba zwyczajnie dorosnąć. Nasza bohaterka miała szczęście, bo opieką otoczyła ją babcia. Przyjęła ją do siebie by przemyślała za i przeciw, nie idąc pod presję czy namowy innych. Wiadomo, że małe wioski mają swoje prawa, jednak tylko szczęśliwie żyje ten, kto postępuje według swoich uczuć, a nie słów innych ludzi. Każda postać jest tutaj bardzo wyraźna, albo owiana jest mądrością, albo wygodą, która sugeruje brak dojrzałości wewnętrznej, albo impulsywnością, gdzie wierzy się w mrzonki, lub twardo stąpa się po ziemi i broni tylko własnych przekonań. Wydaje mi się, że gdyby przeczytali ją młodzi ludzie, mogliby dużo z niej wywnioskować. Dzisiejsze pokolenia biegną tylko za obecną rozkoszą, a przyszłość jawi im się jako coś, do czego nie chcą ani dojść ani dorosnąć. Właśnie przez tą małostkowość jest tyle rozwodów. Czytelnikowi życzę, by miał zawsze w pobliżu osobę taką jak babcia kobiety. Przeczytajcie, bo być może i wy macie wokół siebie taki skarb, tylko go nie zauważacie:-) Piękna obyczajówka z dodatkiem romansu, polecam!

Jedna z czytelniczek uznała, że „Lato o smaku miłości” to książka przewidywalna, ale przyjemna. Ja z tą bardzo krótką opinią zgadzam się w stu procentach. Nową powieść Edyty Świętek zaproponowałabym raczej osobom, które chcą odpocząć- przeczytać coś nieskomplikowanego, a jednocześnie uroczego, nieco zmuszającego do refleksji nad własnym życiem. Autorka książki zadbała o to, abyśmy mogli się i pośmiać, i rozczulić. Każdy znajdzie coś dla siebie i jestem przekonana, że z tak niezłożoną historią mogą zapoznać się nawet osoby mające mało czasu na przyjemności.

Twórczość Edyty Świętek znana jest nie tylko mnie, ale z pewnością wielu fanom polskiej literatury obyczajowej. Sama oceniałam dokonania pisarki bardzo naprzemiennie, a tym razem mam wrażenie, że książka jest zwyczajnie dobra. To też nieprawda, że po książki pani Świętek sięgają tylko kobiety- raczej minęły już czasy, by mężczyzna wstydził się obyczaju jako gatunku literackiego. Początkowo zdawało mi się też, że „Lato o smaku miłości” będzie nudną i mało kreatywną bajeczką, ale to nie do końca prawda. Owszem, pisarka na pewno nie uzyska jakichś prestiżowych nagród, niemniej jednak cieszę się, że sięgnęłam po ten tytuł i miło odpoczęłam od różnych trosk.

Wątek ucieczki sprzed ołtarza też nie jest jakiś wyszukany, ale późniejsze wydarzenia w życiu Wiktorii, głównej bohaterki, nie nudziły mnie. Chciałam dowiedzieć się, czy przeprowadzka do Lubomierza przyniesie jej coś dobrego, ale czy tak też się stało, o tym czytelnik musi się już sam przekonać. Zaletą jest przypominanie odbiorcom, że to właśnie tam znajduje się słynne MUZEUM KARGULA I PAWLAKA, postaci z chyba najsłynniejszych trzech polskich filmów, o których rozpisywać się nie trzeba.

Interesujący okazał się też wątek relacji Wiktorii z jej matką, Dominiką. Czy prawdą jest, że niedaleko pada jabłko od jabłoni? Czy naprawdę zawsze przypominamy któregoś z rodziców pod względem wyglądu i charakteru? Autorka przekonuje nas do nieco innej teorii. Jakiej? Zapraszam do lektury.

Zalecam też, by nie czytać tej książki z uczuciem pustki w brzuchu. Mnogość przepisów podanych w rozdziałach zdecydowanie źle wpłynie na nasze skupienie, ale z drugiej strony-może rozwiniemy kreatywne podejście do gotowania i pieczenia?

Całą książkę czytałam z przyjemnością, treść jest bardzo prosta, nieskomplikowana, idealna dla czytelników szukających czegoś lekkiego. Bardzo cenię sobie książki, w których rozdziały nie są podpisane tylko w sposób liczbowy. Edyta Świętek wszystkie 53 rozdziały ubrała w bardzo tajemnicze tytuły, które jeszcze mocniej wzbudzały moją ciekawość. Plus to także forma graficzna, czyli wyraźna, duża czcionka, która nie męczy oczu.

Wiktoria ma już swoje plany na życie, następnego dnia ma zostać żoną Marcela. Wtedy właśnie odzywa się do niej były chłopak, który tak naprawdę był miłością jej życia. Niestety przez splot zdarzeń ich drogi życiowe się rozeszły. On został w rodzinnej miejscowości, aby wraz z ojcem i bratem prowadzić warsztat samochodowy, ona wyjechała na studia. Od tamtego czasu nie mieli kontaktu. Wiktoria zaczyna się wahać, zastanawiać czy decyzja o ślubie była słuszna, czy to, co czuje do Marcela, naprawdę wystarczy, aby wiedli szczęśliwe życie. W końcu dochodzi do wniosku, że jednak nie i zostawia go przed ołtarzem.

Kobieta ucieka do swojego mieszkania, gdzie odnajduje ją babcia. Kobieta rozumie i wspiera wnuczkę. Namawia ją, aby pojechała do niej i tam zastanowiła się co zrobić ze swoim życiem. Jest tylko jeden problem, w Lubomierzu nie była od wielu lat, to tam mieszka Sebastian. Jednak po namyśle się zgadza. Czy to będzie dobra decyzja? Czy Wiktoria poukłada swoje życie? Jak potoczy się jej spotkanie z Sebastianem?

Historia, jaką znalazłam w książce, mnie się podobała, według mnie jest naprawdę ciekawa. Dla mnie była to pozycja na jedno popołudnie, taka lżejsza, na letni, leniwy czas. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje. To opowieść o ucieczce sprzed ołtarza, powrocie do przeszłości, nowym początku, a jednocześnie o tym, jaki dzieciństwo i relacje z matką potrafią mieć wpływ na teraźniejszość.

Bohaterowie dość ciekawi, moim zdaniem dobrze wykreowani. Wiktorię polubiłam i mocno jej kibicowałam, aby odnalazła swoje szczęście. To kobieta z jednej strony odważna, mająca własne zdanie, z drugiej pełna uczuć.

„Lato o smaku miłości” to książka, z którą spędziłam miło czas i ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Okładka książki przedstawia kobietę prowadzącą rower. Pogoda jest idealna, jak w lato. Spogląda przed siebie z uśmiechem na twarzy, co na pewno oznacza u niej chwilowe szczęście. Ale z jakiego powodu? Tego nie wiemy.

Nie wiem, jak będzie się prezentować finalny egzemplarz, jaki Wy będziecie trzymać w swoich dłoniach, ja też jeszcze go nie dostałam, więc się nie mogę na ten temat wypowiedzieć. Podejrzewam jednak, że wydawnictwo oraz autorka dołożyli wszelkich starań, żeby się pięknie prezentowała. :)

Jest to moje pierwsze, w pełni oczywiście, spotkanie z piórem autorki. Raz miałam okazję czytać opowiadanie autorki, ale jak sami wiecie, opowiadanie a osobna powieść to dosyć spora różnica. Tym bardziej ciekawiło mnie to, że pisarka urodziła się w Krakowie, tak jak ja, więc można powiedzieć, że mam ją po sąsiedzku, a nawet nie zdawałam sobie z tego wcześniej sprawy.Czytało mi się niebywale szybko i lekko, przyjemnie. Nie miałam żadnych blokad podczas lektury. Nie spodziewałam się nawet, że aż tak szybko przepadnę w świecie, który prezentuje pisarka. Ale to dobrze, gdyż mogłam odłożyć swoje osobiste zagwozdki na bok. Jestem zadowolona i trochę zaintrygowana pozostałymi tytułami od Edyty Świętek - jest ich trochę i nie wiem, czy przy bliższej okazji jeśli się nadarzy, nie sięgnę po polecaną mi, sagę Krynicką.

Bohaterów mamy tutaj kilku. Jednak najważniejsza jest Wiktoria, która jest główną bohaterką. Sam wstęp, jaki mamy w tej pozycji jest intrygujący i specyficzny, ale to nic nowego, wydaje mi się, że z taką sytuacją kiedyś gdzieś się spotkałam - a więc samo życie. Czy ją polubiłam? Hm... tutaj mogłabym dyskutować, gdyż jej naiwność trochę bardzo mnie przerażała. Sama jestem naiwna, ale chyba nie aż tak jak ona i niejednokrotnie miałam ochotę dać jej po głowie, żeby zastanowiła się, co robi.

Sebastian - to facet, dla którego liczba epitetów nie ma granicy. Nie cierpię fałszywych ludzi, mamiących innych, chcących samemu być korzystnym na danej sytuacji, robiąc w bambuko pozostałych. Na pewno byśmy się nie polubili, co to, to nie.

Babcia Wiktorii jest dosyć przyjazną postacią, której nie da się nie obdarzyć sympatią. To taka wiejska babcia, która zawsze jest lekiem na zło i główna bohaterka ma ogromne szczęście, mając właśnie taką wspierającą babcię, opiekuńczą, ale bez przesady.

Pojawia się również kilka innych postaci, ale nie chcę zanudzać za bardzo to raz, a dwa, odgrywają oni też pewne role w całości, a im mniej się wie, tym lepiej śpi, więc musicie ich sami poznać, czytając tę książkę.

Ogólnie bohaterowie są z krwi i kości, dobrze wykreowani, różnią się od siebie, popełniają błędy tak jak i my, więc na spokojnie możemy takich ludzi spotkać na ulicy... Czy w swoim otoczeniu.

Akcja ma odpowiednie tempo, raz przyśpiesza, raz zwalnia, niczego również jej nie brakuje. Uważam, że została dopracowana pod każdym szczegółem. Nic bym w niej nie zmieniła.

Jedyne, czego mi brakowało to uczuć, które czuli bohaterowie, ale ja nie. Nie spodziewałam się też nie wiadomo czego, ale zdecydowanie lepiej byłoby móc wraz z Wiktorią i pozostałymi postaciami czuć to, co oni. A nie być tylko i wyłącznie obserwatorem w ich świecie. Niemniej jednak w ostatecznym rozrachunku wypada naprawdę dobrze ta książka.

Podobał mi się wątek z kamieniem i jego przesłanie, które nurtowało mnie od samego początku, już w momencie czytania opisu, bo o co mogło chodzić z tym kamieniem? Od razu oczywiście do głowy przyszła mi piosenka zespołu Enej. :D

Mamy tutaj wątki niezamkniętej przeszłości, miłości, która gdzieś tam w środku w nas cały czas jest, mimo upływającego czasu. Poznajemy też miłość, która nie zna upływu czasu, jest cierpliwa i łaskawa. Obserwujemy relacje nie tylko na stopie miłosnej, ale i rodzinnej, bo więź babci z wnuczką również jest piękna.

Sumując uważam, że autorka swoim niezwykle wyważonym, barwnym piórem potrafi złapać czytelnika w swoje sidła i sprawić, że chce czytać i nie odrywać się od kolejnych rozdziałów. Mimo braku emocji, które chciałabym poczuć uważam, że jest niezwykle życiową, prostą opowieścią, która spotkać by mogła każdego z nas. Nie ma tu wycudowanych zdarzeń, które nie mogłyby nas spotkać. Bohaterowie popełniają błędy tak jak my, niczym się od nas nie różnią.

Polecam wszystkim zainteresowanym, jest to powieść obyczajowa, pomieszana z romansem. Nie ma tu zbędnej erotyki czy scen, które mogłyby nas odrzucać. Myślę, że wielu z Was może ona przypaść do gustu. Ja na pewno po tym spotkaniu z chęcią sięgnę po inne książki z dorobku pisarki, chciałabym sprawdzić, czy nadal tak dobrze będzie mi się je czytało. A szczególności wspomniana przed chwilą przeze mnie saga Krynicka ciekawi mnie bardzo.