Lato Eden

Okładka jest utrzymana w delikatnych, pastelowych odcieniach. Widzimy tył dziewczyny, piękne, długie włosy. Bardzo mi się podoba ta okładka, a dopiero teraz zauważyłam, ile w opisie jest powtórzeń, a to opis pochodzący od wydawcy. :O

Posiada skrzydełka, które są dodatkową ochroną przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka opinii, a na drugim fragment książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Została podzielona na części i rozdziały.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i do tej pory nie słyszałam, by pojawiła się jeszcze jej jakaś książka na naszym rynku czytelniczym. Nie wiedziałam czego się spodziewać, ale wiem, że swego czasu było o niej głośno, a teraz praktycznie nigdzie jej nie widzę. Nie pamiętam już, w jaki sposób znalazła się na mojej półce - czy to przypadkiem, czy z jakiejś wymiany, czy ktoś mi ją podarował - nie pamiętam, mam sklerozę. :( Niemniej jednak cieszę się, że mam ją u siebie. Jest to co prawda powieść młodzieżowa, ja jednak uważam, że każdy może po nią sięgnąć i odczytać to, co przekazuje autorka. Czyta się ją szybko, lekko i przyjemnie, bez jakichkolwiek blokad podczas poznawania kolejnych stronic. Proste pióro, nie ma żadnych elokwentnych zwrotów. Cenię ją za tą bezpośredniość, która wyziera z kartek.

"Każdy oddech jest jak cud. Jestem tutaj. Żyję. Poradziłam sobie. Dziś chcę to wykrzyczeć z najwyższej góry. Ubiegłoroczne Boże Narodzenie wydaje mi się odległe o lata świetlne. Lubię myśleć, że był to najgorszy czas w moim życiu, ale to tak nie działa. Nie ma żadnych gwarancji. Nie wiem, co jest przede mną. Różnica polega teraz na jednym: wierzę, że jestem w stanie to przetrwać."

Poznajemy tutaj Jess, która z dnia na dzień traci przyjaciółkę. Eden znika, nie wiadomo, co się z nią stało, a podejrzenie pada na wiele osób... Najważniejsze jest to, by ją odnaleźć. I tutaj zagłębiamy się w psychikę naszych młodych bohaterek. Poznajemy minione lato, w którym sporo się wydarzyło i to niekoniecznie dobrego. Są to młode osoby, które śmiało można polubić, chociaż mnie niektóre zachowania drażniły, ale to jest spowodowane raczej kwestią wieku, które nie do końca są przeze mnie akceptowane. Kwestia wieku - starzeję się, niestety. Myślę, że takie osoby jakie występują w powieści, bez problemu znaleźlibyśmy w naszym otoczeniu. Są dobrze skonstruowane, niczego im nie brakuje.

Najważniejsze dla mnie w tej książce są wartości, o których autorka pisze. Nie tylko między wersami, ale i czasem bezpośrednio. Zaginięcie, śmierć bliskiej osoby, depresja, młodzieńczy bunt, niezrozumienie, tajemnice, używki - to tylko kilka z powodów w nastoletnim i nie tylko, życiu, które rzutuje na nasze zachowanie, które nas kreuje. Akurat dwie przyjaciółki spotykają się między innymi z takimi problemami, które powodują takie, a nie inne wydarzenie, że dziewczyna wychodzi z domu i nie ma jej nigdzie. Nikt nie zwracał uwagi na jej psychiczny stan po stracie ukochanej osoby, mimo wszystko. Nasze błędy, wszystko, w czym zawiniliśmy w tej relacji wtedy wychodzi i żałujemy czynów, słów... A czasu nie da się cofnąć. Uważam, że nie jeden dorosły zachowałby się w podobny sposób. Dlatego wsparcie znajomych, przyjaciół jest bardzo ważne. ROZMOWA i OBECNOŚĆ to dwa podstawowe punkty, które w trudnych chwilach powinny istnieć. Chowanie głowy w piasek, unikanie rozmów czy izolowanie się, nie służy niczemu dobremu. Sami zresztą, po sobie z pewnością o tym wiecie, bo nie raz spotkały nas osobiste, mniejsze lub większe tragedie, które wpłynęły na codzienne egzystowanie.

Wszystko się dzieje tak naprawdę jednego dnia, ale mamy opisane wydarzenia z przeszłości, z teraźniejszości - gdzie dziewczyna przekonuje się, że jej przyjaciółka ma wiele tajemnic, tak, jak ona sama. Jednak za wszelką cenę nie pozwala na to, by siedzieć w domu pod opieką matki i wyrusza na własne poszukiwania, wierzy, że ją odnajdzie. Całą i zdrową...

Akcja ma stałe tempo, które towarzyszy nam od pierwszej aż do ostatniej strony.

"- No to czym ja jestem, Eden? Wymyśl coś fajnego! Może szampanem... Albo chociaż czekoladą na gorąco...

- A, to proste. Jesteś szklanką wody, Jess.

- Niby czemu? Że naturalna, tania i dostępna na co dzień? - zażartowałam, starając się utrzymać ciepły, lekki ton rozmowy.

- Nie, nie mogłabym długo bez niej żyć.

Spojrzałam na nią. Jej oczy, wpatrzone w moje, błyszczące. Przechyliłam się i objęłam ją mocno, zanurzając twarz w jej włosach pachnących jabłkami. Rozmowy wokół nas przycichły, czułam na plecach wzrok innych. Miałam to gdzieś. Będę jej barierą bezpieczeństwa. Będę stać między Eden a światem."

Nie zawiodłam się na tej opowieści, jestem wręcz pozytywnie zaskoczona, że mimo iż jest to młodzieżówka, to przypadła mi do gustu. Zresztą jeśli bywacie tutaj dłużej, wiecie, że cenie sobie wartości i emocje w powieściach, które czytam. Może emocji zbyt wielu nie czułam, chociaż kilka scen spowodowało szybsze bicie mojego serca, to jednak wartości jest tu sporo. Szczególnie jeśli chodzi o młodsze grono czytelników. Pokazuje konsekwencje niektórych podejmowanych przez nas decyzji.

Reasumując uważam, że jest to naprawdę książka godna polecenia, mimo iż jej premiera miała miejsce sześć lat temu. Książki z wartościami wciąż powinny być na topie i nie znikać, a tym bardziej z takimi sprawami, jak w tej powieści. Cieszę się, że mam ją w swoich zbiorach i na pewno polecać będę ją dalej - bo jest tego warta. POLECAM nie tylko młodszym czytelnikom, ale wszystkim. Myślę, że się nie zawiedziecie.

Zauważając od razu tą okładkę nie mogłam pozwolić, aby jej historia nie została przeze mnie poznana. Naprawdę idealnie odzwierciedla całą treść, która była dla mnie niczym jajko niespodzianka. Rozpływałam się nad nią, delektując napięciem, które pociągało mnie do poznania niespodzianki:-) O dziwo napięcie było tu niemiłosiernie wielkie, tym bardziej, że wciąż dochodziły coraz to kolejne sekrety. Czasami zastanawiałam się kto był dla mnie największą zagadką. Eden, która zaginęła i nikt nie wie co się z nią stało. Liam, który niby był chłopakiem Eden, a chwilami odnosiłam wrażenie, że bardziej pociągała go Jess, czy właśnie Jess, która często w książce podkreśla, że zna coś o czym my nie wiemy. No i jeszcze taki mały wstawnik w postaci siostry Eden, która z jakiś powodów nie żyła...

Całej aury dopełniał tutaj fakt, że historia jest napisana z dwóch perspektyw. Jednej, która przedstawia nam czasy w których już nie ma Eden i wspomnienia, które wyjaśniają chwile, kiedy Eden jeszcze z nimi była. Jess zna wiele tajemnic i bardzo nurtowało mnie, dlaczego je ukrywała, choć mogły rozwiązać zagadkę szybciej. Może dodam tutaj fakt, że Jess i Eden były najlepszymi przyjaciółkami, które znały się bardzo dobrze, jednak powiedziałabym, że były między nimi sprawy, które trzymały tylko dla siebie.

Wiele historii urywa się tu w bardzo napiętym momencie i tylko marzyłam, aby jak najszybciej przejść do dokończenia tej historii.

Po skończeniu książki odetchnęłam. Wszystko się wyjaśniło, choć zdziwił mnie fakt, że nie potrafiłam polubić tutaj jednej osoby. Wiem natomiast, że zawiodłam się na rodzicach zaginionej Eden, gdyż okazali się być bezwzględnymi ignorantami. Przerzucali swój gniew na Jess, jakby to ona była wszystkiemu winna. Jednak te wszystkie postawy właśnie sprawiły, że czytało mi się ją z wielkim zainteresowaniem. Każda postać tutaj coś wniosła, choć jedna pozytywy, a inne negatywy. Warto jednak się w nią zagłębić, by ujrzeć co nasze pociechy mogą robić, by zostać zauważane. Polecam:-)

Dwa światy różne od siebie jak woda i ogień zdecydowały się na wielką przyjaźń. Eden i Jess wiedzą o sobie wszystko, jednak gdy ta pierwsza znika, Jess nie do końca wie co może zrobić. Nie waha się jednak wyruszyć w drogę, by odnaleźć przyjaciółkę. Biorąc za punkt odniesienia wspólne spędzone lato i krok po kroku szuka wskazówek, które pomogą jej rozwiązać zagadkę. Tylko, że czas goni...

Przyznaję, że zupełnie nie spodziewałam się tak głębokiej historii. Piękna okładka jak się okazało skrywa w sobie równie wyjątkowe wnętrze, bo historia Eden i Jess to nie tylko podróż ku odnalezieniu zaginionej dziewczyny, ale przede wszystkim ku prawdzie, które jak się okazuje, może szokować każdego. Jess z każdym krokiem zaczyna dostrzegać tajemnice i sekrety o których nie miała pojęcia, a prawda uderza w nią brutalnie i znienacka - kim tak naprawdę jest Eden?

Autorka pokusiła się o powieść głęboką i wyszło jej to znakomicie. Wielka przyjaźń staje pod znakiem zapytania z dniem zaginięcia Eden - dziewczyny, która doskonale poradziła sobie z grą pozorów. To kluczowy aspekt tej powieści - siła przyjaźni i wzajemnego zrozumienia w momencie, który najbardziej tego potrzebuje. Autorka pokazała, że czasami jedna decyzja może wywrócić życie do góry nogami a przerwanie nieświadomie utkanej sieci kłamstw jest bardzo trudne. Jess pokazała na przykładzie własnej historii jak to jest, gdy oddaje się serce osobie o której w zasadzie niewiele się wie. I choć w głowie czytelnika pojawia się pytanie, czy czasem dziewczyna specjalnie nie przymykała oka na nieme sygnały od strony Eden, ale to naprawdę trudne do rozgryzienia. Czy jesteśmy w stanie dostrzec wołanie o pomoc, kiedy ktoś usilnie próbuje je zatuszować?

Fabuła tej powieści budzi wiele pytań. Miesza w głowie i naprawdę daje do myślenia. To nie tylko historia oparta na moim ulubionym motywie drogi, ale także psychologiczna układanka, która może stanowić interpretację rzeczywistych wydarzeń. W dodatku sama przyjaźń pomiędzy dziewczynami jest naprawdę wartościowym przesłaniem - Eden pochodząca ze świata elity nawiązuje nić porozumienia z wycofaną i samotniczą Jess, która mocno wyróżnia się na tle swoich rówieśników. A jednak zrywając z wszelkimi niepisanymi zasadami i stereotypami dziewczyny znajdują w sobie oparcie. Piękno i wartości płynące z tej książki są przede wszystkim zasługą barwnego stylu autorki, która w niezwykle obrazowy i wiarygodny sposób przedstawiła losy Jess i Eden.

"Lato Eden" to książka, która zdobędzie szerokie grono fanów. Opowiada o przyjaźni i zaufaniu, które wystawiono na próbę. Czy zdrada może prowadzić do odkrycia prawdy o samym sobie? A może strata otwiera nam oczy na świat? Bez wątpienia odpowiedzi na pytania oraz wiele, wiele więcej znajdziecie w tej historii, która porusza, zaskakuje i intryguje. Podzielona na trzy części historia przywołuje wspomnienia z teraźniejszości i wspomnienia z ubiegłego lata a przy tym urzeczywistnia przedstawianą historię. Otwiera czytelnikowi drogę do analizy głównych bohaterek i po prostu zaprasza w podróż, o której nie da się szybko zapomnieć.

Najlepsze przyjaciółki Jess i Eden są klasycznym przykładem dwóch skrajnie odmiennych osobowości, które są niemal nierozłączne. Jess jest nieśmiałą i uporządkowaną gotką. Śliczna i uwielbiana przez wszystkich Eden, jest duszą towarzystwa.

Nagle, zupełnie niespodziewanie, Eden znika. Jess wiedząc, że musi odnaleźć bliską jej osobę, postanawia rozpocząć poszukiwania od wskazówek pozostawionych na utartym szlaku wspólnie spędzonego lata. Podczas tego lata w życiu dziewczyn zaszło wiele nieoczekiwanych i niespecjalnie pozytywnych zmian, ale miały siebie. Były dla siebie wzajemnie wsparciem i podporą. Ta misja sprawia, że dziewczyna zyskuje nowe spojrzenie na swoją relację z Eden. Okazuje się, iż obie miały przed sobą zatajony niejeden sekret. W ich siostrzaną relację coraz częściej wdzierały się zgrzyty i kłótnie, sprawiając, że nieczuły się w swoim towarzystwie tak dobrze, jak kiedyś. Do dziewczyny dociera, że chyba nie znają się tak dobrze, jak mogłoby się dotąd wydawać. Tym czasem czas ucieka i zaczyna pojawiać się ewentualność, że Eden nie zostanie odnaleziona żywa.

Okładka książki celująco odegrała swoją rolę i przykuła mój wzrok. Subtelna, kobieca, charyzmatyczna. Przez długi czas nie mogłam nasycić nią oczu. Czy Was również zauroczyła?

Jak się okazuje podczas czytania, książka dotyka dość trudnego i ciężkiego tematu , jednak jego brzmienie złagodzone jest miłosnym wątkiem, który jest typowo „szczeniacki” i niekiedy wzbudzał mój niesmak. Z racji tego, że jest to młodzieżówka byłam przygotowana na występowanie tego, zwykle standardowego elementu, więc aż tak nie zepsuł mi ON przyjemności z czytania.

Pióro autorki oceniam jako lekkie i przystępne. Opowieść była autentycznie ciekawa, jednak akcja płynęła bez naglącego napięcia, które by zmuszało czytelnika do błyskawicznego pochłaniania treści. Z umiarkowanym zaciekawieniem przerzucałam strony, lawirując między kolejnymi wersami i tym samym mogłam się skupić na przyjemności czerpanej z powolnego zagłębiania się w świecie bohaterów. Autorka pozytywnie zaskoczyła mnie postaciami, które wykreowała. Zwykle w tego typu literaturze nie obywa się bez niemiłosiernie irytujących nastolatek, tutaj obdarzyłam sympatią Jess, której tylko niekiedy zdarzyło się wzniecić we mnie nutkę irytacji. Swego rodzaju intryga czająca się na stronicach, również okazała się dobrze skonstruowana.

"Lato Eden" to powieść, która urzekła mnie swoją okładką, a także niezwykle intrygującym opisem. Kiedy tylko pojawiły się pierwsze zapowiedzi tej książki, wiedziałam, że koniecznie muszę ją przeczytać. Nawet nie wiecie jak bardzo ucieszyłam się gdy otrzymałam propozycję zrecenzowania tej historii - zgodziłam się bez wahania i z niecierpliwością wyczekiwałam momentu, w którym rozpocznę lekturę. Czy Liz Flanagan udało się stworzyć historię, która chwyciła mnie za serce? Czy za tą przepiękną okładką kryje się wartościowa treść? Zapraszam was do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, w której z pewnością znajdziecie odpowiedzi na te oraz inne nurtujące was pytania.

Nieśmiała Jess i śliczna, uwielbiana przez wszystkich Eden są niemal nierozłączne. Wiedzą o sobie praktycznie wszystko i nie wyobrażają sobie bez siebie życia. Pewnego dnia Eden znika, a Jess nie ma pojęcia co stało się z jej najlepszą przyjaciółką. Dziewczyna postanawia poszukać jakichkolwiek wskazówek i stara się przypomnieć sobie ostatnie lato, które spędziła wspólnie z jedną z najbliższych jej osób. Jess odkrywa sekrety, które ukrywała przed nią Eden, ale także myśli o rzeczach, które sama zataiła przed przyjaciółką. Do głównej bohaterki dociera smutna prawda - dziewczyny chyba wcale nie znają się tak dobrze jakby się mogło z początku wydawać. Z każdą kolejną odkrytą tajemnicą pojawia się coraz więcej pytań, a czas nieubłaganie biegnie do przodu. Czy Jess zdąży odnaleźć Eden?

Fabuła książki jest bardzo ciekawa, ale przede wszystkim niezwykle pouczająca i wartościowa. Historia Jess i Eden pełna jest wątków, które dotyczą wielu młodych ludzi. Mnóstwo dzieciaków zmaga się z podobnymi problemami, a dzięki temu, że autorka zdecydowała się je opisać. niejeden nastoletni czytelnik może czerpać z tej powieści wiedzę i niezbędne życiowe porady. Choć momentami miałam wrażenie, że Liz Flanagan za wszelką cenę chciała umieścić w swojej książce wszelkie możliwe dylematy nastolatków, to ogólnie odebrałam ją bardzo pozytywnie.

Bohaterowie są dobrze wykreowani - szczególnie mocno możemy poznać Jess oraz Eden, choć tę drugą poznajemy tylko z perspektywy tej pierwszej. Autorka pozwala nam odkryć emocje, które targają główną bohaterką, a podejmowane przez nią decyzje jeszcze bardziej nam to ułatwiają. Już od pierwszych stron bardzo polubiłam Jess - pomimo tego, że jej zachowanie wielokrotnie wywoływało we mnie mieszane uczucia. Współczułam jej sytuacji, przez które musi przejść i dać sobie jakoś radę. Liz Flanagan wykreowała niezwykle realistycznych bohaterów - miałam wrażenie, że takie postacie mogę naprawdę spotkać na ulicy, a do tego pojawiła się u mnie pewność, że mogłabym bez większych problemów się z nimi zaprzyjaźnić.

Język, którym posługuje się autorka jest lekki i przyjemny w odbiorze, a do tego doskonale dla każdego zrozumiały. Dzięki temu "Lato Eden" czyta się w błyskawicznym tempie, z dużym uśmiechem na twarzy. Jeśli lubicie historie o młodzieży zmagającej się z wieloma problemami - ta pozycja jest zdecydowanie dla was! Autorka w prosty sposób opisała bardzo poważne tematy, za co jestem jej ogromnie wdzięczna. Uważam, że powinno edukować się zarówno młodzież jak i dorosłych w tematyce samobójstw czy prześladowania przez rówieśników.

Podsumowując - "Lato Eden" to powieść, która trafiła prosto w moje serce i z pewnością jeszcze długo tam pozostanie. Cieszę się, że autorzy coraz częściej sięgają po poważne tematy i opisują problemy z jakimi zmaga się młodzież. Niestety wciąż jeszcze wielu dorosłych bagatelizuje rozterki dzieci, co często prowadzi do najgorszego rozwiązania, czyli samobójstwa nieletniego.

Bardzo lubię czytać książki młodzieżowe, dlatego też nie mogłam nie przeczytać Lata Eden. Zaintrygował mnie opis oraz okładka. Tak, wiem. Nie ocenia się książki po okładce, ale nic nie poradzę na to, że jestem typową okładkową sroką.

Jess i Eden są najlepszymi przyjaciółkami. Są również całkowitymi przeciwieństwami. Jedna jest pewna siebie i łamie chłopięce serca, podczas gdy druga jest cicha i nieśmiała. Pewnego dnia Eden znika i nikt tak naprawdę nie wie co się z nią stało. Jess wie jenak, że musi odnaleźć swoją przyjaciółkę, więc postanawia poszukać jej na własne ryzyko. Czas ucieka, a szanse na znalezienie dziewczyny maleją z każdą minutą...

Jedna z bohaterek, Jess jest uważana za inną, ponieważ nie ubiera się jak typowa nastolatka oraz farbuje sobie włosy na różne zwariowane kolory. Nikt tak naprawdę nie wie, że jest to najzwyklejsza w świecie dziewczyna, taka jak inne. A dlaczego ludzie tego nie wiedzą? Ponieważ nie są skłonni nawet z nią porozmawiać, aby jakoś ją poznać. Wydają osądy na jej temat tylko na podstawie tego jak wygląda.

Myślę, że jestem trochę jak ona. W szkole jestem cicha i odzywam się tylko do kilku osób, gdzie moja klasa liczy sobie ich blisko 30. Jess to moja ulubiona bohaterka w tej książce i ogromnie podziwiam ją za to, że tak zaangażowała się w poszukiwania Eden.

Eden, czyli druga główna bohaterka, można powiedzieć, że jest taką właśnie typową nastoletnią dziewczyną. Zależy jej na dobrej reputacji w szkole, chce mieć przystojnego chłopaka, ale oprócz tego cały czas kłóci się ze swoją starszą siostrą, Ioną. Szczerze mówiąc, ją polubiłam najmniej. Być może to przez jej zachowanie, które czasem mnie zasmucało. Bardzo brzydko odnosiła się do swojej przyjaciółki, mimo, że ta zawsze przy niej była i ją wspierała. Z drugiej jednak strony, w chwilach, gdy to Jess jej potrzebowała, potrafiła być prawdziwą przyjaciółką.

Książka jest napisana prostym językiem, który sprawił, że czytało mi się bardzo przyjemnie. Były momenty śmiechu, były również momenty takiej zadumy i wzruszenia, co w młodzieżówkach nie jest czymś często spotykanym. Liz Flanagan sprawiła, że na nowo zakochałam się w młodzieżówkach i jeżeli takich książek będzie więcej- z ogromną chęcią je przeczytam. Podczas czytania wykryłam pewne podobieństwo fabuły do serialu Pretty little liars, z tą różnicą, że tam zaginionej szukały 4 przyjaciółki.

Autorka spróbowała podejść do nastolatkowych problemów od innej strony i udało jej się to. Pomimo tego, że jest to tak naprawdę zwyczajna książka młodzieżowa, która niektórym może wydać się głupia, nieco infantylna i bez szału, to jednak jest w niej coś takiego, co aż przyciąga czytelnika.

Jestem bardzo szczęśliwa, że mogłam ją przeczytać i wszystkim miłośnikom takich książek polecam naprawdę gorąco. Moim zdaniem jest to idealna książka na lato, którą czyta się, aby się nieco zrelaksować i odpocząć.

[Adres usunięty]

Recenzja pochodzi z [Adres usunięty]

Piękna okładka skrywa gorzką treść. To jedno zdanie mogłoby podsumować całą powieść, która oparta jest na silnych emocjach.

Eden i Jess to najlepsze przyjaciółki. Obie mają na swoim koncie smutne przeżycia. Obie radzą sobie z tym w inny sposób. Jess jest tą spokojniejszą, która zamyka się w sobie, ale nie ukrywa swojego strachu. Eden natomiast to przebojowa dziewczyna, która pod maską śmiałości i aktywności skrywa ogromny ból. Kiedy nagle znika, cały świat staje na głowie, by ją odnaleźć. Najaktywniej szukają Jess i Liam, jej chłopak. Co się stało z dziewczyną i jak wyglądało lato Eden?

„— Rzeczywiście będzie lepiej? — spytała chrapliwie. — Kiedy? Mam naprawdę nadzieję, że niedługo, bo nie wiem, ile jeszcze mam siły.”

„Lato Eden” to nie jest pierwsza lepsza lektura przeznaczona dla młodzieży. To wartościowa, pełna emocji książka, którą powinno przeczytać zarówno dziecko będące w momencie dojrzewania, jak i rodzic, który chce mu pomóc, jeśli zajdzie taka potrzeba. Liz Flanagan zabiera nas w podróż do zamkniętych umysłów nastolatków, którzy walczą z poczuciem winy, narastającą paniką i myślami samobójczymi. Odwiedzamy takie sfery, które obecnie pozostają dla nas zamknięte, w zależności od tego jak bardzo zamknięte są nasze dzieci.

Żałowałam, że nie miałam okazji, by bliżej poznać Eden. By zobaczyć jak to wyglądało z jej perspektywy, by poznać dokładniej jej uczucia. To co o niej się dowiadujemy – wiemy od jej najlepszej przyjaciółki. Od przyjaciółki, która odtwarza najważniejsze momenty z ich wspólnego życia. Jednak Jess maluje w naszej wyobraźni jej obraz bardzo precyzyjnie, stara się pokazać jej każdą możliwą stronę. Wyłania nam się obraz rozpaczy i samotności, samotności pełnej nachalnych, zabójczych myśli.

Pewnie przez pierwszoosobową narracją prowadzoną przez Jess – to właśnie do niej zapałałam większą sympatią. Zachowania Eden wydawały mi się czasami zbyt egoistyczne, nawet jak na kogoś, kto w jednej chwili stracił coś bardzo cennego. Obie dziewczyny przeżyły trudny okres, który pozostawił trwały ślad w ich psychice. A mimo to tylko jedna z nich dostała pełne wsparcie, z możliwością bycia wredną, nieodpowiedzialną dziewczyną. I choć bywały trudne momenty – widziałam ogromną miłość pomiędzy nimi.

Opowieść jest przede wszystkim o przyjaźni. O tej prawdziwej, pełnej poświęceń i wyrzeczeń. O silnych bohaterach, którzy są w stanie paść z wyczerpania, byleby odnaleźć swoją przyjaciółkę. O uczuciach, które przyduszają zbyt młodych ludzi, z którymi sobie po prostu nie radzą. Jest również o rozpaczy rodzica.

Właściwie nie skupiłam się ani na bohaterach książki ani nawet na jej konstrukcji. Temat jakim zostałam zarzucona był tak trudny do udźwignięcia, że aż zabierał mi oddech, wręcz mnie dusił, przygniatał. I tak, historia jest przewidywalna. I może nie jest idealnie skonstruowana. Może nie jest to wybitna, pełna wartkiej akcji literatura, ale musicie wierzyć, że tego jak się przy niej czułam nie zrozumie nikt, kto nie ma rodzeństwa bądź jednej, takiej najlepszej i zaufanej przyjaciółki.

Czy pamiętasz co działo się w Twojej głowie, gdy dopiero dojrzewałaś? A może szybko pozbawiono Cię tej dziecinnej niewinności i weszłaś gwałtowanie w świat dorosłych? Pamiętasz to niezrozumienie pojawiające się w ich oczach, gdy grymas bólu wykrzywiał Ci twarz, bo właśnie oblałaś pierwszy test w swoim życiu, chłopak, który Ci się podoba nawet na Ciebie nie spojrzy albo pokłóciłaś się ze swoją przyjaciółką? Czy dziś jesteś takim właśnie dorosłym, który nabrał doświadczenia, pokory i nie rozumie jak to było, gdy sam był młody? Jeśli tak, to ta książka jest dla Ciebie! Nie zapominaj ile znaczy dla dziecka Twoja pomoc, nawet w błahych sprawach. Ono musi czuć, że ma w Tobie oparcie. Zapewnij mu je i słuchaj. Taka jest Twoja rola.

Jess i Eden to przyjaciółki, praktycznie nierozłączne. Jess to nieśmiała gotka, która z pewnością wyróżnia się w tłumie, Eden jest uwielbianą przez wszystkich śliczną dziewczyną. Jedna z nich znika... Jess postanawia szukać wskazówek, analizować to, co działo się przed zniknięciem przyjaciółki. Wie, że musi ją odnaleźć. Dzięki spojrzeniu na wszystko, co działo się wcześniej, Jess odkrywa wiele tajemnic, sekretów skrywanych przez Eden, ale także zdaje sobie sprawę, ile sama przed nią ukrywała. Ich przyjaźń stoi pod znakiem zapytania, skoro jednak nie znają się tak dobrze, to może nie była to prawdziwa przyjaźń. Czy Jess zdąży na czas odnaleźć Eden?

Tytuł wskazuje na to, że to Eden jest główną bohaterką, jednak to Jess gra w tej książce głowną rolę. Zniknięcie Eden staje się pretekstem, aby przyjrzeć się bliżej ich relacji, a także problemom Jess. Dziewczyna, która jest inna od swoich znajomych, nie ma łatwego życia, właściwie cały czas żyła w cieniu swojej przyjaciółki Eden. Jess ma za sobą także traumatyczne wydarzenie, aczkolwiek ma mamę, która jest przy niej i ją wspiera w każdej sytuacji. Eden to przeciwieństwo Jess, lubiana w szkole, beztroska, ma bogatych rodziców, luksusowy dom, jednak jej relacje z rodziną nie są tak dobre.

Spędziłam miło czas czytając tę książkę, jednak nie wywarła ona na mnie jakiś większych emocji. Nie znalazłam tam wiele rzeczy, które mogłyby wyróżnić "Lato Eden" na tle innych młodzieżówek. Bohaterki momentami irytowały mnie swoim zachowaniem, sposobem myślenia. Może dla osób w wieku Eden i Jess będzie to książka ciekawsza, tym bardziej, że wiele osób zmaga się z podobnymi problemami jak one. Dla mnie był to powrót myślami do szkolnych sytuacji, problemów, ale brakowało mi w niej czegoś. Może więcej zwrotów akcji i przedstawienie zagadki w inny sposób, ciekawszy i bardziej rozbudowany sprawiłoby że ta książka zyskałaby wiele.

"Lato Eden" jest książką młodzieżową, więc nie miałam w związku z nią zbyt dużych oczekiwań. Myślę, że książka przypadnie bardziej do gustu młodszym czytelnikom, porusza bardzo ważne problemy, oraz zawiera zagadkę, do której rozwiązania przybliżamy się odkrywając losy bohaterek. Cała akcja książki trwa jeden dzień, jednak momentami wydaje nam się, jakby dłużyła się ona w nieskończoność. Mimo że mogłaby być to książka lżejsza, aczkolwiek poruszająca ciężki temat, to trochę się przy niej nudziłam i zauważyłam w niej kilka słabych stron. Gdybym sięgnęła po nią jakieś 5 lat temu, myślę, że bardziej przypadłaby mi do gustu.

Często sięgam po takie pozycje, ponieważ motyw z rozwiązywaniem zagadek oraz odnalezieniem kogoś (w obyczajowych książkach) naprawdę mi się podoba. Jak jednak było z Latem Eden?

Na początku główna bohaterka sprawia wrażenie kreatywnej i nieschematycznej piętnastolatki, bo jak sama twierdzi, uwielbia sztukę, chodzi na warsztaty z pisania i projektuje tatuaże. Ma też w miarę odróżniający ją od rówieśników sposób ubierania, bowiem jest typową gotką, która co chwila zmienia kolor włosów i doskonale się z tym czuje. To jednak tyle, jeśli chodzi o wyjątkowość i niepowtarzalność Jess - swoim zachowaniem, sposobem myślenia i rozumowaniem wypada bardzo typowo i papierowo. A wiadomo, że jeśli główna bohaterka niczym szczególnym się nie wyróżnia i jest kolejną typową mdłą postacią, nie będzie to zbyt udana książka.

O reszcie bohaterów mogłabym powiedzieć to samo - zero jakichkolwiek głębszych opisów, dzięki którym czytelnik mógłby jakoś rozróżnić postaci, wszyscy, czy to dziewczyny ze szkoły, czy rodzice Eden zlewają się w jedną całość i naprawdę trudno było mi żywić do nich jakąś lepszą emocję niż obojętność.

Książka została napisana prostym i lekkim językiem, ponieważ w głównej mierze jest skierowana do nastolatków. Co ciekawe, autorka niesamowicie dobrze poradziła sobie z przedstawieniem takich problemów jak przemoc wśród równieśników czy tytułowe zaginięcie Eden w tak nieobowiązujący, ale jednocześnie zmuszający do refleksji sposób, że ani nie jest ON przesadzony, ani nie przypomina poradnika skierowanego do rodziców.

Trudno jest mi określić, co tak naprawdę spodobało mi się w tej książce. Pomysł na fabułę okazał się naprawdę dobry, ale brakowało mi więcej zwrotów akcji i bardziej rozbudowanej zagadki wokół zaginięcia przyjaciółki Jess. Lato Eden jest powieścią poprawną, skierowaną do młodszych nastoletnich czytelników, która porusza naprawdę ważny współczesny temat. Lektura nie wywarła na mnie sporego wrażenia, niemniej podczas czytania byłam mocno zaabsorbowana, by poznać zakończenie. Nie ukrywam, że niesamowicie szybko i z zaciekawieniem przerzucałam kolejne strony, ale to niestety za mało, bym mogła każdemu polecić tę książkę.

„Lato Eden” to dla mnie wielka niespodzianka. Nie podejrzewałam, że książka dla młodzieży może dotykać tematów tak „dorosłych”, trudnych i niejednoznacznych w ocenie. I bardzo dobrze, brawa dla autorki za odwagę – przecież te „dorosłe” rzeczy niestety dotykają też młodsze pokolenie.

Jess i Eden różnią się chyba pod każdym możliwym względem – jedna wygląda jak typowa outsiderka z tatuażami i ciągle zmieniającym się kolorem farby na włosach, druga jest blond pięknością niczym modelka z okładki czasopism o idealnych nastolatkach. Pierwsza jest na bakier ze szkołą, druga spełnia oczekiwania rodziny, zdobywając same najwyższe oceny. A jednak świat jest tak poukładany, że te dwie pozornie odpychające się magnesy połączyła przyjaźń. Prawdziwa.

Tym, co scementowało młodzieńczą relację, było cierpienie. Każda z nich przeżyła w swoim dość krótkim jeszcze życiu traumatyczne chwile, których nie sposób wyrzucić z pamięci, z którymi trudno dalej żyć. „Lato Eden” o tym właśnie jest – o nieradzeniu sobie z tym, co nas spotkało, o wygranych i przegranych walkach z własnymi demonami, o poświęceniu, dzięki któremu zapominamy choć na moment o własnych troskach i na pierwszy plan wysuwają się problemy przyjaciela. To lato miało należeć do Eden i jej demonów, z którymi wspólnie miały sobie poradzić. I gdy już wydawało się, że wszystko zmierza w dobrą stronę, dziewczyna pewnej nocy znika…

Dużo wzruszeń, przemyśleń i permanentny stan napięcia – to właśnie funduje nam Liz Flanagan w swojej książce, która – ręczę za to – nie jest przeznaczona tylko i wyłącznie dla młodzieży. Da sporo do myślenia Czytelnikom w różnym wieku. Mi osobiście trudno było się od niej oderwać, póki nie poznałam zakończenia. Zdecydowanie polecam!

[Adres usunięty]