Latarnia 23

Główny bohater powieści, weteran wojny z obcą rasą, który zmaga się wciąż z tym, co przeżył podczas swojej służby wojskowej, marzył o samotności. Pozwolono mu podjąć pracę "kosmicznego latarnika" - operatora posterunku nawigacyjnego, dzięki któremu statki kosmiczne poruszające się z szybkością wielokrotnie przekraczającą prędkość światła, mogą bezpiecznie podróżować.

Praca powinna być łatwa i bezstresowa, a spotkania z innymi ludźmi ograniczone są do minimum. No chyba, że coś pójdzie nie tak. Na przykład cały posterunek ma awarię tuż przed tym, jak w jego okolicę zbliżają się dwa statki...

Ta podejrzana awaria, która spowodować może katastrofę, to dopiero początek problemów naszego bohatera. Okazuje się bowiem, że latarnik zmaga się z pewną tajemnicą z przeszłości, która może zaważyć nie tylko na jego losie, ale też zmienić aktualną sytuację na froncie wojennym.

Powieść niesamowicie mnie wciągnęła. Jest to thriller psychologiczny, którego akcja co prawda rozgrywa się wśród gwiazd, jednak dzieje się na małym skrawku przestrzeni, w dosyć ograniczonym miejscu, jakim jest posterunek nawigacyjny i jego okolica.

Narratorem jest właśnie nasz bohater, dzięki czemu możemy zagłębić się w jego psychikę, jego zmagania z samotnością i nawiedzającymi go wciąż wydarzeniami z czasów służby wojskowej.

Ale, ale! Jest tu też sporą dawka humoru!! Naprawdę zaśmiałam się kilka razy, więc muszę o tym wspomnieć, gdyż tematy są tu poważne, jednak nie brakuje też momentów pełnych humoru, a także ciepła.

Książka nie jest obszerna, można przeczytać ja na raz, jeśli macie wolne popołudnie, a mimo to zapewni całą paletę emocji i mnóstwo tematów do refleksji.

Ja mogę tylko ją polecić, bo zaskoczyła mnie nie raz. I może komuś nie do końca spodobać się zakończenie, które nie do końca jest wiarygodne... Jednak mi bardzo pasowało do tej historii

„(...) Jedyną latarnią morską, która się zawsze pali, jest śmierć. Bez względu na to, dokąd popłyniesz, musisz się skierować w jej stronę. Na tym świecie wszystko przemija, ale śmierć trwa”.

Cixin Liu

Przyznaję, że książki SF nie są moim konikiem, ale z jakiegoś powodu im jestem starsza, tym chętniej po nie sięgam. Po dość głośnym wznowieniu pozycji Silos Pana Howeya, mimo że nie czytałam tej powieści do końca, że już nie wspomnę o dalszych częściach, moja fascynacja tym gatunkiem rośnie. To nie jest tak, że nie czytałam Silosu, bo mi się nie chciało. Po prostu maiłam tę pozycję z biblioteki, ale ze względu na moje tempo czytania gatunku muszę zakupić swój egzemplarz.

Bardzo ucieszyłam się, że dostałam możliwość zapoznania się z kolejną książką Autora już we własnym egzemplarzu, mianowicie z tytułem Latarnia 23. Bardzo zaskoczyła mnie objętość, ponieważ kierowałam się już znaną sobie książką Pisarza i myślałam, że to będzie cegiełka, ale nie. Trzysta stron dość dużego druku, więc czytało mi się naprawdę super. Muszę jednak napisać, że trzysta stron to stanowczo za mało.

Pokrótce jest to opowieść o XXIII wieku, kiedy to obsługa latarni morskich przenosi się do kosmosu. Statki wędruj przez przestrzeń kosmiczną prowadzone bezpiecznie właśnie przez latarnie, co jednak wydarzy się gdy światło urządzeń zacznie zwodzić? Ja nie znając się na SF, uważam, że jest to również horror utrzymany w klimacie fantastyki. Bohaterowie muszą zmierzyć się z czymś tajemniczym, w murach latarni do tego mamy tutaj dodaną sztuczną inteligencję, a smaczku dodaje nieufność bohaterów nie tylko do siebie nawzajem, ale do siebie samych. Akcja naprawdę wartka nie ma zastojów, nie jest to rozwleczone, więc szybko przechodzimy przez fabułę, co jest plusem dla czytelników, którzy dopiero poznają gatunek. Co ciekawe książka zawiera rozbudowany wątek psychologiczny naszego głównego bohatera, było to dla mnie zaskoczeniem, bo myślałam, że to będzie tylko genialną fabułą.

Podobno, jest serial, ale przyznam, że w ogóle go nie oglądałam i choćby był, nie wiem, jak genialny wolę pozostać przy książce, bo nie wiem, czy w nim nie zniszczono przekazu Autora. Oprawa książki świetnie współgra z serią Silos więc jeśli ktoś ma tę pozycję, z całą pewnością kolejna powieść również będzie się świetnie prezentował na półce.

Tak myślę, że Latarnia 23 to bardzo takie twarde SF. Chodzi mi o to, że jest bardzo ułożone, takie szablonowe, co mi osobiście w książkach fantastycznych bardzo się podoba. Stylem pisania przypomina trochę Coś, lub Obcego. Jestem przekonana, że fani takiej literatury będą zachwyceni. Pozycja ta przy dobrych wiatrach to lektura na jeden góra dwa wieczory, nie wiem, co ma w sobie takiego, może to, że faktycznie wszelkie innowacje, odkrycia idą tak do przodu, że niedługo Pan Howey stanie się drugim Lemem, ale pozostaje ona w głowie długo po ukończeniu lektury. Ważne, też dla mnie jest to, że książka ta nie jest publikacją na jeden raz tak jak wszelkie romanse, czy thrillery. Z całą pewnością jest to ten typ powieści, do którego będzie się wracało, zresztą tak jak do Silosu, czy klasyki SF.

Z perspektywy osoby, która dopiero zaczyna swoją szerszą przygodę z fantastyką, albo jak kto woli połączeniem fantastyki i horroru, mogę uczciwie powiedzieć, że to super pozycja. Książka na naprawdę wysokim fabułowym poziomie.

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

To bardziej kameralna powieść science fiction, która opowiada historię samotnego strażnika latarni kosmicznej. Howey koncentruje się tutaj na psychologii głównego bohatera, jego zmaganiach z samotnością i moralnymi wyborami, jakie musi podejmować. Powieść wyróżnia się intymnym tonem, głęboką refleksją nad ludzką kondycją i niezwykłym klimatem. To książka, która pokazuje, że nawet w najbardziej odległych zakątkach wszechświata ludzkie emocje i dylematy pozostają takie same.