Las zaginionych

"Las zaginionych" Agnieszki Pietrzyk to thriller z gatunku tych, których nie można odłożyć przed poznaniem zakończenia. Autorka po mistrzowsku skonstruowała intrygę.

Wciąga czytelnika w grę, każe samodzielnie szukać rozwiązania, wyczekiwać na dalsze wydarzenia. Zmusza do zadawania pytań, do poddawania w wątpliwość czyny i zachowanie bohaterów. Autorka sukcesywnie odkrywa nowe fakty i wydaje się, że każdy szczegół przybliża nas do rozstrzygnięcia.

Jednak było ono nie do przewidzenia. Nie pojawiły się żadne elementy, które mogłyby wskazać na takie właśnie zakończenie, a z drugiej strony wszystko, co się wydarzyło, sprawiło, że jest ono zrozumiałe.

Ale to nie wszystko. Książka to ogrom emocji, które wylewają się z każdym kolejnym rozdziałem. Bohaterowie to cała paleta uczuć i każdy gest jest nimi przepełniony: od zazdrości i tęsknoty po niepewność i poczucie zagrożenia. A przede wszystkim miłość, która sprawia, że bohaterowie są w stanie zrobić niemal wszystko.

Agnieszka Pietrzyk napisała swój thriller w stylu, który nie pozwala się oderwać od lektury. Liczą się tu szczegóły, drobne gesty oraz emocje. Ważne są też retrospekcje. Pojawiają się rzadko, dlatego tak niecierpliwie się na nie czeka. To właśnie one pozwalają dopasować wszystkie elementy układanki i lepiej zrozumieć zakończenie.

"Las zaginionych" to jeden z najlepszych polskich thrillerów, jakie czytałam w ostatnich miesiącach. To jedna z tych historii, która osacza czytelnika, a jej lektura sprawia, że zapomnimy o wszystkim, co jest wokół. Emocje bohaterów są skutecznie przelewane na czytelnika, a rozwiązanie intrygi pokazuje, że walka o własne szczęście może zakończyć się jednoczesnym sukcesem i porażką.

Nie jest to pierwsza książka tej autorki, którą miałam okazje przeczytać. To dobre, nieprzytłaczające kryminalne historie, napisane świetnym stylem i zawsze, zawsze z mocną intrygą i zakończeniem tak kompletnie nieprzewidywalnym…

I tutaj, byłam przekonana, będzie inaczej bo takiego zakończenia nic nie zapowiadało. Mocne! Wciągnęła mnie ta historia, tajemnicze zaginięcia amazonek, las, prywatny biznes i miliony, a do tego świetne manewrowanie i odkrywanie przeszłości. Milczenie w słusznej sprawie, a przynajmniej chęć zapomnienia, próba naprawienia błędów. Przeszłości, która naznaczyła piętnem młodych ludzi, którzy budowali swoje życie na nowo, ukształtowała ich, może nawet zdeformowała? Postacie są bardzo dobrze wykreowane, choć te poboczne już może mają jakby wymuszone dialogi, a szkoda byłoby jeszcze lepiej. W każdym razie dobrze mi się czytało, dość szybko i z ogromnym zaciekawieniem.

Trójka przyjaciółek wyrusza na wyprawę konną. Niestety, do stadniny wraca tylko dwójka z nich, a po chwili samotny koń. Siostry Maleckie, córki biznesmena, Jakuba Małeckiego utrzymują, że dziewczyna sama się oddaliła na samotną przejażdżkę. Burza zatarła wszystkie ślady, śledczy stoją w miejscu.

Kilka dni później w Kadynach dochodzi do podobnego zaginięcia kolejnej amazonki.

Karolina znika bez śladu, tym razem widać, że wspólnym mianownikiem sprawy są Małeccy. Ale czy na pewno?

Podejrzenia spadają również na męża Karoliny, który miałby motyw aby uprowadzić i zabić swoją żonę, tylko czy można zabić kogoś kogo się kocha?

Czytam wszystkie książki autorki, które tylko pojawiają się pod szyldem Czwartej Strony Kryminału. Wiem, że mogę zaufać w tej kwestii wydawnictwu, że się nie zawiodę. Czy faktycznie?

'Liczyło się przecież to, co w sercu, a nie w głowie. Całe mnóstwo ludzi ma mroczne myśli o swoich bliskich, ale to nie przeszkadza im kochać i dbać o rodzinę.'

W lesie ginie nastoletnia amazonka. Nie zostaje jeszcze odnaleziona, kiedy rozchodzi się informacja o tym, że zaginęła kolejna amazonka - tym razem dorosła kobieta. Czy oba zniknięcia są ze sobą powiązane? Czy amazonki zostaną odnalezione?

Czy można rozpłynąć się w powietrzu? W przypadku zaginięć wydaje się, że tak właśnie jest. Człowiek w jednej chwili jest, a w drugiej nie można nigdzie go znaleźć. I chociaż angażowane są wszystkie dostępne siły, nigdy tak na prawdę nie wiadomo czy poszukiwania wciąż dotyczą żywego człowieka czy już zwłok.

Autorce po raz kolejny udało się wciągnąć mnie w fabułę. Otrzymałam książkę, przez którą przepłynęłam i jednocześnie mam ją w pamięci. Mamy tutaj opowieść prowadzoną z kilku perspektyw i linii czasowych. Zabieg ten pozwala nam na szersze zrozumienie całości. Jak dla mnie strzał w dziesiątkę!

'Życie jest takie nieprzewidywalne, nie da się niczego zaplanować na sto procent, a szkoda, o ile wtedy byłoby łatwej. Trzeba uwzględniać element improwizacji, a ten może wszystko wywrócić do góry nogami.'

Historia niesamowicie mnie wciągnęła, pochłonęłam ją praktycznie na raz. Trzymająca w napięciu i wcale nieoczywista zagadka, która na sam koniec zaskakuje. Nie sposób jest się domyślić faktycznych motywów działania. I to zdecydowany plus, bo nie lubię oczywistych zakończeń!

'Zapętli się we własnych czynach i myślach, bo teraz nie da się nic poprawić, można jedynie czekać na rozwój sytuacji.'

Ach, cóż to była za intryga! Nieprzewidywalna, zmieniająca się kilkukrotnie o 180 stopni. Gwarantuję, że nie będziesz w stanie odgadnąć kto zabił ani jakie motywacje nim kierowały.

🌷

W Parku Krajobrazowym ginie nastolatka. Przez wiele dni nie daje znaku życia. Jakiś czas później, również podczas konnej przejażdżki, bez śladu znika młoda kobieta. Tropy prowadzą do bogatego biznesmena Jakuba Małeckiego i jego otoczenia. Ktoś wie więcej niż jest skłonny przyznać, ktoś ukrywa tajemnicę z przeszłości, ktoś nie chce, by wyszła ona na jaw.

Milczenie, skrywany przez lata ogromny żal, chęć zemsty i niedopowiedzenia sprzed 15 lat doprowadzają do tragedii.

Las zaginionych to - dla mnie - thriller idealny. Jest napięcie, nic nie jest tu oczywiste, kolejne tropy mylą czytelnika i nie pozwalają przewidzieć co zdarzy się w kolejnym roździale. Nie polubiłam się z bohaterami powieści, nie potrafiłam zrozumieć motywacji ich działań, ale pokazują one jak traumatyczne mogą być niektóre wydarzenia, jak ciężkie do przeżycia.

Thriller nieodkładalny, poruszający kwestię gwałtu i tego jak mocno wpływa na psychikę ofiary i jej rodziny, nawet - a zwłaszcza jeśli - tego na co dzień nie okazują i skrywają się za maską uśmiechu i pozorami normalnego życia.

Po czymś takim nic nie jest normalne, a czasem jedynym celem w życiu jest ZEMSTA...

Ile jesteś w stanie poświęcić, by jej dokonać? Niektórzy bardzo wiele, nawet swoje życie...

Twórczość Agnieszki Pietrzyk śledzę od kilku lat od kiedy podbiła moje serce serią z komisarzem Kamilem Soroką. W tym czasie autorka wydała również trzy niezależne kryminały, których akcja rozgrywa się w jej rodzinnym Elblągu i jego okolicach. Ostatni z nich „Las zaginionych” zabiera nas do Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej, w którym dochodzi do tajemniczego zaginięcia.

"Trzy dziewczyny pojechały na przejażdżkę konną po lesie, wróciły tylko dwie".

Gdy dziesięć dni po zaginięciu Leny, w identycznych okolicznościach znika kolejna kobieta policja nie bagatelizuje sprawy. Czy możliwe, że w okolicy grasuje seryjny morderca polujący na amazonki? A może wyjaśnienia tych spraw należy szukać wśród osób im najbliższych, a nawet w odległej przeszłości?

Autorka znakomicie prowadzi nas krętą ścieżką fabuły klucząc i myląc tropy. Przedzieramy się przez gąszcz domysłów, szukając powiązań pomiędzy sprawami i typując możliwych sprawców.

Wplatana początkowo jakby od niechcenia historia przyjaźni sprzed lat okazuje się skrywać sekret, który niewyjaśniony obrasta warstwami żalu, nienawiści i w końcu palącym pragnieniem zemsty. Przemilczane zło, latami zamiatane pod dywan w końcu eksploduje w najmniej spodziewanym momencie.

Dynamika akcji wzrasta w miarę odkrywania prawdziwego oblicza bohaterów i kolejnych mrocznych faktów nie pozwalając na oderwanie się od tej historii do samego końca. A ten jest równie zaskakujący, co napawający żalem wynikającym z bezsilności. Bo tak niewiele było trzeba, by ta historia potoczyła się zupełnie inaczej…

"Milczenie i niedomówienia niczego nie naprawią, a mogą zmienić życie w piekło".

W Parku Krajobrazowym Wysoczyzny Elbląskiej, w krótkim odstępie czasu, w niewyjaśnionych okolicznościach znikają dwie amazonki, nastolatka i dorosła kobieta. Obce sobie osoby jednak punktem wspólnym okazuje się jedna z miejscowych rodzin. Czy lokalni przedsiębiorcy coś ukrywają, a może sprawa ma inne, bardziej złożone podłoże?

W Kadynach panuje ciężka atmosfera. Mnożą się podejrzenia i niedomówienia. Akcja toczy się niespiesznie. Nie jest to krwawa powieść oparta na następujących po sobie morderstwach. Tutaj najważniejsza jest cała otoczka, warstwa psychologiczna i skrupulatne dochodzenie do prawdy. Autorka świetnie poprowadziła intrygę i zaserwowała kilka zwrotów akcji. Od początku podskórnie wiadomo, że coś jest na rzeczy, ale nic nie jest dane na tacy. Smaczkiem i ukłonem w stronę miłośników zwierząt są konie, które odgrywają jedną z istotnych ról.

"(...) pozorowanie normalności tylko nawarstwia problem, potęguje emocje, aż te tłumione przez lata w końcu eksplodują".

Teraźniejszość nierozerwalnie łączy się z przeszłością. Wydarzenia sprzed piętnastu lat odbijają się echem, a nawet czkawką. Niektórzy bohaterowie mierzą się z przytłaczającym, wręcz wyniszczającym ciężarem wiedzy. Kumulują się destrukcyjne emocje, a nieprzepracowane traumy uderzają ze zdwojoną siłą. Z jednej strony mamy próbę zadośćuczynienia, a z drugiej nieodpartą chęć zemsty.

Odpowiedzią na zło powinna być adekwatna kara. Krzywd nie da się tak po prostu zapomnieć, ale świadomość wyciągnięcia konsekwencji może w pewien sposób ukoić cierpienie.

"Łatwo jest błędnie odczytać czyjeś słowa.

Jeszcze latwiej- milczenie".

Agnieszka Pietrzyk w swojej najnowszej książce zabiera nas do Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej.

Trzy dziewczyny wybierają się na przejażdżkę konną. Wracaja tylko dwie. Ewelina i Aneta nie mają pojęcia gdzie pojechała ich koleżanka. Mijają kolejne dni a dziewczyna nie daju znaku życia.

Gdy kilka dni po zaginięciu Leny, ginie kolejna kobieta, policja rozpoczyna śledztwo. Czy w pobliskich lasach grasuje seryjny morderca? A może winnych należy szukać wśród najbliższych?

"Las zaginionych" to ciekawie skonstruowany thriller, którego fabuła wciąga od pierwszych stron. Akcja powieści początkowo rozwija się powoli, jednak z każdym kolejnym rozdziałem nabiera tempa i sprawia, że od książki ciężko się oderwać.

"Las zaginionych" to kolejna książka Agnieszki Pietrzyk, którą mogę zaliczyć do tych nieodkładalnych. Autorka umiejętnie wodzi czytelnika za nos, myli tropy co sprawia, że napięcie podczas czytania wzrasta z każdą przeczytaną stroną. W tej historii nic nie jest oczywiste, wszystko jest tak zagmatwane, że w żaden sposób nie domyśliłam się jakie będzie zakończenie. Miałam pewnie tropy, lecz żaden z nich się nie sprawdził. Finał tej historii kompletnie mnie zaskoczył i pozostawił wiele pytań, na które ciężko znaleźć odpowiedzi.

"Las zaginionych" to nie tylko dobrze napisany thriller, to również trudna i smutna historia o bólu, cierpieniu i skrywanym żalu, o tym, do czego może doprowadzić człowieka chęć zemsty.

Jeżeli macie ochotę na dobrą lekturę, taką, która będzie trzymała w nas napięciu do samego końca, polecam Wam sięgnąć po "Las zaginionych". Nie zawiedziecie się!

Na pewno znacie takich autorów, którzy zawsze potrafią wywieść Was w pole, bo ich pomysły na fabułę są tak niebanalne i nieszablonowe, że zwyczajnie nie sposób się domyślić, czym zaskoczą nas tym razem. Dla mnie kimś takim jest zdecydowanie Agnieszka Pietrzyk. Bez trudu potrafię rozpoznać jej styl, jej książki są na swój sposób podobne, a jednocześnie każda jest wyjątkowa i oryginalna.

Nie inaczej jest z "Lasem zaginionych", choć miałam problem, by wkręcić się w tę historię. Niby od początku coś się działo, wszystko było tak, jak być powinno, jednak nie zaiskrzyło. Brnęłam przez pierwszych kilkadziesiąt stron trochę na siłę, za to po nich nie mogłam się już oderwać. Może po prostu zaczęłam ją czytać w nieodpowiednim momencie, musicie przekonać się sami czy Was oczaruje od razu, a jeśli nie, to nie porzucajcie jej, dajcie tej fabule szansę się rozwinąć.

Intryga kryminalna jest misternie spleciona, warto zwracać uwagę nawet na wątki pozornie poboczne, bo nic tu nie jest przypadkowe. Nie sądzę jednak, żeby ktoś był w stanie rozwikłać zagadkę tajemniczych zaginięć amazonek. Myślę jednak, że to nie jest kluczowe w tej powieści. Agnieszka Pietrzyk zaserwowała tutaj głębokie studium psychologiczne ludzkiej natury, opierając je o zachowania i doświadczenia wykreowanych bohaterów. Choć to fikcja literacka, bez trudu można w niej odnaleźć realne postawy. Trudno jest mierzyć się z prawdą o tym, jak umiejętnie odgrywamy pewne role, jak manipulujemy naszym obrazem w oczach innych i jak my dajemy się nabrać pozorom. Nie zawsze kierujemy się w życiu szlachetnymi pobudkami, napędzają nas złe emocje, szukamy okazji do najbardziej wyrafinowanej zemsty, chcemy, by ktoś zapłacił za nasze krzywdy. Taki właśnie niepokojący rys społeczeństwa nakreśliła autorka, to dzięki niemu udało jej się utrzymywać poziom napięcia i podsuwać mylne tropy.

"Las zaginionych" to kolejny świetny thriller, którym Agnieszka Pietrzyk udowadnia, że jest mistrzynią tworzenia wymagających, wielowątkowych historii, skłaniających czytelnika do refleksji. Czyta się je błyskawicznie, a zakończenie zawsze jest niespodzianką, dzięki sprytnie prowadzonej akcji i ciekawej konstrukcji.

Moje 7/10.

Las zaginionych to książka, którą wielokrotnie mi polecano. Miałam wobec niej wysokie oczekiwania. Dotarłam do połowy i czułam delikatne rozczarowanie - owszem, była ciekawa, wciągająca, ale bez efektu "wow". Czym głębiej wchodziłam jednak w tę zagmatwaną historię, poznawałam losy pary głównych bohaterów, tym mój zachwyt nad książką rósł.

Ile tam było zwrotów akcji, ile możliwych scenariuszy zdarzeń układało się w mojej głowie! Autorka w doskonały sposób bawi się czytelnikiem, wodząc go za nos, prowadząc w ślepe zaułki. Nic nie jest takie jak się wydaje. Mamy wielką grę pozorów i niedopowiedzeń, przemilczeń. Od książki ostatecznie trudno było mi się oderwać.

Samo zakończenie było... rewelacyjne, zaskakujące - opadła mi szczęka.

"Las zaginionych" to jedna z tych książek, które zostają w głowie na długo. Jest to moje pierwsze zetknięcie z twórczością autorki, ale jestem nim tak oczarowana, że z pewnością sięgnę po inne tytuły autorstwa @agnieszkapietrzykautorka 💛

„Las zaginionych” to dziesiąta książka w dorobku Agnieszki Pietrzyk, a czwarta, z którą miałam styczność. Jest to thriller pozornie spokojny, który jednak okazuje się prawdziwą bombą emocjonalną!

Historia toczy się w małej, mazurskiej sielskiej miejscowości, na terenie posiadłości bogatej rodziny. W okolicznym lesie dochodzi do zaginięcia dwóch kobiet, które nie miały ze sobą nic wspólnego, prócz tego, że obydwie pokonywały trasę konno. Narrator skupia się na postaci męża zaginionej, obserwuje go w taki sposób, że od początku wiemy, że coś tam nie gra, w powietrzu wisi jakaś tajemnica i to raczej niejedna… To cały czas pozostaje w sferze niewiadomej, czytelnik ma wrażenie, że ma ją na wyciagnięcie ręki, ta jednak cały czas umyka… Intryga poprowadzona jest świetnie, w dwóch planach czasowych, przedstawia wydarzenia aktualne i sprzed piętnastu lat. Trzyma w przyjemnym napięciu, a im dalej w tytułowy las, tym robi się gęściej od emocji. To nie tylko historia kryminalna, ale świetna analiza związku dwójki młodych ludzi, dla których świat swoi otworem. To historia trudna, o mocnych, wstrząsających przeżyciach i o tajemnicach, które coraz bardziej pogłębiają przepaść pomiędzy dwójką bliskich sobie ludzi. Historia o przejmującym finale, który zostawił mnie w osłupieniu – długo po zakończeniu lektury jeszcze nie mogłam ruszyć się z miejsca. To chyba dobry wyznacznik wartego poznania thrillera psychologicznego? Gorąco polecam!

Czasami zemsta najlepiej smakuje na zimno. Jak już wszystkie emocje opadną, a złość, nienawiść i złamane serce nadal w Tobie buzują, ale gdy wszystko dla Ciebie staje się jeszcze bardziej przejrzyste. Czujesz wtedy, że masz więcej możliwości. Zastanawiasz się, planujesz. Co możesz zrobić, aby osoba, która w przeszłości złamała Twoją psychikę i życie cierpiała równie mocno jak Ty? Może czasami zemsta nie jest odpowiedzią na wszystkie sytuacje, ale gdy grunt kruszy Ci się pod nogami czasami, to jest jedyne rozwiązanie.

„Las zaginionych” to moje pierwsze spotkanie z autorką. Jestem usatysfakcjonowana, choć początek mocno mnie zniesmaczył, zniechęcił. Zawsze czytam książki do końca, więc i teraz nie mogło być inaczej. Podskórnie czułam, że autorka przygotowała nie lada gratkę, patrząc na liczbę pozytywnych recenzji. Niespieszna fabuła, bohaterowie dobrze wykreowani z niespotykanymi profilami psychologicznymi, zagadka, która pochłania czytelnika i trzyma w swoich szponach do ostatniej strony. Książka, która nie daje o sobie zapomnieć. Przypomina o sobie za każdym razem, gdy odłoży się ją na bok. To właśnie jeden z tych tytułów, przy których trzeba się przygotować na zarwanie nocki, bo pomimo wcześniej, wspomnianej, niespiesznej fabuły to w tej historii się dosłownie przepada. Główkowałam, myślałam i strzelałam o co w tym wszystkim może chodzić, ale autorka umiejętnie pociągnęła mnie za nos i udowodniła, że nieważne, ile thrillerów i kryminałów mogę przeczytać, to i tak autor zawsze może mnie bardzo miło zaskoczyć.

To nie jest thriller, jak każdy inny, to historia, w której z każdych stron wychodzą emocje, które udowadniają, że gdy, choć raz przymkniemy oczy na zło to już na zawsze ono przy nas zostanie. Każdy zły uczynek powinien mieć swoją sprawiedliwość, a poszkodowany odczuć zadośćuczynienie. Milczenie nie zawsze jest dobrym sposobem na przezwyciężenie wstydu, czy też strachu. Psychika człowiek jest krucha co z łatwością można zobaczyć w naszych bohaterach. Karolina i Mariusz, Dora i Jakub. Jak inni, a zarazem jak podobni. Nie zawsze zrozumiemy decyzje przez nich podejmowane, ale ostatnie strony w nietuzinkowy sposób wynagrodzą nam pewnie nieporozumienia i zawiłości.



Mole, moliki, czytelnicy!



Czytajcie „Las Zaginionych”, bo to jeden z najlepszych thrillerów tego roku! 🔥