Lady Makbet

[współpraca reklamowa storylight]

Lady Makbet od Avy Reid zbiera swoich zwolenników jak i osób, które liczyły na coś więcej. Po wielu Waszych opiniach, trochę bałam się po nią sięgnąć jednak bardzo mi podobało i podejście do tej książki bez żadnych oczekiwań jest najlepszym wyborem. Klimat książki pasuje w sam raz na jesieniarski czas.

Co znajdziecie w środku;

■narrację trzecioosobową, od strony Roscille;

➤klimatycznie zarysowane czasy w jakich rozgrywa się akcja;

■ magia poplątana z stworzeniami nadnaturalnymi;

➤ świat wykreowany tak, że nasza wyobraźnia też może wtrącić swoje 3 grosze,

■ wielu bohaterów, ale tylko trójka z nich jest najważniejsza;

➤ nieoczywiste zakończenie.

"Za każ¬dym razem, kiedy już wy¬da¬je się jej, że go po¬zna¬ła, po¬ziom wody się ob¬ni¬ża, od¬sła¬nia¬jąc ko¬lej¬ny od¬cień".

Początek książki to trochę rzucenie nas w środek wydarzeń, ale tak nie do końca bo wraz z główna bohaterką musimy coś odkryć, jednak mamy to poczucie że ona wie więcej od nas. Jeśli chodzi o bohaterów to czytanie między wierszami jest tu jak najbardziej wskazane, a nawet na plus. Dostrzegamy zarówno ich wady jak i zalety, zastanawiając się jak to wszystko się ze sobą splecie.

Największym plusem jak dla mnie jest wykreowany świat, możliwe że się powtórzę, ale wiele rzeczy wydaje się tu nieoczywiste, wręcz nierzeczywiste i ma się wrażenie, że tajemnica tka kolejną tajemnicę. Co najciekawsze akcja praktycznie rozgrywa się w jednym miejscu, ale jest na tyle dynamicznie że nie odczuwamy tego ani przez chwilę.

Jeśli chcecie poczuć mroczny klimat, poczytać coś o magii to Lady Makbet może się okazać w sam raz na dobry początek. Choć nie jestem wielkim fanem królewskich intryg, to tę książkę po prostu przeczytałam na raz i sama nie wiem co mnie bardziej przyciągnęło, wyklejka, brzegi, klimat czy bohaterowie. Ale jedno jest pewne, że nie spodziewałam się takiego połączenia fantastyki ❤

Lady Magbet, famme fatale, uosobieniem zła, postać z literatury, który każdy zna. Ale jaka była naprawdę? Na pewno kobietą silną, która została zmuszona do wyjścia za mąż za brutala. Kobietą, która miała moc tak silną, że może zakłócić porządek w tym męskim świecie.

Na pewno plusem tej książki jest oddanie przez autorkę klimatu mrocznej, ciemnej Szkocji. Ava Reid starała się używać języka oddającego styl pisania Szekspira, ale to akurat jej nie do końca się udało. Widać tutaj dużo współczesności.

Jeśli liczycie, że książka ta jest retelling dzieła Szekpita to się rozczarujecie. Odbiega od niego i to bardzo. Sama postać Lady Magbet jest tutaj „śliska”. Z jednej strony autorka stara się ukazać jej mroczny, bezwzględny charakter. Jej sprytne sztuczki. A za chwilę postać ta staje się ni jaka. Trochę wpływa to na odbiór książki.

Uwielbiam książki, w których jest wiele bohaterów i każdy z nich jest inny. Niestety, ale tutaj może i jest sporo postaci, ale trudno coś więcej o nich powiedzieć. Są ni jacy.

Wpleciony został tutaj również wątek miłosny, których chyba wprowadził nieco chaosu.

Niestety książka mnie zawiodła. Nie spełniła moich oczekiwań. Nie jest na pewno lekturą łatwą i dla każdego, ale myślę, że warto ją przeczytać i wyrobić swoje własne zdanie o niej.

Roscille jest przeklęta a spojrzeniem potrafi nagiąć mężczyzn do swojej woli.

Zostaje wydana za Makbeta ale dziewczyna nie wie, że próbując zastawić na niego pułapkę, sama w nią wpadnie. Albo i gorzej...

Ta historia jest pełna intryg, które powodują zwroty akcji i uprzyjemniają czas przy lekturze.

Roscille jest postacią, którą wbrew wszystkiemu da się lubić i ciężko się dziwić jej naiwności, skoro jest taka młoda i niedoświadczona.

Jednocześnie nie jest głupia, potrafi szybko łączyć fakty i myśleć strategicznie a także knuć.

Kolejną postacią, którą polubiłam a wprost za nią przepadam, jest Lisander.

Skrywa on mroczny sekret ale nie wpływa to na mój odbiór tej postaci, wprost przeciwnie, bardziej mnie fascynuje.

Szkoda, że tak mało o nim wiemy.

Makbet... Różne ma oblicza ale z pewnością nie takie, jakiego się spodziewacie.

Ostatecznie kawał z niego podłego człowieka, że tak to delikatnie ujmę.

Dość dobrze można go sobie wyobrazić, jest opisany dość szczegółowo ale bez zbędnych rozwlekań.

Książkę czytało mi się dosyć szybko, była pisana współczesnym językiem z kilkoma wtrąceniami dawnych czasów co znacznie ułatwiło jej odbiór i nie zniechęcało.

Wszystko kręci się wokół magii, relacji międzyludzkich i toczonych wojen.

Jest brut*lnie, przem*c na porządku dziennym zarówno psychiczna jak i fizyczna, również wobec kobiet.

Ten świat nie jest dla wrażliwców i by w nim przetrwać, trzeba przywdziać twardą zbroję zarówno na ciało jak i na umysł.

Przyznać muszę, że niczym nowym mnie nie zaskoczyła, nie porwała też na tyle, by wywołać szok i piorunujące wrażenie.

Ot książka jak inne, dobra ale nie wybija się na ich tle.

Czy warto przeczytać? Owszem.

Czy wrócę do niej drugi raz? Ciężko powiedzieć.

Pochwalam przemianę głównej bohaterki, z siedemnastoletniej dziewczyny stała się pewną siebie, przebiegłą i silną królową, która potrafi zawalczyć o swoje i nie boi się użyć przy tym wszelkich dostępnych środków.

Co by nie było, dojrzała dzięki okrutnemu traktowaniu przez męża i jego ludzi, to ją ukształtowało w dużej mierze i z Roscille zmieniła się w Lady Makbet.

Kobietą, wiedźmą, władczynią.

Sięgając po książkę nie wiedziałam czego tak naprawdę się spodziewać. Opis znajdujący się na okładce brzmiał bardzo tajemniczo i tak naprawdę niewiele wyjaśniał. I gdy zaczęłam poznawać fabułę, zostałam wciągnięta w niesamowicie wykreowany świat.

Główna bohaterka, tytułowa Lady Makbet, trafia do zupełnie nowego, nieznanego kraju i ma zostać żoną dla sporo starszego mężczyzny. Ledwo siedemnastoletnia dziewczyna zostaje wciągnięta w brutalny świat, w którym władzę sprawują mężczyźni. Musi odgrywać uległą kobietę dla swojego męża i szybko zaznajomić się z panującymi zasadami, aby przetrwać w nowej rzeczywistości.

Na samym początku powieści znajduje się lista osób pojawiających się w przedstawianej historii oraz glosariusz obrazujący miejsca. Cała fabuła zaś podzielona jest na akty. Jest to oddanie wobec sztuki teatralnej, na której tak naprawdę opiera się pomysł na historię. I przyznam, że gdy zobaczyłam te zawiłe nazwy, myślałam, że załapanie ich wszystkich i zrozumienie fabuły okaże się trudne. Na szczęście autorka sprawnie operuje nimi i wprowadza czytelnika stopniowo w wykreowany żargon. Z piórem Avy Raid miałam okazję zapoznać się po raz pierwszy i przyznaję, że było to owocne spotkanie. Stworzona fabuła jest zdecydowanie oryginalna i ciekawa, natomiast wykreowany, charakterystyczny, surowy klimat powieści czuć już od pierwszych stron. Jest zdecydowanie specyficzny, ale także sprawia, że w połączeniu z fabułą jest wyjątkowo. Co prawda powieść jest trochę przegadana, pełna opisów i myśli bohaterów, ale nie czyta się jej przez to źle, choć jestem fanką sporej ilości akcji.

Sięgając po tę książkę nie byłam pewna czy w pełni wpisze się w mój gust. Przyznać jednak muszę, że na całe szczęście zostałam miło zaskoczona. I oczywiście nie jest to powieść pełna polotu, pędzącej akcji, dramatów, ale ma w sobie to coś, co tak niesamowicie do niej przyciąga. W jeden dzień pochłonęłam ponad sto stron i nawet nie wiem kiedy to się stało. To co na pewno mogę stwierdzić o przedstawionej historii, to że jest po prostu okrutna. Nie brakuje tutaj rozlewu krwi czy smutnych i wstrząsających scen, które dla wrażliwych osób mogą być drastyczne. Przez całą powieść towarzyszy czytelnikowi nuta tajemnicy i grozy, co może nieco przytłoczyć. Momentami wręcz jest zdecydowanie ciężko przyjąć taką ilość mroku, jaka towarzyszy nam podczas poznawania powieści. Głównym wątkiem jest zamieszkanie Lady Makbet w pałacu swego męża i tak naprawdę przez pierwsze ponad 100 stron nie wiadomo o co tak właściwie chodzi w tej książce. Cała fabuła skupia się w głównej mierze na intrygach Lady Makbet nie do końca zawsze świadomych, drodze po władze Makbeta, a w międzyczasie pojawiają się wątki fantastyczne jak wiedźmy czy magia samej tytułowej bohaterki. A przede wszystkim towarzyszą temu wszystkiemu tajemnice, Lady Makbet, Makbeta, Lisandra czy też całego dworu.

Specyficzna, a zarażam niesamowicie wciągająca, tak bym określiła tę książkę. Zdecydowanie inna od wielu powieści, które poznałam. Oryginalna i urzekająca. Co prawda nie zapałałam jakąś szczególną sympatią do bohaterów, choć Lisandra cenię za mądrość i szlachetność. Zawiodłam się nieco jednak, gdy pojawił się wątek miłosny. Na początku sądziłam, że będzie to powieść o magii, tajemnicach, z brutalnymi scenami, a klimat będzie surowy. Ten wątek pojawiając się, nieco ją ocieplił i tak naprawdę pojawił się znikąd i nie przekonał mnie, choć sam motyw fantastyczny towarzyszący jemu był ciekawy.

Z całą pewnością na uznanie zasługuje zobrazowanie tytułowej Lady Makbet. Bardzo dobrze wykreowany został wątek jej dojrzewania emocjonalnego i rozwoju osobistego. Cieszę się, że autorka postanowiła pokazać też jej słabości i nie stworzyła jej jako bohaterki niesamowicie uzdolnionej, niezniszczalnej. Mamy tutaj w końcu XII wiek, a więc nie było mowy, aby Lady Makbet mogła być głośna i przebojowa. No i przede wszystkim brawo za brak syndromu sztokholmskiego, który ostatnim czasem często jest używany w książkach.

"Lady Makbet" zdecydowanie ma wszystko to, czego oczekuję od dobrej powieści. Jest tutaj kreatywna, ciekawa i oryginalna fabuła, niebanalne wątki fantastyczne i idealnie oddany klimat. Przenosimy się do zimnej, mroźnej, ponurej Szkocji, gdzie władze sprawują barbarzyńscy mężczyźni. Choć szczerze przyznaję że mogłoby być nieco więcej akcji, której jestem ogromną fanką, ale rozumiem też zamysł autorki, który miała. Niemniej jednak książkę czyta się naprawdę dobrze. Polecam i zachęcam do sięgnięcia po nią.

Jedno spojrzenie, aby doprowadzić mężczyzn do szaleństwa. Jedno spojrzenie, aby ich zniszczyć.

Od dziecka Roscille wykazywała się nietypową urodą, która z wiekiem tylko rosła. Lecz jej oczy – to już zupełnie inna sprawa. Choć piękne, wywoływały niepokój, strach, a nawet i pożądanie. Dlatego nakazano jej ukrywać swoje oblicze, aby nie kusić biednych, słabych mężczyzn.

Nie przeszkadza to jednak wydać ją za mąż za szkockiego brutala o barbarzyńskich zwyczajach.

Chociaż Ava Reid zabiera nas w podróż do szekspirowskiego świata, jest to jednak zupełnie inna historia. Nie oczekujecie wiernego odzwierciedlenia tamtej opowieści, lecz podejdźcie jako do nowej, odświeżonej wersji, alternatywnej wersji „co by było, gdyby”.

Nie jest to opowieść romantyczna, o aranżowanym małżeństwie, gdzie dwie strony z czasem odnajdują wspólne szczęście. Nie, jest to gotycka feministyczna opowieść o strachu, walce o przetrwanie, samotności, zakrapiana mroczną magią. Niesamowicie doceniam pracę autorki, która gruntowanie przygotowała się do napisania powieści, pod względem sprawdzeniem podłoża historycznego, kulturowego, lecz przede wszystkim języka wiernemu tamtemu okresowi. Powiedzieć, że jest napisana pięknie, poetycznie, barwnie, to jak nie powiedzieć nic. Stworzyło to wyjątkowe połączenie fantastyki z literaturą piękną.

Roscille nie jest bohaterką idealną. Wielokrotnie popełnia błędy wynikające z braku doświadczenia, młodzieńczej naiwności, przerażenia, niosące za sobą falę destruktywnych konsekwencji jej działań. I chociaż chciałam krzyczeć, przeklinać, kręcić głową z niedowierzania, w jakimś stopniu fascynujący jest upadek postaci i obserwowanie, jak wszystko toczy się w złym kierunku.

Nie jest to powieść, która przypadnie do gustu każdemu. Jednych odstraszy jej powaga, powolne tempo akcji, brak wierności w odwzorowaniu szekspirowskiej wersji. Jednak innych może zachwycić niesamowity język, ciężki mroczny klimat, przyprawiający momentami o dreszcze. Nie jest to również lekka powieść do przeczytania w jeden wieczór, ale bardziej wymagająca historia, zmuszająca czytelnika do refleksji, pełna niedomówień i zostawiająca po sobie wiele pytań. Dla mnie na pewno jest to jedna z tych książek, która zapada w pamięć i zostaje ze mną na dłużej.

Retellingów na rynku wydawniczym pojawia się naprawdę dużo. Od wszelkich mitologii, po książki, które były dla czytelników lekturami obowiązkowymi, niekoniecznie zrozumiałymi w młodym wieku, a teraz mogą sobie śmiało sprawdzić czy opowiedziane na nowo opowieści, z wplecioną inną fabułą mogą być lekiem na szkolne traumy.

"Lady Makbet" jako czarny charakter Szekspira zawsze wzbudzała mnóstwo kontrowersji. z Jednej strony potępiana, a z drugiej owiana nutką tajemnicy, specyficzna postać. Ava Reid postanowiła, że opowie jej historię po swojemu, oczami kobiety, a nie mężczyzny.

Szkocki barbarzyńca mający w zwyczaju nieciekawe zachowania ma zostać mężem głównej bohaterki, Lady Makbet. Kobieta od razu zaczyna snuć plan, jak przetrwać, bo zdaje sobie sprawę, że nie będzie to łatwe. Jak się okazuje, w to wszystko wplątana jest magia, przepowiednia, klątwa. Każde z nich nie może spać z zupełnie innego powodu i każde ma swoje tajemnice.

Na tę książkę czekało wielu czytelników i nic dziwnego, bo zapowiadana jako klimatyczna, duszna, fantastyczna opowieść miała prawo zostać w głowach na długo.

I faktycznie, jeśli chodzi o klimat, to jest duszno, jest mrocznie, ale także gotycko, fascynująco i to głównie powoduje, że ciężko się do tej książki oderwać. Do tego dochodzą knucia, intrygi, a w wyobraźni niemal od pierwszych stron pojawiają się obrazy wykreowane przez autorkę.

I ten klimat to największa zaleta, bo niestety, ale chyba właśnie do niego Reid przyłożyła się najbardziej. Lady Makbet wydaje się być sztuczna, choć powinna wpływać na czytelnika w zupełnie inny sposób. Powinna być nutką tajemniczości, manipulatorką na pełny etat, a tutaj nieco tego zabrakło.

Na szczęście nie każdego bohatera trzeba darzyć sympatią by przeczytać powieść z ogromnym zainteresowaniem i tutaj tak właśnie jest. Ciekawa, tajemnicza książka pełna dworskich knowań, od której ciężko się oderwać.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Storylight.

„Lady Makbet” Avy Reid to swoisty hołd i ukłon w stronę jednej z najbardziej znanych kobiecych postaci w literaturze. Autorka podejmuje się dość odważnej próby oddania głosu Lady Makbet, przedstawiając znaną od wieków historię z zupełnie nowej perspektywy. Czy ta odwaga się opłaciła? Czy oddanie głosu tak intrygującej postaci było dobrym posunięciem? I tak, i nie.

Akcja powieści toczy się dość powoli i brakuje w niej przełomowych momentów, które mogłyby wnieść odrobinę emocji do całej lektury. Niby autorka wzbudza naszą ciekawość postacią Roscilli i jej manipulacjami, jednak brakuje efektu „wow”, który sprawiłby, że będziemy śledzić jej losy z zapartym tchem.

Sama postać Roscilli jest dość „nijaka”. Początkowo wydaje się, że będzie to kobieta niezwykle skomplikowana i interesująca, jednak szybko okazuje się, że nie możemy do końca poznać jej myśli i emocji. Nie mamy też szansy na zbudowanie z nią jakiejkolwiek więzi – wszystko przez trzecioosobowego narratora, który stanowi tutaj znaczącą barierę.

Trzeba jednak przyznać, że najmocniejszym elementem powieści jest jej klimat. W tym aspekcie autorka naprawdę się postarała. Ponury, surowy klimat, szkockie krajobrazy, dworskie intrygi pełne grozy, a do tego szczypta magii, czarownic i tajemniczej przepowiedni idealnie wpisują się w kanon gotyckiego fantasy. Reid stworzyła świat zdominowany przez mężczyzn, pełen brutalnej władzy, w którym kobieta musi walczyć o siebie i swoje przetrwanie.

„Lady Makbet” Avy Reid to powieść, która oczarowuje klimatem, ale zawodzi w przedstawieniu głównej postaci, która powinna grać pierwsze skrzypce. Czy sam klimat wystarczy, abym poleciła Ci tę książkę? Wszystko zależy od tego, czego oczekujesz. Ja miałam nadzieję, że usłyszę Lady Makbet, poznam jej psychikę, dowiem się, co tak naprawdę kłębiło się w jej głowie, i że będzie to postać niezwykle silna. Zawiodłam się, i to bardzo. Jeśli jednak wystarczy Ci mroczny, gotycki klimat, który jest tutaj najmocniejszym elementem, to książka może przypaść Ci do gustu. Zatem najlepiej sięgnij po nią i przekonaj się, jakie wzbudzi w Tobie emocje, a później podziel się nimi ze mną!

Cześć ci, Lady Makbet!

Młoda dziewczyna skrywa swe oblicze, gdyż jej spojrzenie potrafi skłonić mężczyzn do przerażających działań. Oddana w szkockie dłonie, zupełnie nie ma pojęcia, czego spodziewać się na ziemi pełnej barbarzyńskich zwyczajów i pogańskich wierzeń. W dniu ślubu Roscille przeobraża się w Lady Makbet. Przetrwanie wymaga od niej sprytu i cierpliwości, lecz kolejne tajemnice, intrygi i magia prowadzą ją do zgubnych decyzji. Czy Lady Makbet zdoła przetrwać w niebezpiecznym świecie mężczyzn?

Lady Makbet to moje pierwsze i długo wyczekiwane spotkanie z twórczością Avy Reid. O opowieściach tej autorki słyszałam same świetne opinie, dlatego z niemałymi oczekiwaniami sięgnęłam po historię zainspirowaną słynnym utworem Williama Szekspira. Mroczne losy tytułowej bohaterki zwiastowały pełny tajemnic i intryg obraz kobiecej siły, sprytu oraz inteligencji. Czy warto wybrać się na dwór Makbeta, aby ujrzeć rozgrywający się tam dramat?

Lady Makbet to fenomenalna opowieść, która zanurzy czytelników w mrocznej toni intryg, tajemnic i zdradliwych działań. Ava Reid zdołała wykorzystać najlepsze elementy z utworu Szekspira i zaprezentować mroczny obraz kobiecych pragnień, obaw i siły. Myślę, iż fani nietuzinkowych i posępnych lektur będą zafascynowani najnowszą historią autorki. Jaki los czeka tytułową Lady Makbet? Sprawdźcie sami!

Pełna recenzja na stronie: [Adres usunięty] | @paradisewithbooks

W piórze Avy zakochałam się już przy „Studium zatracenia”. Byłam zafascynowana tym, jak wyjątkowy klimat tworzy w swoich powieściach, jak zgrabnie przekazuje feministyczne wartości za metaforą, jak miesza szaleństwo i fantastykę z realnym światem pełnym ciemności i… wody. Zaczęłam śledzić jej treści na Instagramie i ogromnie nie mogłam doczekać się „Makbeta” opowiedzianego całkiem na nowo. Bo choć kocham wersję szekspirowską, to byłam ciekawa, co by było gdyby, tytułowa Lady Makbet była postacią zupełnie inną niż znamy ją z oryginału.

Jeśli mam być szczera – ani trochę się nie rozczarowałam. Otrzymałam dokładnie to, czego szukałam. Nowego spojrzenia, nowego przekazu i kilkunastu, kilkudziesięciu cytatów, które chwyciły mnie za serce, które przepełniły mnie złością i niesprawiedliwością. Bo Ava nigdy nie tworzy silnych, niezależnych, wojowniczych bohaterek. Jej postacie cechuje coś innego. Walka ze słabościami.

Lady Makbet nie jest kobietą niezwyciężoną, okrutną czy potężną. Nie. Jest młoda, przestraszona i inteligentna. A przede wszystkim jest przeklęta, przerażona własną mocą, która choć wydawałoby się, że uczyni z niej osobę niepokonaną, tak naprawdę wcale jej się nie przydaje. Tak naprawdę wciąż jej oczy ukryte są za welonem, którego nie może ściągnąć, tak jak nie może zdjąć z siebie ciężaru bycia czyjąś własnością. I przez pierwsze chwile w zamku Makbeta udaje jej się uniknąć oddania swojego ciała w imię „małżeństwa”, do którego została zmuszona. Przez moment ma nawet wrażenie, że jest sprytniejsza niż jej mąż, że może nim kierować, że może kochać kogoś, kogo wybierze sama. Ale nie o tym tak naprawdę jest ta książka.

Ava stworzyła dla mnie coś fenomenalnego. Inne spojrzenie na ten świat, na relacje między bohaterami. Świat duszny, klimatyczny, przepełniony okrucieństwem i szaleństwem. Przepełniony ciemnością i różnego rodzaju klątwami. W którym wiedźmy i smoki mieszają się z rycerzami i kobietami, które traktowane są tylko jako przedmiot niezbędny do utrzymania rodu, które nie mają prawa głosu, których zdanie i uczucia nie liczą się w momencie zawierania sojuszy między mężczyznami. Które są osądzane za „słabości”, za które mężczyźni są wynoszeni pod niebiosa.

Uwielbiam to jak Ava przekazuje swoje myśli. Jak ukrywa je za wprowadzeniem pewnego wątku, czy za pięknie sformułowanym zdaniem. Jak chciała udowodnić, że prawdziwy potwór często może być bardziej ludzki niż człowiek, że siła nie jest ukryta w fizyczności, a w umyśle, że piękno wcale nie musi być atrakcyjne, kiedy brzydka jest dusza. W tej historii nie ma ani jednej pozytywnej postaci. Ani jednej skrajnie dobrej. Są tylko czarne i szare moralnie charaktery, które stawiają swoje dobro, swoje bezpieczeństwo czy swoją wolność ponad wszystko i wszystkich, nie bojąc się sprowadzić cierpienia czy śmierci na innych. Lady Makbet momentami wydawała mi się wręcz eteryczna, niczym duch, który płynął po zamku, a gotycki klimat tylko potęgował moje odczucia.

To książka, którą pokochałam, którą wręcz pochłonęłam, ważąc każde słowo, analizując wszystko, co Ava mogła ukryć między wierszami. Wiem, że Ava jest trudną autorką, a jej historie albo się kocha, albo nienawidzi i nic pomiędzy. Do mnie trafiła już przy pierwszym tytule, drugim tylko umacniając mój zachwyt nad jej piórem, nad wplątywaniem wszędzie wody, będącej moją ulubioną metaforą. Jej książki są przepełnione feminizmem, przepełnione krzykiem o sprawiedliwość ukrytym za fasadą baśni i ulotnego, praktycznie nierealnego świata. Ale ja to uwielbiam i za każdym razem, kiedy czytam fragmenty jej książek od nowa mam ciarki na całych rękach.

Nowe spojrzenie na historię Lady Makbet.

Lady Roscille ma zaledwie siedemnaście lat, gdy ojciec oddaje ją za żonę dwukrotnie starszemu od niej mężczyźnie. W jej świecie to nic nadzwyczajnego, dziewczyna powinna cieszyć się, że jej mąż nie jest zramolały czy brzydki i cicho stać za jego plecami, jak na dobrą żonę przystało. Tyle, że świeżo upieczona Lady Makbet nie przywykła do stania w cieniu. Na dworze swego ojca była obserwatorem, prywatnym szpiegiem, który szeptał do ucha władcy wszystkie brudne sekrety jego dworzan. Choć ciągnęła się za nią plotka o klątwie, była szanowana i rozpieszczana. Porzucając rodzimą ziemię musi wyzbyć się nie tylko udogodnień cywilizowanego świata ale również swojej własnej delikatności. Na niegościnnych ziemiach Alby nie ma miejsca na czułostki, tylko zimna kalkulacja i sprawne planowanie może ocalić jej skórę.

Ava Reid na nowo splata historię sławnej, literackiej manipulatorki i morderczyni, tym razem jednak jak to teraz w modzie, wybielając jej postać i nadając jej rys ofiary. W swoim retelingu Lady Makbet autorka krok po kroku maluje historie inteligentnej, sprytnej, ambitnej młodej kobiety, która musi bardzo szybko dorosnąć do wyznaczonego jej miejsca. Stający jej na drodze mężczyźni muszą ponieść karę za swoją butę, a ci którym uda się przeżyć, do końca już będą zmuszeni podziwiać jej zwycięstwo a swoją porażkę.

Mam ambiwalentny stosunek do tej książki. Jednocześnie podoba mi się historia silnej, ambitnej kobiety, której krzywdy zostają pomszczone a ona sama zajmuje należne sobie miejsce, z drugiej zaś mamy tu wypaczoną wersję szekspirowskiej klasyki i wybielanie czarnego charakteru do roli ofiary. Jakby tego było mało, historia pełna jest dziur i dziurek, że o literówkach w ilościach hurtowych nie wspomnę (* w rękach mam egzemplarz recenzencki, więc liczę, że w wersji ostatecznej chociaż część została poprawiona). Więc czy warto ją w ogóle czytać? Na pewno warto zerknąć, choćby pop to, by sprawdzić o co ten cały szum :D

Podsumowując: niewątpliwym plusem Lady Makbet jest jej główna bohaterka: Lady Roscille, choć młoda i niedoświadczona to jednak ambitna, inteligentna i odważna, wie kiedy należy się ugiąć a kiedy postawić. Dzięki wrodzonemu talentowi i nabytej wiedzy sprawnie manipuluje swoim otoczeniem. Minusem jest to, że cała powieść, to tak naprawdę Szekspir w krzywym zwierciadle, co niezbyt do mnie przemawiało. Gdyby autora wysnuła te powieść w nieco inny sposób, dodając postępowaniu Lady Makbet jakiegoś drugiego dna, to pewnie łyknęłabym te opowieść bez większej krytyki, ale przedstawiona w ten sposób historia mnie niezbyt przekonuje. Oceniam 6/10.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Insignis

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

LADY MAKBET to mroczny retelling Makbeta, utrzymany w klimatach gothic fantasy. Miałam ogromne oczekiwania wobec tego tytułu i niestety, ale nie zostały one do końca spełnione. Cała historia jest bardzo nierówna - z jednej strony podobał mi się ten mroczny, surowy klimat, jaki panował przez całą książkę, ale z drugiej trochę mi się ta lektura dłużyła. Ciekawiło mnie, jak potoczą się losy Lady Makbet i jak autorka poprowadzi tę znaną historię z kobiecej perspektywy. Tylko trochę tej głownej bohaterce zabrakowało charakteru. Balansowała gdzieś po środku bycia ofiarą i oprawcą i tak na dobrą sprawę trzecioosobowy narrator nie przedstawił nam jej dokładniej. Nie udało mi się tej postaci polubić, czy poczuć jakiejś nici sympatii. Nie wzbudzała też żadnych negatywnych emocji, wręcz była mi obojętna. A to chyba najgorsze, co może się trafić, jeśli chodzi o główną bohaterkę. Czy pozytywne czy negatywne, ale jeśli wzbudza jakieś emocje, to już połowa sukcesu. Tutaj cały czas czekałam, aż pojawi się jakaś przełomowa scena, kiedy nasza Roscilla stanie się pełnoprawną główną bohaterką, ale niestety tak się nie stało. Może i wykonała jakieś bardziej drastyczne kroki, ale to było za mało. I sądzę, że wiem gdzie pojawił się zgrzyt. W mojej opinii lepiej sprawdziłaby się tutaj pierwszoosobowa narracja. Jeśli Lady Makbet podzieliłaby się z nami osobiście swoimi odczuciami, myślę, że byłoby nam łatwiej się z nią utożsamić, poczuć jej ból. A tak to ciekawiło mnie, do czego doprowadzą kolejne manipulacje bohaterki, ale nie na tyle, żeby ciągle o niej myśleć i pragnąć czym prędzej wrócić do domu i znowu sięgnąć po książkę.

Podsumowując, klimat i cała aura ponurej, mrocznej Szkocji oraz motyw czarownic na plus, ale poprowadzenie fabuły i kreacja bohaterów mnie zawiodły. Ostatecznie książka pozostawiła mnie z mieszanymi odczuciami. Decyzję, czy sięgnąć po tę lekturę zostawiam Wam - ja nie będę ani namawiać, ani odradzać, bo wiem, że znajdą się też fani takich klimatów. Mnie po prostu ta powieść nie porwała.

Amanda.Says