Studium zatracenia

Effy od zawsze zamknięta jest w baśni o Baśniowym Królu. Niestety dla niej, to co dla innych jest to cudowną opowieścią, jest koszmarem. Zamknięta na Wydziale Architektury w którym wszędzie za nią podążają szepty, dostrzega szansę swojego życia.

Czasami nasze przeznaczenie prowadzi nam prosto do zguby. Czy będziesz w stanie odkryć prawdę i nie postradać przy tym zmysłów?

Kiedy zaczynałam tą książkę, ciężko było mi wgryźć się w fabułę. Czułam się niebywałe zagubiona - wręcz klaustrofobicznie zamknięta w małej przestrzeni. Miałam chwilę zawahania, ale w momencie gdy odkryłam sekret pióra autorki zostałam olśniona. Ta książka jest napisana w genialny sposób. Autorka garściami czerpie z folkrolu, tworzy zdania jak z starych baśni oraz tka mgłę przez którą nie widzimy co jest prawdą, a co nie. Keacja bohaterki jaką jest Effy - poranionej przez życie, porzuconej oraz wystarszonej wypływa z każdego zdania i oddziaływała na moje własne emocje. Czułam wszystko to co jej się przydażyło i nie byłam w stanie iść przez tą historię obojętnie. Mamy też tutaj Prestona - aroganckiego akademickiego rywala Effy oraz przepiękny feministyczny wątek.

A jaka ona jest??

Pachnącą zakurzonymi książkami, morską solą oraz swierkowym historią w której odnajduje się zagubione w świecie głosy. Podczas jej czytania kwestionowałam wszytko co pokazuje nam Effy i czekałam na szpilkach przy odkopywaniu zapomnianych przez czas dowodów. Klimat łączący perfekcyjną mroczną baśń z rasowym dark akademia nie pozwolił mi nawet na chwilę odłożyć książki. A zakończenie...NA WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH!! Jest niejednoznaczne przez co mózg mój i wybuchł. Pamiętajcie, żeby podczas czytania zwracać uwagę na wzmianki o dzwonach!

Co roku wybieram trzy najlepsze książki roku, ale tym razem zrobię wyjątek. 2023 zamknę z czteroma ulubieńcami, bo nie wyobrażam sobie, by "Studium Zatracenia" się tam nie znalazło. 11/10⭐️

Lekkie muśnięcie wiatru na policzku. Szelest plakatu co rusz odrywającego się od ściany. Te słowa, które przyciągają JEJ wzrok. „Konkurs, dom, najwybitniejszy pisarz”. Później huk zamykanych drzwi od akademika. Zapach herbaty i starego mieszkania pełnego pająków poukrywanych w rogu pomieszczenia. I różowe tabletki.

A za chwilę ogromny, zniszczony dom. Wszechobecna stęchlizna. Stęknięcia wyrobionych, popękanych, drewnianych desek. Zimno i gwizd wiatru. Zapach morza i starych, pożółkłych książek. Pozamykane drzwi. Pędzący samochód. Dźwięk odbezpieczanej broni. Czarne długie włosy widziane kątem oka. I dużo, dużo wody.

Nie wiem, czy jest inna książka z tytułem, który tak dobrze oddawałby jej klimat. „Studium zatracenia” przyciąga, fascynuje, miesza w głowie. Zadziwia, wprowadza dyskomfort. Zostawia z masą pytań. Tutaj tajemnica goni tajemnicę, a każda postać jest bardziej niestereotypowa od drugiej. Effy od początku jest specyficzna. Boi się mężczyzn, widzi coś, czego nie zauważa nikt inny i tak naprawdę do końca książki nie wiemy, czy jest obłąkana, czy faktycznie prześladowana przez Baśniowego Króla. Preston za to jest arogancki, racjonalny, przekonany o wartości obiektywnej prawdy. Łączy ich tajemnica autora i jego dzieł, które być może nie są jego.

Już dawno nie miałam tyle pytań po zakończeniu, już dawno tak maniakalnie nie szukałam odpowiedzi w wywiadach z autorką, już dawno nie wertowałam książki w poszukiwaniu pozornie nieistotnych fragmentów (dziękuję Ci, Sylwia, że przeżywałaś to razem ze mną). Ava Reid połączyła mroczny klimat dark academia z baśnią, folklorem i kryminałem opartym na teoriach szekspirowskich. Mąci, wprowadza wyjątkowe metafory i tworzy książkę w książce, świat pełen smutku, stęchlizny i chaosu. Przedstawia wszystkie możliwe rodzaje miłości, zatracenia i szaleństwa. Zachwyca i zostawia z wielkim „wow” cisnącym się na usta. Moja rada dla wszystkich zaintrygowanych: bądźcie uważni i zwracajcie uwagę na szczegóły. Mnie zaczarowano tak, że wciąż słyszę dźwięk bijących znikąd dzwonów.

Na początku wypadałoby się poznać. Główna bohaterka studiuje architekturę. Mieszka w akademiku. Effie kocha też książki jak Ty czy ja. Jednak nas nie nawiedza wizja bohaterów powieści, które czytamy...

Sądzę, że życie ludzkie często składa się z trzech fundamentów.

Osób, które powinny pachnieć dla nas domem i bezpieczeństwem.

Miejsc, które odbijało najczęściej echo uśmiechu.

Poznanych ludzi, którzy są strzałą wskazującą dobry kierunek, a nie grotem wbijanym w plecy.

Co jeśli, gdy wszystkie te podstawy są jedynie gruzem leżącym pod obolałymi nogami?

Nie dajcie się zwieść bajkowemu klimatowi. Wątki fantastyczne się pojawiają, jednak najbardziej obrazowa i trafiająca w serducho jest warstwa obyczajowa. To, co dzieje się (i działo) w życiu głównej postaci potrafi rozłożyć człowieka emocjonalnie. Nigdy nie powinno wyrastać się z baśni, jednak co wtedy, gdy bajkowy świat nie staje się odskocznią, lecz ucieczką? Duszny klimat dark academia wprowadza w atmosferę mroku połączonego ze sporą dawką melancholii. "Studium zatracenia" to historia młodej kobiety, której cień nieprzepracowanej przeszłości miesza się z niepewną teraźniejszością oraz nadzieją na przyszłość, w której życie nabierze sensu.

Nastał listopad, więc przyszedł czas na przeczytanie kolejnej książki w ramach akcji @czytaniezwiedzmami. Tym razem padło na "Studium zatracenia" autorstwa Avy Reid. Czy wybrana przez obserwatorów lektura okazała się tą, która zagości w moim sercu na dłużej? Już spieszę z wyjaśnieniem.

"Studium zatracenia" to przede wszystkim historia Effy Sayre. Studentki pierwszego roku architektury, która od zawsze wierzyła w baśnie. Nie wyglądało to jednak tak, jak u każdej małej dziewczynki, która gdy tylko zaczyna dorastać, zdaje sobie sprawę, że wszystkie bajki, które zdołała poznać za młodu, są jedynie fikcją. W tej kwestii Effy różni się od swoich rówieśników. Od dzieciństwa nawiedzają ją bowiem wizje przedstawiające Baśniowego Króla. Czy zatem jest to znak, że dziewczyna jest szalona?

Jedno jest pewne. Effy nigdy nie miała łatwego życia, a dołączenie do grona studentów prestiżowej Ilyrskiej uczelni nic nie zmieniło w tej materii. Odkąd wśród szkolnych murów, zaczęła krążyć plotka na temat jej zażyłości z jednym z profesorów, jedynym ukojeniem dla jej zszarganych nerwów jest zagłębianie się w ulubionej lekturze powieści Angharad, której autorem jest Emrys Myrddin. W swojej książce mężczyzna opowiada historię dziewczyny, która zakochuje się włąśnie w Baśniowym Królu tylko po to, żeby potem go zniszczyć.

Dzięki znajomości dzieł literackich Myrddina Effy udaje się wygrać konkurs na zaprojektowanie domu zmarłego pisarza, który został ogłoszony przez jego rodzinę. Czy dzięki temu uda jej się odnaleźć swoje przeznaczenie? Czy zrujnowaną posiadłość mieszczącą się na krawędzi urwiska da się w ogóle odbudować? Czy przebywający w Hiraeth student literatury — Preston Héloury, który za wszelką cenę pragnie udowodnić, że pisarz był oszustem, stanie się jej sprzymierzeńcem, czy wrogiem? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam Was do lektury.

Muszę przyznać, że po zobaczeniu okładki i przeczytaniu opisu tej historii miałam bardzo wielkie oczekiwania! Spodziewałam się dobrej, klimatycznej historii, która dosłownie zwali mnie z nóg i będzie trzymała mnie w napięciu od początku do końca. Niestety. Wykonanie, pomimo ogromnego potencjału, jaki miała ta historia, zupełnie nie trafiło w mój gust.

Z początku bardzo trudno było mi w ogóle ruszyć z czytaniem. Szczerze powiedziawszy, gdyby nie fakt, że książka została wybrana do listopadowej dyskusji, najprawdopodobniej porzuciłabym ją po kilku początkowych rozdziałach. Jestem osobą, która przynajmniej w mojej ocenie, dość szybko czyta, jednak w przypadku tej konkretnej publikacji, skończenie trzech pierwszych odsłon zajęło mi dwa dni.

Styl pisania autorki był dla mnie straszliwie nużący. Ilość opisów, które w mojej ocenie nie wnosiły niczego do całej historii, przyprawiała mnie wręcz o ból głowy, dlatego w pewnym momencie postanowiłam przerzucić się z ebooka na audiobook. Czy to pomogło? Wydaje mi się, że tak, ale może była to też zasługa tego, że w pewnym momencie akcja ruszyła z kopyta i wreszcie zaczęły pojawiać się w tej historii wątki, które intrygowały i wzbudzały niekiedy skrajne emocje.

Jednym z jasnych elementów tej lektury jest niewątpliwie postać Baśniowego Króla, którego każdorazowe pojawienie się wzbudzało zainteresowanie i rozsiewało dozę tajemnicy, mroku i przede wszystkim magii, która tworzyła niepowtarzalny klimat.

Na uwagę zasługuje również wątek romantyczny, który, chociaż rozwija się bardzo powoli, sprawia, że chce się tę lekturę przeczytać do końca, aby dowiedzieć się, czy uczucie, które połączyło dwójkę bohaterów, było w stanie przetrwać nawet najgorsze momenty w ich życiu.

Baśnie, magia i przygoda to wasze klimaty? Zatem ta książka jest zdecydowanie warta uwagi!

"Studium Zatracenia" to opowieść o Effy, studentce architektury która zostaje wybrana do zaprojektowania nowego dworu jednego z narodowych pisarzy. Dziewczyna jest zafascynowana jego twórczością, więc z podekscytowaniem rusza w odległy, mroczny zakątek kraju. Na miejscu okazuje się jednak, że jawa miesza się ze snem, a dwór pełen jest sekretów i tajemnic, tak jak i jego mieszkańcy. Co jest prawdą, a co kłamstwem?

Bardzo lubię takie historie, których klimat wciąga od początku do końca. "Studium Zatracenia" jest mroczne, w powietrzu czuć wilgoć i opadającą mgłę. Koncepcja postaci Baśniowego Króla i jego obecności w życiu Effy porwała mnie i wyczekiwałam rozwiązania zagadki. Sama do końca nie domyślałam się finału tej historii, a to duży plus.

Pojawia się tutaj również wątek romantyczny, który jednak nie jest wiodący. Pomimo początkowej niechęci, bohaterowie szybko zawiązują pakt i jako jedna drużyna walczą z przysłowiowym "złem". Wspierają się, poznają prawdę o swojej przeszłości i pomagają odegnać złe duchy. Miałam tutaj skojarzenia z wieloma młodzieżowymi serialami i filmami, a to bardzo pozytywnie świadczy o tej książce.

Książka zdecydowanie należy do takich "na raz", szczególnie przy obecnych, dość długich wieczorach. Nie jest to high fantasy, raczej bardzo przyjemna przygodówka, którą poleciłabym fanom serii o magii i czarodziejstwie w Hogwarcie, uważam że ma trochę podobny klimat. Idealna będzie również dla tych, którzy z fantasy dopiero zaczynają, bo wątków jest tu niewiele, co jednak nie oznacza niczego złego.

Podsumowując - polecam, jeżeli chcecie przeczytać coś klimatycznego i paradoksalnie lekkiego z wątkiem romantycznym w tle :)