Kwaśne jabłka. O przemocy wobec dzieci

"Kwaśne jabłka" to bodaj najtrudniejszy, najbardziej angażujący psychicznie reportaż, jaki przyszło mi czytać. Nigdy żadna książka nie sprawiła mi tyle bólu i nie wywołała tylu łez. Każde zawarte w niej zdanie na zawsze utrwaliło się w mojej sferze emocjonalnej. Dlatego, że to wszystko prawda, a nie autorska licentia poetica...

Milczącymi, tragicznymi bohaterami są dzieci. Niekochane. Niezadbane. Poniżane. Bite i kaleczone. Bezbronne przeszkadzajki zdane na łaskę nas - dorosłych. Zabijane przez tych, dla których ich życie powinno być nadrzędną wartością. Są jak te kwaśne jabłka, które nikomu nie smakują...

Oprócz opisania dramatycznych przypadków przemocy wobec dzieci, w publikacji zawarto wiele wypowiedzi specjalistów, terapeutów, psychologów, lekarzy, pracowników socjalnych, prawników, rzeczników, osób sprawujących pieczę zastępczą nad straumatyzowanymi dziećmi. Sporo uwagi poświęcano prawodawstwu w zakresie ochrony dzieci... którego właściwie nie ma. Ze zgrozą przeczytałam, że w świetle prawa dziecko jest nikim. Jego reprezentantem może być tylko rodzic, czyli często jego oprawca.

Przemoc wobec dzieci, to coś dla mnie niepojętego i nieakceptowalnego. Zasługującego na potępienie i karę. Nie przepadam też za powieściami, w których tematyka oscyluje wokół krzywdy dzieci. Z różnych powodów czułam jednak wewnętrzny przymus zmierzenia się z tym tematem, mimo że czytanie tego było dla mnie niezwykle trudnym przeżyciem, rozłożonym w czasie, także ze względu na drastyczną treść i niedające się okiełznać emocje. Tyle że tego wszystkiego nie dało się opisać inaczej, lżej, delikatniej. Temat musiał wybrzmieć właśnie tak - dosadnie i głośno. Żebyśmy zrozumieli i reagowali.

Wielki szacunek dla autorów za zmierzenie się z tematem, profesjonalne i empatyczne podejście, szerokie spektrum problemu, całkowity obiektywizm i reporterską rzetelność.

To nie jest książka dla każdego, a jednocześnie mam wrażenie, że powinni ją przeczytać wszyscy. Dla wiedzy i ku przestrodze.

"Skrzywdzone dzieci nigdy nie zapominają tego, co się stało. Trauma wraca, ciało pamięta. Na zawsze". Wiem to....

Powiem Wam jedno, jestem facetem, ale czytając tę książkę, dosłownie wyłem, nie mogłem zatrzymać łez. To, co tu czytałem, przebijało moje ojcowskie serce, rozrywało je na wszystkie strony. Ten ból był niewyobrażalny.

Dlaczego w większości przypadków jest za późno by coś zrobić? Dlaczego ludzie czasami widzą, a nie reagują? Dlaczego niewinne dzieci umierają z rąk własnych rodziców? Cisną mi się na usta takie słowa, za które pewnie zawiesiliby mi tutaj konto. To jest po prostu bestialstwo i tak jak Lech Kaczyński wypowiadał się w tej książce, powinna powrócić kara śmierci dla takich bydlaków, którzy katują swoje dzieci.

,,Kwaśne jabłka" Magdy i Piotra Mięśnik to reportaż, który ściska za serce. Reportaż o przemocy wobec dzieci. Przytaczają tu historie Kacperka, Klaudii, Leona, Elizy, Marcela, Nikodema, Zuzi, Kamilka, Michała i Oskara. Są to dzieci, które zginęły z rąk rodziców, opiekunów. Osób, którym ufały, których kochały, które miały stworzyć im bezpieczny dom. Te historie ukazane są od początku do końca. Czytamy zeznania, które mrożą krew w żyłach.

To też pytania i odpowiedzi na temat przemocy wobec dziecka, na które wypowiadają się eksperci i specjaliści. To oni uświadamiają jaką krzywdę rodzice robią dziecku. Czynnikami, jakie wpływają na takie zachowania, są:brak kompetencji, bieda, traumy wyniesione z dzieciństwa, zaburzenia i wiele innych rzeczy.

Poruszany jest temat dziecka potrząsanego, tego jak poznać po dziecku, że jest ofiarą przemocy, jak zachowują się przemocowi rodzice w momencie, kiedy dziecku się coś dzieje i muszą jechać do szpitala, jak wpływa trauma i urazy na dalsze życie, jeśli oczywiście uda się takiemu dziecku przeżyć, bo ktoś zauważy problem i tym samym uratuje je. Te dzieci, które wymieniłem wyżej, nie miały takiego szczęścia. Każdego roku w wyniku przemocy w polskich domach jest zabijanych 20-40 dzieci. Mnóstwo katowanych dzieci cierpi w milczeniu. Znamy tylko nagłośnione przypadki, a ile jest tych, które są niezauważone? Co zrobić, by temu procederowi zapobiec?

Mogę powiedzieć tylko tyle na koniec. Serce pęka…

@[Adres usunięty]