Kurort

Nie ukrywam, że z niecierpliwością czekałam na kolejne spotkanie z Ugne Galantem. To milicjant, który potrafi analizować fakty z precyzją szachisty, a jednocześnie nosi w sobie ciężar dawnych błędów i słabości. Zawsze mnie intryguje. Przez ostatnie dziesięć lat jego życie przypominało błądzenie we mgle, w której alkohol był i ucieczką, i przekleństwem. Właśnie ten nałóg zaprowadził go na odwyk, do zakładu psychiatrycznego prowadzonego przez profesora Szafira. Wkrótce okazuje się, że jedno ze skrzydeł szpitala, nazywane przez dzieci „Kurortem”, skrywa tajemnicę pilnie strzeżoną przez władze PRL i Służbę Bezpieczeństwa. Za murami tej instytucji Galant musi zmierzyć się nie tylko z własnymi słabościami, ale też z ludźmi gotowymi zrobić wszystko dla władzy i wpływów. Od pierwszego tomu serii czułam, że znam Ugne niemal jak kogoś bliskiego. Choć jego życie pełne było upadków i walki z nałogiem, trudno go nie lubić i nie rozumieć. To człowiek zniszczony przez własne błędy, który w alkoholu szukał nie tyle zapomnienia, ile sposobu na przetrwanie. Bez niego wciąż trudno mu odnaleźć równowagę, ale gdy sytuacja tego wymaga, odzyskuje dawną siłę i jasność umysłu. Wtedy staje się bezkompromisowy wobec wrogów, wierny przyjaciołom i gotów ryzykować wszystko, by chronić tych, którzy nie potrafią się obronić. Tym razem to właśnie dzieci stają się ofiarami zła, a Ugne, mimo własnych ograniczeń, nie cofa się przed walką, nawet jeśli miałoby go to kosztować życie.

Ugne w tej powieści stał się symbolem zwykłego człowieka, który próbował w pojedynkę sprzeciwić się potężnemu systemowi i jego sługom, gotowym w imię idei, sławy i żądzy władzy odebrać innym wszystko.

Przemysław Kowalewski. Postać znana niektórym bibliofilom. Mi także, ale tylko ze słyszenia. Już „Kozioł” przyciągnął moja uwagę ale jak do tej pory nie składało się. Aż do teraz, gdy do moich rąk trafił „Kurort”. Intrygujący tytuł, nieprawdaż? Sądziłam, ze jest to ośrodek wypoczynkowy. Och, jakże się myliłam! Bo fabuła osadzona w latach 70-tych XX wieku, skrywa małą brudną tajemnicę opartą na faktach i obleczoną w fikcję literacką.

Unge Galant to porucznik PRL-owskiej milicji zmagający się z chorobą alkoholową. Trafia on na odwyk do szpitala psychiatrycznego. Ma nadzieję, że terapia wyprowadzi go „na prostą”. Niemniej jednak nos milicjanta jest czujny zawsze i wszędzie. Zainteresował się oddziałem dla dzieci zmagających się z agresją i pochodnymi zaburzeniami. Sami „kuracjusze” nazywają swój odcinek „Kurortem”. Wiadomo, że jak da się dzieciakowi przysłowiowego cukierka to można się od niego wiele dowiedzieć. A jeszcze w tamtych czasach. Wątpliwości jakie ogarniają porucznika prowadzą go do rezydentki Bogny i wspólnie a jednak osobno prowadzą swoje małe śledztwa przeciwko ordynatorowi szpitala. Dodatkowo Bogną zaczyna się interesować SB i proponują współpracę. Ale chcą chronić profesora Szafira, czy też znaleźć na niego brudne dowody? Co się stanie jeśli rezydentka nie będzie czuła się komfortowo w zaistniałej sytuacji i komu zależy na utrzymaniu tajemnicy „Kurortu” w tajemnicy a kto tak naprawdę pociąga „za sznurki”. Nic nie jest oczywiste chociaż takie się wydaje.

Pamiętajmy, że w brudnych rozgrywkach o prestiż i władzę zawsze cierpią ci najbardziej bezbronni.

Chociaż to seria nie odczułam dużego dyskomfortu w czytaniu książki a zarówno styl, fabuła i sposób jej przedstawienia mnie zafascynowały i na pewno sięgnę po inne książki autora. Gorąco polecam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Filia.

" Dopóki pracujecie dla dobra socjalistycznej ojczyzny, Służba Bezpieczeństwa będzie wam tarczą i mieczem."

💉 RECENZJA 💉

💉 Przytłoczony życiem, sponiewierany przez alkohol, Ugne Galant trafia do zakładu psychiatrycznego w Szczecinie, na odwyk alkoholowy. Okazuje się, że nie jest to jednak zwykły szpital psychiatryczny. W jednym z jego skrzydeł, zwanym "kurortem", prowadzone są podejrzane badania na dzieciach. Badania, pilnie strzeżone przez władze PRL i Służby Bezpieczeństwa, które mają oko, również na leczenie Galanta. Ugne nie byłby jednak sobą, gdyby nie zainteresował się losem młodych pacjentów. Przeraźliwe krzyki i odgłosy dochodzące z tamtej części a także znikający w tajemniczych okolicznościach chłopcy, nie pozostawiają złudzeń. Porucznik pomimo swojego kiepskiego stanu próbuje odkryć czym zajmuje się profesor Szafir i jego żona.

💉 Autor niezwykle dobrze operuje piórem i emocjami czytelnika. Doskonale buduje przerażającą i gęstą atmosferę. Wciąga czytelnika w mroczny świat, dzięki czemu od jego książek nie sposób się oderwać. Ciężka tematyka i poruszanie bolesnych tematów, zmusza do refleksji. Dodatkowo świadomość, że historia ta inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami z lat 70- tych, potęguje uczucie niepokoju i wywołuje ciarki na plecach. Do tej pory eksperymenty przeprowadzane na ludziach kojarzyły mi się tylko z obozami zagłady. Ciężko sobie wyobrazić, że to co się działo w tym miejscu było akceptowane i opłacane przez władze. Ta historia zmusza do rozważań i dyskusji. Niepokojące jest to, że w takich miejscach, powrót do normalnego życia, uzależniony jest od decyzji lekarza a autor świetnie na przykładzie Ugne pokazał, jak cienka jest granica pomiędzy leczeniem a całkowitym zniewoleniem i uzależnieniem pacjenta od decyzji psychiatry. Tu, szaleńca, który nie zamierza leczyć a jedynie spełnić swoje chore wizje.

💉 "Kurort" to już piąta część z Ugne Galantem i jak do tej pory udało mi się przeczytać tylko "Sierociniec", który zresztą ogromnie polecam. Zamierzam również nadrobić wcześniejsze części.

Polecam, czytajcie 🙂

1976 rok, Szczecin, Ugne trafia na odwyk do zakładu zamkniętego na terapię antyalkoholową. Jak się okazuje w Zakładzie Zdrowia Psychicznego pod kierownictwem profesora Szafira nie przebywają jedynie dorośli. Gdzieś, w innym skrzydle szpitala znajdują się dzieci, a ich krzyki budzą niepokój w poruczniku. Nikt nie powinien i nie może zostać obojętny na krzywdę bezbronnych...tylko czy może o nich walczyć za wszelką cenę, nawet występując przeciwko władzy?

Czytałam pierwszą z serii, a zarazem debiut autora Kozioł i tak jak tam, tak i tutaj zostajemy przeniesieni w czasie, o którym jeszcze mało kto pisze. Autor korzystając z prawdziwych wydarzeń stworzył fikcję literacką, osadzając oczywiście naszego głównego bohatera jako tego walczącego ze złem systemu. A jak widać i po przeszłości i tym co dzisiaj, zło ma się bardzo dobrze. Na widoku, pod przykryciem, tajne łamane przez poufne, tylko to i tak kiedyś wyjdzie...

Wracając do książki. Mrok aż wylewa się z jej kartek. Postać Ugne, bohatera uzależnionego i ułomnego ponownie stawiającego dobro innych nad swoje. Zwłaszcza,że jest to dobro dzieci, o których nikt inny wtyk przypadku nie zawalczy. Autor w sposób bardzo obrazowy, ale i nie przesadzony przedstawił realia ówczesnego życia i władzy Polski Ludowej. Stworzył historię oblepiającą złem jakie jest udziałem człowieka. Nie zdążycie się zorientować, a już będziecie na finiszu powieści. Pozostanie tylko bezradność wobec okrucieństwa i nadzieja na chodźby jeden dotyk dobroci. Książka nie jest dla wszystkich, bo nie dla każdego krzywda dzieci jest do przejścia. Ja polecam. Muszę też wrócić do poprzednich części z Ugne, o których autor nieco pisze i tutaj.

Dużo lepiej jest napisać powieść osadzoną w rejonie jaki się zna niż kombinować z nieznanym. Ja wybieram postać Ugne Galanta...jakoś lepiej się mi "go" czyta.