Kształt Demona

Uwielbiam powieści Magdaleny Zimniak. Są nieoczywiste, pełne napięcia i tak dobrze poprowadzone, że pozostają w naszej głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony. Nie inaczej było w przypadku najnowszego jej dzieła, bowiem "Kształt demona" zaskoczył mnie na wielu płaszczyznach.

Od pierwszych stron czytelnik zachęcany jest do interakcji z fabułą. Gęste napięcie towarzyszy nam niemal na każdym kroku a kolejne nowe fakty namawiają do przerzucania stron. Autorka zawsze wykorzystuje potencjał swojego pomysłu, pokazuje jak umiejętnie potrafi wymykać się schematom i z banalnej opowieści tworzy coś nietypowego, świeżego i oryginalnego, czyli w tym przypadku thriller przyspieszający bicie serca. Magdalena Zimniak wprowadza na scenę silne emocje, żongluje domysłami, wprowadza nas w ślepe zaułki, kreuje bohaterów, którzy mają do powiedzenia więcej niż chcą na początku ujawniać. Tym samym przygoda w towarzystwie takiej fabuły wypada lepiej niż dobrze.

Nikt nie przypuszczał, że Julia przepadnie bez wieści podczas mszy w warszawskim kościele. Nadkomisarz Krystyna Farkas zaczyna łączyć fakty, gdy okazuje się, że to nie pierwsze zaginięcie związane z tym miejscem. W dodatku Julia wcale nie była taka grzeczna za jaką uchodziła, bowiem jej otoczenie pozostawiało wiele do życzenia. Dookoła prowadzącej śledztwo zaczęły kłębić się tajemnice, których rozwiązanie pociągnęło za sobą niebezpieczeństwo niemożliwe do opanowania.

Kameralna historia z dusznym klimatem, w której wszystko może się wydarzyć. Mrok zacieśnia swoje objęcia i powoli prowadzi nas ku rozwiązaniu zagadki, ale nie obejdzie się po drodze bez poważnych przeciwności. Powoli odkrywać będziemy sekrety głównej bohaterki i łączyć jej zaginięcie z nowymi faktami. To bowiem obraz Julii jest tutaj najważniejszy, to jej postać rozkładamy na czynniki pierwsze i analizujemy wszystkie podjęte decyzje, ale warto przyjrzeć się także pobocznym postaciom, nikt bowiem nie jest tutaj wyłącznie czarno-biały. Autorka mocno angażując się w kreację wszystkich bohaterów sprowadziła na nas całkowity chaos a czytelnik mógł na równi z Krystyną prowadzić śledztwo i łącząc wszystkie fakty zmierzać do odnalezienia tożsamości winnego całego zamieszania.

"Kształt demona" to historia, której warto poświęcić wolny wieczór. Angażuje, pobudza nasze szare komórki do pracy i podsyca atmosferę mylnymi tropami. Magdalena Zimniak wie jak napisać dobry thriller, aby zapewnić nam napiętą atmosferę oraz sylwetkę bohaterów idealną do głębszej analizy. Na ponad trzystu stronach rozpościera się akcja bogata w skrajne emocje oraz liczne domysły, która nie pozostawia czytelnika obojętnym na wszystkie wydarzenia związane z zaginięciem głównej bohaterki.

Każdy ma jakiś sekret, mniejszy bądź większy albo bardziej lub mniej niebezpieczny. Mówi się, że one zawsze wyjdą na jaw, może nie od razu, lecz z pewnością w najmniej spodziewanych okolicznościach. A jeśli ktoś doskonale je chroni i gotowy jest na wszystko by jednak pozostały w ukryciu? Kto odważy się podjąć ryzyko i ujawni niewygodne fakty?

Karol na chwilę traci z oczu Julię i nie potrafi jej już odnaleźć w tłumie wiernych w kościele. W takim miejscu ludzie nie znikają, a jednak jego żona znika. Co mogło wydarzyć się? Na myśl przychodzi mu tylko jedno, lecz czy to możliwe? Prowadząca dochodzenie nadkomisarz Krystyna Farkas odkrywa złowrogie fakty związane z tą świątynią, rzucające inne światło na to, co zaszło i ewentualne tego skutki. Zresztą kolejne zdobyte informacje okazują się równie intrygujące, lecz zawierają w sobie wiele niewiadomych. Każda z nich może dać odpowiedź, co do losów Julii, chociaż jak się okazuje nie do końca tak jest. Tam gdzie w dochodzeniu były biały plamy pojawiają się niepokojące punkty, rzucające nie jedynie nowe, ale i całkiem inne światło na bliskich zaginionej oraz nią samą. Co wydarzyło się i przede wszystkim, co stoi za zaginięciem młodej kobiety? Jeśli policjantka odkryje to, droga do odnalezienia jej będzie prostsza. Kolejne elementy układanki, złożonej z niejednej tajemnicy, sprawiają, że obraz sytuacji staje coraz mroczniejszy i niebezpieczny.

Jakie tajemnice skrywa przed światem, a może nawet bliskimi, zaginiona Julia? Zresztą nie ona jedna je ma i strzeże dobrze przed innymi. Jednak to ona zniknęła dosłownie wpierw z oczu męża, a później w ogóle i to w miejscu gdzie nie nikt, by nie pomyślał, że to do tego mogłoby dojść. Taki wstęp gwarantuje, że uwaga czytelnika zostanie przyciągnięta, a im bardziej zagłębiamy się w „Kształt demona” tym, większe pojawia się zaintrygowanie. Zresztą nie jedynie ono, towarzyszy mu szereg pytań i odpowiedzi, na jakie trzeba poczekać. Co faktycznie wydarzyło się i dlaczego właśnie w tym, a nie innym miejscu? Magdalena Zimniak buduje klimat, w jakim ogromną rolę odgrywa lęk, przed sobą, przed innymi, przed tym, co już miało stało się i jeszcze zdarzyć się może. Do tego dodajmy mrok, nie dosłowny, lecz wynikający z sekwencji wypadków oraz doświadczeń bohaterów. No i zło, wpierw niedopowiedziane, później nabierające kształtów, aż ukazujące się w pełni swej perfidii i wyrządzonych krzywd. A pomiędzy tym zagadka, okazująca się być wielowarstwową szaradą, rzucającą cień na wszystkich i niczym zbrodnicza ośmiornica, swoimi mackami oplatającą wszystko i przede wszystkim. Rozpoczynając lekturę „Kształtu demona” lepiej nie zakładać tego, co przyniesie fabuła, która jak się szybko przekonujemy głęboko sięga w niebezpieczne sekrety, odsłaniające swoją prawdziwą twarz bardzo powoli i niejednokrotnie zwodzące wszystkich dokoła kolejną maską. Zło często ma znajome oblicze, a jakie będzie miało w tej historii? Nie takie jak można by się spodziewać…

Ile mroku i tajemnic może znieść jedna rodzina… Ta książka chwilami mroziła moją krew, było czuć, że gdzieś na kartach tej powieści czai się zło, które w najmniej oczekiwanym momencie wybuchnie nam w twarz.

Julia Jamroz zaginęła podczas mszy, jej mąż jest zrozpaczony, nie rozumie co się stało, czy kobieta uciekła? A może została porwana… Sprawą zajmie się pani nadkomisarz Krystyna Farkas, kobieta odkrywa, że to nie pierwsze zniknięcie powiązane z tym kościołem, jednak czy sprawy wszystkich zaginięć się łączą? A może nie mają ze sobą nic wspólnego.

Powieść prowadzi nas w dwóch czasach, teraźniejszym gdzie odbywa się śledztwo zaginięcia Julii, oraz przeszłość młodej kobiety. Odkrywamy, że Julia miała dosyć nieciekawą przeszłość, że jako nastolatka miała problemy psychiczne. W historii tej dziewczyny jest wiele niewiadomych, a jedną z najdziwniejszych rzeczy jest to, że Jamroz i dwie zaginione kobiety się znały.

To było szokująco dobre śledztwo, przestępca tak dokładnie zacierał za sobą ślady, że nie sposób było odkryć kim on tak naprawdę jest, z każdą stroną zdawała mi się, że jestem już blisko, że coś wiem… Jednak koniec końców okazało się, że nie wiele wiedziałam. Choć tak naprawde nadal nie jestem do końca pewna, czy wszystkie zagadki zostały rozwikłane.

Świetna postać nadkomisarz Farkas, dopracowana w najdrobniejszych szczegółach, czuć w niej kobiece emocje, jednak nie brakuje też chłodnej kalkulacji i trzeźwego myślenia. Zresztą cała ekipa śledcza to bardzo spostrzegawczy i pracowici policjanci.

Po raz drugi sięgnęłam po książkę autorki i po raz kolejny zbieram szczękę z podłogi. Książka opiera się w głównej mierze na psychologicznej stronie przestępców, nie pozostawia złudzeń, że to co się dzieje nie jest normalne i że wszystko łączy się z zaburzeniami psychicznymi. Teraz pozostaje znaleźć kolejną powieść autorki i znów dać się oplątać sieci zagadek.

To już szesnasta powieść pani Magdaleny Zimniak, a druga przeczytana przeze mnie. Czarcie lustro spełniło moje oczekiwania czytelnicze, więc nie powiem, że nie liczyłem na to, że i Kształt demona ugruntuje moje nadzieje na znakomitą powieść.

Magdalena Zimniak jest absolwentką wydziału filologii angielskiej Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1990 roku prowadzi szkołę językową. Jak można przeczytać na drugiej stronie okładki, pani Magda w swoich powieściach przeplata wątki kryminalne, psychologiczno-obyczajowe i mojego ulubionego gatunku thrillera.

Gdy spojrzymy na okładkę, od razu można się domyśleć, że nie będzie to literatura obyczajowa. Oj nie! Mrok, jakby opuszczony kościół i osoba, na pewno kobieta, patrząca w stronę ołtarza, co można wnioskować po schodkach i po tym, że po prawej stronie widać też stalle, w których przeważnie siedzą ministranci posługujący księżom w celebrze mszy świętej. Kościół jest pusty i mroczny, tylko przez okna przebija się światło dnia.

Główną bohaterką powieści okazuje się Julia, młoda kobieta po przejściach związanych z jej chorobą psychiczną. Tak naprawdę akcja powieści rozpoczyna się, gdy Julia znika mężowi Karolowi z oczu podczas mszy świętej. Już samo wyjście do kościoła na warszawskiej Tamce dla mężczyzny było czymś dziwnym, ponieważ jego kobieta uważała siebie za gorliwą ateistkę. Karol zgodził się na to wyjście, ale nie spodziewał się, że Julia zniknie, jakby ktoś wypowiedział zaklęcie i machnął czarodziejską różdżką. Gdy dziewczyna się nie znajduje, idzie na policję, by zgłosić zaginięcie. Trafia na komisarza, Krystynę Farkas, która wraz ze swoimi współpracownikami będzie zajmować się tą z pozoru łatwą sprawą. Gdy jednak się okaże, że to nie pierwsze zaginięcie młodej kobiety w warszawskim kościele, sprawa staje się z tych trudno rozwiązywalnych. Poprzednie zaginięcia nie przyniosły rozwiązań, bo nie odnaleziono żadnej z kobiet. Co wspólnego ma z tym Julia? Julia, jej rodzice oraz niepełnosprawny brat Maksymilian, poruszający się na wózku inwalidzkim?

Powieść toczy się dwutorowo. To, co tu i teraz oraz kiedyś, gdy poznajemy czasy, gdy Julka była nastolatką i trafiła do kliniki, gdzie leczono osoby z różnymi zaburzeniami psychicznymi. Dlaczego się tam znalazła?

Autorka w bardzo zawiły sposób plącze losy bohaterów powieści. Każdy z nich może być o wszystko podejrzany, nawet osoba na wózku. Do samego końca trzyma w napięciu, do samego końca dla mnie każdy był winien rodzinnych tragedii. A na pytanie Magdaleny Zimniak zawartej na końcu powieści, odpowiadam tak!!!

Żadne sekrety nie mogą równać się z tymi, które pieczołowicie ukrywane są w czterech ścianach. Dzieje się tak dlatego, że poszczególni członkowie rodziny mają interes w tym, żeby owa tajemnicę dalej skrywać, zwykle zatem takie sekrety – mniej lub bardziej wstrząsające – wychodzą przez przypadek, albo dopiero po śmierci tych, którym mogły one zaszkodzić. A mnóstwo jest zapewne takich, które mroki czasu już pogrzebały i nigdy nie dowiemy się prawdy.

Rodzina Paciorków ma mnóstwo sekretów, ale wychodzą one na jaw dopiero dzięki zniknięciu Julii, młodej kobiety, córki. Wyszła z mężem do jednego z warszawskich kościołów, pod pretekstem rzekomej spowiedzi, po czym zniknęła na terenie światyni, kiedy on czekał na nią w kościelnej ławie. O ile wcześniej sama chęć udania się do kościoła ateistki, była dla Karola dziwna, to teraz szaleje na myśl, że Julii mogło się coś stać. Tym bardziej, że docierają do niego sygnały, że żona w trwającym zaledwie pięć lat małżeństwie, mogła nie czuć się szczęśliwa. Co jednak stało się z nią pomiędzy konfesjonałem, a miejscem, gdzie był Karol? Czy to możliwe, że jej zniknięcie jest w jakikolwiek sposób powiązane ze zniknięciem dwóch innych kobiet działających przy kościele na Tamce? Zaginionych nigdy nie odnaleziono, a to z kolei źle wróży sprawie Julii.

Śledztwo w sprawie Julii prowadzi nadkomisarz Krystyna Farkas, a choć w pełni poświęca się ona pracy, to w zasadzie nie posuwa się ono ani na krok do przodu. Nie ma bowiem żadnych świadków, żadnych dowodów, pojawia się natomiast coraz więcej elementów wspólnych, jeśli chodzi o tajemnicze zniknięcie Julii, niedawne zniknięcie siostry Katarzyny, szarytki współpracującej z kościołem na Tamce oraz zniknięcie kilka lat temu siostry Danki. Wszystkie trzy wydarzenia łączy dany kościół, ale dwie poprzednie kobiety były związane z nim bardzo mocno wiarą, podobne były też okoliczności, w jakich zniknęły – po kolacji zorganizowanej w parafii. Przesłuchując rodzinę Paciorków nadkomisarz ma wrażenie, że nikt tam nie mówi prawdy, a na dodatek na rodzinie ciąży prawdziwe przekleństwo. Nie dość, że syn po wypadku samochodowym jeździ na wózku, córka leczyła się psychiatrycznie z powodu halucynacji dotyczących tego, że brat pragnie ją zamordować, to jeszcze matka wydaje się być labilna emocjonalnie. Jeśli do tego wszystkiego dodamy fakt, że księdzem w kościele na Tamce jest znany youtuber, wielka miłość Julii, poznany zresztą w klinice psychiatrycznej, zaś dyrektorem szpitala psychiatrycznego jest przyjaciel matki Julii, otrzymamy nieszablonowy, wymykający się wszelkim schematom kryminał, w którym tak naprawdę nie wiadomo, kogo należy się bać.

Opublikowana nakładem wydawnictwa Skarpa Warszawska powieść pt. „Kształt demona”, to napisana z niezwykłym wyczuciem i jednocześnie znajomością ludzkiej duszy (i ludzkiego umysłu) książka autorstwa Magdaleny Zimniak. To już kolejna ze znakomitych powieści autorki, oscylujących na pograniczu kryminału, thrillera, powieści psychologicznej i obyczajowej pozycja, która angażuje nas w opisywane wydarzenia i nie pozwala nawet na chwilę dekoncentracji. To propozycja zarówno dla miłośników wymienionych gatunków, jak i samej autorki, która zostawi nas w stanie kompletnej rozsypki emocjonalnej i jeszcze długo zmuszać będzie do analizowania wszelkich wskazówek, dowodów i słów bohaterów. Ci zaś są doskonale wykreowani, pełni sprzeczności, co może wynikać z kłamstwa dotyczącego bieżących wydarzeń, ale i pragnienia ukrycia tajemnicy z przeszłości i to za wszelką cenę. Warstwa psychologiczna jest tu bardzo głęboka, choć do końca nie wiemy, z jakimi zaburzeniami (i czy w ogóle) mamy do czynienia, a jest to istotne dla tego, jak prowadzona jest akcja.

Podobnie, jak zresztą śledczy prowadzący sprawę, długo nie jesteśmy w stanie podać prawdopodobnej wersji wydarzeń i wskazać osoby, która stoi za zniknięciami kobiet. Kiedy sytuacja robi się jeszcze poważniejsza, bowiem z Wisły wyłowione zostaje kobiece ciało zaczynamy gorączkowo szukać kierunku, w jakim powinno zmierzać nasze osobiste śledztwo. I w końcu wszyscy stają się podejrzani, a my już tylko biernie śledzimy rozwój wydarzeń, dając się raz po raz zaskoczyć tym, co nam jeszcze przyniosą. Naszą dezorientację pogłębia jeszcze prowadzenie akcji na dwóch płaszczyznach czasowych, przez co zyskujemy nowych podejrzanych. Gdzie leży prawda? Dajmy się zaskoczyć, bo na spotkane z demonem – również z tym tkwiącym w człowieku – i tak nie można się przygotować.

Twórczość Magdaleny Zimniak poznałam czytając „Jej czarcie lustro”. Książka ta mnie pochłonęła i nie mogłam się od niej oderwać, dlatego też bez zawahania sięgnęłam po jej nową książkę „Kształt demona”. Czy i tym razem nie będę mogła jej odłożyć? Tego dowiecie się poniżej.

Z kościoła na warszawskiej Tamce podczas mszy znika Julia. Jej rodzina i znajomi są mocno zaniepokojeni brakiem kontaktu z kobietą. Policja rozpoczyna poszukiwania. Na jaw wychodzą coraz nowsze i mroczniejsze tajemnice. Czy Julia odnajdzie się cała i zdrowa? Zachęcam do lektury „Kształt demona”.

Wow! Wow! Wow! Jestem świeżo po lekturze książki, a nie mogę wyjść z podziwu dla kunsztu pisarskiego autorki! Prawie 600 stron przeczytane w dwa dni! Ta książka mnie pochłonęła, nie mogłam się od niej oderwać, dopóki nie poznam zakończenia! Magdalena Zimniak stworzyła historię, która na pewno przypadnie do gustu wszystkim fanom gatunku!

„Kształt demona” to książka napisana dwutorowo. Mamy do czynienia z teraźniejszością i przeszłością. Autorka teraźniejszość opisuje narracją trzecioosobową, natomiast przeszłość opisuje z perspektywy Julii. To mistrzowskie połączenie sprawiło, że historia jeszcze mocniej wbija się w pamięć. Dzięki narracji trzecioosobowej poznajemy przebieg wydarzeń z perspektywy obserwatora, dzięki temu skupiamy się na wszystkich bohaterach występujących, oraz poznajemy wszystkie tajemnice. Natomiast dzięki narracji pierwszoosobowej poznajemy wszystkie uczucia, emocje i pobudki kierujące bohaterką.

„Kształt demona” to książka, która zapada w pamięci nie tylko ze względu na narrację, ale również ze względu na tajemnice. Bo właśnie duszną atmosfera tajemniczości sprawia, że książkę tak trudno nam odłożyć. Kiedy odkrywamy jeden sekret za chwilę na jaw wychodzi kolejny. W tej książce nic nie jest takie jakim się wydaje, a zakończenia jest bardzo zaskakujące. Takiego obrotu spraw totalnie się nie spodziewałam! Ale to podkreśla talent pisarski autorki.

Reasumując, „Kształt demona” to powieść, która z całego serca mogę polecić! Ta historia wbija się w pamięć, nie pozwala o sobie zapomnieć. Jest to na pewno nie moje ostatnie spotkanie z autorką, gdyż obie jej książki wywarły na mnie ogromne wrażenie! Z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnej książki autorki! „Kształt demona” na pewno przypadnie do gustu fanom nietuzinkowych, niebanalnych i wciągających kryminałów z zaskakującym zakończeniem! Bardzo gorąco polecam.

IG: libresunn

„Kształt demona” to kryminał z duszną atmosferą, która nie opuszcza czytelnika ani na moment. Autorka wciąga nas w tajemnicze śledztwo, które prowadzi do spraw z przeszłości. Każdy kolejny trop podsuwa nowe wskazówki, ale jednocześnie stawia wiele niewiadomych, przez co całość staje się bardzo skomplikowana. Ta wielowymiarowa intryga została genialnie rozegrana, a ja muszę przyznać, że kompletnie nie spodziewałam się takiego jej rozwiązania! Magdalena Zimniak z niezwykłą gracją wodziła mnie za nos do samego końca i sprawiła, że dla tej książki zarwałam całą noc. Nie mogłam tak po prostu jej odłożyć — wręcz MUSIAŁAM dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi!

Nie mogę nie wspomnieć o świetnie wykreowanych postaciach. Julia, Maks, ich rodzice — to bohaterowie niezwykle złożeni, od których bije jakaś dziwna energia. W tej rodzinie każdy ma tajemnice i może być kimś zupełnie innym, niż się wydaje. Do tego dochodzi wątek szpitala psychiatrycznego, który mocno jest z nimi związany i silnie oddziałuje na naszą wyobraźnię. W głowie zaczyna kiełkować cała masa pomysłów dotyczących tego, co tak właściwie się wydarzyło.
Policjantka Krystyna Farkas to nieustępliwa kobieta, która nie spocznie, póki nie rozwiąże sprawy. Autorka uchyliła rąbka tajemnicy dotyczącej jej życia prywatnego, a ja szczerze mówiąc, jestem bardzo ciekawa, co jeszcze może kryć przeszłość pani komisarz, ale także, jak rozwinie się jej przyszłość. Czy będą kolejne książki z Krystyną Farkas? Mam nadzieję, że tak!

„Kształt demona” to kolejna świetna książka w dorobku autorki. Magdalena Zimniak potrafi za pomocą pióra przenieść czytelnika w zupełnie inne miejsce, sprawić, że utożsamia się z bohaterami i, co najważniejsze, nie może oderwać się od lektury.
Tutaj śledztwo, manipulacja, choroby psychiatryczne i bohaterowie są wykreowani na najwyższym poziomie. Duszna atmosfera nie opuszcza nas ani na moment, a w głowie kotłuje się wiele myśli. Jeśli szukasz świetnego kryminału, koniecznie musisz sięgnąć po „Kształt demona”. Serdecznie POLECAM!