Zbrodnia w Kobierzynie

"Zbrodnia w Kobierzynie" to powieść autorstwa znanego polskiego pisarza, która wciąga czytelnika od pierwszych stron. Akcja rozgrywa się w miejscowości Kobierzyn, która skrywa bolesne zbrodnie hitlerowców. Morderstwa, wstrząsają czytelnikiem. W książce znajdziecie ilustracje, dokumenty, bibliografię i opisy miejsc Kobierzyna, które pokazują okropieństwo tamtych czasów. Dramaty jakie tam wydarzyły się łamią serce czytelnika dlatego nie jest to lektura dla osób wrażliwych.

"Zbrodnia w Kobierzynie" autorstwa Jarosława Molendy to powieść opowiadająca o nazistowskiej zagładzie pacjentów szpitala psychiatrycznego. Akcja rozgrywa się w tytułowym Kobierzynie, gdzie dokonano brutalnych morderstw. Molenda zręcznie wprowadza czytelnika w atmosferę niepokoju i tajemnicy, ukazując, jak zbrodnia wpływa na społeczność. Styl pisania Molendy jest przystępny, a jednocześnie pełen detali, które realnie oddają klimat grozy.Autor umiejętnie dostarcza czytelnikom warstwy emocjonalnej. Książka skłania do refleksji nad życiem. To wciągająca lektura, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom literatury faktu. Jarosław Molenda udowadnia, że potrafi tworzyć głębokie i emocjonalne reportaże, które dostarczają wiedzy i pozostają w pamięci na długo po przeczytaniu.

Czytajcie! Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Tak, jakoś się zdarzyło, że mam ciąg trudnych książek o sprawach ciężkich i niewygodnych. Najpierw była powieść o żołnierzach "czarnych baronach" pracujących w kopalniach węgla na Śląsku, potem o pogromach żydowskich nie tylko w Jedwabnem, a teraz o temacie mało znanym, nie wiedzieć dlaczego, czyli tanazji osób psychicznie chorych ze szpitali psychiatrycznych. Czy wiecie, że pierwsze komory gazowe stosowane później w obozach koncentracyjnych, były testowane do eksterminacji pacjentów szpitali psychiatrycznych?

Dziwny jest fakt, że w przekazach historycznych temat szpitali psychiatrycznych i ich pacjentów tak rzadko jest poruszany. Dobrze wiemy o obozach koncentracyjnych, o żydowskich ofiarach wojny, a na ten temat prawie nic. To, że Niemcy ukrywają, ten dla nich wstydliwy fakt nie dziwi, ale dlaczego tak mało mówi się o tym w Polsce? A przecież wielu historyków uważa, że to są ofiary, które doprowadziły do uruchomienia precyzyjnych metod eksterminacji ludzi w czasie funkcjonowania obozów koncentracyjnych.

Jarosław Molenda w książce "Zbrodnia w Kobierzynie" przedstawia tło historyczne dotyczące usuwania przez Niemców ludzi chorych, słabych, psychicznie obciążonych. Naziści dokonywali obliczeń, jakie oszczędności dla państwa niesie pozbawienie życia tych osób. Motywacja jest porażająca, a książka Jarosława Molendy poruszająca do głębi opisami niemieckiej precyzji przy tej akcji. Kobierzyn przed wojną był niesamowitym obiektem szpitalnym, uznawanym za najnowocześniejszy w Europie, gdzie przebywali pacjenci w różnym stanie choroby. Życie udało się uratować tylko jednej osobie.

Poruszająca lektura, pokazująca, jak uśmiercanie ludzi można sprowadzić do procedur, zimnego wyrachowania i dzisiaj powiedzielibyśmy exelowego wyliczenia oszczędności dla niemieckiego państwa oraz pokazująca, jak przy okazji mordowania chorych i niepełnosprawnych można prowadzić doświadczenia nad metodami masowego usuwania ludzi.

To kolejna książka Janusza Molendy, która pokazuje bardzo ważne wycinki naszej historii. Pod podobnym wrażeniem dobrze napisanej książki byłem po lekturze "Esesmanki". Czekam na kolejne. Muszę także wrócić do wcześniejszych publikacji autora.

Kobierzyn to jedna z podkrakowskich miejscowości, która pewnie nie byłaby szerzej znana, gdyby nie widmo nazistowskich działań, jakie miały miejsce w tamtejszym szpitalu psychiatrycznym. W 1943 r. dokonano tam aktu eksterminacji na pacjentach. W myśl swojej chorej ideologii wprowadzono w placówce szereg czynności mających na celu wyeliminowanie “słabszych” jednostek. Część podopiecznych została wydalona do obozu w Auschwitz, innym podano zabójczy zastrzyk, podczas gdy pozostałych zagłodzono. “Sanatoria śmierci” były ledwie preludium do tego, co na dalszym etapie miało być wykorzystywane w nazistowskich obozach.

Nowy tytuł spod pióra Jarosława Molendy ze względu na tematykę wzbudza ogromne emocje. ”Zbrodnia w Kobierzynie” na wskroś przesiąknięta jest ludzkim dramatem i nie ma żadnego usprawiedliwienia dla wydarzeń, jakie miały tam (i nie tylko tam) miejsce. Właśnie ze względu na pamięć, po tych, którzy sami bronić się nie mogli, takie pozycje są potrzebne. Zadziwiające, jak łatwo okoliczności i ideologie mogą wpłynąć na zachowanie człowieka, popychając go do działań skrajnie niemoralnych. Reportaż zdecydowanie przeznaczony dla osób pełnoletnich, świadomych tego, jak duże obciążenie emocjonalne może zapewnić jego lektura.

Książka zamiast kwiatka

Ta pozycja jest tylko potwierdzeniem tego, że ogromnie się cieszę, iż nie żyłam w dawnych czasach. Jednak doskonale wyjaśnia fakt, dlaczego ludzie sprzed wojny i po niej mieli po jednym lub wcale, dziecku. To straszne czego się tutaj dowiedziałam. Znając historię w mniejszej części, gdyż podejrzewam, że nie ma ludzi, którzy poznali ją całą, dostrzegłam dwie różności z którymi się spotkałam. Jedni wpajali, że obozy koncentracyjne były czymś, gdzie więziono ludzi bez wyraźnego powodu, zwyczajnie chcieli by wymarli. Obecna książka opowiada jak (tu są podane dokładne daty) doszło do tego ,,incydentu". Otóż państwo wprowadzało eugenikę i to na jej podstawie ludzie byli segregowani na ludzi i nadludzi, na tych wartościowych, mało wartościowych i bezwartościowych. Uważali, że biedni są biologicznie słabi, więc nie mieli prawa do potomstwa. Hitler gazował ludzi tych, którzy byli zbyt słabi do pracy, bądź defekty w ich ciele powodowały, że nie nadawali się do niej. Segregował na ludzi pożytecznych i tych, których koniec był dla nich tylko odwleczeniem w czasie. Mamy dokładnie opisane jakie państwo przystąpiło do jakiego programu selekcji, gdzie ludzie zostali poddawani czyszczeniu, by nie mogli się już rozmnażać. Pragnęli uzyskać czystą rasę, bez ludzi ułomnych, bez genów, które były obarczone różnymi chorobami. Następne selekcje jakie opisuje książka były dla ludzi zbyt inteligentnych dla pewnej społeczności. Najlepiej było pozostawić ludzi średnich z wykształcenia, by za wiele nie mogli się dowiedzieć i nie skalali by rasy tym, co nie chcieli. Patrząc z perspektywy czasu i my mieliśmy pewnego rodzaju selekcję, niemą wojną, którą najsłabsze ogniwa przegrały. Śmiem twierdzić, że to, co było kiedyś i wciąż nas szokuje, nadal trwa, tylko nikt tego z niczym nie powiązuje. Telewizja zabiera nam zdolność własnego myślenia strasząc złymi emocjami, byśmy wciąż się czegoś obawiali, a nie zwracali uwagi na to, czego wiedzieć nie powinniśmy. Podsumowując, bo chyba za bardzo się nakręciłam, a uwierzcie mi, że powiedziałabym wam znacznie więcej, sugeruję, byście przeczytali tą publikację po to, by otworzyła wam oczy na życie obecne. Czytajcie z uwagą i rozsądkiem, to ujrzycie pewne zależności, bądź potraktujcie ją jako kolejny wstrząsający thriller, który umili wam czas. Zawsze macie wybór. Nie na darmo ktoś powiedział ,,Miej oczy i uszy szeroko otwarte". Książkę polecam dla uświadomienia sobie i porównania czasu dawnego z tym, co się dziej tu i teraz. Zdjęcia, które są tu obecne przerażają, również protokoły grabarzy i innych. Szybko i lekko się czyta, choć warto myśleć o czym się czyta:-)

Wojna nigdy nie jest święta, nigdy nie jest sprawiedliwa. Wojna to morderstwo, gwałt, rabunek, zniewolenie. Wojna to cierpienie i zniszczenie, to śmierć niewinnych. Wojna to potępienie człowieka przez człowieka.

Stanisław Lem

Witam moi drodzy, dzisiaj przychodzę do Was z książką która trzeba przeczytać, to historia malo znana a o której warto wiedzieć, która odsłania najgorsze instynkty człowieka chociaż morderców zabijających niewinnych nie można nazwać ludźmi. To potwory w ludzkiej skórze gotowe posunąć się do najmakabryczniejszych zbrodni w dziejach ludzkości, tylko po to żeby zadowolić chore umysły władzy.

Reportaż przeraża, ukazuje cierpienie niewinnych ludzi którzy byli pacjentami szpitala psychiatrycznego nie tylko w Kobierzynie ale i w innych miastach Polski, ludzi na których przeprowadzano tanazję różnymi metodami bo przecież tacy ludzie nie są godni żeby żyć. Okrucieństwo wobec chorych umysłowo, kalekich dzieci i wszystkich tych którzy byli niewygodni dla ludzi opętanych ideologią niemiecka, rysuje krwawe ślady na kartach tej książki. Czytałam z zapartym tchem i nadal mam w głowie te potworne obrazy, które słowami namalował Jarosław Molenda. Oby tylko ta historia się nie powtórzyła bo jako ludzkość będziemy zgubieni.