Zamknięty pokój

"Idealne dziecko" i "Ocalić syna" to dwie dość kontrowersyjne pozycje, które wywarły na mnie ogromne wrażenie. Długo zastanawiałam się co ja bym zrobiła w danej sytuacji? Emocje we mnie buzowały i długo nie mogłam dość do siebie, została tylko refleksja... Gdy usłyszałam, że wychodzi kolejna książka autorki - stwierdziłam, że muszę ją koniecznie przeczytać. Czy i tym razem Lucinda Berry mnie zaskoczyła?

Mózg i psychika ludzka to obszar, który skrywa wiele tajemnic. To co dla jednych jest normalnością dla innych może być trudnością. Jesteśmy odmienni, mamy różne doświadczenia, ale swój początek bierze się z naszego dzieciństwa. Jeśli mamy spokojne relacje rodzinne od najmłodszych lat mamy lepszy start, bo wzorce, które dostajemy wzrastają wraz z nami. Emily I Elizabeth są tego pozbawione ich bezpieczną przystanią jest ich pokój. Nie znają innego świata tylko puste cztery ściany. Bliźniaczki uczą się samodzielności, ale ich matka nie daje im miłości, a funduje przemoc psychiczną i fizyczną - porównuje dziewczyny, twierdzi, że jedna jest silniejsza, mądrzejsza bardziej błyskotliwa. Gdyby nie pewne zdarzenie... Bliźniaczki pewnie już na zawsze tkwiłyby w dziwnej relacji z mamą.

Emily i Elizabet zostają uwolnione, a nawet znajdują nowy dom. Dalila i Bob pragną i dać dziewczyną bezpieczną przystań, dostają pomoc psychologiczną oraz wsparcie, ale czy to wystarczy by zapomnieć o traumie jaką przeszły? Wszystko wskazuje, że bliźniaczki jakoś sobie radzą, choć jedna jest lekko silniejsza od drugiej i nie dziwi mnie, że gdzieś w tym wszystkim jest depresja, ale obrót sprawy o 180 stopni powoduje u mnie prawdziwy mętlik w głowie, a pobyt jednej z dziewczyn w szpitalu psychiatrycznym jest kropką nad i.

Powracamy do wspomnień, do drastycznych scen i emocji, luki zostają zapełnione, ale gubię się w tym wszystkim. Wydaje się, że Elizabeth myśli logicznie, że zaczyna widzieć swoje błędy i ułomności, że chce współpracować, bo chce funkcjonować wśród społeczności. I właśnie końcówka... która rozwala na łopatki... Kocham ten klimat, dbałość o szczegóły, wewnętrzny konflikt i wszelkiego rodzaju aspekt psychologiczny, myśli, odczucia, emocje, które możemy przeżywać razem z głównym bohaterem, bo wiem dlaczego, czym się kierował i jakiem mogą być tego konsekwencje i dlatego dzieła tej autorki mogę brać w ciemno, bo rozwalają system i moją psychikę.

Elizabeth budzi się w szpitalu psychiatrycznym i ostatnie co pamięta, to śmierć jej siostry bliźniaczki. Za pomocą terapii odkrywa tajemnice, które lata temu wymazała ze swojej pamięci.

"Zamknięty pokój" to historia ukazająca jak wczesne dzieciństwo, czy nawet późniejsze życie może mieć wpływ na dorosłość. Negatywne emocje niestety często latami tkwią w ludziach i nawet mimo ogromnych chęci, nie jesteśmy w stanie zapomnieć o złych rzeczach, które nas spotkały. Trauma z dzieciństwa nie pozwalała prowadzić normalnego życia Elizabeth oraz Emily, wydarzenia z przeszłości doprowadziły je do depresji, która jedynie się pogłębiała i nikt nie był w stanie im pomóc.

Fabuła toczy się nieśpiesznie, chwilami tak naprawdę nic konkretnego się nie dzieje. Poznajemy niektóre fragmenty z życia bliźniaczek, które były odrażające. Nigdy nie zrozumiem jak rodzic może w taki sposób traktować własne dziecko, na to nie ma żadnego wytłumaczenia.

Ciężko było mi patrzeć na los jaki spotkał dwie siostry, które były dla siebie wszystkim, największym oparciem. Nikt je nie rozumiał tak dobrze jak one siebie same. Momentami było dla mnie nie do pojęcia jak człowiek może uzależnić się od drugiej osoby i nie umieć samodzielnie funkcjonować. Było to naprawdę przerażające.

W szpitalu co prawda za wiele się nie dzieje, ale miałam wrażenie, że jego klimat się mnie udzielił. Było mi smutno, gdy widziałam jak zachowują się i co czują osoby chore psychicznie. Ich życie tak naprawdę wymknęło się spod kontroli i wiedziałam, że niestety tak już zostanie na zawsze. Chciało mi się płakać i trudno mi było o tym czytać.

Niektóre sytuacje mnie zaskoczyły, jednak samo zakończenie już nie - udało mi się je przewidzieć.

By przerwać złą czytelniczą passę, sięgam po sprawdzoną autorkę. Mój wybór padł na „Zamknięty pokój”, najnowszy thriller psychologiczny Lucindy Berry, który spowodował w mej głowie totalny zamęt. Gęsty od kłamstw i niedomówień sprawił, że nie wiedziałam komu, i w co wierzyć. Czytałam niemalże na bezdechu, chcąc jak najprędzej dotrzeć do prawdy.

Emily i Elizabeth to siostry bliźniaczki, z których jedna skrzętnie skrywa mroczne tajemnice drugiej. Traumatyczne przeżycia z dzieciństwa naznaczyły je na resztę życia. Nie mogąc poradzić sobie z emocjami Emily dokonuje aktu autoagresji, znacząc swe ciało głębokimi nacięciami. Zaborcza i zazdrosna, ma wiele problemów natury psychicznej, ale po gehennie, którą zgotowała dziewczynkom matka, wcale mnie to nie dziwi.

Cierpiąca na depresję dziewczyna zdaje się być tak mocno uzależniona od siostry, że ta boi się wyznać jej, że ma chłopaka, a gdy do tego dochodzi, pada zbyt wiele słów, i wtedy zaczynam zastanawiać się, co tu się do chlorelly dzieje?!

•ped0fila •aut0agresja •sam0bójstwo •chor0by psychiczne •szpital psychiatryczny •oddział zamknięty

Autorka poruszyła tutaj bardzo ważny temat, choć ogólnie, to nawet jest tu kilka ważnych spraw z nim powiązanych. Po pierwsze, nasze dzieciństwo ma ogromny wpływ na naszą przyszłość. W tej historii życie bliźniaczek od początku było skalane. Matka więziła je w pokoju od dziecięcych lat. Znęcała się na nimi psychicznie, a jej ,,przyjaciele" fizycznie. Dziewczynki wiedziały, że mogą polegać tylko na sobie, więc zrobiły ochronny mur przez który nikt nie mógł się przebić. Nawet, kiedy opieka społeczna zabrała ich patologicznej sytuacji, to jednak nigdy nie dały radę kochać kogoś oprócz siebie. Po drugie, wykorzystywanie seksualne ogromnie niszczy psychikę człowieka. Jeśli już do niego doszło, to potrzeba wielu lat, by naprawić myślenie o sobie. W historii one robiły co mogły, by nikt się o tym nie dowiedział. Wstydziły się wszystkich, tylko nie siebie, bo przechodziły przez to razem. Autorka opisała jak ich późniejsze życie wpłynęło na te wszystkie sytuacje i jak blisko im było śmierci, gdyż w prawdziwym życiu, podczas snu, demony przeszłości powracały. Kolejną, bardzo niepokojącą rzeczą było samookaleczanie. Dokładnie wiem jak to jest, kiedy ból w sercu i duszy jest tak ogromny, tak duszny, że nie wiemy co możemy z nim zrobić. Przeważnie nie ma obok nas nikogo, komu byśmy mogli powiedzieć o naszej sytuacji, albo nawet jeśli chcemy coś szepnąć, to nikt nam nie wierzy. W tym świecie mogą przetrwać tylko najsilniejsi. Dziewczynki, a później młode kobiety, przeszły w życiu prawdziwe piekło. Cierpiały w ciszy, choć wewnątrz siebie krzyczały z bezsilności. A kiedy w życiu jednej z nich pojawił się ktoś, kto dawał więcej niż brał, otoczył opieką i troską, sprawił, że ciepłe uczucie zagościło po raz pierwszy, przeszłość pokazała swoje oblicze. Otworzyła wrota piekieł i walki o siebie. Podobno w ogromnym bólu można postradać zmysły, widzieć rzeczy, których nie ma i robić coś, czego się później nie pamięta. Jak sądzicie, czy autorka jeszcze czymś potrafiła nas tu zaskoczyć?

Ja to zawsze na końcu książki mam swoje przemyślenia. Znam bowiem dwa rodzaje świata: ten bezpieczny i ten zamknięty, dlatego staram się ukazywać wam to, co czuję jak najlepiej. Wiem, że znajdą się osoby, które powiedzą, że autorka przesadziła, choć książka jest dobra. Ja wam powiem, że ona tylko ukazała sceny, które dzieją się w zamkniętych domach, gdzie tylko ściany są w stanie potwierdzić te wydarzenia. Samookaleczanie jest w świecie bardzo ,,popularne" przez to, że obecność bliskich osób zajął nam internet i wszystko, co się z nim wiąże. W telewizji często się słyszy o znęcaniu fizycznym nad dziećmi i jedyne, co możemy w tej sprawie zrobić, to sprawić, by w naszym otoczeniu do tego nie dochodziło. Niektórzy rodzice, choć nawet nie zdają sobie z tego sprawy, przy bliźniętach zawsze opowiadają znajomym jakie one są, kto jest w czymś lepszy, kto sobie nie radzi. Nie pomyślą, że choć dziecko to nie pokaże, to czuję ciężar tych słów. Jest zazdrosne i złe na siebie, że nie mogło urodzić się tym lepszym. Może nawet pragnąć stać się takie jak to drugie, a wtedy nie trzeba wiele, by psychika pomyliła tożsamości. Jeszcze wiele rzeczy można dodać w tym temacie, dlatego cała historia była dla mnie ogromnym przeżyciem. Polecam wam wszystkie książki autorki, gdyż to ona pisze opowieści z życia wzięte, te najgorsze, najmroczniejsze, byście zobaczyli, że tylko wy macie wpływ na to, co się wokół was dzieje. Jeśli nie ma w waszym kręgu nikogo zaufanego, to zawsze są specjalne linie zaufania, którym możecie opowiedzieć co się złego dzieje. Pamiętajcie tylko, że nigdy nie jesteście sami. Ja wierzę w was i to, że cokolwiek postanowicie dobrego, to wam się uda:-)

„Zamknięty pokój” to thriller, który mrozi krew w żyłach. Wciąga od pierwszych stron i otacza nas mroczną atmosferą.

Tutaj nic nie jest oczywiste. O nie! Jest to najbardziej „zakręcony” thriller jaki ostatnio czytałam. Posiada zaskakujące zwroty akcji, które sprawiają, że oczu otwierały mi się szerzej. Autorka w tej książce świetnie oddała portret psychologiczny postaci.

Jest to książka o dwóch bliźniaczkach, które miały nieciekawe dzieciństwo. Matka je zamykała w pokoju, nie karmiła a na dodatek sprowadzała dziwnych panów. Dziewczynki przeżyły tylko dlatego, że miały siebie. Dziewczynki uratowała pewna rodzina.

Po latach Elizabeth budzi się przywiązana do łóżka w szpitalu. Ostatnie co pamięta to ciało jej siostry, Emily. Gdy zagłębia się w to co wydarzyło się ostatnio w jej życiu, odkrywa szokujące sekrety. To z kolei sprawia, że zmuszona jest do przypomnienia sobie czasów dzieciństwa. Tego co próbowała zapomnieć. Jej życie wymyka się jej z rąk. Co takie odkryła? Przekonacie się sami.

W książce można znaleźć mały chaos. Ale chaos ten został przez autorkę celowo wprowadzony. I nie jest to w tym przypadku minusem tej opowieści, a wręcz przeciwnie. Gdy wszystkie elementy wskoczą na swoje miejsce na pewno szczęka Wam opadnie.

„Zamknięty pokój” to hipnotyzujący thriller, którego jak zaczniecie czytać, to nie będzie mogli oderwać się od niego. Wciąga od pierwszych stron swoim mrocznym klimatem i ciekawym pomysłem na fabułę. Nie znajdziemy tutaj krwawych morderstw. Mrok jest tutaj ukryty w poranionych duszach bohaterek.

Jeśli lubicie thrillery psychologiczne, to bardzo polecam „Zamknięty pokój”. Spora dawka emocji gwarantowana.

Elizabeth. Emily.

Bliźniaczki.

Serca stłamszone.

Tak bardzo udręczone.

dziewczynki zamknięte w cierpieniu

uwięzione dusze w zła natchnieniu

niewinne istoty bólem otulone

zamiast beztroską, ranami oznaczone

co to matczyna miłość, nie wiedziały

tylko jej mrok był tym, co poznały

małe bezbronne dziecięce serca

zło swe macki w nie boleśnie wwierca

Elizabeth i Emily.

W pokoju zamkniętym przemocą.

Krzywdą i okrucieństwem.

Bezdusznością.

A to wszystko mama!

I „specjalni przyjaciele”!

Zostały im blizny.

Na ciele i duszy.

Została wdzierająca się w umysł trauma.

I przywiązanie najgłębsze, jakiego można zaznać.

Były jak „dwa ciała z jedną duszą”.

Bez słów oddawały sobie nawzajem swoje myśli.

Czuły wzajemne doświadczanie.

Aż w końcu nadszedł koniec.

I pustka dla drugiej nadeszła.

Nie do opisania!

Nie do przeżycia!

Tak, jakby część duszy ktoś oderwał,

wyszarpał z wnętrza.

Tak, jakby kawałek istnienia ktoś odebrał,

wypruł, na strzępy rozerwał.

I ostał się tylko ból, jakby fantomowy.

skulona w swoim cierpieniu

z dłońmi przeciętymi żalem

z umysłem tak bardzo pogubionym

w zapachu przesiąkniętym szpitalem

z ludźmi wokół cierpiącymi

z chorobami duszę niszczącymi

z głosem serce męczącym

z żalem duszę przeszywającym

została...

Emily czy Elizabeth?

Ile w jednej jest tej drugiej?

Ile w „Zamkniętym pokoju” emocjonalnych wrażeń, ile psychologicznych zagrywek, które moją duszę porwały, moje zmysły i wyobraźnię. Moje poruszone wnętrze otuliły tak szczelnie, tak mocno, tak głęboko. Chciałam tkwić w tej historii, w jej emocjach, w obrazie umysłu ogarniętego traumą, w psychologicznym portrecie bohaterki.

Czułam to. Czułam ten lęk, strach, krzywdę i ból. Miotanie się we własnym umyśle, taplanie w bólu i każdą myśl. Każde cięcie na skórze. Niepokój i niepewność. A zakończenie...Zakończenie sprawiło, że długo nie mogłam się po nim pozbierać.

Jestem pod wrażeniem ogromnym. Polecam bardzo.