Tragedia w trzech aktach. Herkules Poirot. Tom 11

Tacy jak twój Herkules Poirot nie muszą szukać zbrodni, ona sama do nich przyjdzie” takimi słowami podsumował swój wywód na temat przyciągania pewnych wydarzeń jeden z bohaterów tej książki i nie sposób się z nim w tej kwestii nie zgodzić, jeżeli chodzi o sytuacje, które spotykają jednego z detektywów wszechczasów.

Po raz kolejny tam, gdzie na przyjęciu pojawia się Poirot możemy się spodziewać, że nie wszyscy wyjdą z niego żywi. Tym razem zaskakujące jest to, że większość gości, a i nawet przez pewien czas sam Herkules uważają, że osoba zmarła z przyczyn naturalnych. Jednak są goście, którzy mają wątpliwości, a gdy w podobnym gronie ginie kolejna osoba, postanawiają rozpocząć swoje amatorskie śledztwo. I to właśnie w sporej części śledzimy poczynania dedukcyjne trójki osób, która czuje się bezpośrednio w sprawę zaangażowana.

Oczywiście Agatha Christie nie byłaby sobą, gdyby nie uznała w fabule za konieczną pomoc detektywa Poirota, a przede wszystkim sprawienie, by na samym końcu poskładał wszystko w logiczną całość i zdemaskował kogo trzeba. W trakcie czytania trochę chciałam narzekać, że mało mi Poirota w samej historii, ale poznając jej zakończenie i właśnie ten ciąg przyczynowo-skutkowy widzę jak ten mały udział szanownego Belga był dobrze przemyślany. Dzięki temu zakończenie intrygi uderza bardziej z udziałem amatorskich "detektywów" niż bez nich.

Darem pisarstwa Christie jest umiejętność w takiej powtarzalnej niepowtarzalności, a na myśli mam to, że mechanizmy te same i nawet bazujące rozwiązania co do sprawców też, a i tak czytając już ponad trzydziestą książkę spod jej pióra daję się nabrać i wciągnąć w fabułę w takim stopniu, że dziwię się jak mogła po raz kolejny podobnym motywem mnie zwieść na manowce. Zasługą jest w tym indywidualna fabuła każdej książki, która bardziej lub mniej, ale pozwala mi na taki orzeźwiający start.

Dziś będzie o kolejnym tytule mistrzyni kryminału ❤️

Tym razem z udziałem niezawodnego Herculesa Poirota.

„Jaki jest cel detektywa? Zrekonstruować zbrodnię. Jak to zrobić? Ułożyć fakty jeden na drugim, dokładnie tak, jak buduje się domki z kart” [Christie, 2024: 224]

Opis:

Otruty został pastor. Ale to nie koniec zbrodni, bo jakiś czas później, w podobny sposób umiera doktor. A podejrzany zostaje kamerdyner, bo ucieka. A chwilowo rolę detektywa przejmuje Charles Cartwright. Czy uda mu się zastąpić Herculesa Poirota?

Opinia:

Po raz kolejny Pani Agatha Christie mnie zaskoczyła. Całkowicie nie spodziewałam się tego, co tutaj przygotowała. Spekulowałam, kombinowałam i starałam się rozgryźć, kto jest mordercą. I przez chwilę, nawet byłam na dobrym tropie, lecz finalnie przegrałam. Za to wygrał Hercules Poirot, który idealnie rozgryzł mordercę. By na koniec przedstawić nam bardzo dokładnie tok swojego rozumowania.

Zawsze z wielką przyjemnością wracam do książek Pani Christie. To są te kryminały, a raczej powieści obyczajowe z wątkiem kryminalnym, które nie są brutalne, nawet mają momentami w sobie trochę humoru, które zaciekawiają i trzymają do ostatniej chwili w szachu.

Zbrodnie są tutaj bardzo eleganckie. Mam na myśli to, że nie ma rozlewu krwi. Nie ma brutalności, a motywy postaci są przedstawione, ale nie są wyolbrzymione. A mimo to nadal wraca się do nich z jakąś taką ciekawością.

No i to wydanie! Proszę Was! Za każdym razem rozpływam się, jak mam w ręku te książki. Bardzo starannie wykonane. W sam raz na prezent. W zasadzie dla każdego, bo te książki są na tyle uniwersalne, że nawet taki zagorzały fan fantastyki jak ja, sięga po nie z przyjemnością!

Lubię kryminały Christie, bo stawiają wyzwania, zmuszają do nieszablonowego myślenia – wszak pozory mylą, a przysłowiowy diabeł tkwi w szczegółach. I "Tragedia w trzech aktach" doskonale wpisuje się w te ramy. Powieść wydaje się dość zawiła – są dwa z pozoru niepowiązane ze sobą morderstwa, niepasujące elementy układanki, brak motywu i wielu podejrzanych. Christie zagłębia się w psychologię postaci (cóż za intrygujące osobowości!), subtelnie podsuwa mylne tropy (i znów dałam się wyprowadzić w maliny;), zręcznie łączy wątki i buduje suspens. Fabuła zacieśnia się wokół śledztwa, które tym razem amatorsko prowadzi trio – aktor Charles Cartwright, pan Satterthwaite i młoda kobieta "Egg" Lytton Gore – z niewielkim wsparciem Herkulesa Poirota. Christie meandruje wokół tematów otrucia, romansu, szaleństwa, sławy, sekretów i pogoni za szczęściem. Całość opiera się na konwencji teatralnego przedstawienia – kurtyna opada, gdy nasz belgijski detektyw ujawnia rozwiązanie zagadki (choć należy wspomnieć, że w tej powieści Poirota jest zaskakująco niewiele). Historia trzyma w napięciu, pojawia się kilka ciekawych zwrotów akcji, nie brakuje też zabawnych momentów (dialog kończący powieść to złoto:).

"Tragedia w trzech aktach" to kolejny klasyczny kryminał Agathy Christie, w którym zbrodnia i psychologia idą ramię w ramię. Opowieść o tym, że pozory mylą, a miłość bywa ślepa. I że warto nie tylko patrzeć i słuchać, ale też widzieć i słyszeć – a to w gruncie rzeczy ogromna różnica. Dla mnie – intrygująca zagadka i przyjemna czytelnicza rozrywka. Niezmiennie lubię i polecam.