Światło między oceanami

Wyborów dokonujemy każdego dnia. Niektóre z nich są proste; decydujemy co zjeść na śniadanie, w co się ubrać, jaką książkę przeczytać. Inne wymagają głębszego zastanowienia - wybieramy kierunek studiów, branżę, w której będziemy pracować, partnera na dalsze życie. Zdarzają się również decyzje niezwykle trudne, takie, które wystawiają na próbę nasze sumienie i poczucie moralności. Decyzje, które mogą wpłynąć na życie wielu ludzi i całkowicie je zniszczyć, jeśli okażą się błędne.  O konsekwencjach złego wyboru pisze M. L. Stedman w powieści "Światło między oceanami".

Australia, rok 1926. Isabel i Tom Sherbourne mieszkają samotnie na wyspie Janus Rock, gdzie Tom, były żołnierz, pełni posadę latarnika. Małżeństwo trzykrotnie przeżyło tragedię utarty dziecka - Isabel dwa razy poroniła, a niedawno przedwcześnie urodziła martwego noworodka. Pewnego dnia na wyspę przypływa łódka ze zmarłym mężczyzną i zziębniętym, kilkumiesięcznym niemowlakiem. Malutka dziewczynka postawi Toma i Isabel przed najtrudniejszym w życiu wyborem, wyborem, który przez wiele lat będzie rzutował na losy innych ludzi.

"Światło między oceanami" to powieść o złej decyzji dobrych ludzi. Decyzji bardzo trudnej, nieoczywistej, decyzji, którą możemy postrzegać dwojako. Książka zmusza czytelnika do rozstrzygania skomplikowanych kwestii moralnych, do zweryfikowania słuszności własnych zasad. M. L. Stedman stawia pytania o etyczność i sprawiedliwość, o to, co dobre a co złe. Której kobiecie bardziej należy się dziecko? Tej, która straciła trójkę czy tej, która straciła jedno? Czy macierzyństwo da się w ogóle rozpatrywać w takich kategoriach? Czy można wyrwać małą dziewczynkę z rodzinnego środowiska, kierując się własnym pragnieniem i tęsknotą? Czy można dać sobie prawo do decydowania o życiu innych?

W powieści M. L. Stedman bardzo ważne jest także światło, które nie stanowi jedynie rozbłysków latarni morskiej. Światło to symbol szczęścia, nadziei, to synonim radości, która jednak nie może opromieniać wszystkich tak samo. Kiedy zapala się dla jednych, gaśnie dla drugich i nie sposób tego zrównoważyć. Czyje światło należy zapalić? Jakie czynniki wziąć pod uwagę? Kogo pogrążyć w mroku, a kogo otoczyć blaskiem? Pytania autorki piętrzą się, a czytelnik szybko zaczyna rozumieć, że nie ma na nie jednej słusznej odpowiedzi.

"Światło między oceanami" napisane jest zgrabnym, przyjemnym językiem. Powieść zaciekawia i intryguje, głównie za sprawą poruszającej sumienie tematyki. Jednym elementem, który może lekko zdezorientować czytelnika jest zmiana czasu narracji - autorka książki raz prowadzi ją w czasie teraźniejszym, a raz w przeszłym. Nie dotyczy to nawet całych rozdziałów, a poszczególnych zdań i występuje rzadko, jednak wprowadza delikatny rozgardiasz. Nie jest to, co prawda, komponent przesadnie irytujący, ale mnie odrobinę przeszkadzał.

Dwa oceany, dumny promień latarni morskiej i skomplikowana decyzja zmieniająca życie - to właśnie "Światło między oceanami" M. L. Stedman. Powieść, która weryfikuje moralność, która sprawia, że zaczynamy analizować własne sumienie. Zawarte w niej przesłanie przypomina mi nieco "Bez mojej zgody" Jodi Picoult, która - jak wiecie - zrobiła na mnie kolosalne wrażenie. Podobne wywiera "Światło między oceanami", zatem serdecznie Wam tę książkę polecam. :)

MIŁOŚĆ NAJPOTĘŻNIEJSZYM UCZUCIEM

Jest rok 1926. Do wyspy Janus Rock, na której znajduje się morska latarnia, dobija łódź. Na pokładzie znajduje się martwy mężczyzna i kwilące niemowlę. Kiedy Isabel Sherbourne opłakuje dwie niewielkie mogiły swoich martwych dzieci i modli się o cud, słyszy płacz dziecka. Bóg wysłuchał jej modlitw i oto po tylu cierpieniach, dane jej będzie zostać matką. Nie może być inaczej, Bóg nie popełnia błędów. Wspólnie z Tomem, swoim mężem, decydują się, aby zatrzymać dziecko. I choć latarnik ma pewne wątpliwości – a jeśli matka dziecka żyje? - to wie, że nie może odebrać swojej ukochanej żonie prawdopodobnie jedynej szansy na zostanie matką. W ten sposób, końcem kwietnia 1926 roku, Lucy Sherbourne staje się córką Toma i Isabel.

Być może latarnia morska, rozświetlająca mroki dwóch oceanów – Indyjskiego i Południowego, to nie najlepsze miejsce na wychowanie dziecka, jednak Lulu z latarni, jak zwykła o sobie mawiać dziewczynka, jest więcej niż szczęśliwa, bo otoczona troską i bezgraniczną miłością ludzi, których uważa za własnych rodziców. Również Isabel i Tom dzielą szczęśliwe, beztroskie chwile, kochając Lucy bardziej niż kiedykolwiek sądzili, że są w stanie kochać. I tylko w nielicznych momentach Tom oddaje się zadumie, zwłaszcza gdy przypomina sobie o nagrobku, jaki sporządził nieżyjącemu mężczyźnie. Bohater wojenny nie potrafi też otrząsnąć się z frontowych przeżyć i zdaje się, nie umie sobie wybaczyć, że na jego rękach wciąż, nawet po tylu latach, jest krew wielu osób. Teraz również wrażliwe sumienie upomina go wieczorami i nocą, zdając się szeptać: „źle postąpiłeś zatrzymując dziecko”.

Kiedy dziewczynka ma niespełna roczek, rodzice podczas krótkiego urlopu w rodzinnym miasteczku Isabel, Point Partageuse, chrzczą w jednym z kościołów małą Lucy Violet. Przez zupełny przypadek, lub też nie, dowiadują się od Ralpha, przyjaciela Toma, oraz jego żony, o strasznej tragedii, jaka wydarzyła się całkiem niedawno. Młody ojciec, z pochodzenia Austriak, wraz z maleńką córeczką wypłynęli w morze i od tej pory słuch po nich zaginął. Nie dla Hannah Roennfeldt niestety, wdowy po najpewniej nieżyjącym Franku, i matki małej Grace.

Ta opowieść sprawia, że cały świat Sherbournów wywraca się do góry nogami. Matka ich Lucy żyje. Co mają z tym zrobić? Ale przecież to ich córka, prawda? Tom nalega, by oddać Lucy matce, ale Isabel się sprzeciwia. Jak mogą to zrobić? Oddać własne dziecko? Od tej pory nic już nie będzie takie, jakim było. Niezależnie od tego, jaką decyzję podejmą, będzie ona tragiczna w skutkach dla nich, Hannah, i samej Lucy.

Miłość rodziców do dziecka jest czymś, co trudno wyrazić słowami. M.L. Stedman to się udało. „Światło między oceanami” to wzruszająca, rozdzierająca serce powieść. Piękny język, wspaniała fabuła, trzymanie w napięciu do ostatniej strony i te emocje bohaterów, tak silne i autentyczne. Z moich oczu kapały łzy, gdy czytałam tę książkę, a już dawno mi się to nie przydarzyło. Będąc matką współczułam zarówno Isabel, jak i Hannah. Nie chciałabym się nigdy znaleźć na ich miejscu. Nigdy nie jest się gotowym na rodzicielstwo, ale kiedy już zostaje się rodzicem, nie ma nic ważniejszego niż rola, jaką ma się pełnić do końca życia. Nie wszystkim jest to dane, więc tym Dzieci to cud, największy dar niebios, a miłość do nich, a także ta, jaką one nas darzą, jest najpiękniejszym i najpotężniejszym uczuciem. Dzięki tej książce sobie o tym przypomniałam. bardziej, my rodzice, powinniśmy doceniać i szanować swoje dzieci, cud życia, który sami powołaliśmy. Nie zapominajmy o tym, co najważniejsze – tego właśnie uczy „Światło między oceanami”, jedna z najpiękniejszych powieści, jakie przeczytałam.

[Adres usunięty],[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Powiem szczerze : jestem bardzo zaskoczona wysokimi notami, które otrzymała ta powieść. Jak na literaturę historyczno obyczajową na tle innych powieści tego gatunku wypada dość kiepsko : zbyt sentymentalnie, za bardzo melodramatycznie , czasem groteskowo a w większości po prostu blado i nudno. Co prawda udało mi się ją doczytać do końca, jednak nie ze względu na jej wyjątkową treść tylko na brak alternatywy. Jedno wiem na pewno : do kina na pewno się nie udam- mam już przesyt.

Akcja toczy po zakończeniu I Wojny Światowej. Tom Sherbourne wraca z Afryki, gdzie służył w wojku, do domu- do Australii. Pokłócony z ojcem i bratem postanawia rozpocząć nowe życie. Podejmuje decyzję o podjęciu pracy latarnika, na oddalonej o kilka godzin drogi od stałego lądu wysepce Janus Rock. Jedynymi ludźmi z którymi ma styczność jest dwójka marynarzy, którzy raz na trzy miesiące dowożą mu zaopatrzenie. Po roku osamotnienia, Tom odwiedza stały ląd by podpisać kolejny kontrakt - tym razem na stałe. W porcie poznaje młodszą od niego dziewczynę. Młodzi zakochują się w sobie. Isabel już jako żona Toma, wraz z nim przenosi się na wyspę. Jej jedynym marzeniem jest założenie wielkiej rodziny, niestety los jest wyjątkowo niesprawiedliwy. Isabel trzykrotnie udaje się zajść w ciążę jednak za każdym razem traci dziecko.

Pewnego dnia, niespełna parę tygodni po kolejnym poronieniu, na wyspę dociera łódź z martwym mężczyzną , który tuli w ramionach płaczące niemowlę. Isabel bierze dziecko do domu i otacza je opieką, namawia Toma by przez jeden jedyny dzień nie raportował o zdarzeniu swoim przełożonym.

Najsłabszym ogniwem tej powieści są postacie. Mamy tu do czynienia z czymś co nazywam "przechodzącą głupotą". W życiu zazwyczaj bywa tak, że to dorośli uczą się od dzieci, w tym wypadku jest z goła inaczej. Moje pierwsze wrażenie odnośnie Isabel : dziecinna smarkula, która nie wie czego chce od życia. Czy dorosła kobieta kręci się po niebezpiecznym porcie karmiąc mewy? Czy zaczepia mężczyzn i flirtuje z nieznajomymi? Dodam do tego jej wypowiedzi, których po prostu nie dało się czytać, tym sposobem na główną bohaterkę dostajemy wyrwaną z książki dla dzieci rozbisurmanioną nastolatkę. W jednym się tylko pomyliłam. Isabel doskonale wiedziała czego chciała, ba była w stanie dojść do tego po trupach. Jak tylko trafiła na wyspę Janus Rock z niewinnej dziewicy przemieniła się w demona sexu. Miałam wrażenie , że owładnęła nią mania posiadania dziecka, nic innego nie było ważne - stało się to po prostu monotematycznie. Tom chciał z nią rozmawiać , miło spędzać czas, uczyć jak obsługiwać latarnię morska, a ta nic tylko zadzierała spódnicę.

Z początku Tom Sherbourne był postacią, którą dało się polubić. Złamany bohater wojenny, którego męczyły demony przeszłości. Osoba, która odsunęła się od własnej rodziny. Inteligentny, wykształcony samotnik. Wydawało mi się, że jest twardy jak skała. Myślałam, że Isabel przy nim wydorośleje , nabierze troszkę ogłady. Niestety wszystko poszło w zupełnie innym kierunku. Zamiast przełożyć swoją rozpuszczoną żonę przez kolano i wybić jej z głowy różne głupoty, to Tom daje się zapędzić pod pantofel. Z dnia na dzień, kiedy dawał sobą coraz bardziej manipulować, traciłam do niego szacunek. W ogólnym rozliczeniu to ON się okazał słaby i głupi.

Kolejni bohaterowie, byli niewiele lepsi. Hannah była postacią duchem, która zamiast działać robiła z siebie wariatkę. Jak już miała to co chciała to zaraz nie mogąc sobie poradzić z konsekwencjami chciała się tego pozbyć. Uwaga spojler : Kiedy małą dziewczynka, wychowana na wyspie przez Isabel wróciła do swojej biologicznej matki, ta o mały włos a by się nie poddała i nie oddała jej z powrotem. A dlaczego? Ponieważ mała tęskniła za Isabel. A czy to takie dziwne? Przez 5 lat jej życia Isabel była jedną z dwóch najbliższych jej osób, całym jej światem. Czy wy byście chcieli oddać swoje dziecko tylko dlatego, że trudno mu się przestawić na nowe realia?

Jedyną pozytywną osobą w całej książce był ojciec Hannah. Paradoksalnie autorka chciała go wykreować na tego złego. Zgorzkniałego i zamkniętego w sobie po śmierci żony samotnika. Bogatego pana, który nie liczy się ze zdaniem innych. Moim zdaniem niezbyt jej to wyszło. Była to jedyna osoba, która tak naprawdę liczyła się z uczuciami dziewczynki a nie myślała tylko i wyłącznie o sobie. Brawo.

Osoby, które lubią wartką akcję nawet w powieściach obyczajowych przestrzegam przed tym tytułem. Tutaj prawdziwa akcja rozpoczyna się dopiero na 169 stronie. Do tego czasu mamy mnóstwo niepotrzebnych retrospekcji, dowiadujemy się jak wyglądało życie na praktycznie bezludnej wyspie oraz poznajemy mnóstwo faktów technicznych z zakresu obsługi latarni morskiej. Mnie osobiście ten temat nie interesuje dlatego po prostu przewracałam strony, lecz jeśli kogoś fascynują latarnie to polecam jak najbardziej, można się sporo dowiedzieć.

Jednak akcja, która rozpoczęła się na 169 stronie była zbyt melodramatyczna, zbyt przerysowana , jak by autorka chciała przełożyć na papier telenowele. Okropieństwo. Co najbardziej mnie zabolało to fakt, że zamiast skupić się na uczuciach dziewczynki, która moim zdaniem była najbardziej pokrzywdzona, autorka za cel upatrzyła sobie Isabel- cel najgorszy z możliwych. Po koniec książki już się po prostu nie dało tego wszystkiego czytać. Za dużo smutku, za dużo emocji . Może jeśli wszystko to byłoby opowiedziane w pierwszej osobie to byłoby do zniesienia jednak narrator plus dialogi rodem z elementarza? Tego było dla mnie za wiele. Naprawdę miałam ochotę wtargnąć w tę książkę i walnąć Isabel w twarz.

Stanowczo nie byłą to powieść dla mnie. Niczego się nie nauczyłam , nic nie wyniosłam. Strata czasu

Bywa, że życie stawia nas przed trudnymi wyborami, wyjątkowo kusząc tymi niewłaściwymi. Podsuwa myśli, że przecież nic złego się nie może stać... o ile nikt nie pozna prawdy. Gdy dzieje się to w momencie szczególnie ciężkim, nawet dobrzy ludzie, kierując się dobrymi intencjami, mogą podjąć złe decyzje. A potem trzymać się ich kurczowo w przekonaniu, iż tak właśnie miało być. Z każdą mijającą chwilą jest im coraz trudniej się wycofać, aż wreszcie zabrną za daleko i staje się to niewykonalne bez krzywdzenia kolejnych osób. Co im wtedy pozostaje? Zdusić w sobie wyrzuty sumienia i nauczyć się z nimi żyć czy może mimo wszystko przyznać się do błędu i liczyć na cud?

Tom Sherbourne to młody, lecz już mocno doświadczony przez życie człowiek. Jako 8-letnie dziecko rozdzielony z ukochaną matką i wychowywany przez wyjątkowo surowego ojca, po przeżyciach wojennych jest przekonany, że nic dobrego go już nie czeka. Dręczą go straszliwe wspomnienia wszechogarniającej śmierci. Szukając spokoju duszy i odrobiny normalności, rozpoczyna pracę jako latarnik. W ten sposób trafia na Janus Rock - malutką wyspę na granicy dwóch oceanów - Indyjskiego i Południowego. Mieszka na niej zupełnie sam, raz na trzy miesiące do brzegu przybija jedynie łódź z zapasami. W pobliskim porcie Point Partageuse poznaje niespełna 19-letnią Isabel. Izzy i Tom zakochują się w sobie i wkrótce rozpoczynają wspólne życie. Wyspa skrada ich serca, a do pełni szczęścia brakuje im już tylko dzieci. Jednak po trzech poronieniach Isabel pogrąża się w rozpaczy, nie potrafiąc poradzić sobie ze stratą. Tymczasem fale wyrzucają na brzeg łódź z ciałem mężczyzny i żywym, płaczącym niemowlęciem. Czyżby to był znak od losu?

"Światło między oceanami" to powieść wielowymiarowa, w której każdy znajdzie coś, co pobudzi go do refleksji nad własnym życiem. Mamy tu bohatera doświadczonego przez wojnę, zmuszonego do zabijania i oglądania śmierci swoich towarzyszy. Widzimy, jak te wspomnienia dręczą go przez lata, prowokując myśli, że w jakiś sposób oszukał los, skoro udało mu się ujść z tego cało. Czytamy też o ludziach, których psychika została doszczętnie zniszczona i normalne funkcjonowanie w społeczeństwie znalazło się poza ich zasięgiem. Spotykamy rodziny cierpiące po stracie synów i braci i te wciąż żyjące nadzieją, że któregoś dnia jednak się odnajdą, cali i zdrowi. Poznajemy kobietę załamaną utratą męża i córeczki. Jej rodzinę - ojca i siostrę - starających się ze wszystkich sił ulżyć jej w cierpieniu i pomóc. Wreszcie kobietę rozpaczliwie pragnącą dziecka i niemogącą go mieć...

Debiut M. L. Stedman to powieść niezwykle smutna. Przesiąknięta bólem i stratą w przeróżnych ich odcieniach. Autorka w przejmujący sposób prezentuje bohaterów postawionych przez los w wyjątkowo trudnych sytuacjach. Oddaje ich emocje i rozterki tak realistycznie, że bez problemu możemy wczuć się w ich położenie. Niejednokrotnie wzrusza, zmusza do refleksji. Dobitnie uświadamia, że nawet dobrzy ludzie są zdolni do podejmowania złych decyzji, krzywdzących innych. I choć niektóre wybory niosą za sobą cierpienie większej liczby osób, wcale nie oznacza, że nie są właściwe.

[Adres usunięty]

⚓️,,Wy­ba­czasz tylko raz, a urazę ży­wisz każde­go dnia, a do tego mu­sisz pa­mię­tać wszyst­kie te strasz­ne rze­czy."

⚓️Australia, lata 20. XX wieku. Po trudnych doświadczeniach na wojnie Tom Sherbourne pragnie zaznać odrobiny spokoju . Decyduje się przyjąć posadę latarnika na oddalonej od stałego lądu wyspie Janus Rock. Przed wypłynięciem do miejsca docelowego poznaje uroczą Isabel. Praca latarnika daje Tomowi wiele satysfakcji. Poczucie stabilności pozwala mu rozpocząć nierówną walkę z demonami przeszłości. Jego czas urozmaica korespondencja prowadzona z Isabel. Po pewnym czasie para postanawia się pobrać. Isabel pragnie dzielić z Tomem radości i smutki codzienności. Los nie jest dla nich łaskawy. Para pragnie mieć dziecko. Niestety ich próby kilkukrotnie kończą się niepowodzeniem. Isabel jest załamana. Aż do dnia, kiedy na brzegu znajdują malutką dziewczynkę. Tom i Isabel zostają wystawieni na ciężką próbę. Rozum i serce znajdują się na przeciwnych biegunach. Ich decyzja będzie miała wpływ na wiele ludzkich istnień.

⚓️,,Światło miedzy oceanami" to przejmująca opowieść o dobrych ludziach, którzy zostali boleśnie doświadczeni przez los. To co mogłoby przynieść im szczęście okazuje się nieosiągalne. Ta historia niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Szczęście miesza się z rozrywającym serce smutkiem i rozpaczą. Dawno nie czytałam tak słodko-gorzkiej książki. Ta wielowątkowa opowieść dotyka najczulszych fragmentów ludzkiej wrażliwości. Bardzo ciężko jednoznacznie ocenić parę głównych bohaterów. Z moralnego punku widzenia jest to dość jasne, ale kiedy w grę wchodzi empatia nie jest to już takie proste.

⚓️,,Światło między ocenami" wzruszająca i przepełniona ogromnym bólem historia, która pokazuje, że nawet dobrzy ludzie czasem błądzą. Chwyta za serce od pierwszej strony i pokazuje, że w miłości, oddanielu i lojalności czasami nie ma absolutnie żadnych granic. Serdecznie polecam Wam tę książkę. To trudna lektura, którą warto poznać.

Świetnie ukazała życiowe dylematy pochodząca z Australii M.L. Stedman w swoim debiucie. Tak, to genialny debiut, który doczekał się ekranizacji. Uwielbiam debiuty a ten tytuł polecało mi tak wiele osób, że czułam iż to nie będzie stracony czas.

Przenieśmy się w czasie i przestrzeni na maleńką wysepkę Janus Rock, leżącą u wybrzeży Australii, tam gdzie mieszają się wody Oceanu Indyjskiego i Południowego. W 1920 roku były wojskowy Tom Sherbourne otrzymał tam posadę latarnika. Chciał zapomnieć o tym, co przeżył na wojnie i jak wielu ludzi zabił. Z czasem w jego małym królestwie pojawiła się kobieta - Isabel. Była dobrą i kochającą żoną dla tego małomównego mężczyzny, jednak nie potrafiła dać mu dziecka.

Był 27 kwietnia 1926 roku, kiedy Isabel sadziła krzew rozmarynu na trzeciej już mogile, gdy usłyszała płacz dziecka. W tym samym czasie Tom przez lornetkę dostrzegł łódź i zawołał żonę. Znaleźli martwego mężczyznę i kwilące niemowlę. Nie wiedzieli, że ta chwila całkowicie zmieni ich życie. I nie tylko ich...

Szarpani emocjami nie są pewni jaką decyzję podjąć. Czy matka maleństwa utonęła? A może gdzieś na nie czeka?

Jednak mając wizję dotychczasowych niepowodzeń i brak szans na kolejną ciążę żony, Tom ulega jej namowom i postanawia zatuszować fakt, że łódka kiedykolwiek dopłynęła na wyspę. Lata mijają, dziewczynka rośnie, ale rośnie jeszcze coś... Wyrzuty sumienia Toma, który... Nie, tego już nie zdradzę.

Napiszę tylko tyle - koniecznie musicie przeczytać tę powieść! Proponuję też przygotować chusteczki do ocierania łez wywołanych wzruszeniami.

Autorka nakreśliła wspaniały obraz wojennych bohaterów, po których bliscy jeszcze długo płaczą, samotności, której poszukują, by móc w spokoju przeżyć resztę życia oraz niespodziewane pojawienie się miłości, zmieniającej nieco plany.

Włożyła w codzienność swoich postaci ból po stracie nienarodzonych dzieci, konieczność godzenia się z kolejnymi traumami a także trud w podejmowaniu decyzji, wcale nie będącej łatwą - czy odnalezione na falach dziecko można uznać za swoje. Dar taki kochać czy też może pozbawić się tego uczucia oddając, bo przecież nie należy do nich...

Przyznaję, że to ogromny dylemat! Bardzo trudna decyzja do podjęcia. Dla obojga. Choć późniejsze wydarzenia zweryfikowały nieco moje postrzeganie ich wyboru. Czy na pewno był dobry? Kto najbardziej na nim ucierpiał? Czy były plusy wydarzeń z kwietnia 1926 roku?

Stedman powoli buduje napięcie i nie od razu dowiadujemy się kim był nieżyjący mężczyzna i maleńkie dziecko oraz jakie wydarzenia spowodowały, że znaleźli się w łodzi. Gdy się pozna ich historię to czy punkt widzenia nieco się nie zmienia? Jak potoczy się los głównych bohaterów i ich znalezionej córeczki?

Gwarantuję Wam wiele emocji, zwroty akcji jak w kryminale, wiele szczęścia i nieszczęścia ludzkiego, strach w oczach nierozumiejącego dziecka, ale najbardziej poruszył mnie sam finał. Mimo wszystko.

Podsumowując - "Światło między oceanami" cudowny i wzruszający debiut o sile miłości, o przyrzeczeniach, łamaniu obietnic, dobrych intencjach, wyrzutach sumienia, pragnieniu miłości i pełnej rodziny o poronieniach, bólu i rozpaczy oraz o podarunku od losu. To historia w której ścierają się pozytywne emocje z tymi negatywnymi. Naprzeciw podekscytowaniu i uczuciom matki wychodzą wściekłość, złe wybory a godzić je próbują granice wytrzymałości. Żal walczy z nienawiścią a ulga miesza ze smutkiem. Gorąco polecam!

#swiatlomiedzyoceanami to poruszająca historia pełna skrajnych emocji i uczuć: miłości, samotności, szczęścia, bólu, straty i złych decyzji podjętych przez dobrych ludzi. Historia Toma i Isabel to opowieść o niszczycielskiej sile niewłaściwych wyborów, o wizji szczęścia z którego po tylu latach cierpienia tak ciężko jest zrezygnować. W książce znajdziemy prawdziwy obraz cierpiącej matki, miłości do nienarodzonego dziecka oraz smutku które nigdy nie ustaje.. Bardzo polecam Wam lekturę tej książki. Chociaż sama nie wiem czy podjęłabym podobną decyzję, muszę przyznać że ciężko jest mi potępiać bohaterkę, historia którą przekazała nam autorka jest niesamowicie wzruszająca.

Granica pomiędzy miłością, a nienawiścią okazuje się niezwykle cienka, podobnie jak ta dzieląca dobro i zło. Czasami podejmując jakąś decyzję nieświadomie ranimy innych tylko pogrążając się w mroku prowadzącym do nieuchronnej tragedii. Nie tylko źli ludzie dokonują krzywdzących wyborów. O takiej właśnie niosącej rażące konsekwencje decyzji, o dobrym człowieku zbaczającym z właściwej drogi, o miłości i pragnieniu szczęścia jest książka „Światło między oceanami”, której ekranizacja już wkrótce zawita w polskich kinach. Urzekająca okładka, niełatwy temat, czy również warta uwagi treść? Zapraszam na recenzję.

Isabel i Tom są kochającym się małżeństwem z bagażem traum i nieszczęść. On, odznaczony orderem bohatera, wciąż pamięta krwawe czasy zbierającej plony wojny. Ona przeżyła niejedno poronienie marząc o dziecku, które tchnęłoby radość w ich związek. Pomieszkując na opustoszałej, australijskiej wyspie przeżywają szok, kiedy pewnego dnia do brzegu przybywa niesiona przez ocean łódka z martwym mężczyzną i wciąż żyjącym niemowlakiem, z nieszczęściem i darem zarazem. Trzeźwo myślący i świadomy skomplikowanej sytuacji Tom, jako latarnik musi powiadomić o zajściu odpowiednie służby. Jednak za namową żony wstrzymuje się nie mając pojęcia, jak wielkie konsekwencje pociągnie za sobą ich decyzja. Obdarzając dziewczynkę uczuciem i łapiąc pozorne szczęście nie wiedzą, że skazują kogoś na piekło. Do czasu, kiedy Tom poznaje prawdziwą matkę dziecka i zmierzy się z prawdą, która może zniszczyć ich życie.

Rok 1920, bezludna, australijska wyspa Janus Rock i światło – te dobiegające z latarni, dla wielu zbawienne, ale i światło złudnej nadziei, pozorne, bo tak bardzo kruche. Tom Sherbourne, uczciwy, twardo stąpający po ziemi inżynier i bohater wojenny pełni funkcję latarnika żyjąc w spokoju z kochającą żoną Isabel, która pomaga mu w pokonaniu demonów minionych, krwawych lat. W udanym małżeństwie tych dwojga brakuje tylko upragnionego dziecka, które już kilkakrotnie pojawiało się szybko odchodząc i zabierając kiełkującą radość. Kiedy więc na wyspę przybywa łódka z malutką dziewczynką, żyjący dotąd w zgodzie z własnym sumieniem ludzie dopuszczają się kłamstwa, na którym przecież nie da się zbudować prawdziwego szczęścia. Bo tak łatwo popełnić jest błąd, a tak trudno do niego przyznać. Tak łatwo coś zdobyć i tak trudno się z czymś rozstać. Zwłaszcza, kiedy w grę wchodzi nie coś, a ktoś. Ktoś, kogo się kocha.

„- Kawałek mosiądzu nie czyni człowieka bohaterem – odparł Tom. – Większość tych, którzy naprawdę zasłużyli na medale, odeszła z tego świata.”

Poruszająca, niosąca ogromny ładunek emocjonalny książka autorstwa M.L. Stedman to niesamowita, oryginalna, skłaniająca do wielu refleksji historia uświadamiająca to, jak cienka granica oddziela uczciwość od zła. Przywołująca smutne obrazy wojny, kiedy to cmentarze wzbogacały się o ciała niewinnych ludzi, członków czyichś rodzin, buduje wizerunek spokojnej wyspy, która niczym lekarstwo koi zszarpaną duszę, a potem aplikuje bolesny zastrzyk powodujący nowe rany.

Pierwsza połowa powieści przypomina płynącą powolnym rytmem piękną, ale zarazem smutną pieśń, dzięki której poznajemy zarys głównych bohaterów. Wzbogacona w uruchamiające wyobraźnię opisy i wspomnienia przygotowuje na drugą, dynamiczniejszą część książki, która dociera w głąb duszy uaktywniając łzy radości i cierpienia, bo tutaj nic nie jest banalne i proste, a happy end wielowymiarowe ma znaczenie. Ściskająca za gardło, w szczególności dla osób posiadających dzieci, pozostawiająca wieczny ślad. O takich książkach pamięta się jeszcze przez długi czas, bo autorka zadbała o to, by wczuwający się w klimat fabuły czytelnik poczuł się jak jej uczestnik.

Skomplikowany i niełatwy w ocenie motyw główny, wiarygodni bohaterowie, których osąd okazuje się wyzwaniem ponad siły wielu z nas. Historia, z którą się płynie, przez sztormy i spokojne wody. Łatwo się rozbić, choć za wszelką cenę pragnie się dotrzeć do brzegu. Jeżeli szukacie oryginalnej powieści obyczajowej, która poruszy najgłębsze struny Waszej duszy, jeśli czujecie się na siłach by zmierzyć się z treścią pełną radości i cierpienia zarazem, polecam. To książka dla cierpliwych, wytrwałych, oczekujących niebanalnych wrażeń. Ja z przyjemnością, ale i przejęciem zobaczę film, mając nadzieję, że ekranizacja okaże się tak samo udana, jak książka.

M.L. Stedman jest autorką książki pod tytułem: „Światło między oceanami". Jest to debiutancka powieść australijskiej pisarki. Tygodniami nie schodziła z list bestsellerów.

Głównym bohaterem jest latarnik - Tom Sherbourne, mieszkający wraz z żoną na wyspie Janus Rock. Wokół nie ma nikogo, tylko oni i przyroda. Do szczęścia brak im tylko dziecka, którego pragnie Isabel - żona Toma.

Na ich drodze występuje wiele niepowodzeń, po dwóch poronieniach Isabel traci nadzieje na szczęśliwe życie.Wówczas zdarza się... katastrofa, czy cud? Do brzegu wyspy przypływa statek, a w nim...

Ich życie całkowicie się zmienia. Stają przed ciężkimi wyborami. Czy Tom zaryzykuje utraceniem pracy dla szczęścia swojej żony? Czy zdecyduje się wrócić do miasta?

Czytaj dalej: [Adres usunięty]

Czytałam jednym tchem. Nie obyło sie bez chusteczek. Życie stawia bohaterów przed trudnymi wyborami. Chęć posiadania najważniejszych wartości w życiu, a walka z sumieniem. Głowni bohaterowie wiodą wspaniałe życie w cudownym miejscu lecz do szcescia czegoś im brakuje,,

Przyznam szczerze, że sama nie za bardzo wiem co myśleć o tej książce. Jej lektura nie wywarła na mnie kompletnie żadnego wrażenia. Po tych wszystkich pełnych zachwytu recenzjach spodziewałam się naprawdę genialnej powieści, która poruszałby mnie do łez. Tymczasem „Światło między oceanami” nie było ani dobre, ani złe, mimo że temat tutaj poruszany okazał się naprawdę ciekawy. Niestety autorka jak na mój gust potraktowała go zbyt ckliwie, a o głębi oraz prawdziwych emocjach jakby całkowicie zapomniała. Na dodatek już po kilkunastu stronach można zauważyć brak zarysu psychologicznego, niezbędnego przy tego typu powieściach. Gdyby tego było mało to zupełnie nie potrafiłam zrozumieć zachowania głównych bohaterów. Zwłaszcza w przypadku Isabelle. Jej postać sprawiała, że ciągle zastanawiałam się jak można tak postępować i zarazem twierdzić, że to dla dobra ukochanych ludzi. Jej zachowanie było dla mnie po prostu irracjonalne.

Reasumując „Światło między oceanami” miało potencjał na naprawdę dobrą książkę, jednak przez sporą ilość niedociągnięć i brak autentycznego podłoża emocjonalnego okazała się naprawdę przeciętną powieścią. Wyjątkowo nie polecam.

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Światło między oceanami” autorstwa M.L. Stedman.

Szukaj mnie na:

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Samotność może być lekiem na ból, pozwala z dala od innych na zmaganie się z tym co zraniło i pozostawiło blizny, niewidoczne dla oczu, lecz nie dla serca i umysłu. Jednak czasem ktoś sprawia, że do przeszłości drzwi przymykają się i znowu ważna jest teraźniejszość, a i przyszłość nabiera jaśniejszych barw. Szczęście jest w zasięgu ręki, wydaje się takie łatwe do osiągnięcia, dla niego można wiele poświęcić, ale rachunek za chwile słabości zawsze w końcu zostanie wystawiony.

Wyspa Janusa dla niektórych wydaje się ostatnim miejsce na Ziemi, gdzie chcieliby zamieszkać. Tom uważa inaczej, ten kawałek lądu, smagany słonymi porywami wiatru, jest dla niego punktem, pozwalającym na, przynajmniej czasowe, odepchnięcie od siebie wspomnień. Wciąż wracają do niego obrazy z Wielkiej Wojny i twarze tych co stracili w niej życie. Posada latarnika to ucieczka od frontu, śmierci i kilku lat niewyobrażalnego dla większości koszmaru. Jednak niekiedy pojawia się niespodziewana szansa na pozostawienie za sobą zła jakiego się doświadczyło. Isabel jest odważna, pełna radości i zakochana w Tomie, nie przeraża jej perspektywa zamieszkania na bezludnej wyspie, z daleka od bliskich. Nie boi się tego, wie, że u jej boku będzie ktoś kogo kocha i to z wzajemnością. Nic nie zapowiada dramatu, którego staną się uczestnikami, jeszcze mogą cieszyć się sobą i przyszłym radosnym wydarzeniem. Niestety poronienia i utrata dziecka to ogromny wstrząs dla obojga, ale nawet w takich bolesnych momentach nie odwracają się od siebie, są dla siebie oparciem. Los jednak wystawia ich na kolejną próbę, do brzegu wyspy dobija łódka z niecodziennymi pasażerami zmieniając wszystko. Kim jest nieżyjący mężczyzna i żywe niemowlę? Dla Toma to ważne pytania, Isabel natomiast skupia się na dziecku, rozsądek i serce nie idą tym razem w parze. Jedno z nich zdaje sobie aż zanadto sprawę co oznacza decyzja podjęta pod wpływem uczuć, lecz widząc ból ukochanej osoby, rozwaga zostaje zignorowana, chociaż nie da się zapomnieć o złamaniu własnych zasad. Czy można jednocześnie być szczęśliwym i żyć ze świadomością o tragedii kogoś innego?

Wyspa Janusa miała być azylem, miejscem gdzie demony przeszłości zostaną okiełznana, była świadkiem szczęścia i niewyobrażalnego smutku. Czy radość mająca u swych podstaw ból innych nie jest oszukiwaniem samego siebie? Może to jedynie iluzja, kalecząca ludzie jeszcze dotkliwej niż bolesna rzeczywistość?

Bardzo dużo napisano książek o różnorodnych obliczach miłości, temat ten jest niewyczerpany,gdyż każda jest inna, niepodobna i jedyna w swoim rodzaju. Nie zawsze jest nazwana po imieniu, czasem świadczą o niej jedynie czyny i mówią o jej sile o wiele więcej niż jakiekolwiek wypowiedziane słowa. "Światło między oceanami" to opowieść o miłości, mającej wiele twarzy, ale przede wszystkim o ludziach w jakich ma swój początek, rozwija się i przede wszystkim, którzy poddają ją próbom. M.L. Stedman przedstawiła w osobach Toma i Isabel całą gamę jej odcieni, niekiedy jasnych aż po mroczno-bolesne. Mogłoby się wydawać, że nie ma nic niezwykłego w historii latarnika i jego żony, po prostu młodzi ludzie ze swoimi problemami, może tylko miejsce nie tak zwyczajne. Już po pierwszych przeczytanych rozdziałach wiemy, iż przed nami powieść jaka pochłonie nas bez reszty i wprost zmusi do zastanowienia się nad tym co rzeczywiście jest ważne w życiu i jak jedna decyzja zmienia dosłownie wszystko. "Światło między oceanami" to historia wielowarstwowa, z pełnym wachlarzem emocji, poruszająca i nie pozostawiająca obojętnym na to co jest udziałem bohaterów, wątki uzupełniają się nawzajem, tworząc portret ludzi poranionych i próbujących na nowo zbudować swój świat pomimo prześladujących ich demonów przeszłości. Niektórzy z nich gubią się w momencie gdy muszą stawić czoła skutkom swoich wyborów i nie umieją pogodzić się z prawdą, lecz tuż obok nich jest ktoś wspierający ich, biorący na barki ciężar wspólnej winy bez słowa skargi i dochowujący tajemnicy pomimo własnego bólu. Książce M.L. Stedman daleko do łzawej historii, chociaż niewykluczone, że mogą się one pojawić za sprawą losów Toma i Isabel, dwójki ludzi, bezpośrednio i pośrednio zmuszonych do zmierzenia się tym co pozostawiła po sobie wojna. Tych dwoje balansuje pomiędzy szczęściem, dramatycznymi decyzjami, cieszy się z wyrwanych losowi chwilami radości, próbując uciec od podążającego za nimi raniącymi wspomnieniami. Czasem to co człowieka nie zabija łamie go, miłość pozwala w takim momencie na zaleczenie ran, ale blizna zawsze już pozostanie, rzucając cień na wszystko co przyjdzie później. Sam tytuł "Światło pomiędzy oceanami" ma wiele znaczeń, jedne nasuwają się od razu, inne przychodzą jakiś czas po lekturze, każde z nich nie wyklucza się, uzupełniają się nawzajem i wzbogacając niezwykłą historię latarnika i jego żony.