Srebrne wrzeciono

"Srebrne wrzeciono" tom.1

EWA SOBIENIEWSKA

Dzisiaj chciałabym wam opowiedzieć o debiucie autorki Ewy Sobieniewskiej , który miałam przyjemność przeczytać.

Ostatnio trafiam na książki od których ciężko się oderwać a ta historia przeniesie was w czasy gdzie kobiety podporządkowane były mężczyznom, nie mogły decydować o swoim życiu, nie mogły pracować i uczyć się w szkołach w których chciały ...Ich życie nie było łatwe ....

Poznamy Litwinkę Vivę która jest uznawana przez miejscowych za czarownicę. Niektórzy nazywali ją boginią bagien bo była piękna...Ta uroda w pewien sposób ją zgubiła .Większość miejscowych nazywała ją bękarcim nasieniem, a tylko dlatego że jej matka zakochała sie w nieodpowiedzialnym mężczyźnie i zapłaciła za to wysoką cenę...

Poznacie również Wiktorie Słoczyńską i jej matkę Eufrozynę które przeżyją wiele by zdobyć się na odwagę i zawalczyć o swoje szczęście , kobiety które nie pozwolą decydować o swoim życiu...

Poznacie wiele ciekawych postaci które pokochacie za szczerość i dobroć. Zdarzą się też takie do których będziecie czuć odrazę i niechęć....

Losy tych dwóch kobiet ,Wiktorii i Vaivy , niespodziewanie splatają się po ponad 200 latach...

Jakie tajemnice odkryje Wiktoria? Co łączy ją z przepowiednią wypowiedzianą wiele lat temu ?

Jakie sekrety skrywa matka Wiktorii?

Polecam wam ten wspaniały debiut autorki Ewa Sobieniewska

od pierwszych stron zauroczyła mnie swoim stylem pisarskim, przez tą powieść się płynie... pochłaniając kartka za kartką łakniemy więcej i więcej...

ciekawe postacie wciągną was w niejedną intrygę ,tajemnice ,wielkie miłosne rozterki ,tęsknotę....

Czytajcie ! To przepiękna powieść 👌Polecam 👌

Życie nas kobiet nigdy nie było łatwe. Już dzieje historii pokazują, jak trudno było nam żyć w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Zakuwając nas w kajdany konwenansów i bezwzględnego posłuszeństwa sprowadzali kobietę do roli posłusznej żony i matki ich dzieci. To oni mieli prawo napisać za kobietę scenariusz jej życia, a ona zgodnie ze swoją powinnością miała się mu podporządkować i będąc posłuszną, oddaną panu swojego losu pokornie go wypełniać. Choć dziś nadal wiele drzwi na drodze rozwoju i samorealizacji, pozostaje dla nas zamkniętych właśnie z racji płci, to trzeba przyznać, że wiele się w tej kwestii zmieniło. Teraz wydaje się to tak proste i oczywiste, że niestety zapominamy, jak wielką odwagą siłą i poświęceniem musiały wykazywać się kobiety wiele lat wstecz, abyśmy my miały szansę na lepszą przyszłość, w której słowo kobieta nabierze należnego mu znaczenia, a nie będzie inwektywą, jak bywało dawniej. Na szczęście są wspaniali autorzy i ich książki, którzy wkładają mnóstwo serca, pracy i zaangażowania w to, aby poprzez to, o czym piszą nie pozwolić nam zapomnieć i na pewno również mocno trafić do świadomości swoich czytelników. A piszę o tym kochani dlatego, że właśnie dziś chciałabym opowiedzieć wam o książce Ewa Sobieniewska „Srebrne wrzeciono”, która niewątpliwie do takich książek należy.

Autorka oddała w nasze ręce swój wspaniały debiut literacki. Już teraz mogę zdradzić, że jest to mocno zajmująca, poruszająca i refleksyjna powieść historyczna. Na jej kartach poznajemy tak naprawdę dwie zupełnie różne bohaterki, które wydawałoby się, dzieli wszystko, a w istocie łączy bardzo wiele. Ich chwytające za serce i bez wątpienia wzbudzające w nas czytelnikach podziw i uznanie koleje losów poznajemy na dwóch płaszczyznach czasowych.

Przystępując do lektury powieści, zostajemy przeniesieni do roku 1640 i trafiany do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Tu poznajemy Vaivę. Młodą, piękną dziewczynę, która w tamtejszej społeczności cieszy się złą sławą. Jest uznawana za czarownice. Diabelskie nasienie, które na ludzi, pośród których żyje, może ściągnąć samo zło. Dla takich jak ona nie ma miejsca na świecie, a piętno, jakim została obarczona, sprowadza na nią widmo śmierci poprzez spalenie na stosie. Dziewczyna wzbudza w mężczyznach pożądanie, co sprawia, że nie może szukać pomocy u kobiet, które pałają do niej tylko nienawiścią i zawiścią. Przemawia przez nie zazdrość. Jest ktoś, kto chce mieć ją tylko dla siebie, ale ona chce móc decydować o sobie i sprzeciwia się woli innych. Jak się przekonacie, czytając książkę, za ten sprzeciw będzie musiała zapłacić bardzo wysoką cenę. Staje się on bowiem początkiem trudnej walki siebie i swoje życie. Vaiva wkracza na drogę pełną bólu, upokorzeń, cierpienia i niepewnej przyszłości.

Jak już wcześniej wspomniałam, ta historia ma też drugą bohaterkę. Jest nią Wiktoria. Córka powstańca listopadowego. My czytelnicy do życia panienki Wiktorii wkraczamy ponad 200 lat później i stajemy się jego częścią od jej lat dzieciństwa. Wspólnie z nią przeżywamy śmierć ojca, która, choć ona sama jeszcze o tym nie wie, diametralnie odmieni jej życie. A wszystko to za sprawą kogoś, kto nie tylko będzie chciał zająć miejsce ojca, ale także pokierować jej życiem według własnego uznania niekoniecznie myśląc o jej dobru. Szlachcianka nie godzi się na życie u boku tego, którego wybrał dla niej ojczym. Bo właśnie taki los by ją czekał. Ucieka i szuka schronienia przed tym, którego odrzuciła. Wie jednak, że ten wiele może i tylko jeśli porzuci dotychczasowe życie i swoją tożsamość być może zdoła uniknąć karzącej ręki urażonej męskiej dumy. Oczywiście nie zdradzę Wam zbyt wiele, abyście sami mogli odkrywać złożoność perypetii tej młodej kobiety, ale mogę wam zdradzić, że los postawi ją przed wieloma trudnymi wyborami i decyzjami, które w pewnym momencie nie będą miały wpływu tylko na jej życie, ale także na życie kogoś, kogo pokocha. Bo oczywiście jest to także powieść o miłości. Miłości pięknej, ale też takiej, dla której trzeba będzie wiele poświęcić i zaryzykować. Takiej, dla której dobra trzeba będzie się ukorzyć.

„Srebrne wrzeciono” to piękna, niezwykle klimatyczna opowieść o kobietach, które pragnęły być wyłącznymi prządkami swojego losu na wrzecionie życia. Choć owo życie niejednokrotnie ofiarowało im nie najlepsze nici w postaci przeciwności i kłód rzucanych pod nogi, to one swoją siłą, odwagą, determinacją i cierpliwością nieustannie dążyły do tego, aby żyć w zgodzie ze sobą, własnym sercem i pragnieniami.

Jeśli sięgniecie po ten tytuł, do czego namawiam i zachęcam każdego, kto teraz czyta moją recenzję to macie moje słowo, że spędzicie czas z piękną książką, w której autorka wspaniale oddała realia czasów, w których dzieją się opisane na jej kartach wydarzenia. Zadbała o niemalże każdy detal. Z racji tego, że nasze bohaterki poznajemy w dwóch odległych perspektywach czasowych, różni się styl pisania, jakim autorka posługuje się, kreując ich życie. W rozdziałach poświęconych Vaivie zetkniemy się z ludową gwarą. Pisarka postarała się również, aby wiernie odzwierciedlić to, jak wówczas się żyło. Z książki dowiemy się, co wtedy jadano, jak się ubierano, jak się leczono. Poznamy również ciekawe legendy i opowieści. Na uwagę i uznanie zasługuje również bardzo ciekawy i zaskakujący sposób splecenia losów obu kobiet. Ewa Sobieniewska poddaje w rozważanie, kim tak naprawdę jest czarownica i możecie mi wierzyć, że każda z nas mogłaby zostać za nią uznana. A jeśli jesteście ciekawi dlaczego, nie pozostaje wam nic innego, jak przeczytać książkę, ponieważ tam właśnie czeka na was odpowiedź na to pytanie.

Nie mogłabym również nie wspomnieć o tym, że mimo iż jest to powieść historyczna to jednak w dużej mierze ma ona charakter ponadczasowy. Bo choć w życiu nas kobiet wiele zmieniło się na lepsze, to jednak nadal są sytuacje i problemy, z którymi musimy zmagać się tylko dlatego, że jesteśmy kobietami. Bywają sytuacje, kiedy wykazując się odwagą, by zaprotestować przeciwko czemuś, z czy się nie zgadzamy, musimy liczyć się ze skierowaną przeciwko nam krytyką. Autorka dzięki swojej książce daje nam wsparcie do tego, aby się nie poddawać. Nawet jeśli będziemy musiały przejść przez naprawdę trudne i bolesne przeżycia, to warto każdego dnia walczyć o siebie, bo nigdy nie wiemy, co czeka nas jutro. Z tą pozytywną myślą was zostawiam i mam nadzieje, że udało mi się zachęcić was do przeczytania książki.

Dla mnie była to jedna z najlepszych książek, jakie czytałam i jestem przekonana, że wasze odczucia po odłożeniu jej na półkę będą zbieżne z moimi. Czytałam ją z wielkim zaangażowaniem, nie mogąc oderwać się od lektury. Obie jej bohaterki stały mi się bardzo bliskie. I od początku drżałam o ich dobro, trzymając mocno kciuki za szczęście, na które każda z nich bardzo zasłużyła. Nie obyło się również bez łez wzruszenia. Jeśli szukacie książki, która zapewni wam wielowymiarową i niezapomnianą podróż w czasie, ten tytuł będzie idealnym wyborem.

Tu już okładka fascynuje, jest piękna, romantyczna, taka w moim stylu.

Dwie kobiety, tak do siebie podobne, ale żyjące w dwóch różnych czasach. Vaiva, piękna dziewczyna, kiedy odmawia ręki temu który chce ją zdobyć. Duma mężczyzny zostaje urażona, więc oskarża dziewczynę o czary, w 1641 roku to nie do pomyślenia, więc dziewczyna zostaje skazana na szubienicę.

Dwieście lat później Wiktoria, ukochana córka swojego ojca, żyje beztrosko dopóki jej ojciec nie umiera. Nowy mąż jej matki chce się jej pozbyć i wydać za mąż, mężczyźnie który ma wiele na sumieniu. Wiktoria ucieka z majątku, w miejsce gdzie kiedyś żyła Vaiva. Czy losy tych kobiet jakoś się łączą? To zdradza ta powieść.

Książka dopracowana w każdym szczególe, nie mogłam uwierzyć, że to debiut. Ewa Sobieniewska napisała książkę takim językiem, iż przenosi czytelnika w czasie, czułam się jakbym tam była. Bohaterki są wyraziste, delikatne a jednak z charakterem, stawiające na swoim, tak mało było takich kobiet w tamtych czasach, mających swoje zdanie, walczących o swoje, dlatego trafiały na stos jak wiedźmy. Nie jest to cukierkowa opowieść, mnóstwo tu bólu, strachu, ale jest też miłość, prawdziwa, niestety nie do końca usłana różami.

Kochani polecam Wam ten debiut, będziecie zaskoczeni, że to pierwsza książka autorki, oczywiście mam na myśli pozytywne zaskoczenie.

“...domem może być drugi człowiek”.

Rok 1641 Wileńszczyzna polowanie na czarownice trwa w najlepsze. Vaiva jest piękną Litwinką pożądaną, ku zazdrości kobiet przez wielu mężczyzn. Jej uroda przyciąga niczym magnes, jednak, zamiast pomagać, bardzo utrudnia jej życie. Kowal zaczyna pałać do niej uczuciem, jednak ta daje mu kosza. Urażany mężczyzna zaczyna knuć zemstę, oskarża niewinną dziewczynę o czary. Torturowanej, ledwo żywej Vaivie zaczyna być wszystko obojętne, przyznaje się do zarzucanych jej czynów. Niespodziewanie pojawia się iskierka nadziei, której Vaiva łapie się kurczowo.

Dwieście lat później, w pięknym majątku na Sandomierszczyźnie mieszka Wiktoria. Jej dzieciństwo dzięki miłości ojca jest spokojne i beztroskie. Nagle wraz ze śmiercią ukochanego ojca wszystko się zmienia. Dziewczyna pogrąża się w rozpaczy, jakby tego było mało, matka informuje ją, że planuje wyjść za mąż. Od samego początku Wiktoria czuje niechęć do ojczyma, ten szybko pozbywa się jej z domu, wysyłając na nauki. Podejmuje decyzję o jej rychłym zamążpójściu za starszego, bogatego mężczyznę, sprzyjającego rosyjskiemu zaborcy. Wpojony przez ojca patriotyzm i niechęć do zamążpójścia z takim człowiekiem powodują, że dziewczyna podejmuje trudną, odważną decyzję.

Wielowątkowa, wnikliwa perspektywa, przez którą się płynie. Powieść całkowicie przykuła moją uwagę, im bardziej zagłębiałam się w fascynujący świat stworzony przez Autorkę, tym trudniej było mi, choć na chwilę ją odłożyć. Pani Ewa pisze piękną polszczyzną, nakreśla nam sytuacje i wydarzenia bardzo realnie i wyraźnie. Dwie ramy czasowe idealnie ze sobą współgrają. Okoliczności, warunki, otoczenie, konteksty, myśli i uczucia. Rewelacyjnie wykreowani bohaterowie, zdecydowanie są atutem powieści. Wyraziste, barwne, niejednolite, charakterne osobowości, ukazane ich prawdziwe oblicza. Vaiva i Wiktoria niesamowite kobiety, odważne, silne, zbyt inteligentne na swoje czasy. Czasy, w których bez względu na pochodzenie, status społeczny kobiety nie miały łatwo, we wszystkim zależne były od mężczyzn. Z całego serca im kibicowałam, miałam nadzieję, że znajdą swoje szczęście.

Niesamowity urok i klimat dawno minionych czasów. Z zapartym tchem śledziłam niespokojne, trudne losy pięknej chłopki Vaivy i odważnej szlachcianki Wiktorii. Historia tych kobiet jest tak samo porywająca, jak skomplikowana, to kobiety z krwi i kości. Dzieli je przestrzeń czasowa, a łączy bardzo wiele, drzemie w nich ogromna siła i hart ducha. Jako kobiety nie miały żadnych praw, podjęły walkę o siebie, o swoje szczęście, o swój los. Miłość, uczucia, subtelny erotyzm, zmysłowość. Żądza i chęć zemsty, które zaślepiają wszystko inne i czynią zło. Wiarygodnie, zajmująco ukazane życie na wsi i we dworze, wiara, wierzenia ludowe, magia. Przepiękne, barwne opisy przyrody.

Fascynująca, wybitna, napisana z rozmachem opowieść o kobiecej sile, o odwadze, o miłości, o walce i o prawo do decydowania o sobie. Niesamowite wrażenia i odczucia. Dla mnie rewelacja! Była to fascynująca, pełna niespodzianek przygoda, o której nie da się zapomnieć. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Książka "Srebrne wrzeciono" jest debiutancką powieścią autorki, a jak już wiecie bardzo lubię poznawać nowych autorów, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok tej książki, do której sięgnięcia zachęcił mnie niesamowicie interesujący opis i piękna, klimatyczna okładka. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze, co sprawia, że czyta się ją naprawdę szybko, ja pochłonęłam ją w jeden wieczór i nie odłożyłam póki nie poznałam zakończenia tej historii. Fabuła została w bardzo interesujący sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie świetnie wykreowani. Akcja powieści rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, mianowicie w XVI wieku, gdzie poznajemy historię Vaivy oraz w XIX wieku, gdzie autorka przybliża nam losy Wiktorii. Autorka w świetny sposób oddała klimat panujący w tamtych czasach, niesamowicie barwnie i plastycznie je przedstawiła, że wielokrotnie miałam wrażenie jakbym towarzyszyła bohaterom podczas wszystkich wydarzeń. Obie bohaterki od początku zaskarbiły sobie moją sympatię, dzieli je spora przestrzeń czasowa - ponad dwieście lat, natomiast zagłębiając się w ich losy okazuje się, że łączy je bardzo wiele. W odpowiednim momencie wszystko się idealnie ze sobą łączą, tworząc idealną całość. Losy obu kobiet dostarczyły mi naprawdę wielu emocji, które podczas czytania chłonęłam całą sobą. Autorka na przykładzie swoich bohaterek pokazuje, że warto zawalczyć o siebie, swoje prawa i przekonania. "Srebrne wrzeciono" to emocjonująca, miejscami poruszająca i pełna życiowych mądrości i prawd historia. Naprawdę miło spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści autorki. Gratuluję tak dobrego debiutu! Polecam!

Jaką przyjemnością było czytanie tej książki !!! Choć początkowo obawiałam się, że bedzie przeładowana długimi, nużącymi opisami, co zdarza się często w tego typu literaturze. Na siłę chcą wcisnąć czytelnika w dawne ramy czasowe. Pani Ewie przyszło to tak naturalnie i lekko. Zostałam mile zaskoczona.. Było idealnie.. nie za dużo , nie za mało aby oddać klimat tamtych czasów. Ze smakiem.. Bardzo spodobał mi się też zabieg autorki polegający na poprowadzeniu fabuły dwutorowo. Losy Vaivy, niezwykłej kobiety, oskarżanej o czary i wyklętej wręcz przez społeczność, stają tłem do historii jaką napisało życie dla Wiktorii , żyjącej 200lat później.

Ta książka ma w sobie coś takiego, że czytelnik żyje nią tak jakby był uczestnikiem tamtych zdarzeń. Bohaterzy stali się moimi przyjaciółmi. Czułam razem z nimi, przeżywałam ich bóle i radości. Dziękuję pani Ewie za możliwość zwiedzania wraz z Wiktorią pięknego Wilna.

Podsumowując, jest to urzekająca opowieść o kobiecej odwadze do pójścia swoją drogą, wbrew oczekiwaniom świata. O miłości, tej pięknej ale i tej która często zamiast budować, niszczy. Polecam wam z całego serca !!!

Warto zaznaczyć, że jest to debiut autorki. Gratuluję tak wspaniale rozpoczętej drogi ❤

Narodowość, status społeczny i dwieście lat dzieli dwie kobiety, bohaterki poruszającej powieści historycznej Ewy Sobieniewskiej „Srebrne wrzeciono”, a jednak łączy tak wiele. Obie chcą móc decydować o sobie i obu przyjdzie za to słono zapłacić. Z czasem okaże się, że tych powiązań jest więcej niż początkowo mogło nam się wydawać.

Czy ta książka jest debiutem autorki? Niemożliwe. Może pisała wcześniej pod pseudonimem szlifując swój warsztat? Zrozumiecie moje niedowierzanie, jeśli sami przeczytacie tę dojrzałą, dopieszczoną pod każdym względem, cudownie ciepłą i jednocześnie ubraną w rzetelne tło historyczne opowieść o odwadze do walki o siebie i prawdziwą miłość. Jej bohaterowie po prostu żyją na kartach książki, angażując czytelnika po czubki uszu w swoje trudne losy.

Każda kobieta naturalnie utożsami się z oskarżoną o czary w XVII wieku budzącą namiętność wśród mężczyzn i zawiść wśród kobiet piękną Litwinką Vaivą, a jeszcze bardziej z młodziutką szlachcianką Wiktorią, która dwieście lat później zmuszona jest do ucieczki przed narzuconym jej narzeczonym. Obie mają odwagę walczyć o siebie, sprzeciwić się narzuconym konwenansom i oczekiwaniom społecznym.

Śledzimy historie kobiet naprzemiennie, by w pewnym momencie zadziwić się nagłym spleceniem ich losów.

Cudownie, płynnie i tak naturalnie wplata autorka historię w fabułę powieści, dostosowując również język dialogów do ówczesnych czasów. Opisy Wilna, do którego ucieka Wiktoria pozwalają zobaczyć go jej oczami, poczuć jego piękno i klimat. Ta opowieść zachwyca pod każdym względem, nie ma w niej słabszych momentów, żadnej fałszywej nuty, a wszystkie wątki fabuły współgrają ze sobą jak dźwięki płynące z idealnie nastrojonego instrumentu tworzące cudowną melodię.

I tylko taka muzyka czysta i płynąca z serca może tak głęboko poruszyć i zachwycić.

Prawdziwa miłość nie może być wymuszona. Najlepiej, gdy zjawia się nieoczekiwanie, bez wcześniejszych anonsów, bez żadnych oficjalnych zapowiedzi. Powinna pojawić się ukradkiem, by swym naturalnym wdziękiem rozkołysać nieznaną przestrzeń nienasyconego serca. I nierzadko tak właśnie czyni – nadchodzi bezwolnie, definiując nie tylko głębię fascynujących przeżyć, ale też solenność wolnego wyboru. Historycznie jednak potrzeby uczuciowe były wielokrotnie tłamszone, częstokroć wręcz nie miały żadnego znaczenia – pozbawione wartości, zamykały się szczelnie w kanonie głuchej opłacalności. Czasami też w sednie ludzkiej bezwzględności. Debiut Ewy Sobieniewskiej obrazuje ten stan idealnie – szczęśliwie utrwalając nie tylko ludzką bezradność w czasach przeszytych parszywą etykietą, ale też potencjał niebywałej kobiecej odwagi.

Największa siła drzemie w charakternych kobietach, których zatrważające losy prezentowane są naprzemiennie w dwóch odległych ramach czasowych – w szalenie emocjonalnych barwach XVII i XIX wieku. Czytelnik ma zatem zapewnioną fascynującą i zauważalnie nastrojową podróż w przeszłość, gdzie z jednej strony obserwuje olśniewającą wizualnie Litwinkę Vaivę – młodą dziewczynę bezdusznie oskarżoną o czary, z drugiej natomiast przygląda się urzekającej Wiktorii – córce zmarłego powstańca listopadowego, walecznie uciekającej przed odgórnie narzuconym przeznaczeniem. I co zdaje się najpiękniejsze w tym niecodziennym splocie zdarzeń – autorka świadomie ściera z niego powłokę zbędnej przewidywalności. Pozwala tym samym cieszyć się ekspresją własnej wyobraźni, nieustannie snuć możliwe scenariusze, doceniać nieobliczalne w przebiegłości zwroty akcji, podziwiać osobliwy kształt intrygujących treścią scen, zachwycać się finezyjną kompilacją słów i wreszcie szukać zaskakująco współczesnych znaczeń dla pozornie odległej interpretacji scen. Bo przecież ta sztuka daleka jest od przypadkowości – to świetnie przemyślana i niewątpliwie wyrafinowana gra, w której na szali bezwarunkowo postawiona jest wolność wyboru. Paleta fabularnie wyjątkowa – bezpowrotnie scalająca dwa strwożone życiorysy w niestrudzony bój o własną tożsamość.

Zdumiewająca inscenizacja kobiecej odwagi! Historia nasączona naturalną wrażliwością, także brutalnym upokorzeniem i uderzającą wręcz tęsknotą, scalona nieśpiesznie akcentowanymi pragnieniami serca, nieprzerwanie imponująca siłą determinacji w druzgocącej walce o siebie – śmiało otwierająca drzwi do najpiękniejszych uczuciowych doznań. Srebrne wrzeciono to debiut absolutnie niepowtarzalny – niesamowicie absorbująca powieść historyczna, nastrojowo łącząca dwie odległe ramy czasowe w jeden nieprzewidywalny spektakl zdarzeń. Ewa Sobieniewska swą debiutancką aranżacją intencjonalnie uświadamia uniwersalność bezradności wobec parszywie narzuconych norm.

Bardzo ciekawa historia. Wciągnęła mnie bez reszty historia Wiktorii i czarownicy Vaivy. Bardzo lubię, gdy w książkach wydarzenia przedstawione są na dwóch różnych płaszczyznach czasowych; w przeszłości, gdzie tajemnice i sekrety zostały głeboko ukryte i teraźniejszości, gdzie prawda pomaga budować lepszą przyszłość.

Styl powieści jest lekki i przyjemny. Czyta się jednym tchem. Mam nadzieję, że będzie ciąg dalszy tej historii.

Warto!