Srebrne oczy. Five Nights at Freddy's. Tom 1

Dziesięć lat temu w pizzerii Freddy Fazbear’s Pizza w miasteczku Hurricane miały miejsce okrutne morderstwa. Wstrząsnęły one całą społecznością i pozostawiły w głowach mieszkańców lęk przed możliwością ponownego zajścia tragicznych wydarzeń. Dziesięć lat później by uczcić pamięć zmarłych niektórzy wracają do miejsca, które zapisało się w umysłach wszystkich jako diaboliczne. Nikt nie spodziewał się powtórki dawnych rozgrywek.

Główna bohaterka powieści prowadzi czytelnika przez fabułę z wprawą i pomysłem, bo nie boi się zaglądać do wszystkich mrocznych zakamarków. Chociaż otrzymaliśmy narrację trzecioosobową, nie odejmuje ona natłoku kłębiących się dookoła emocji, buzującej adrenaliny i niepewności tego co wydarzy się na kolejnej stronie. Charlie ma siedemnaście lat i to ona najbardziej ucierpiała w wyniku przeszłej tragedii, bo właścicielem pizzerii był jej ojciec. To również ON stworzył maskotki restauracji - czterech animatorów. Wydawało się, że umilą one czas i pozwolą na zwiększenie renomy miejsca. Charlie walcząc ze wspomnieniami próbowała rozpocząć normalne życie, jednak w dziesiątą rocznicę zdecydowała się wraz z przyjaciółmi uczcić pamięć zmarłego kolegi i na nowo odwiedziła zamknięty lokal. W tym miejscu rozpoczęła się najtrudniejsza przygoda jej życia.

Decydując się na lekturę tej powieści nie wiedziałam, że czeka mnie tak emocjonująca rozgrywka na śmierć i życie. Do tej pory raczej nie byłam przychylna podobnym publikacjom, które wzorowałyby się na grach komputerowych, bo nie jestem fanką podobnych gier. Jednak przekonała mnie informacja, że autor również jest twórcą komputerowych rozgrywek, więc jak mało kto wiedział o czym pisze. I faktycznie - takiego klimatu absolutnie się nie spodziewałam! Gdy Charlie wraz z przyjaciółmi weszła do pizzerii pierwszą rzeczą, którą dostrzegła była kompletna zmiana tego miejsca. Dziewczyna zapamiętała je zupełnie inaczej, ale nie to okazało się najgorsze - po tragicznych wydarzeniach pozostały maskotki, które dziś okazały się krwiożerczymi bestiami. Przyznaję, że to w pewien sposób trochę zabawne, a na pewno nie straszne, ale kiedy czyta się o czymś takim i widzi jak bohaterowie w popłochu walczą o swoje życie - pojawia się ten dreszcz zrozumienia i pewna nuta strachu co do dalszych wydarzeń.

Jestem pod dużym wrażeniem pomysłu autora i jego stylu, bo książka napisana jest lekko a jednak dobitnie. Bohaterowie są wiarygodni, a ich losy - o ironio! - możliwe do zrozumienia. Doskonale bawiłam się podczas lektury, bo szybko stawiając się na miejscu bohaterów poczułam się jako członek ich ekipy i sama znalazłam się w śmiertelnej rozgrywce. To zapewniło mi niezłą zabawę i byłam naprawdę ciekawa w którą stronę to wszystko się potoczy.

Wcześniejsze uprzedzenia co do książki uciekły w niepamięć. "Srebrne oczy" okazały się powieścią pozytywnie zaskakującą i wręcz nie mogę się doczekać kolejnego tomu. To była przygoda jakiej na pewno szybko nie zapomnę, pomysłowa, dobrze napisana i bardzo wciągająca. Wyścig wciąż trwa - pytanie kto go wygra?

Jestem fanką gier i nie jest to coś czego oczekiwałam. Historia z książki bardzo różni się od tej oryginalnej z gry. Mimo wszystko ten utwór jest dobry, ma wątek romantyczny między Charlie a Johnem ale niestety jest tam dużo niezręcznych chwil, za dużo. Książka przynajmniej fajnie trzyma w napięciu

Zanim przejdę do recenzowania książki Kiry Breed-Wrisley, napisanej we współpracy ze Scottem Cawthonem, muszę was uprzedzić, że jestem ogromną fanką serii gier "Five Nights at Freddy's" i czytając tą powieść, z tyłu głowy cały czas tkwiła mi moja osobista teoria spiskowa, na temat fabuły. Osoby znające tą grę, wiedzą, jak ciężka do ogarnięcia jest ta historia i osobiście, po przeczytaniu tego "horroru", mam wrażenie, że wszystko jest jeszcze bardziej pomieszane.

Okej, a teraz czas na recenzję.

Po pierwsze, "Srebrne oczy" wydano w 2017 roku. Zaraz po tym, jak pojawiła się ona w najbliższym empiku, sięgnęłam po jeden egzemplarz i w drodze do kasy, postanowiłam przeczytać chociaż fragment. Może to i dobrze, a może nie. Natrafiłam akurat na bardzo słabo opisaną scenę, w której biło amatorskim tłumaczeniem. To skutecznie mnie zniechęciło. Dosłownie czułam, jakbym czytałam jakieś fanowskie 0powiadanie, w którym autor nie przykładał uwagi do powtórzeń, czy błędnie brzmiących zdań.

Więc dlaczego sięgnęłam po nią ponownie i to po prawie roku od wypuszczenia jej na rynek? Otóż tym razem, książkę dostałam w prezencie. Mój cudowny mąż wkręcił się w serię gier, tak samo jak ja, jeszcze kilka lat temu. Od razu mówię, nie jest ON typem książkoholika. Gdy tylko "Srebrne oczy" trafiły w moje ręce, na gwałt skończyłam czytać "Kirke" (która moim zdaniem błędnie stała się bestsellerem) i zabrałam się za adaptację gry.

Już w pierwszym rozdziale natknęłam się na to, co odepchnęło mnie od tej książki rok wcześniej - nie wiem, czy to ja mam wygórowane gusta, czy może taki jest styl pisania na podstawie gier, ale znowu miałam wrażenie, że czytam historię, napisaną przez młodego, niedoświadczonego fana gier. W oczy raziły mnie powtórzenia, źle zbudowane zdania i opisy, z których niewiele wynikało. Jestem oczytana w młodzieżówkach, więc to na pewno nie tak, że oczekuję za dużo. Jednak jeśli chodzi o język, to spodziewałam się czegoś znacznie lepszego.

Przebrnęłam przez pierwsze rozdziały i w końcu przyzwyczaiłam się do sposobu, w jaki zostało to dzieło napisane. Kiedy już się odblokowałam, to pochłaniałam kolejne strony z prędkością równą czytaniu moich ulubionych książek. I mogę śmiało powiedzieć, że po połowie, kiedy akcja się już rozkręciła, naprawdę się wciągnęłam.

W kwestii "horrorowatości" to też zostałam szczerze zaskoczona. Jestem typem, który Stephena Kinga uważa za swojego mistrza, a jednak żadne z jego dzieł nigdy mnie nie wystraszyło. Dlatego nie miałam żadnych wymagań co do "straszaków" w tej książce. Zostawiałam ją sobie na wieczór, żeby lepiej wczuć się w klimat. I kilka razy wczułam się do tego stopnia, że będąc sama w domu, panicznie odwracałam się za siebie, bo miałam poczucie jakiejś obecności - akurat przy scenach, które charakteryzowało napięcie. Przeżywałam ucieczki przed animatronikami, syczałam z bólu, kiedy któryś z bohaterów doświadczał jakichś obrażeń, a nawet raz się popłakałam. Jestem emocjonalna, ale nie podchodziłam do "Srebrnych oczu" jako do powieści, która miała wywołać we mnie jakieś bardziej rozwinięte odczucia. I po kilku takich sytuacjach, kiedy nie mogłam już wytrzymać z ekscytacji i ciekawości co będzie dalej, uznałam tą książkę za wyjątkową.

I byłabym w stanie, bez zastanowienia, dać jej mocne 9/10. Gdyby nie katastrofa, jaka spotkała mnie w przed ostatnim rozdziale. W grze była pewna scena, którą ubóstwiam za jej dynamikę, tajemniczość i przede wszystkim niepokój, który wywoływała. Niestety autorzy postanowili wprowadzić ją do książki, ale nieco zmienioną... Ku mojej rozpaczy - na gorsze. Kiedy zauważyłam, do czego zmierza ta scena, dosłownie modliłam się, żeby nie została zepsuta. No i się zawiodłam. Napisanych zostało kilka wersów, podczas których akcja przeleciała jak przez palce. Zero emocji, zero głębszego opisu sytuacji, tylko suche fakty. Zatrzasnęłam książkę i naprawdę walczyłam ze sobą, żeby doczytać ją do końca. To jest właśnie powód, dlaczego nie czytam książek na podstawie gier.

Ostatni rozdział skończyłam z ogromnym niesmakiem.

Scott Cawthon jest znany z tego, że lubi bardzo mieszać w fabule. Dlatego liczyłam, że z książki dowiem się w końcu, kto i dlaczego dokonał pewnych czynów. I jak zwykle nie dostałam jednoznacznej odpowiedzi, ale to dopiero pierwsza z trylogii, więc może w kolejnych tomach, zrozumiem więcej. Tak, zdecydowałam się zamówić drugi tom, na trzeci poczekam, aż wypuszczą go po polsku.

Koniec końców mogę polecić tę książkę każdemu fanowi gier. Było sporo zwrotów akcji, których nawet ja, oczytana w teorie spiskowe na temat FNAF'owej historii, się nie spodziewałam. Tak naprawdę, byłabym skłonna dać to 9/10, gdyby nie ta scena. Oczekiwałam od niej tak wiele, a autorzy nie spełnili nawet 1/4 tych oczekiwań.

Ocena: 8/10

Uzasadnienie: Powieść jest ciekawa, wciągająca, momentami wywołująca naprawdę silne emocje. Jednak jest napisana (tudzież przetłumaczona, nie chwytałam się angielskiej wersji) amatorsko. Zawiera wiele błędów stylistycznych i składniowych. Szczególnie boleśnie odczułam brak zaangażowania w końcowe sceny. Jakby pisarka nie miała już ochoty bawić się w szczegóły i świetne opisy, które wielokrotnie pojawiały się we wcześniejszych rozdziałach.