Spójrz na mnie

Zaufaj?

„Przekleństwem ludzkości jest, (...) że wszystko ciągle płynie, przelewa się, rusza i każdy musi być odczuty i oceniony przez każdego. (...) Człowiek jest uzależniony od swojego odbicia w duszy drugiego, chociażby ta dusza była kretyniczna” – pisał Gombrowicz i choć od tej chwili minęły lata, to ludzie wciąż opierają swoje sądy na ocenie, wciąż też przeglądają się sobie w oczach innych. Nie sposób nawet ocenić, ilu wartościowych ludzi zostało skreślonych z powodu wyglądu nieprzystającego do otoczenia, ilu osobom wyrządzono krzywdę tylko dlatego, że mieli inny kolor skóry, inną fryzurę, że ich ciało ozdobione było w sposób negatywnie kojarzący się z pewnymi grupami społecznymi.

Collin Hancock też zwykle bywa skreślany, należy bowiem do tych osób, na widok których matki ze swoimi córkami przechodzą na drugą stronę ulicy, zaś mężczyźni chętnie zaczepiają, chcąc stanąć do samczej walki. Collin walczy i to nad wyraz chętnie, choć od kilku lat wyłącznie jako zawodnik. Czasy bójek w barach, demolowania domów i samochodów ma już za sobą, choć dozór policji wciąż przypomina mu o przeszłości. Jako trudne dziecko był wyrzucany z kolejnych szkół, w końcu nawet rodzice stracili cierpliwość do jego wybryków. Pozycja społeczna rodziny i znaczne środki finansowe uchroniły go ostatecznie przed więzieniem, choć tak naprawdę w każdej chwili może do niego trafić. Tyle tylko, że Collin zmienił się i jedyne na czym mu zależy, to ukończenie studiów pedagogicznych i nauka kontrolowania gniewu.

Tak przynajmniej było, zanim nie poznał pięknej Marii Sanchez, rzutkiej prawniczki, zajmującej się tematem ubezpieczeń w jednej z największych kancelarii Wilmington. Czy może być bardziej niedobrana para niż skłonny do agresji mężczyzna z bogatą kartoteką i przykładna córka, zawsze starająca się spełnić oczekiwania innych? Okazuje się jednak, że pomiędzy Collinem i Marią rodzi się niezwykłe uczucie, choć nie jest ono wolne od uprzedzeń. Jedno jest jednak pewne – w sytuacji zagrożenia Collin zdecyduje się poświęcić wszystko, by ją ochronić.

O tym, jak bardzo mylimy się dokonując oceny warunków fizycznych drugiego człowieka, a także o tym, jak daleko chory umysł może się posunąć, przeczytamy w najnowszej powieści Nicholasa Sparksa. Opublikowana nakładem wydawnictwa Albatros książka „Spójrz na mnie” to wspaniała opowieść o pozorach, ale również o krwawej zemście, o zastraszaniu i lęku, który może wypełnić każda komórkę ciała, nie pozwalając normalnie funkcjonować. Maria ma się czego bać, bowiem już w przeszłości jej grożono, ale czy uda jej się i tym razem uniknąć bezpośredniej konfrontacji z prześladowcą? Przekonamy się o tym oddając się lekturze powieści, która bardziej przypomina kryminał, niż książki, z których Sparks jest znany. To tchnienie świeżości w twórczości autora działa niezwykle pobudzająco, zaś lektura jest jedną z tych, od której nie sposób się oderwać.

Bukiet czerwonych róż z tajemniczym bilecikiem, na którym widnieje zagadkowe zdanie: „Będziesz wiedziała, co się wtedy czuje”, drinki stawiane w lokalu przez nieznajomego, zwłoki psa, zwiędłe kwiaty, przebite opony – tak wygląda eskalacja gniewu, a to dopiero początek piekła, w które ktoś decydował się wciągnąć Marię. Czy to sprawka przełożonego, któremu odmówiła nawiązania bliższych kontaktów cielesnych czy raczej kogoś, kogo spotkała już w przeszłości? Ta przeszłość właśnie powraca do niej w postaci napadów panicznego lęku, a także wspomnień o pewnej sprawie, w której uczestniczyła pracując jeszcze w biurze prokuratora okręgowego W sprawie, w której zginęła młoda dziewczyna, brutalnie zamordowana przez swojego chłopka. Sprawie, w której cała rodzina zmarłej miała do Marii pretensje, że nie zrobiła ona wystarczająco dużo, by powstrzymać oprawcę…

Jak zakończy się ta historia? Czy Maria będzie w stanie być u boku człowieka, który w każdej chwili może stracić panowanie nad sobą? Czy policja zdoła w porę powstrzymać stalkera czy może zrobi to Collin, ryzykując utratę wszystko, co zdołał w ostatnich latach osiągnąć? Na te pytania odpowiada Sparks, w kolejnej wspaniałej powieści będącej przykładem wszechstronnych talentów autora. Lawinowo toczące się wydarzenia, fascynująca fabuła konstrukcja niezwykłych bohaterów, których światy są tak odległe od siebie – to tylko kilka z powodów skłaniających do sięgnięcia po książkę „Spójrz na mnie”. Jej lektura nie tylko dostarcza wielu emocji, nie tylko znacząco ponosi poziom adrenaliny, ale także skłania do refleksji, do zrobienia rachunku sumienia, ileż to razy my sami oceniliśmy kogoś po pozorach, ileż to razy błędnie komuś zaufaliśmy, opierając nasze sądy tylko i wyłącznie na pewnych atrybutach i ile razy kogoś skrzywdziliśmy …

Justyna Gul

Qulturasłowa

I znów czytam Sparksa! I choć jestem lekko uprzedzona do tego autora, z powodu powtarzających się schematów, to opis tej konkretnej, był dla mnie na swój sposób wyjątkowy? Może dlatego, że nie czytałam już dawno o żadnych typach prześladowań. Moje wrażenia po lekturze? Dość mieszane, czyli typowo jak dla Sparksa.

Książka zaczyna się bardzo typowo. Poznajemy bohaterów, ich historie, okolice, marzenia. Potem wreszcie się poznają. I tu cała akcja zamiera. Bo w zasadzie pojawiają się nowe wątki i postaci i cały czas coś się dzieje, ale nie jest to wystarczająco interesujące. Wszystko tu było na tyle typowe i schematyczne, iż wręcz mnie usypiało. Po pewnym czasie nie miałam wręcz ochoty czytać tego co jest dalej z bohaterami. Widząc jednak że nie jestem nawet w połowie książki, zdecydowałam zmotywować się by przez to przebrnąć.

I jak się okazało, druga połowa była o niebo lepsza. Działo się tu o wiele więcej ciekawszych rzeczy, które momentami zaskakiwały, a czasami tez bawiły. Miałam wrażenie, iż pisząc to, autor miał o wiele lepszy okres w swoim życiu, dzięki czemu, to co tworzył, niosło ze sobą o wiele więcej emocji. Podczas czytania, oczywiście, miałam wiele stanów, w których zastanawiałam się czy nie odłożyć jej na później. Na szczęście w tej drugiej części, było tego znacznie mniej, porównując ją z pierwszą.

Jeśli chodzi o pomysłowość, autora, to nie ma tu rewelacji. Cóż, zażyłość pomiędzy pozornie innymi osobami? Znane. Stalking? Typowe. Liczne problemy świata codziennego? Oczywiste. Opisane i przedstawione to było bardzo poprawnie, ale bez szczególnych istotnych cech, wartych uwagi. Pan Nicholas niczym wielkim mnie tu nie zaskoczył, a wręcz zanudził, jak już wspomniałam. Co prawda wprowadzone tu elementy prześladowania, nadały całości bardzo swoistego charakteru, ale niestety nie wystarczająco. Co prawda całość rozwijała się interesująco, a samo zakończenie ogromnie mnie zdziwiło.

Chcąc pisać o bohaterach, am niemały problem. W zasadzie sama nie wiem co o nich myślę. Wydaje mi się, że są nieco nijacy i szarzy pomimo szerokiej palety cech, które posiadają. Dlaczego tki efekt się pojawił? Nie mam zielonego pojęcia. Może to z tego powodu, że autor nie poświęcił wystarczająco wiele czasu opisie tych postaci, albo nie zrobił tego w odpowiedniej formie.

Nie mogę tu też nie wspomnieć o tym jak książka została wykonana. Nie dość że okładka jest wprost paskudna, to i przy czytaniu łatwo o powstanie zagięcia na grzbiecie. Mi pojawiły się dwa, mimo, iż bardzo uważałam.

Cóż, książka nie jest idealna, ale można ją przeczytać. Fani autora z pewnością znajdą w niej coś dla siebie. Historia lekko banalna, ale łatwa w odbiorze i momentami przyjemna. Warto z pewnością spróbować tej przygody

Co myślę o nowej powieści Nicholasa Sparksa – “Spójrz na mnie”? Znowu to samo. Piękny on, piękna ona, jakaś tragedia, ON umiera albo ona, albo żyją długo i szczęśliwie. Do bólu. Do śmierci. Tym razem to Maria, potomek rodziny meksykańskiej, wykształcona adwokat i napakowany, ambitny Colin z trudnym charakterem. Jednak mimo różnicy charakterów zakochali się w sobie. Niestety ktoś grozi Marii a Colin spieszy z pomocą. Oczywiście nie będę streszczać fabuły to nie o to chodzi w recenzji. Chodzi o to, że… po prostu nic nie szkodzi że to wtórna powieść. To nie ma dla mnie znaczenia. Ja kocham Sparksa. Czasami go nienawidzę ale to szybko przepada. On tak bardzo trafia do mojego serca, pisze tak pięknie, odważnie, interesująco że jak go nie lubić? Absolutnie polecam jak zwykle.

Na temat książek Nicholasa Sparksa można pisać naprawdę wiele. Jest to pisarz z tak zwanej górnej półki, gdyż poza Noblem zdobył chyba wszystkie możliwe nagrody amerykańskie. Mówi się też o nim, że jest mistrzem obyczaju i mogę się z tym stwierdzeniem zgodzić. Za powieści pt. „Wybór” czy „We dwoje” ma u mnie naprawdę wielki plus- podczas lektury rzewnie płakałam, co zapewne było zamysłem autora. Zdarza się jednak, że Sparks nie poprzestaje wyłącznie na wzruszającej historii obyczajowej, gdyż dodaje jeszcze elementy thrillera czy nawet kryminału. Tak właśnie jest w przypadku powieści pt. „Spójrz na mnie”. Od razu uprzedzam, że książka jest dość obszerna (ponad 500 stron), ale nie to jest najistotniejsze. Aby zrozumieć wszystkie wątki, trzeba poświęcić trochę więcej czasu i naprawdę skupić się na fabule. Czytelnik nie może niczego pominąć, bo nawet najmniejszy szczegół istotnie wpływa na to, co dzieje się w życiu głównych bohaterów. Jeśli zatem macie chętkę na powieść z bardzo dużą dozą śledztwa- serdecznie zapraszam do lektury.

Maria i Colin to główni bohaterowie powieści. Ona to utytułowana prawniczka, która cieszy się ze swojego zawodu, ale za to ma problemy z szefem. Ken, bo tak mu na imię, lubi nachodzić młode stażystki czy inne pracownice, a wszyscy dobrze wiemy, że każdy chce zachować swoje stanowisko pracy i przy tym trudno jest przeciwstawić się szefowi. Maria pochodzi także z bardzo tradycyjnej, meksykańskiej rodziny. Jej rodzice prowadzą dobrze prosperującą restaurację, są wierni zasadom, zwłaszcza jeśli chodzi o relacje damsko-męskie. Główna bohaterka ma także siostrę, Serenę, z którą to żyje w jak najlepszej komitywie. Może to niektórych dziwić, bo kobiety są jak ogień i woda. Serena ma mnóstwo zapału do życia, nie stroni od zabaw, podczas gdy Maria przy niej uchodzi za szarą myszkę. Los sprawi, że to właśnie dzięki szalonej Serenie Maria spotka na swojej drodze Colina. Tu zaczynają się schody, i to ogromne, ponieważ Colin może przerażać niejedną osobę, a już zwłaszcza kobietę czy konserwatywne rodziny. Mężczyzna jest zawodnikiem MMA, jest zatem często posiniaczony, obolały, a wiele tatuaży na jego umięśnionym ciele może wywołać dreszczyk emocji. Na domiar złego, Colin od zawsze sprawiał problemy wychowawcze, ale teraz stara się wszystko naprawić i wyjść na ludzi. Szczególnie czytelniczki niech spróbują sobie wyobrazić, że w nocy, na pustej drodze, podczas ulewy, spotykają ogromnego mężczyznę z siniakami na twarzy… Nie brzmi to przyjemnie, nieprawdaż? Co zrobi Mara, która sama nie wymieni sobie koła w samochodzie i nie ma żadnej innej możliwości pomocy? Co będzie, jeśli się dowie, że Colin to znajomy Sereny z uczelni? Czy tak zróżnicowani ludzie mogą w ogóle do siebie pasować? Czy kogoś, kto lubi się bić, można w ogóle obdarzyć zaufaniem? Polecam znaleźć odpowiedzi na te wszystkie pytania.

Nie tylko historia zbuntowanego Colina i delikatnej Marii ma tu znaczenie. Kobieta doświadczy, czym tak naprawdę jest stalking. Uprzykrzanie komuś życia wcale nie musi oznaczać przemocy fizycznej. Myślę, że dużo mocniejszy wydźwięk mają anonimowe liściki czy bukiety zgniłych róż pozostawione na wycieraczce. Maria naje się strachu, ojj naje, ale dlaczego ktoś tak niszczy jej psychikę? Czy jest to ktoś z jej otoczenia? Tego zdradzić nie mogę, ale autor zadbał o to, abyśmy od razu wszystkiego się nie domyślili. Prawda nie jest oczywista, za co autorowi należy się plus. Kto zna wcześniejsze tytuły pisarza, ten wie, że warto czytać jego powieści do samego końca. Tylko wtedy doczekamy się rozstrzygnięcia.

„Spójrz na mnie” uważam za powieść udaną, choć wątek kryminalny mogę uznać za nieco przekombinowany. W książce pada bardzo wiele pytań, sugestii, w których ja momentami zaczynałam tonąć. O wiele bardziej interesowało mnie, czy Colin i Maria mogą do siebie pasować, Aż nasuwa mi się powiedzenie pt. NIE OCENIAJ KSIĄŻKI PO OKŁADCE To, że ktoś kiedyś nie radził sobie z agresją, nie znaczy, że do końca życia pozostanie kimś złym. Momentami czułam się też, jakbym czytała książkę Alicji Sinickiej, ale to akurat dobrze, bo autorka także podjęła w swoim tekście temat stalkingu. Zwiędłe róże to bardzo częsty element dręczenia kogoś. Są wręcz upiorne, a im bardziej ofiara się boi, tym lepiej.

W powieści podobał mi się także motyw prawdziwej przyjaźni. Współlokatorzy Colina, Evan i Lily, to książkowe przykłady ludzi serdecznych, pomocnych, po prostu dobrych. Tak samo można powiedzieć o całej rodzinie Marii- meksykańska krew i moralne zasady były dla nich pierwszeństwem. Wpleciony do tekstu język hiszpański to wręcz bajka dla mnie- kocham uczyć się tego języka, bo jest piękny.

Czy polecam tę powieść? Jak już wspominałam- jest to książka zawiła, wymagająca nieco więcej czasu, ale lektura nie będzie straconym czasem. Fani Nicholasa Sparksa na pewno po nią sięgną.

Nicholas Sparks to autor, które czytałam od dobrych kilku lat i mam do niego ogromny sentyment! Na jego najnowszą książkę czekałam z niecierpliwością. A gdy otworzyłam świąteczny prezent a w nim była powieść „Spójrz na mnie” omal nie skakałam z radości. Czy autor utrzymał poziom swoich poprzednich książek?

Collin nie miał lekkiego i błogiego życia. Już jako dziecko nie był szczęśliwy. Najpierw brak zainteresowania ze strony rodziców, później trudne doświadczenia ze szkoły wojskowej, a na końcu ogromne problemy z agresją, zatargi z policją i prawem. Maria natomiast od zawsze była szczęśliwa. Rodzina ją wpierała nie tylko wtedy, kiedy była dzieckiem ale również podczas studiów prawniczych i pracy. Dwa równe charaktery. Dwie różne przeszłości. Czy można to połączyć w całość? Oczywiście, to jest Sparks! U niego wszystko jest możliwe. Przecież przeciwieństwa się przyciągają. Maria i Colin zostają parą. Zapowiada się wspólna, świetlana przyszłość dopóki... Maria nie zaczyna dostawać wiadomości od anonimowego prześladowcy.

Muszę z przykrością przyznać, że książka okazała się dla mnie ogromnym rozczarowaniem. Poprzednie powieści tego autora miały „to coś”. Intrygowały, trzymały w napięciu, zaskakiwały zakończeniem. Ta niestety taka nie jest... Początek jednal bardzo przypomina poprzednie książki autora, szczególnie schematyczne zapoznawanie się bohaterów - w każdej powieści Sparksa wygląda to identycznie. Oprócz tego, przez 3/4 strony w książce nic się nie dzieje. Maria i Collin chodzą na randki, poznają się... Pomimo schematyczności i mało dynamicznej akcji, autor zawiódł mnie także językiem, choć kiedyś uważam go za największy atut Sparska. Tym razem miałam wrażenie, jakbym czytała książkę kogoś zupełnie innego... Nudne opisy i nic nie wnoszące dialogi. Dopiero koło trzy setnej strony, akcja zaczyna przyspieszać. Wtedy to wrócił dawny Sparks. Dobre tempo akcji, emocje i gęsia skórka. Książka trzymała w napięciu i nie pozwoliła się odłożyć.

Dlaczego więc daję tak wysoką ocenę bo aż 7/10? Moi drodzy, odpowiedź jest prosta - sentyment! Ogromny! Trwający od 6-7 lat. Myślę, że nawet gdyby Nicholas Sparks napisał największy gniot na świecie to i tak bym książka kupiła, przeczytała, a później zachwycała się, jak pięknie wygląda na półce wraz z pozostałymi książkami tego autora.

Podsumowując, pomimo wielu wad jestem w stanie polecić tę książkę osobom, które tak jak ja mają sentyment do twórczości Nicholasa Sparksa. A powieści tego autora są Wam jeszcze obce, radzę zacząć od czegoś innego.

Uwielbiam książki Sparksa więc sięgając po "Spójrz na mnie" byłam pewna, że spodoba mi się jak jego pozostałe powieści. Niestety bardzo się rozczarowałam, bo książka była po prostu....nudna. Bardzo ciężko się czytało i z niecierpliwością czekałam aż będę już na ostatniej stronie aby móc ją zamknąć i więcej do niej nie wracać. Według mnie jest to najsłabsza książka Nicholasa Sparksa.

Może to kwestia mojej dłuższej, bo paromiesięcznej rozłąki z Nicholasem Sparksem, a może po prostu jego najnowsza książka jest tak dobrze napisana, ale przez ostatnie dwa dni po prostu nie mogłam się od niej oderwać! Cierpiało na tym nawet moje małżeństwo, gdy pod nosem szemrałam niecne rzeczy pod adresem małżonka, gdy ten gasił światło, co było jednoznaczne z odstawieniem lektury na jutro.

Dlaczego tak się ze mną działo? Otóż, wyobraźcie sobie głównego bohatera, który od dziecka nie radzi sobie z emocjami, jest nadpobudliwy i wszędzie szuka kłopotów. Aby w dorosłym życiu poradzić sobie z napadami złości i agresji, ten właśnie bohater wylewa siódme poty na siłowni i walczy w klatkach, będąc zawodnikiem MMA. W tym momencie moje serce raduje się na samo wspomnienie o tej postaci! Po latach uczuciowej posuchy Colin, bo tak na imię naszemu bohaterowi, poznaje młodą panią prawnik, dziewczynę z dobrego domu, o ukształtowanych wyobrażeniach dotyczących przyszłego partnera, bynajmniej nieprzystających do wizerunku Colina. Pewnie większość z Was myśli, że zna już ciąg dalszy – zakochanie, różnica charakterów i życiowych planów, sprzeciw rodziny etc. Po części, ale nie do końca. Bo „Spójrz na mnie” to coś więcej niż typowy romans czy obyczajówka. Ta książka od pierwszych po ostatnią stronę trzyma w napięciu! Znajdziemy tu sporo z kryminału, co czyni ją dla Czytelnika jeszcze bardziej atrakcyjną niż zapowiada okładka, opis czy samo nazwisko autora.

To było naprawdę cudowne doświadczenie, którego bardzo potrzebowałam – oderwać się od codzienności, zatracić w lekturze i przez te kilkanaście godzin żyć życiem bohaterów, z nimi odczuwać, bać się o ich los i krzycząc w myślach te wszystkie dobre rady typu „nie idź tam!” albo „nie ufaj mu!”. Polecam, szczerze i gorąco polecam tę książkę przede wszystkim płci pięknej, ale uprzedzam – zarezerwujcie wolne wieczory, nie tak łatwo się od niej oderwać.

[Adres usunięty]

Swoją przygodę ze Sparksem zaczęłam od ekranizacji jego książek. Obejrzałam wszystkie i bardzo polubiłam. Dopiero potem mnie naszło, aby zapoznać się z pierwowzorami. I tak do tej pory, przeczytałam dopiero kilka pozycji. Podobały mi się, ale jakoś szczególnie mnie nie wciągnęły. Gdy zabrałam się za książkę ,,Spójrz na mnie" nie oczekiwałam od niej zbyt wiele. I tu był mój błąd. Książka wzięła mnie z zaskoczenia i pochłonęła.

Myślałam, że książką ,,Spójrz na mnie" będzie o parze, która dopiero się poznaje i zaczyna ze sobą być. Jedno i drugie ma jakieś problemy, ale w końcu jakoś je pokonują i mogą być razem. No i z tym myśleniem nawet po części miałam rację. Nie spodziewałam się jednak, że pojawi się tutaj detektywistyczny wątek, który będzie tak dobrze skonstruowany. Na tyle dobrze, że nie potrafiłam się odkleić od czytania, a gdy już musiałam odłożyć książkę na bok to jak najszybciej chciałam do niej wrócić. Wciągnął mnie.

Książka Sparksa jest naprawdę dobrze napisana. Z łatwością się ją czyta, ale to nie powinno być zaskoczeniem. W końcu, książki pana Nicholasa możemy czytać już od kilkudziesięciu lat. Bohaterowie są dobrze opisani i możemy się o nich dużo dowiedzieć. Została nam przybliżona ich przeszłość, poznajemy ich charakter również z aktualnych wydarzeń. Ku mojemu zaskoczeniu, polubiłam tutaj wszystkich bohaterów, tych złych, jak i tych dobrych. Każdy z nich został na tyle dobrze opisany, że potrafiłam zrozumieć czemu się zachowują tak, a nie inaczej.

,,Spójrz na mnie" to historia o dwojgu ludzi, którzy poznają się, zakochują się w sobie, czyli nic zaskakującego, gdy spojrzymy, że autorem jest pan Sparks. Jednak, tym razem, postanowił mnie zaskoczyć i dodał wątek detektywistyczny, który opierał się na prześladowaniu prawniczki oraz próbie pochwycenia prześladowcy. To ten wątek sprawił, że wciągnęłam się w czytanie i szybko nie zapomnę o tej książce.

Kolejna książka tego niesamowitego pisarza, która z opisu wydawała mi się dosyć dziwna, ale to co jest dziwne lub tajemnicze należy sprawdzić.A to, że pokochałam Sparksa było dodatkowym powodem do sięgnięcia po tę książkę.

Nicholas Spark jest nazywany królem romansu, a tak po prostu to amerykański pisarz i scenarzysta, autor licznych światowych bestselerów. Sześć z jego książek zostały zekranizowane, a do kilku innych prawa zostały sprzedane wytwórniom filmowym. Na swoim koncie ma około 30 książek.

Colin nie był typowym dzieckiem, miał problemy w rodzinie, w szkole, z agresją i alkoholem.

,,Faceci chodzą do barów zwykle z czterech powodów: upić się, spotkać z kolegami, poderwać dziewczynę albo się bić. Ja chodziłem ze wszystkich czterech."

Zmieniał szkoły jak rękawiczki w końcu rodzice wysłali go do szkoły wojskowej. Do tego dochodziły zatargi z policją. W chwili gdy poznajemy Colina, studiuje, uczestniczy w walkach MMA, pracuje przy barze, ma policję na karku i stara się być przyzwoitym człowiekiem.

Maria Sanchez wydaje się być idealną kobietą, spokojna, pełna planów, mająca dobrą pracę. Właśnie wraca do swojego rodzinnego miasta, aby zacząć pracę w prestiżowej kancelarii. Jednak staje się ofiarą stalkingu. Gdy ktoś przekuwa jej opony poznaje Colina. Boi się go, gdy ten po walce MMA z poobijaną twarzą oferuje jej pomoc w ciemną noc, na ciemnej drodze.

Dalej będzie jeszcze gorzej.

Ale co dwie głowy to nie jedna. Tylko czy te dwie głowy się dogadają.

,,Rozumienie innych oznacza rozumienie siebie i na odwrót."

Po raz kolejny Sparks obronił swój tytuł króla. Jednak takiej książki po nim się nie spodziewałam. Wątek miłosny akurat jest prosty, no może nie do końca, gdyż nie wiemy czy ukazana relacja się uda.

Nicholas spróbował nadać tajemniczości i grozy tej historii i to mu się naprawdę udało. Gdy książka wychodziła wszyscy o niej rozmawiali i prawidłowo. Jest naprawdę świetna. Jak wszyscy mówią nikt nie spodziewał się takiego zakończenia jakie wyszło.

Więcej recenzji na:[Adres usunięty]

Z twórczością Nicholasa Sparksa spotkałam się już kilkakrotnie i przywykłam do jego dość schematycznego stylu pisania. To właśnie z tego powodu zdecydowałam się na najnowszą książkę autora. Wiedziałam, że poznam historię życiową i pełną dramatów, przeplecionych radosnymi akcentami. Autor mnie nie zwiódł, a nawet zaskoczył i po raz kolejny pokazał świat takim, jaki jest, a nie taki, jakim chcielibyśmy go oglądać.

„Spójrz na mnie” to opowieść o dwójce młodych ludzi. Maria to początkująca prawniczka, jest niezwykle wyważoną osobą, która stroni od randek i towarzyskiej sielanki. Collin, jest facetem trenującym MMA, z tatuażami i wybuchowym charakterem. Dwa odmienne światy i rażące przeciwieństwa, lecz jak to w życiu bywa, takie osoby przyciągają się i uzupełniają nawzajem. Przyznaję, że to Collin jest tutaj bardziej dominującą postacią, głównie dlatego, że jego przeszłość do najłatwiejszych nie należy. Pierwsze wrażenie bywa mylące, jednak nie dałam się zwieść jego porywczości. Od dziecka był nieokrzesany i często wpadał w kłopoty, w takich przypadkach najlepszym środkiem zaradczym jest miłość, a wydaję mi się, że tego mu zabrakło, co niewątpliwie odpijało się na nim przez lata.

Wszystko sprowadza się do błędów, decyzji i konsekwencji, które nieuchronnie dosięgają bohaterów. Zarówno Collin jak i Maria, mają niedomknięte sprawy, lecz już od pierwszej strony wiedziałam, że książka będzie tajemnicza i wciągająca. Dziewczyna jest nękana, lecz nie wie przez kogo. Dużo nad tym rozmyślałam i po części moje domysły spełniły się. Wątek ten był dla mnie najciekawszy i pokazał, jak stres oraz strach wpływają na życie prześladowanej osoby. Autor pokazał tutaj swoje drugie oblicze, które doceniam i liczę na więcej książek w tym klimacie.

Proza Sparksa jest znana, wiele z jego powieści zostało zekranizowanych, a coraz to nowi fani potwierdzają jego fenomen i tak w istocie jest. Każda z jego powieści jest wyjątkowa, fabuła oryginalna, a bohaterowie zapadają w pamięci. „Spójrz na mnie” potwierdza tylko doskonałe pióro autora, bo książka napisana jest przyjemnym językiem, a dialogi przykuwają uwagę czytelnika. Bawiłam się doskonale podczas czytania, śmiałam się, stresowałam i ostatecznie uroniłam kilka, ale naprawdę malutkich łez. Akcja jest płynna, lecz pojawiło się kilka przydługich opisów, które mnie nużyły, o wiele bardziej wolałam te momenty, kiedy następowały interakcje między bohaterami.

„Spójrz na mnie” jest idealną powieścią nie tylko na jesień. Piękne widoki, cudowni bohaterowi, ci drugoplanowi również, miłość oraz wiszące w powietrzu niebezpieczeństwo usatysfakcjonują naprawdę szerokie grono czytelników. Cieszę się, że nie jest to typowy romans. Elementy thrillera sprawiły, że ta powieść jest wciągająca i różni się od poprzednich książek pisarza, ale jest to zmiana bardzo pozytywna. Polecam 5-/6

Wydaje mi się, że na najnowszą powieść Nicholasa Sparksa czekałam całe wieki. Od publikacji „Najdłuższej podróży” minęły jednak tylko dwa lata. Od tej pory były jeszcze dwa filmy, ale nikomu z tu obecnych chyba nie muszę tłumaczyć, że ekranizacja to nie to samo, co powieść. Kiedy w końcu dostałam w swoje ręce „Spójrz na mnie”, cieszyłam się jak dziecko. Takie małe i całkiem głupiutkie.

Powieść zaczyna się spokojnie, tak jak zwykle. Zwyczajna dziewczyna i zwyczajny facet. Ciekawie robi się dopiero, gdy zajrzymy głębiej. Kolejny raz Nicholas Sparks postanowił połączyć ze sobą ludzi z dwóch różnych światów.

Maria pochodzi z rodziny meksykańskich imigrantów. Pracuje w dużej kancelarii, gdzie zajmuje się prawem ubezpieczeniowym. Jest bardzo ambitna, co przekłada się na jakość jej pracy, jednak zdaje się, że nikt tego nie docenia. Jej przełożony zawala ją robotą, a sam spija całą śmietankę. W dodatku dziewczyna wpadła w oko jednemu ze wspólników. Facet ma żonę i dzieci, ale to nie przeszkadza mu w ciągłym nawiązywaniu romansów w biurze. Najprostszym wyjściem byłoby złożenie wypowiedzenia, ale w małym miasteczku nie łatwo o pracę, a Maria spłaca kredyt studencki, więc jedynym wyjściem jest zacisnąć zęby i jakoś to przetrwać.

Collin jest dwudziestoośmioletnim studentem. Zaczął myśleć o swojej przyszłości na poważnie nieco później niż jego rówieśnicy. Kiedy oni się uczyli, walczyli o staże i pierwsze posady, Collin brał narkotyki, wdawał się w bójki i regularnie trafiał do aresztu. Na szczęście jednak w porę się ocknął. Dzięki przyjaciołom wyznaczył sobie ambitne cele i konsekwentnie do nich dążył. Stał się innym człowiekiem. Dzięki treningom i amatorskim walkom MMA nauczył się kontrolować agresję. Poszedł na studia, żeby móc zostać nauczycielem i w przyszłości pomóc jakiemuś pokręconemu dzieciakowi, jakim sam kiedyś był.

Czy ludzie naprawdę mogą się zmienić o 180 stopni? Wiele dziewczyn spotykając faceta z problemami naiwnie wierzy, że może go naprawić. Ile z nich ma rację? Maria pracując po studiach w prokuraturze widziała niejedno, a jednak zaufała Collinowi. Uwierzyła, że czasy podejmowania złych decyzji ma już za sobą.

Nietypowy dla Sparksa jest wątek kryminalny. Nie był to jego debiut w na tym terytorium (np. „Anioł stróż”, „Na zakręcie”), ale zagadek kryminalnych w jego twórczości rzeczywiście jest jak na lekarstwo. Choć jak na mnie bardzo szybko połapałam się, kto jest tym „złym gościem”, do końca nie wiedziałam czy autor oszczędzi wszystkich bohaterów. Dobrze wiemy, że od czasu do czasu lubi zafundować nam jakąś nieprzyjemną niespodziankę.