Socjopata

Czy tylko ja podczas lektury "Socjopaty" miałam przed oczami naszego świrka Joe z "You"? 😂

Uwielbiam czytać o socjopatach, uwielbiam! Jakkolwiek to brzmi, nic na to nie poradzę 😁

Oczywistym jest więc, że powyższa książka spełniła moje oczekiwania i całkiem fajnie spędziłam z nią czas, o!

Jakub jest młodym, przystojnym mężczyzną który ma fioła na punkcie garniturów. Wszystko zazwyczaj idzie po jego myśli, a jeśli nie, zrobi wszystko, by było tak, jak sobie postanowił. On nie akceptuje odmowy a już z pewnością nie da sobą pomiatać. Zniszczy wszystko i wszystkich, by jego pierwotne plany doszły do skutku.

Czasem nie wierzyłam w to, co się tam dzieje. Główny bohater mnie tak zaskakiwał, że nie jednokrotnie przecierałam oczy z niedowierzenia!

Było dobrze! Nie jest to może książka która pozostanie w mojej pamięci na dłużej, ale z całą pewnością jest warta przeczytania :)

(…)Grób był doskonały. Głęboki na ponad metr, o stabilnych, niemal pionowych ścianach. Nie był przesadnie długi, ale wiedziałem, że większy nie będzie potrzebny. (…) zmieści się do niego idealnie(..)

Jakub Grotowski to z pozoru zwykły, przeciętny facet pracujący w korporacji. Jak większość bierze udział w wyścigu szczurów i ma dużo młodszą, zaborczą kochankę. Fakt, jest przystojny i charyzmatyczny, ale na pierwszy rzut oka niczym szczególnym się nie wyróżnia. Jakuba poznajemy w momencie, kiedy w jego życiu zawodowym jak i prywatnym szykują się duże zmiany. Spodziewa się awansu w firmie dzięki czemu będzie mógł zrealizować marzenie żony o większym domu i powiększeniu rodziny. Ponadto postanawia zakończyć romans i skupić się na ratowaniu własnego małżeństwa, na którym odbija się stresująca praca i obecność innej kobiety. Sprawy zaczynają się komplikować kiedy nowe stanowisko dostaje syn szefa, a kochanka oświadcza, że o zakończeniu związku nie ma mowy. w przeciwnym razie o wszystkim dowie się żona Jakuba. Grotowski jest w kropce. Nie bierze pod uwagę innego scenariusza niż ten, który sam sobie napisał, a Ci, którzy staną na drodze do spełnienia planów muszą zostać usunięci. Dosłownie. Ten z pozoru zwykły facet, a jak wiemy pozory lubią nas mylić, nie cofnie się przed niczym.

Książka napisana w świetny sposób, autor posiada niezwykły dar do przekazywania treści. Opisy są barwne i bardzo realistyczne, podczas czytania obrazy same tworzyły się w mojej głowie. Pomimo dużej ilości treści w żadnym momencie nie czułam przesytu i odbiegania od tematu, główny wątek jak i poboczne konsekwentnie prowadzone są przez całą książkę. Na uwagę zasługują także dialogi, są naturalne i nieprzerysowane, chociaż w tym konkretnym przypadku dialogi zastąpione są wewnętrznymi rozmowami głównego bohatera. Wnikamy w jego myśli, rozumowanie i motywy, jakimi się kieruje. Śledzimy drogę jaką przebywa, drogę, która od nienawiści i zazdrości doprowadza go do ostateczności. Do odbierania ludzkiego życia, które ma za nic.

Postać głównego bohater została skrojona przez autora po mistrzowsku. Jest prawdziwy, jego zachowania przerażają i fascynują zarazem. Konsekwentnie dąży on do celu, bez względu na okoliczności, bez poczucia winy, bez wyrzutów sumienia. W jego mniemaniu zabicie drugiego człowieka jest tylko etapem w dążeniu do upragnionego celu, a cel sam w sobie według niego usprawiedliwia jego czyny. Jest zimny i wyrachowany, nie potrafi obudzić w sobie głębszych uczuć nawet wobec swoich bliskich, jego życie to ciągła gra pozorów i spektakl dla otoczenia. Pozostałe postacie także napisane zostały z rozmysłem , mają indywidualne charaktery i zachowania.

Jeśli spodziewacie się kryminału, który schematem nie odbiega od innych pozycji to jesteście w dużym błędzie. Autor wielokrotnie Was zaskoczy, pomimo tego, że w zasadzie od początku wiemy kto jest mordercą. Myślicie, że wiecie już jak zakończy się ta historia? Zapewniam Was, że nie macie bladego pojęcia.

⭐RECENZJA⭐

Jakub to facet, który ma świetlaną przyszłość w firmie, w której pracuje. Jednak jego charakter daje wiele do myślenia. Nienawidzi, gdy coś nie idzie po jego myśli, a przez to dopuszcza się różnych czynów. Manipulowanie ludźmi wychodzi mu świetnie, jednak w pewnym momencie gubi go to. Jak potoczy się jego los? Czy przez niektóre sytuacje zmieni się, czy jednak pogłębi to, co już jest ciężkie?

🤯

Pierwsze spotkanie z autorem @stefanweisbrodt uważam za bardzo udane! 😎 Podobała mi się cała ta otoczka towarzysząca historii oraz polubiłam głównego, powalonego bohatera, który zadziwiał mnie z każdą kartką, ale również przerażał 😱 "Socjopata" to idealny tytuł, żeby go opisać 😅 Jego kreacja była dobra, a te jego emocje i to, jak co pokazywał - szokowało mnie, ale i czasem mu współczułam. Powiem Wam, że nie da się nie lubić głównej, męskiej postaci. Mimo tych dziwnych jego zachowań, kibicowałam mu, bo patrząc w jakich sytuacjach się znalazł, to miał prawo postępować tak, jak postępował. Tak naprawdę wydaje mi się, że nie możemy go oceniać, bo nie wiadomo jak my byśmy zachowali się w danej sytuacji. Kobiece bohaterki strasznie mnie irytowały i czekałam na moment, aż znikną 😅 W jaki sposób? Było mi to obojętne 😂🤣 Autor ma świetny język oraz styl i wiem, że to nie będzie z nim moje ostatnie spotkanie. Czuć, że pisał tę powieść z wielką przyjemnością, dozą skupienia i wszystko zostało odpowiednio przemyślane 😉 Liczę, że za niedługo wyjdzie kolejna jego książka. Jeśli chodzi o historię to tutaj cały czas coś się działo. Nieustannie miałam ciarki na ciele i zastanawiałam się, co za chwilę się wydarzy. Strona uciekała za stroną, akcja goniła akcję, a jej zwroty były zachwycające oraz szokujące 😱 Ta powieść wydawała mi się bardzo realna, a wyobraźnia buzowała na najwyższych obrotach i czułam się tak, jakbym brała udział w tych wydarzeniach. Końcówka zaskoczyła mnie tak, że nie wiedziałam, czy dobrą lekturę czytam 😅 Dlatego powróciłam do odpowiedniej strony i cisnęłam od nowa 😅 Jak pewnie się domyślacie, nic się nie zmieniło 🤣😂 Wiem, wiem jestem udana 😅 Takiego zakończenia się nie spodziewałam. Miałam kompletnie inny obraz tego the endu. Ale właśnie dzięki temu ta powieść wypadła w moich oczach jeszcze lepiej i na długo pozostanie w mojej pamięci! 😁 Polecam, polecam, polecam! 😎

🤯

Współpraca z @filiamrocznastrona @wydawnictwofilia 💚

🤯

Jakub to totalny manipulator. Młody, przystojny brunet, który uważa, że od życia należy mu się wszystko co najlepsze. Ludzie i ich uczucia się dla niego nie liczą. Na wszystko znajdzie rozwiązanie, albo wymówkę..

Autor zabierze was w podróż do wnętrza człowieka, który nie ma uczuć. Jakub gra tutaj główną rolę. Jego życie z żoną, kochanką i praca, która jest dla niego niezwykle ważna.

Od samego początku niewiadomo w jaką stronę popłynie fabuła i to był dobry element zaskoczenia, który mi się podobał. Opis niewiele zdradza co jest kolejnym ogromnym plusem.

Jakub potrafił prześwietlić ludzi na wylot. Wystarczyło jedno

spojrzenie i gra rozpoczęła się, a wygrany był tylko jeden. On.

Jest mistrzem manipulacji i perfekcyjnie steruję emocjami, nawet obcych dla niego ludzi. Nie powiem, że mi imponował, co to, to nie, totalnie popaprany człowiek, ale ten typ charakteru jest bardzo intrygujący , więc z wielkim zaciekawieniem zaszyłam się w jego świecie. Nienormalnym i narcystycznym świecie, pełnego kłamstw. Wiele rzeczy uchodziło mu na sucho, czasami aż za dużo, ale przymykałam na to oko, bo książka mnie wciągnęła i przeczytałam ją praktycznie na raz.

Jakim człowiekiem trzeba być, aby niszczyć swoich bliskich tylko dlatego, żeby na tym skorzystać? Bez mrugnięcia okiem, bez zawahania. Socjopatą. Autor świetnie wykreował Jakuba, jego czyny, myśli i zachowanie przyprawiło mnie o dreszcze.

Akcja nie pędzi, atmosfera nie jest jakoś bardzo gęsta, ale jest intrygująco, nieprzewidywalnie i w idealnym momencie dzieje się coś nowego.

Zakończenie rodem z filmu sensacyjnego, lekko przekombinowane ale jakie dobre!! Mnóstwo akcji, intryg i wielkich niewiadomych. Czułam złość, frustrację i niedowierzanie. Myślę, że to naprawdę udany debiut i ja mam ochotę na więcej!

Tu nie ma dobra. Jest zło w czystej postaci, ale smakuje znakomicie.

"Uderzyłem go w bok, w miejsce gdzie.. wbił nóż. Uderzenie wybiło krew z jego ust. To było zabawne, zupełnie jak te żelowe zabawki, które wybałuszają oczy, kiedy się je naciśnie".

Socjopata to bezwzględny manipulator, który zrobi wszystko, aby osiągnąć swój cel. Taką osobą jest nasz główny bohater - Jakub. Poznajemy go w momencie, kiedy nie dostaje upragnionego awansu. Pożądane stanowisko obejmuje syn właściciela firmy, na pozór lekkoduch.

Szybko okazuje się jednak, że Cezary nie zamierza wykorzystywać swojego fotela do lenistwa, a sprawnie zarządzać firmą. Wiąże się to z tym, że zaczyna wnikliwie prześwietlać swoich pracowników.

Co na to wszystko Jakub? Rozgoryczony mężczyzna poczuje się zagrożony. Nie pozwoli przecież, aby skrzętnie skrywana przeszłość ujrzała światło dzienne...

Po przeczytaniu opisu książki liczyłam na coś mocniejszego. Choć Jakub idealnie wpisywał się w charakterystykę socjopaty czegoś mu brakowało. Zabrakło mi również mrocznej, duszącej atmosfery.

Nie twierdzę, że książka jest zła, bo czyta się naprawdę dobrze, szybko i ostatecznie dobrze się przy niej bawiłam. Jednak momentami była przekombinowana. Zwłaszcza końcówka, która dla mnie była mało realna.

Uwielbiam thrillery psychologiczne i zawiłości ludzkiego umysłu, bo jak niejednokrotnie się przekonałam, jest on nieobliczalny, a co za tym idzie niezwykle niebezpieczny. „Socjopata” to historia Jakuba, który nie cofnie się przed niczym, by osiągnąć swój cel wciągając w swoją chorą grę coraz to nowsze osoby ze swojego otoczenia. Nie czując przy tym wstydu, współczucia, czy też winy, a jedynie uwiera go fakt, że jego jak uważa słuszna postawa, może wyjść na jaw i tylko bardziej skomplikować zabranie tego, co mu się należy. Taka osoba jest zarazem bardzo przekonująca w swoich manipulacjach, więc często otoczenie widzi w nim to, co chce, by zobaczyli. Jakub to uosobienie socjopaty i przyznam, że momentami wstrzymywałam dech, przekonana, że tym razem mu się nie uda, że ktoś go zdemaskuje. To była emocjonująca lektura i z pewnością nie ostatnia tego typu na mojej półce.

Kim jest socjopata?

To człowiek bez sumienia, którego inni ludzie w zasadzie nie obchodzą, skupia na nich uwagę jedynie w sytuacji, kiedy są mu potrzebni do realizacji jakiegoś celu. To urodzony manipulant bez poczucia winy, niezdolny do tworzenia związków opartych na więzi.

Nie rozumie, co to znaczy krzywdzić drugiego człowieka, a krzywda dzieje się tylko wtedy, gdy on ja odczuwa; egocentryczny, postrzega siebie jako osobę bez zarzutu, a winą za niepowodzenia obarcza innych.

W tę charakterystykę idealnie wpisuje się nasz bohater, którego powierzchowność jest idealna, ale to, co w środku pozostawia naprawdę wiele do życzenia. Okazuje się, że krawat i prążkowany garnitur nie załatwią wszystkiego. Jak zachowuje się Jakub?

Jego postępowanie obliczone jest na konkretne korzyści, za wszystkim, co robi kryje się jakiś motyw. Wykazuje się kompletnym brakiem szacunku dla drugiego człowieka, nawet na elementarnym poziomie, a empatia i współczucie to dla niego pojęcia kompletnie abstrakcyjne. To osoba z planem awaryjnym gotowym na każdą okazję, dla której kłamstwo jest czymś naturalnym. Poziom manipulacji i wyrachowania osiąga najwyższy level, a wszystko to w białych rękawiczkach, których nie powstydziłaby się nawet najbardziej perfekcyjna pani domu. Bezbłędnie czyta ludzi, gra im na emocjach i bezlitośnie wykorzystuje do własnych celów każdą ich słabość.

Absolutnie przekonany o słuszności swoich działań.

Jakub "po trupach" i dosłownie i w przenośni zmierza do określonego celu. Ludzie są dla niego tylko środkiem lub przeszkodą na tej trasie. Czasem zwykły impuls wystarczy, by kogoś zniszczyć.

"Grób był doskonały" (...) zmieści się do niego idealnie".

Choć to on jest katem, zawsze postrzega siebie jako ofiarę.

Najbardziej przeraża mnie fakt, że socjopaci są wśród nas. To może być kolega z pracy, miły sąsiad z mieszkania obok, który co piątek robi zakupy swojej schorowanej matce, uśmiechnięty listonosz.

Absolutnie fantastyczne studium socjopatycznej osobowości, to jedna strona medalu, druga to czynniki, które determinują określone zachowania i postawy.

Wnikliwa wędrówka po zaburzonym umyśle socjopaty okazała się dla mnie świetną lekturą, lekcją uważnosci i ostrożności.

Ogromnie podziwiam kreację głównego bohatera - absolutnie w punkt, a czy bliżej mu do diabła w ludzkiej skórze czy do nieszczęśliwego człowieka, to już pozostawiam Waszej ocenie.

"To droga, którą kroczysz jest prawdziwym celem. Wszystkie przeciwności są tylko okazjami w przebraniu".

A co się stanie, kiedy socjopata pozwoli opaść masce? Masz odwagę się przekonać?

Zaryzykuj ;)

Polecam tę historię Waszej uwadze.

„Pozwoliłem masce opaść. Dobrze było być sobą, przez krótką chwilę, bez duszy, pokazując pustkę i gniew, który miałem w środku.

Matka patrzyła na mnie z odrazą, jej oczy błyszczały. Złapałem fragment swojego odbicia w lusterku na nocnej szafce.

Byłem piękny.”

Socjopata, kto to taki?

Wikipedia mówi:

„(…)Charakteryzuje się trwałym wzorcem lekceważenia i łamania norm społecznych oraz praw innych ludzi. Patologiczne zachowanie przejawia się także często w impulsywności, braku odpowiedzialności, niskiej empatii, skłonności do kłamstwa i nietrwałymi relacjami.” I to jest idealny opis Jakuba, głównego bohatera książki stefanweisbrodt.

Kubę poznajemy w momencie, w którym nie dostaje obiecanego awansu. Wściekły mężczyzna spotyka się ze swoją kochanką. Między parą dochodzi do kłótni i już podczas tego krótkiego momentu doskonale widać, że z Jakubem jest coś nie tak. Czytelnik obserwuje jak jedno kłamstwo ciągnie za sobą kolejne a kolejne kłamstwo prowadzi do kolejnej tragedii.

Autor pozwolił nam wejść do głowy psychopaty. Człowieka bezwzględnego, który jedyną drogę ucieczki widzi w zabijaniu niewygodnych dla siebie osób. Mężczyzna kłamie na każdym kroku i knuje. Jedno zabójstwo pociągnęło za sobą kolejne, a sieć kłamstw sprawiła, że mężczyzna zaczął się w niej gubić.

Z wielkim szokiem wymalowanym na twarzy obserwowałam kolejne poczynania mężczyzny, który próbował zatuszować nieudane morderstwo, niewygodny dla niego romans, czy w końcu swoją drugą tożsamość.

Autor ma lekkie pióro i pomimo dość sporej ilości stron, książkę czyta się na jedno posiedzenie. Ciężko jest się od niej oderwać.

Muszę przyznać, że ta książka jest świetna! Dzieje się tutaj bardzo wiele, a czytelnik wchodzi w głowę psychopaty. Zdecydowanie polecam.

Jakub jest młodym i przystojnym mężczyzną.

Ma wymarzoną pracę, w której szykuje się do awansu, piękny dom, super samochód i dobrą żonę. Ale..żeby nie było tak słodko, Jakub jest też manipulatorem, który bierze to, co chce nie patrząc na innych. Ludzie kompletnie się dla niego nie liczą. To on nimi kręci i manipuluje.

A jeśli trafi się taki, który stanie mu na przeszkodzie, gorzko tego pożałuje.

Bo to Jakub zawsze ustala zasady gry.

Przepraszam za to, co teraz powiem, ale to była naprawdę mocno porypana historia.

I to w pozytywnym znaczeniu tego słowa.

Taka, jaką lubię i która pochłania bez reszty.

My nie czytamy tutaj o socjopacie.

Człowieku bez serca, emocji i skrupułów.

Narcystycznego, który dla siebie samego jest pępkiem świata, a wszyscy wokół marionetkami w jego teatrzyku.

My się nim stajemy!!!

Dzięki narracji cały czas siedzimy w jego głowie i znamy każdą myśl, każdy krok.

To było niebywałe doznanie!

Książka może nie ma jakiejś oszałamiającej fabuły, ale jest tak napisana, że nie sposób się od niej oderwać.

Ogromnie ją Wam polecam, pomimo, że w co poniektórych z Was może wzbudzić niesmak.

Ja z pewnością długo o niej nie zapomnę i dziękuję, że na swojej drodze nie spotkałam takiego ,,oszołoma" jak nasz bohater.

Według definicji socjopata jest bezwzględnym manipulatorem, który zrobi wszystko, by osiągnąć swój cel. Nawet kosztem innych, w innych ludziach nie widzi bowiem ich faktycznych uczuć czy emocji. To nie ma dla niego najmniejszego znaczenia. I taki taka osoba jest bohater książki Jakub. Można by powiedzieć że po trupach do celu. W książce w świetny sposób została pokazana socjopatia, osoba chora, cechuje się bezwzględnością i okrutnoscia swoich działań tylko po to by osiągnąć cel. Autor w świetny sposób stworzył postać Jakuba, jego intrygi, kłamstwa a przede wszystkim jego pewność siebie stwarzało aurę tajemniczości. Jednak nie tylko on miał tajemnice, jego żona również odegrała ważną rolę w tej książce.

Książka od początku wzbudziła moje zainteresowanie, thriller psychologiczny który mocno zostaje w pamięci. Pokazuje jak człowiek jest podatny na manipulacje innych, jak w szybki sposób można zniszczyć komuś życie. Bezwzględnością i stoickim spokojem, można uśpić czujność wielu ludzi i sterować nimi jak marionetkami. Tak, bohater był w tym mistrzem. Owijanie ludzi wokół palca było dla niego istna rozrywka.

Moim zdaniem książka warta uwagi, mocno namiesza w głowie i momentami szokuje.

Polecam

Stefan Weisbrodt to dla mnie największe odkrycie tego roku. Choć nazwisko autora możemy znaleźć na kilku antologiach, to „Socjopata” jest pierwszą samodzielną książka tego pisarza. Polski thriller psychologiczny zyskał kolejne nazwisko, dzięki czemu gatunek ten bez kompleksów konkurować może z czołowymi przedstawicielami światowych twórców.

Wiem, że książki nie poznaje się po okładce, lecz ta ma pewną tajemniczość, która wręcz woła do nas. A gdy otworzymy pierwszą stronę i wczytamy się w pierwsze zdania, to kolejne sprawiają, że nie odrywamy wzroku, lecz płyniemy niesieni falą intrygującej fabuły.

Stefan Weisbrodt zaskakuje nie tylko pomysłowością oraz kreacją głównego bohatera, lecz również językiem, stylem, który przyciąga niczym magnes. Jestem w pełni przekonany, że przed autorem rysuje się sława i uznanie wśród miłośników thrillerów psychologicznych czy też literatury grozy.

„Socjopata” doskonale wkomponował się w tytuły największych książek polskiej literatury gatunkowej. A tytuł bestsellera to tylko kwestia czasu. Nie długiego czasu. A jeśli o czas chodzi, to mam nadzieję, że autor nie da nam długo czekać na kolejną książkę.

Stefan Weisbrodt zaprasza nas do poznania historii Jakuba, młodego, żonatego przystojniaka, który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Każdy, kto stanie na jego drodze, zostaje się jego ofiarą. A on jako kat jest bezwzględny. Jakub pracuje w dziale sprzedaży, a jego zawodowa przyszłość rysuje się jasnymi barwami.

To, co ujęło mnie w tej książce, to sposób w jaki Stefan Weisbrodt „wszedł” w umysł człowieka socjopatycznego. Jak bardzo zarysował jego charakterystykę, sposób myślenia, rozumowania i odbierania otaczającego go świata oraz ludzi. Autor zrobił to tak realistycznie, jakbym czytał prawdziwą historię socjopaty, który umiejętnie manipuluje ludźmi dla osiągnięcia swoich korzyści.

Bez wątpienia „Socjopata” to największe odkrycie wśród tegorocznych debiutów, a w obecnym zestawieniu thriller ten wskakuje na pudło mojej czytelniczej topki. Panie Stefanie, tak trzymać!!! A trzymać w napięciu potrafi Pan jak niejeden mistrz gatunku. Myślę, że z kolejnymi książkami, zasłużenie znajdzie się Pan w tym zaszczytnym gronie. Jeśli zapytacie mnie, czy warto sięgnąć po „Socjopatę” to odpowiem – tego „Socjopatę” warto poznać, i zaprosić do swej domowej biblioteki.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Mroczna Strona

Jakub... młody, przystojny, inteligenty mężczyzna dający w pracy z siebie wszystko, człowiek z perspektywami na przyszłość… ale manipulacja to jego drugie imię. Za wszelką cenę stara się postawić na swoim. Nie ważne są skutki jego decyzji, istotą jest, aby wszystko toczyło się zgodnie z jego planem. I nic, absolutnie nic nie może stanąć mu na drodze do osiągnięcia celu. Konsekwencje natomiast mogą być makabryczne… Do jakich działań się posunie?

Już od pierwszych stron czuć chłód i jednocześnie gęstą, mroczną atmosferę. Jakub musi mieć zawsze nad wszystkim kontrolę, w każdej strefie życia. W życiu zawodowym, w życiu rodzinnym to on musi mieć nad wszystkim władzę. Nikt dookoła się nie liczy… To człowiek pozbawiony jakichkolwiek uczuć, okrutny w swoim postępowaniu i co najgorsze bardzo skuteczny. Potrafi wszystko postawić w takim świetle, aby nikt nie zorientował się co tak naprawdę się wydarzyło.

Momentami zastanawiałam się, dlaczego ludzie z jego otoczenia są tacy naiwni, jak mogą nie zauważać jego gier i intryg… ale on robił to za każdym razem bezbłędnie, z wielkim spokojem i opanowaniem, potrafił uśpić czujność każdego.

Sposób w jaki Jakub postępował z ludźmi był wręcz obrzydliwy, momentami aż włosy stawały mi dęba. Bo czy faktycznie można być człowiekiem, bez jakichkolwiek emocji, bez empatii, nie znać sensu miłości, radości, nawet smutku? Niestety można… tacy właśnie są socjopaci, których bardzo trudno rozpoznać, bo na pierwszy rzut oka to ludzie uprzejmi, dobrze wychowani…

Tej książki nie da się odłożyć. To co się dzieje w umyśle Jakuba tak bardzo pochlania, że czytelnik chce dowiedzieć się do czego jeszcze jest on zdolny. Gwarantuję ogromną dawkę wraże! Będzie momentami brutalnie, bezwzględnie, bestialsko, krwawo i potwornie, ale jeśli jesteś miłośnikiem thrillerów psychologicznych z pewnością będziesz usatysfakcjonowany! 🙂

Uwierz mi, że nigdy nie chciałbyś mieć do czynienia z takim człowiek…

Nie spodziewałam się takiej historii. Owszem liczyłam się z tym, że tytułowy „Socjopata” będzie posiadał cechy zgodne z definicją emocjonalnego zaburzenia osobowości… ale całość okazała się jeszcze bardziej zaskakująca. Ja po prostu czułam jak z każdą przerzuconą stroną stawałam się niemym świadkiem tragedii bohaterów, którym na drodze stanął bezwzględny manipulator i człowiek, którego do końca nie byłam w stanie rozszyfrować. I wow to było mocne. Nawet krwawe opisy (a trochę ich było) nie były tak silnie oddziałujące na moją psychikę jak myśli Jakuba, którego umysł możemy poznać w „Socjopacie”.

Życie osobiste Jakuba obraca się wokół pracy – a raczej dążenia do tego, by osiągnąć sukces jakim dla niego niewątpliwie jest stanowisko i biurko dyrektora. Jest typowym ‘szczurem’ – do celu po trupach, bez skrupułów, bez świadków, bez uczuć. Poza pracą jest mężem na pół etatu… mówię pół, bo nie bardzo mu to wychodzi. Wraz z żoną chodzi na terapie, chociaż uważa, że to bardziej ona ma problem – ale „stara się”. Jego frustracja wybucha w momencie gdy dowiaduje się, że stanowisko na które tak bardzo polował zajmie ktoś inny. Od tego mementu można się po nim spodziewać wszystkiego – dosłownie. Tylko do czego może być zdolny człowiek, który tak przebiegle zagina prawdę?

To była bardzo wciągająca lektura! Kreacja bohatera i mechanizmy, które kierowały jego umysłem były tak chore, że aż fascynowały. Często z niedowierzania kiwałam głową, bo to co czytałam wywoływało we mnie szok zmieszany z niesmakiem. Jego perfidne zachowania były momentami niedorzeczne, ale trzeba mu przyznać jedno – był konsekwentny w swoim kombinowaniu. Historia świetnie opisana, ukłony dla autora, bo stworzył niezłego świra 😉 Biedni Ci, którzy stanęli mu na drodze… nie chciałabym być tym pechowcem 😉 polecam bardzo lekturę, trzyma w napięciu do ostatnich stron... a zakończenie, no cóż – tego się nie spodziewałam 😯 Jeżeli szukasz fascynującego thrillera psychologicznego – to dobrze trafiłeś

,, Nie myślałem nad sposobem w jaki mam go uwolnić od cierpienia. Cokolwiek miałem zrobić, musiało wyglądać na wypadek".

Zastanawialiście się kiedyś jak to jest nie odczuwać empatii? Nie mieć w sobie krzty sumienia i współczucia dla innych?

Z takim portretem osoby z zaburzeniem socjopatii mamy do czynienia w thrillerze ,, Socjopata " Stefana Weisbrodta. Jakub, młody, przystojny mężczyzna ze swietlaną przyszłością na pozór ma wszystko. Świetną pracę, perspektywę awansu, żonę. Jednak jest coś czego nie posiada, mianowicie umiejętności przystosowania się do ogólnie przyjętych norm i zasad. To właśnie socjopatia powoduje, że traktuje on ludzi przedmiotowo i jest bezwzględnym manipulatorem, dla którego ludzie są tylko marionetkami w jego rękach. Nie ma dla niego żadnego znaczenia to, że rani innych, bowiem słowo współczucie jest mu obce. Kiedy na drodze w uzyskaniu awansu staje mu syn prezesa, usuwa go jak zwykłą przeszkodę. To jednak nie koniec, a machina manipulacji dopiero się rozkręca...

To historia niezwykle trzymająca w napięciu i pełna emocji, choć momentami jak dla mnie za mocno pokręcona. Trudno było uwierzyć, że ludzie w otoczeniu Jakuba są aż tak naiwni i dają sobą do tego stopnia manipulować. Jednak emocje, jakie targały mną, gdy patrzyłam na świat oczami bezwzględnego socjopaty były niesamowite. To było ciekawe doświadczenie, móc wkraść się do jego umysłu i zrozumieć skąd wzięło się jego postępowanie. Specjaliści twierdzą, że aż co piąta osoba może być socjopatą. Co więcej, socjopaci potrafią świetnie się maskować, często nie wiemy, że mamy z taką osobą do czynienia.

Ta książka to 400 stron solidnego thrillera psychologicznego, a dynamiczne tempo akcji, poziom emocji, ciężki, gęsty klimat (taki jaki lubię w tym gatunku) oraz mocne opisy scen, sprawiły, że w mgnieniu oka go pochłonęłam.

Podsumowując, ,, Socjopata " to idealna pozycja dla fanów gatunku. Przedstawienie portretu postaci obarczonej zaburzeniem socjopatii jest mocnym atutem książki, a obserwacja mechanizmu manipulacji ludzką psychiką przykuwała moją uwagę do ostatniej strony.

Książka będąca przekrojem przez psychikę socjopaty. Swoistym kompendium zawierającym naturę jego zachowań, schematu postępowania, charakterystyki. Tym jest w skrócie thriller psychologiczny Stefana Weisbrodta.

„Socjopata” część psychologiczną opanował niemalże do perfekcji. Główny bohater to klasyczny przypadek socjopatii połączonej z zachowaniami antyspołecznymi. Jakub Grotowski jest narcystyczny, impulsywny i agresywny. Nie liczy się z uczuciami innych osób i obwinia je za swoje niepowodzenia. Oszustwa, kłamstwa i manipulacja, potrzeba kontroli otoczenia – to podstawowe elementy jego codziennych zachowań. Autor wykonał naprawdę świetną pracę powołując do literackiego życia tą postać będącą uosobieniem wszystkich najpowszechniej występujących cech tego zaburzenia osobowości.

Jeśli ktoś ma ochotę zagłębić się w psychologię socjopatii z wyłączeniem naukowej terminologii to „Socjopata” będzie wyśmienitą lekturą. Dostarczy ona niezwykle obrazowego studium przypadku w naturalnych warunkach – codziennego życia.

Jeśli zaś chodzi o część thrillerową, to cóż… Napięcie, niepewność i tajemniczość gdzieś się zagubiły w meandrach psychiki naszego bohatera.

Ale, ale! Osobiście polecam tą książkę, jednak nie jako thriller, a jako przestrogę i życiową lekcję. Osoby z socjopatycznym zaburzeniem osobowości to mistrzowie manipulacji. Warto poznać schemat ich działania, może nawet znaleźć podobieństwa z ludźmi z naszego otoczenia. Mimo że „Socjopata” nie jest pozycją naukową to można z niej wiele wynieść. A czyta się szybko i dobrze, więc lekturę na wieczór już znaleźliście.

Jakub jest młodym, przystojnym i żonatym mężczyzną, pracuje w dziale sprzedaży, gdzie mogłoby się wydawać czeka go świetlana przyszłość. Jego plany i marzenia stoją pod znakiem zapytania, kiedy kilka przypadkowych osób staje mu na drodze. Co zrobi Jakub? Do czego jest zdolny żeby osiągnąć swoje cele?

Kiedy przeczytałam opis tej książki, byłam ogromnie zaintrygowana i ciekawa co autor zawarł na jej stronach. Bardzo lubię jak pisarz zagłębia się w psychikę głównego bohatera, ukazując ją w bardzo realistyczny i nietuzinkowy sposób, a właśnie taką technikę przybrał @stefanweisbridt w swojej debiutanckiej książce "Socjopata".

Książka ma naprawdę bardzo ciekawą, wciągająca fabułę i wręcz nie sposób się od niej oderwać. Autor przez całą powieść trzyma czytelnika w napięciu, serwując coraz to bardziej zaskakujące zwroty akcji.

Książka jest tak świetnie napisana, że

miałam wrażenie jakbym gdzieś z boku przyglądała się temu co wyczynia mężczyzna i chłonęła wszystkie skrajne emocje temu towarzyszące. Czytając niektóre sceny czułam strach, ból, niedowierzanie i wręcz obrzydzenie.

Na przykładzie głównej postaci, czyli Jakuba pokazał jak człowiek, który z pozoru ma wszystko: żonę, dobrą pracę, potrafi mieć duży problem z postrzeganiem świata, jego zasad i nieprzystosowaniem społecznym. Niewyobrażalne jest dla mnie to, jak Jakub manipulował innymi ludźmi, nie mając w związku z tym żadnego poczucia winy, wykorzystywał ich do swoich celów. Wymyślał na poczekaniu coraz to nowe kłamstwa, którymi karmił swoich bliskich i współpracowników, jednak ludzie z takimi zaburzeniami w końcu, w przypływie adrenaliny podejmują się gwałtownych zachowań, które niweczą ich plany. Jakub jednak na wszystko zawsze miał gotową odpowiedź. Jego ofiary to, tak jak napisał autor pechowcy, którzy stanęli na drodze do marzeń i celów głównego bohatera, nie wiedząc, że ściągają na siebie niebezpieczeństwo.

"Socjopata" to naprawdę bardzo dobry, wciągający i niezwykle emocjonujący thriller dobrze obrazujący ludzką psychikę. Ogólnie rzadko czytam książki z tego gatunku, ale śmiało mogę stwierdził, że jest najlepszym jaki do tej pory przeczytałam. Moja ocena to 10/10.

IG CZARAKSIAZEK

Dawno żaden bohater nie irytował mnie tak jak Jakub. Dawno nie czytałam tak pokręconej książki, pełnej niewiadomych, zwrotów akcji i nieprawdopodobnych zdarzeń. Od czasów Wiktora Forsta nie pamiętam postaci z tyloma życiami. Postaci, która wymyka się śmierci spod kosy i spada na cztery łapy jak kot (bez obrazy, kotki!) Czy polecam tę książkę? Bardzo, bardzo!

STEFAN WEISBRODT

SOCJOPATA

Jakub to człowiek z przerośniętym ego. Zapatrzony w siebie, swoje markowe ciuchy i jaguara (ciiiii, nikt nie wie, że z leasingu). Kiedy ktoś odbiera mu szansę na długo wyczekiwany awans postanawia tego kogoś usunąć z drogi. Gdy pojawiają się kolejne przeszkody, eliminuje je. Liczy się tylko on - jego życie na poziomie i miłość własna. A ofiary? Cóż, to tylko pechowcy, którzy stanęli mu na drodze do realizacji czynów. Kochanka, żona, szwagier, szef, policjant - co za różnica. Czy jego plan się powiedzie? Czy nie powinie mu się noga? Bez dwóch palców może być różnie...

Jakub to prawdziwy socjopata. Gdy morduje kolejne ofiary, wmawia sobie, że robi to dla dobra ludzkości, że usuwa złych ludzi, a sam przez to staje się bohaterem. Ba, on w to wierzy! Młody, przystojny, wysportowany brunet z trudną, tajemniczą przeszłością z pewnością nie jest bohaterem, który nie wzbudza uczuć. Mnie się krew gotowała w żyłach, gdy czytałam o jego poczynaniach i motywacjach. Człowiek bez sumienia...

🌷

Ponad 400 stron wybitnego thrillera psychologicznego, które czytało się ekspresowo. Choć niektóre sytuacje wydawały się nierealne, przymykam na nie oko, w ogólnym rozrachunku nie kłuły bardzo w oczy i nie obniżają oceny. A jest ona wysoka! Polecam bardzo. Może będziecie mieli ochotę wyjąć głównego bohatera z kart historii, by oklepać mu pysk za to jakim złym i zdeprawowanym jest człowiekiem, ale cóż... Nikt nie mówił, że zawsze musi wygrywać dobro, a na końcu książki pojawi się rzygający tęczą jednorożec. Czasami pojawia się człowiek bez skrupułów, dążący do celu po trupach. Dosłownie.

Poznajemy życie Jakuba który pnie się po szczebelkach kariery do góry.

Przed mężczyzna awans i lepsze zarobki. Mężczyzna pragnie być bogaty mieć więcej i być kimś.

Ma żonę Oliwie i kochankę Monikę.

Bohater lubi mieć kontrolę nad wszystkim i nad wszystkimi. Manipuluje nimi i kłamstwa to jego życie codzienne. Gdy pojawi się pierwszy trup.. Za nim pojawią się kolejne..

Pierwsze sto stron troszkę mnie wybudziło ponieważ jak bym czytała obyczajówkę z nutą tajemniczości. Później problemy z kochanka i kolejne kłamstwa. Problemy w pracy i terapia małżeństwa . Bohater nie ma łatwo a do tego wszystkiego kombinuje i kłamie. Później akcja się rozkręciła i pojawiają się pierwsze trupy oraz coraz więcej zagadek i pytań. Oliwia również stworzyła tajemniczą postać i miałam wiele pytać o jej bohaterkę. Książka nabrała kryminalnych emocji bo działo się wiele. A później stwierdziłam że nie można ufać nikomu i każdy może być kimś innym. W głowie miałam totalny chaos który lubię mieć przy czytaniu takich książek. Zdecydowanie thriller psychologiczny który wkradł mi się do głowy i spędziłam z nim parę dobrych godzin. Książka grubsza 400str ale czyta się ją błyskawicznie, styl pisania książki wciąga i przyjemnie się czyta i z zaciekawieniem. Nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tej książce i jestem pozytywnie zaskoczona rolą głównego bohatera który perfekcyjnie manipulował ludzi i ich uczuciami. Książka warta uwagi moim zdaniem.