Skrucha

Fabuła i wydarzenia w Skrusze nie należą do łatwych i prostych. Duża ilość wątków osadzonych w przeszłości i teraźniejszości, powiązania między bohaterami sprawiają, że z początku czytelnik (a przynajmniej ja) jest lekko przytłoczony i potrzeba dużego skupienia, aby wszystko ze sobą połączyć.

To co mnie zaintrygowało to miejsce w którym osadzona jest opowieść, czyli Nowe Warpno leżące nieopodal Szczecina, które autor obdarzył wielką miłością, dzięki czemu czytelnik może poczuć klimat i zatopić się w historii tego miejsca. Na pewno kiedyś będąc w Szczecinie odwiedzę ten magiczny "koniec świata" :)

Konstrukcja fabuły nie przekonała mnie do siebie w 100%, stąd taka a nie inna ocena. To już trzecia przeczytana przeze mnie książka Pana Stelara, która wypada miernie. Niemniej jednak dam szansę autorowi i sięgnę po kolejną część o aspirancie Przeworskim :)

IG: book_szpanerka

„Skrucha” to jedna z tych książek, których w tym roku wypatrywałam z niecierpliwością i pierwsza, w przypadku której moja ciekawość została zaspokojona i to przedpremierowo. Mój apetyt podsycała świadomość, że jest to pierwsza część nowej serii jednego z moich ulubionych autorów powieści kryminalnych. I zastanawiałam się, czy pisać Wam już na początku, że to najlepsza z przeczytanych przeze mnie książek autora, bo możecie już nie przeczytać ciągu dalszego mojej opinii . Ale tak właśnie jest! A dlaczego?

Może to zasługa bohatera, który, mimo że w pierwszym kontakcie dość niepozorny z czasem wzbudza ogromną sympatię? Bo aspirant Dominik Przeworski zaskakuje swą dociekliwością, prawością, ale i ludzkim podejściem. Nawet zesłany w wyniku niesprzyjających okoliczności ze Szczecina do Nowego Warpna i zdegradowany z kryminalnego do dzielnicowego stara się nie tracić rezonu i szukać pozytywów w nowej sytuacji.

A może intrygującej, sięgającej odległej przeszłości zagadki kryminalnej? Bo okazuje się, że na szczęście, lub pech zaraz na początku pracy na tym końcu świata, gdzie nic się nie dzieje na jednej z posesji zostają odkryte ludzkie kości. Dociekania Dominika prowadzą do tragedii sprzed lat, gdy na zalewie utonęło pięciu wychowanków Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego.

Może na moją ocenę wpłynął też sposób poprowadzenia fabuły, w której bieżące śledztwo przeplatane jest retrospekcjami? Poznajemy stopniowo kilka niepowiązanych ze sobą wątków, prócz tragedii na zalewie, również rumuńskiej rodziny, poszukującej lepszej przyszłości dla siebie i synka oraz braci, pomiędzy którymi wykluczono jakiekolwiek pokrewieństwo. Czy zostali adoptowani, czy może jednego z nich podmieniono w szpitalu? I jak te historie mogą łączyć się ze sobą?

A może nieco i miejsce akcji, niewielka przygraniczna miejscowość z bujną historią przemytniczą zarówno towarów, jak i ludzi? Takie miejsca z pewnością skrywają wiele tajemnic, których nie odkrył upływ czasu, bo uczestnicy ówczesnych wydarzeń kryją się za murem milczenia. Czy Dominikowi uda się zrobić w nim wyrwę?

A może styl autora tak lekki, niestroniący od sarkazmu zaprawionego inteligentnym humorem? Lub wątek osobisty, który niesie konsekwencje bardziej dotkliwe, niż starcie z bezwzględnym mordercą?

Mogłabym wymieniać i wymieniać, ale myślę, że każdy z tych elementów pasując do pozostałych jak idealny puzzel, czyni tę powieść tak doskonałą. Jeśli nie mieliście okazji poznać twórczości autora, to zaczynając od "Skruchy" zaczniecie od razu z wysokiego C.

Szczerze uwielbiam kryminały, w których akcja nie toczy się tylko wokół jednej zbrodni. Powiązania z historiami sprzed lat zwykle dodają jeszcze tajemnicy i klimatu. Tak właśnie toczy się akcja "Skruchy". Nie zraźcie się tylko dłuższymi opisami na początku książki, które trochę spowalniają rozwój wydarzeń. Mają one głębszy sens, który da się zrozumieć później. Akcja w pewnym momencie wyraźnie przyspiesza i pędzi już aż do końca. Bardzo podoba mi się, że wszystko się wyjaśnia, układają się kolejne puzzle układanki, ale prawdziwa petarda pojawia się na zakończenie. Świetna książka i godny podziwu warsztat pisarski autora.

"Skrucha" to bardzo mocna powieść w swoim gatunku. Znalazła się ona na szczycie mojej listy książek, które koniecznie muszę przeczytać. Stało się tak nie bez powodu. Miałem okazję czytać inne kryminały autora i za każdym razem dostarczały mi one sporo wrażeń. Tego samego oczekiwałem po tym i się nie zawiodłem.

Książka jest interesująca z kilku istotnych względów. Istotną rolę odgrywa miejsce wydarzeń i to, co stało się tam w przeszłości. Dochodzi do tego aspirant Dominik Przeworski, który wybija się jako główna postać i jest ON wyraźny. Sama sprawa również jest zagadkowa, co dodatkowo wzbudza wiele emocji. Muszę stwierdzić, że ponownie Marek Stelar mnie zaskoczył, a ta powieść jest doskonałym dowodem na to, że świat polskich kryminałów ma wiele do zaoferowania. Polecam tę książkę osobom sięgającym po tego typu literaturę z dreszczykiem.

Historia lubi się powtarzać... A jeśli się nie powtórzy to konsekwencje czynów z przeszłości będą się za nami ciągnąć całe życie. Odkrycie tajemnicy jest tuż, tuż...

Właśnie dzisiaj skończyłam czytać najnowszą powieść Marka Stelara - Skruchę. Autor zabrał mnie w niezwykłą podróż gdzie błądziłam pomiędzy teraźniejszością a przeszłością. Była to podróż niezwykła ! Pełna emocji, przemyśleń i niebezpiecznych wydarzeń.

Od pierwszych stron dałam się porwać w wir wydarzeń, które autor doskonale przemyślał! Dawno nie czytałam chyba tak dobrze dopracowanej książki tym bardziej że historia była bardzo realna !

Fabuła została osadzona w Nowym Warpnie oraz jego okolicach. To właśnie tam zostaje przydzielony "za karę" Dominik Przeworski. Już w tych początkowych opisach miejsca akcji wyczułam ciężki klimat, wręcz złowieszczy. Patrząc na to że społeczeństwo ciągle wspominało o klątwach jestem wręcz zachwycona tym jak autor oddał te opisy. Momentami widziałam obrazy jakie tworzyły się w mojej wyobraźni i wzbudzały one moją grozę.

Wracając do fabuły, autor podzielił ją na dwie strefy czasowe dzięki czemu mogłam obserwować teraźniejsze poczynania Aspiranta Przeworskiego, oraz być częścią historii która toczyła się w roku 1997 a jej następstwa miały miejsce we współczesności. Podobało mi się to, że autor pamiętał o różnego rodzaju różnicach czasowych związanych z wyposażeniem policji, dobierał słowa odpowiednio do tamtych czasów ale i zwrócił uwagę na problemy z jakimi borykali się ludzie w tamtych czasach.

Historia jaką otrzymujemy nie jest łatwa. Wymaga logicznego myślenia ale i stawiania różnych tez. Dlatego też tak lubię książki autora. Nie oddaje nam wszystkiego na tacy a pozwala nam na analizowanie historii i jej zrozumienie. Bardzo to lubię, gdyż widzę wtedy że autor szuka wspólnego języka z czytelnikiem.

Co do postaci było ich kilkanaście, natomiast każda z nich odgrywała kluczowe role czy to w teraźniejszych wydarzeniach czy w przeszłości. Jedyne co mnie zszokowało to chęć pomocy nowemu dzielnicowemu w rozgrzebywaniu Przeszłości. Główny bohater nie napotkał się raczej z problemem nabierania wody w usta przed ludność. Otrzymywał wszelkie informacje ale i sam logicznie je tłumaczył i analizował. Na pierwszy rzut oka mogłam stwierdzić że nie było to standardowe śledztwo. Miało ono w sobie wiele niewiadomych, ale i było prowadzone przez dzielnicowego ( choć tak naprawdę Dominik był kryminologiem). Całość utrzymywała mnie cały czas w napięciu szczególnie jeśli chodzi o historię utopienia się chłopców i dziewczynek gdzie faktycznie możemy zauważyć znamiona klątwy miejsca ! Ciarki na skórze pojawiły mi się nie raz, mimo to książkę czytało mi się bardzo dobrze. Uwielbiam pióro autora, jest zarazem proste ale i wymagające myślenia. Bardzo polecam książkę ! Jest rewelacyjna !

Marek Stela i jego książka pod tytułem "Skrucha" to ciekawa propozycja wśród kryminałów. Książkę tą czyta się z niebywałą lekkością. Według mnie dzieje się tak przede wszystkim za sprawą bardzo spójnej i dopracowanej historii, która bardzo wciąga. Czytanie jej to czysta przyjemność i co najważniejsze czytając ją, dosłownie wspólnie z głównym bohaterem rozwiązywałem całą zagadkę. Ba, cała kreacja bohatera sprawia, że nie sposób go nie polubić. Już czekam na kolejną część :D

Historia, która wkręca i fascynuje jest pełna tajemniczości, nie jesteśmy w stanie przewidzieć co się wydarzy w danej chwili, a jeżeli mówiąc o zakończeniu to nawet sny są łatwiejsze do przewidzenia. Skrucha (Stelar) można polecić przede wszystkim mieszkańcom Szczecina, gdyż pojawiają, się tutaj wspomnienia z tego miasta. Początek może się wręcz wydawać nudny, by w pewnym momencie akcja przyspieszyła i trzymała w niepewności do samego końca. Aspirant Dominik Przeworski policjant kryminalny wiedzie spokojne życie z swoja żoną, gdy jedna decyzja przewraca jego życie do góry nogami. Policjant trafia do małej miejscowości na końcu Polski, gdzie ma zaprowadzić porządek jako dzielnicowy. Od tego momentu akcja książki nagle przyspiesza i jest pełna nie przewidzianych zwrotów akcji

"Skrucha" to kryminał, w którym przeszłość zdeterminowała wszystkie przyszłe wydarzenia. Marek Stelar dopracował to w każdym szczególe.

Prowadzone przez aspiranta Przeworskiego śledztwo to skrupulatne składanie w całość kolejnych elementów układanki. Będzie to gratka dla tych czytelników, którzy sami lubią w trakcie lektury dochodzić do rozwiązania intrygi.

Ta zagadka jest zawiła i pełna sekretów. Odkrywane przez Dominika kolejne sekrety, (a często po prostu stawianie hipotez) oraz przedstawienie wydarzeń z różnych perspektyw czasowych ukażą lokalną społeczność jako osobnego zbiorowego bohatera. Bardzo specyficznego zresztą – mieszkańcy Warpna powszechnie plotkują i jednocześnie jak nikt skrywają swoje tajemnice.

Żaden z bohaterów oraz żadne wydarzenie nie pojawia przypadkowo. Marek Stelar w przemyślany sposób skonstruował Dominika Przeworskiego – przedstawia go zarówno jako śledczego, jak i poprzez jego prywatne perypetie. Dzięki temu jego obraz jest pełny i realny.

Akcja tej powieści nie przebiega w zawrotnym tempie, ale zdaje się, że nie jest to przypadkowe. Zawrotne tempo zakłóciłoby obraz Nowego Warpna – sennego miasteczka, w którym po wejściu do Unii Europejskiej niewiele się dzieje. Zakończenie to ustawienie wszystkich elementów na swoje miejsca. Jest nie tylko zaskakujące – jest przede wszystkim dramatyczne.

"Skrucha" po przeczytaniu zostawia ślad na duszy. Nie tylko poprzez wstrząsające wydarzenia, ale chyba przede wszystkim dlatego, że trudno ocenić postępowanie bohaterów jako jednoznacznie złe lub jednoznacznie dobre. Marek Stelar także tego nie robi.

Przemyślany, klimatyczny i dopracowany – "Skrucha" to polski kryminał na najwyższym poziomie.

Dominik Przeworski to bohater, którego polubiłam już od pierwszych stron. Pewien incydent, którego się dopuścił, aczkolwiek moim zdaniem bardzo słusznie, sprawił, że trzydziestoletni policjant zostaje oddelegowany z pracy w Szczecinie do małej miejscowości na końcu Polski. Mężczyzna ma nadzieję, że to tylko chwilowe i za jakiś czas będzie mógł powrócić do swojego miasta.

Początkowo wydaje się, że jako policjant nie będzie miał wiele obowiązków, ale wszystko się diametralnie zmienia, gdy pewnego dnia zostają odkopane w jednym z ogródków ludzkie szczątki… Dominik krok po kroku odkrywa kolejne wydarzenia z przeszłości, które miły znaczący wpływ na życie mieszkańców tej małej społeczności…

Czy to odkrycie ma coś wspólnego z tragedią sprzed lat, w której utonęli chłopcy? Jakie tajemnice skrywa to małe miasteczko na końcu świata?

W tej książce czuć bardzo dobrze wypracowany warsztat pisarski autora. Świetne dialogi, barwne postacie, klimat owiany nutą tajemniczości i znakomity research sprawiają, że cała historia wydaje się być bardzo rzeczywista… Ba! Jakież było moje zaskoczenie, gdy kończąc czytanie dowiedziałam się, że Stelar inspirował się pewnymi prawdziwymi wydarzeniami! Autor skrupulatnie zaznaczył co było punktem zapalnym tej historii, co jest prawdą, a co fikcją. Z pewnością dodało to jeszcze większego smaczku całej historii.

Jednak najważniejsze jest dla mnie to, że od samego początku czułam prawdziwe emocje. Akcja, która na początku w dość spokojnym tempie była prowadzona, zostaje przeniesiona na zupełnie inne tory i w szybkim tempie dostajemy szokujące informacje, które zupełnie zmieniają obrany kierunek jakim toczyła się ta historia.

Uwielbiam gdy bohaterzy są wyraziści i tak było właśnie tutaj. Każdy z nich dał nam inne emocje i mam nadzieję, że pisarz pozwoli nam wrócić jeszcze nie raz do bohaterów tej historii.

Nazwisko Marka Stelara na okładce książki, od dawna jest dla mnie gwarancją lektury na najwyższym poziomie. Kryminały, które do tej pory miałam okazję przeczytać, są wysokiej klasy, pisane z pasją, pełne tajemnic, zbrodni oraz ludzkich ułomności, które do nich doprowadziły. Dopracowane w każdym calu, poprzedzone doskonałym reaserchem, to historie, które wymagają od czytającego skupienia i dokładnego analizowania kolejnych poznawanych faktów. To książki, na które warto poświęcić czas, bo angażują od samego początku do końca. Autor po mistrzowsku, serwuje mroczne zagadki, a zbrodnie, o których pisze, łączą teraźniejszość z przeszłością. W „Skrusze” Marek Stelar kolejny raz udowodnił, że nie boi się nowych wyzwań, mieszania fikcji z faktami oraz tworzenia nowych bohaterów. Bohaterów, którzy mają zwyczajne problemy życiowe. Muszą się z nimi borykać i szukać rozwiązań, przez co stają się bliżsi czytelnikowi i wzbudzają jego sympatię. Stelar nie pierwszy raz opowiada o tragediach z przeszłości, które powracają, w najmniej oczekiwanym momencie. Dopóki żyją ci, którzy o nich pamiętają, ta prawda może wypłynąć w każdej chwili. Autor ponownie pozwala wyciągnąć wnioski, co się dzieje z ludźmi, którzy uczestniczyli w zbrodni, jak przez lata zadręczają się wyrzutami sumienia, ale pomimo to próbują ukryć prawdę za wszelką cenę, która pewnego dnia i tak wypłynie niespodziewanie na powierzchnię. Zawsze znajdzie się dociekliwy śledczy, który gdy odnajdzie właściwą nić, która w końcu zaprowadzi go do kłębka i pozwoli odkryć winnych.

Dominik Przeworski pracuje jako kryminalny w szczecińskiej Komendzie Miejskiej Policji, cieszy się uznaniem kolegów i przełożonych, ale ta ogólna sympatia nie pomoże mu, gdy popełni jeden błąd. Nierozważna decyzja, o którą by się nie podejrzewał, spowodowała, że został zesłany za karę do niewielkiej miejscowości na samym końcu Polski. Wyobraża sobie, że nadal będzie robił to co do tej pory, czyli łapał złoczyńców. Jakie jest jego zdziwienie i rozczarowanie, gdy zamiast roli kryminalnego, musi zaprowadzić porządek jako dzielnicowy na Nowym Warpnie. Dzień podobny do dnia i jeszcze dodatkowo, trudno mu się wkraść w łaski miejscowych, zarówno mieszkańców, jak i przełożonych. Jego życie toczy się przewidywalnym rytmem i nawet zaczyna powoli lubić to miejsce na końcu świata, do którego został zesłany, w którym nic oprócz burd pijaków i zwykłych włamań, nic się nie dzieje. Tak jest, aż do dnia gdy para sympatycznych emerytów, podczas sadzenia drzewek na swojej posesji nieoczekiwanie trafia na ludzkie szczątki. Od tej chwili monotonne życie aspiranta nabiera kolorów, bo Dominik, jest jak pies myśliwski, który gdy raz złapie trop, nie odpuści, aż dopadnie zwierzynę. Miejscowi wierzą w klątwy i na wszystko mają swoje wytłumaczenie, doszukują się związków i ukrytych sensów w przypadkowych i pozornie nieistotnych zjawiskach i zdarzeniach, co nie przekonuje aspiranta, bo to twardo stąpający po ziemi policjant, który nie wierzy w zjawiska paranormalne. Szuka racjonalnego wytłumaczenia, w czym pomaga mu jego dociekliwa natura.

„Skrucha”, to kryminał, napisany w mistrzowskim stylu, przemyślany i dopracowany. Mała społeczność, oderwana od wielkomiejskiego zgiełku, gdzie wydaje się, że nic ciekawego nie może się wydarzyć, ma swoją mroczną tajemnicę sprzed lat, którą odkrywa się wraz z aspirantem Dominikiem Przeworskim. Autor oczami bohatera pozwala obserwować ludzi i ich zachowania, powoli odkrywa powody, które doprowadziły do tragedii przed laty. Niesamowity klimat, tajemniczość oraz wyjątkowa atmosfera, które towarzyszą podczas lektury, dopełniają całości. Jeszcze chwilę po zakończeniu lektury, nie można opuścić Nowego Warpna. Nie dowierza się temu, co się wydarzyło i oczekuje się puenty, ale ona przecież wynika z fabuły powieści. Człowiek z natury nie rodzi się zły, to okoliczności, błędnie podjęte decyzje, będą miały konsekwencje na całe życie. Ludzka niemoralność, namiętności, sytuacje, które sprzyjają rodzącemu się złu. I jak to w życiu bywa, nic do końca nie jest czarno białe i nie wszystkie kąty muszą być proste. Cóż na koniec mogę powiedzieć. Czytajcie Stelara, bo warto.

Marek Stelar trafił na moją czytelniczą topkę już dawno temu. Za sprawą fenomenalnej serii z Dariuszem Suderem rozpocząłem moją przygodę z twórczością autora. Cykl z Tomaszem Rędzia to majstersztyk, a „Intruz” sprawił, że moja miłość do pióra Marka Stelara jest wieczna. Swoją drogą czekam niecierpliwie na kontynuacje.

To, co fascynuje mnie w dorobku literackim pisarza, to fakt, że otwiera ON furtki dla nowych bohaterów, którzy trafiają w moje czytelnicze gusta. Nie inaczej jest z trzydziestoletnim aspirantem Dominikiem Przeworskim – funkcjonariuszem pionu kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Szczecinie. Bohaterem wpada w pamięć, zyskuje uznanie aspirując do jednego z najciekawszych w literaturze kryminalnej znad Wisły.

Przeworski w wyniku pewnych wydarzeń prywatnym i zawodowym życiu zostaje „zesłany” do małej miejscowości na samym końcu Polski. Czy aspirant odnajdzie się w Nowym Warpnie? Czy zdoła się zaaklimatyzować? Czy zyska sympatię mieszkańców, zwłaszcza, że sprawa, której się podejmie będzie wymagała współpracy z tutejszą społecznością?

Wyjazd do Nowego Warpna nie jest jednak zapowiedzią końca jego policyjnej kariery. A wręcz przeciwnie sprawa, której się podejmie będzie wymagała od niego wykorzystania umiejętności, które posiada.

W jednym z ogrodów odnalezione zostają ludzkie szczątki. Poprzednim właścicielem domu był wychowawca ośrodka wychowawczego, z którego ponad dwadzieścia lat temu uciekło pięciu wychowanków. Co najgorsze utonęli oni w zalewie. Czy zatem wychowawca odpowiedzialny jest za tę tragedię? Czy odnalezione szczątki są dowodem na jego winę? Czy Dominik Przeworski znajdzie wspólny mianownik dla sprawy odnalezionych ludzkich szczątków i tajemniczego utonięcia wychowanków SOSW? Warto znaleźć czas i poszukać odpowiedzi na te pytania. Zapisane są one w najnowszej książce Marka Stelara – specjalisty w tworzeniu kryminalnych zagadek.

Nie ukrywam, że uwielbiam rozwiązywać kryminalne zagadki, których teraźniejszość łączy się z przeszłością. To wymaga od czytelnika skupienia oraz umiejętnego analizowania poznawanych faktów. A Marek Stelar dokonał tego w mistrzowskim stylu, ponownie utwierdzając mnie w przekonaniu, że jego nazwisko na okładce książki świadczy o profesjonalizmie, który czyni ją Najlepszą Interesującą Książką.

Muszę przyznać, że „Skrucha” to kryminał, którego nie można pominąć na swej liście „do przeczytania”. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto uwielbia ambitne kryminalne zagadki osadzone w małej społeczności oderwanej od wielkomiejskiego ducha. „Skrucha” to najnowszy kryminał Marka Stelara, w którym autor ukazuje swój talent do rysowania wciągającej historii. Dzięki temu czytelnik sięgając po tę książkę odpływa niesiony chęcią rozwikłania kryminalnej zagadki.

Dodatkowe dreszcze emocji wywołuje fakt, iż tłem fabuły tej książki są wydarzenia z wiosny 1997 roku, kiedy na zalewie utonęło pięciu wychowanków Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Podgrodziu. Choć autor przyznaje, że tylko częściowo „wykorzystał” wydarzenia z tej tragedii dodając, że fabuła jest pomieszaniem „faktów i fikcji”. Nie mnie jednak „Skucha” wciąga do cna. Klimat małej społeczności, tajemniczość ich mieszkańców, to wyjątkowa atmosfera jaka towarzyszy nam podczas czytania najnowszego kryminału Marka Stelara.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Mroczna Strona

Do sięgnięcia po twórczość Marka Stelara namawiało mnie sporo osób ze świata bookstagrama, często wymieniając jego nazwisko na liście swoich ulubionych pisarzy. „Czytaj Stelara” mówili, a nawet krzyczeli! Zatem zachęcony przez gro osób, w końcu sięgnąłem po jedną z jego książek. Wybór padł na „Skruchę” czyli najnowsze dzieło autora. Czy żałuję swego wyboru? O tym poniżej…

„Skrucha” to książka, której głównym bohaterem jest zesłany do pracy w Nowym Warpnie w roli tamtejszego dzielnicowego, świetny funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w Szczecinie- Dominik Przeworski. Zostaje ON powiadomiony o makabrycznym znalezisku szczątek ludzkich na jednym z przydomowych ogrodach. Targany poczuciem obowiązku pomimo nie pełnienia już oficjalnej służby w strukturach policji, Dominik postanawia sprawdzić czy zwłoki mogą mieć coś wspólnego z tragedią sprzed ćwierćwiecza. Rozpoczyna zatem trudne, pełne niewiadomych śledztwo.

Już od pierwszych stron zdałem sobie sprawę, że mam do czynienia ze świetnie przemyślaną i skonstruowaną fabułą, której akcja toczy się powoli, dawkując mi doznania. „Skrucha” to naprawdę bardzo starannie opowiedziana historia, łącząca ze sobą wątek kryminalny z obyczajowym. Postać samego Dominika budziła wiele sympatii, na co nie bez przyczyny był zapewne fakt, iż autor stworzył z niego po prostu człowieka- mężczyznę z bagażem życiowych doświadczeń, które nieustannie kształtowały jego osobowość. Całości dopełniła oczywiście warsztat literacki na najwyższym poziomie- Marek Stelar po mistrzowsku porwał mnie w lekko senny i tajemniczy klimat do małej miejscowości, w której poczułem się nadzwyczaj dobrze.

Żałuję. Bardzo żałuję, że po książki autora sięgnąłem dopiero teraz, ale obiecuję to zmienić. Wydawnictwu Filia bardzo dziękuję za egzemplarz do recenzji, a Was zachęcam do sięgnięcia po lekturę. Jest ona bowiem gwarancją świetnie spędzonego czasu…

"To miejsce jest piękne,ale kryje wiele tajemnic. (...) Niektórzy twierdzą, że ciąży na nim jakaś klątwa... Od czasów wojny zdarzyło się kilka tragedii..."

Aspirant Dominik Przeworski, funkcjonariusz pionu kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Szczecinie, w wyniku pewnego rodzinnego zajścia i próby nadużycia władzy zostaje tymczasowo zdegradowany na dzielnicowego w Komendzie Powiatowej w Policach. Praca, która na pierwszy rzutu oka wydawała się monotonna i poniżej kwalifikacji szybko zmienia swój charakter.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Pana Marka. Bardzo się cieszę, że mogę do listy ulubionych polskich Autorów dopisać kolejne nazwisko. Styl zdecydowanie mi odpowiada. Łączy w sobie wszystkie elementy, które według mnie są składową bardzo dobrej powieści kryminalnej. Fabuła wciąga od początku, ale nie wykłada od razu wszystkich kart na stół. Akcja toczy się w idealnym tempie. Nie zanudza, ale również nie pędzi na łeb na szyję. W trakcie postępowania na jaw wychodzą kolejne kluczowe fakty, które zaskakują i zupełnie zmieniają pogląd na sprawę. Bieżąca akcja przeplatana jest retrospekcjami, które dały podwaliny pod to co dzieje się obecnie. Całość okraszona jest ciekawymi opisami, które stanowią idealne wprowadzenie oraz zbudowały klimat tej powieści.

Czynnik emocjonalny ma tu duże znaczenie. Bohaterowie zmagają się z wieloma dylematami moralnymi. Jedni działają, próbując je przepracować, a inni przeżywają i duszą w sobie.

Bardzo polubiłam Dominika Przeworskiego. Sytuację, która wydawała się porażką zawodową, dzięki swojemu uporowi i bystrości umysłu z łatwością przekuł w coś rozwojowego. Umiejętnie wykorzystał doświadczenie kryminalne, choć nie wszystkim było to na rękę.

W trakcie lektury czuć świetny research. Sceny z przeszłości w bardzo realistyczny sposób oddają życie i problemy ludności lat 90-tych. Autor w kilku miejscach nawiązał do prawdziwych wydarzeń. W posłowiu rozdziela fakty od fikcji jednocześnie odsyłając zainteresowanych do materiałów źródłowych.

Ja jestem usatysfakcjonowana. Polecam!

⭐RECENZJA PRZEDPREMIEROWA⭐

Aspirant Dominik Przeworski zostaje przeniesiony do małej miejscowości i ma pracować jako dzielnicowy. Jednak jego natura "policjanta kryminalnego" nie daje mu spokoju i gdy zostają odkryte ludzkie szczątki w jednym ogródku w ów miejscowości, aspirant zaczyna dociekać prawdy. Jak to wszystko się potoczy? Czy Dominik dowie się, kto za tym stoi?

😵

Z pisarzem @marekstelar miałam do czynienia przy serii o "Nadkomisarzu Rzędzia". Kiedy zobaczyłam książkę ze zdjęcia, od razu wiedziałam, że chcę ją przeczytać! 😃 Autor wciągnął mnie w intrygującą, zastanawiającą i pełną znaków zapytania historię, która nie jest taka, na jaką może wyglądać w pierwszej chwili. Fabuła na początku toczy się pomału, jest opisane co nie co, poznajemy głównego bohatera aspiranta Dominika Przeworskiego, którego los nie oszczędził. Nasza postać jest niesamowicie dociekająca i stawiająca mnóstwo pytań, dzięki czemu na samym końcu dochodzi do prawdy. Oczywiście każdy inny bohater poboczny też był bardzo ważny i wkładał dużo do tej lektury. Tak naprawdę każda postać była potrzebna i po coś. Uważam, że kreacja naszego głównego bohatera była bardzo dobra, poznałam go od A do Z, wiedziałam z czym się mierzy, wiedziałam do czego dąży. Polubiłam go i liczę, że to nie koniec przygód z nim 😃 Jeśli chodzi o całą fabułę, jej otoczkę, akcje i zwroty, to od samego byłam początku zaintrygowana tym, co się wydarzy, jak to wszystko się potoczy. Czytając już końcówkę, gdzie wszystko się wyjaśniło, miałam papkę z mózgu 🤯 Wiele się spodziewałam, ale akurat tego nie, chociaż pewnie niektórzy z Was stwierdzą, że ta historia była banalna i do przewidzenia, bo dla mnie taką nie była, dlatego tym bardziej jestem mile zaskoczona jej treścią i tym wszystkim, co tutaj było. Język i styl pisarza bardzo lubię i cenię go, bo nie jest zbyt ciężki i przytłaczający, ale jest lekki i przyjemny. Strona uciekała mi za stroną i nie wiedziałam nawet kiedy "wsiąknęłam" w ów książkę 🙊🙈 Polecam, polecam, polecam! Jest to świetny kryminał na te mroźne, długie wieczory! 🤪

😵

Powieść ma swoją premierę już 9 lutego! Także już zamawiajcie ją w przedsprzedaży i czekajcie na nią! 😁

Współpraca z wydawnictwofilia filiamrocznastrona 💚

Dziękuję za egzemplarz powieści do recenzji 🤗💚

😵

„Skrucha” Marek Stelar ❄️

Pewien niefart, jaki spotkał w życiu prywatnym młodego aspiranta z wydziału kryminalnego KMP w Szczecinie – Dominika Przeworskiego, miał kolosalny wpływ na dalszy przebieg jego służby.

W konsekwencji tego został ON czasowo oddelegowany do KP w Policach. Na miejscu okazało się jednak, że komendant ma wobec niego inny plan. Dominik trafia więc do Nowego Warpna, małej miejscowości, gdzie ma objąć stanowisko dzielnicowego. Dla młodego mężczyzny, to jak zesłanie. W Nowym Warpnie nie ma praktycznie co robić a życie zamiera tam po godzinie piętnastej. W dodatku miejscowi nie są zbyt przychylni „nowym” mieszkańcom.

Pewnego dnia, do dzielnicowego trafia małżeństwo Subockich informując, że podczas

prac przy sadzeniu drzewa w ogrodzie natknęli się na ludzkie szczątki. Niewiele mogą powiedzieć na ten temat, gdyż dom kupili niedawno a poprzednim właścicielem był Gasiński–były wychowawca Ośrodka dla trudnej młodzieży. Miejscowi są pewni, że odnalezione szczątki mają związek ze sprawą sprzed 20 lat, kiedy to z Ośrodka uciekło pięciu chłopców. Sprawa szybko zostaje umożona, jednak „nos kryminalnego” nie pozwala Przeworskiem tego zostawić. Postanawia powęszyć w tej sprawie prywatnie. W końcu i tak nie ma nic lepszego do roboty.

Czy Dominikowi uda się dotrzeć do prawdy? Czy znajdzie kogoś kto zechce pomóc mu rozwiązać tę sprawę?

❄️

„Skrucha” to ciekawa powieść kryminalna, której akcja toczy się w małym, sennym miasteczku. Nie jest to jednak książka, w której akcja pędzi na złamanie karku. Wszystko powoli nabiera tępa. Na światło dzienne wychodzą długo skrywane tajemnice, których tropem podążać będzie główny bohater. Dodatkowym atutem tej powieści jest to, że autor miesza fikcje literacką z autentycznymi wydarzeniami jakie miały tam miejsce w 97, kiedy to w jeziorze utonęło pięciu wychowanków Ośrodka. Posłużyło to jako tło do wydarzeń powieści. Znaleźć tu można również jeszcze inne ciekawostki z tamtego regionu, o czym autor informuje w posłowiu. Cała intryga obmyślona przez Stelara idealnie wpasowuje się w tło Nowego Warpna. Autor zastosował ramy retrospekcyjne, umożliwiające czytelnikowi ujrzenie spraw sprzed lat oczami ludzi, mającymi bezpośredni związek ze sprawą.

Ciekawie ukazana została postać aspiranta Przeworskiego, typowego śledczego, którego nawet senne miasteczko nie pozbawiło instynktu tropiciela. Być może autor pokusi się o kontynuacje i wkrótce dopisze kolejne losy Dominika i Natalii. Podsumowując książka była dość ciekawa.

Idealna pozycja dla tych, którzy lubią pogłówkować sami odnośnie toczącego się śledztwa.

Polecam!

Ocena 8,5/10