Najnowsza powieść Michela Houellebecqa, najsłynniejszego żyjącego francuskiego pisarza, kontestatora i uważnego krytyka kultury zachodniej.
Okrzyknięta najbardziej rozpaczliwą i mroczną powieścią w dorobku wybitnego pisarza.
Książka Roku Lubimyczytać.pl 2019
Florent-Claude Labrouste ma 46 lat, nie znosi swojego imienia i faszeruje się captorixem, lekiem antydepresyjnym wyzwalającym serotoninę, który ma trzy działania niepożądane: mdłości, utrata libido i impotencja. Jego podróż zaczyna się w Almerii, prowadzi przez Paryż i Normandię, gdzie rolnicy szykują się do ulicznej wojny. Francja idzie na dno, Unia Europejska idzie na dno, na dno idzie bezcelowe życie Florent-Claude’a. Miłość to mrzonka. Seks – katastrofa. Nawet kultura, dzieła Prousta czy Manna, nie jest ostatnią deską ratunku.
Florent-Claude odkrywa lubieżne filmiki porno, w których występuje jego nowa dziewczyna z Japonii, rzuca pracę i przeprowadza się do hotelu. Włóczy się po mieście, filozofuje i wygłasza tyrady. Analizuje też swoje związki miłosne, zawsze naznaczone porażką. Spotyka się ze starym przyjacielem arystokratą, którego życie wydawało się idealne, ale już takie nie jest, bo żona zostawiła go i zabrała ze sobą dwie córki. I ten przyjaciel uczy go obsługiwać strzelbę…
Michel Houellebecq, jasno rozumujący nihilista, tworzy postać narratora pozbawionego korzeni, obsesyjnego i autodestrukcyjnego, który przygląda się swojemu życiu i otaczającemu go światu z opryskliwym humorem i rozdzierającą wrogością. "Serotonina" pokazuje, że nadal jest bezlitosnym kronikarzem dekadencji społeczeństwa zachodniego XXI wieku.
O książce
Pisarz, który bez jednego trudnego słówka potrafi zmusić narcystycznego czytelnika, by przemyślał kliniczne studium narcyzmu, jest mędrcem. Podwójnym mędrcem ten, który potrafi go przy tym rozśmieszyć. A opotrójny ten, który robi to bez krzty mizoginii. Ci, którzy oskarżają o nią Houellebecqa, powinni tę książkę czytać za karę.
Joanna Tokarska-Bakir, "Książki. Magazyn do czytania"
Autor "Serotoniny" potrafi przełożyć tę mieszaninę zawiedzionych nadziei, najprostszych przyjemności, instynktownej inteligencji i niepoprawnej naiwności, jaką większość z nas, nie wykluczając jego samego, międli w sobie, nie wiedząc o tym albo nie ośmielając się wiedzieć.
Catherine Millet, "Le Monde"
O autorze
Michel Houellebecq (ur. 1958 roku), autor esejów, kilku tomów wierszy, a przede wszystkim powieści będących radykalną krytyką współczesnej cywilizacji. Pierwsza z nich, "Poszerzenie pola walki" (1994, Polska 2006), przyniosła pisarzowi rozgłos i doczekała się ekranizacji. Druga, "Cząstki elementarne" (1998, Polska 2003), została uznana we Francji za najlepszą książkę roku, a cztery lata później zdobyła prestiżową IMPAC Dublin Literary Award. Na podstawie "Cząstek elementarnych" w 2006 roku powstał film w reżyserii Oskara Roehlera. Filmową wersję "Możliwości wyspy" (2005, Polska 2006) reżyserował sam pisarz.
Inne powieści Houellebecqa to: "Platforma" (2001, Polska 2004) oraz esej "H. P. Lovecraft. Przeciw światu, przeciw życiu" (1991, Polska 2007). W 2011 została wydana "Mapa i terytorium" (2011), która otrzymała Nagrodę Goncourtów, najważniejsze wyróżnienie literackie we Francji, i trafiła na "Listę Goncourtów: polski wybór".
Michel Houellebecq zagrał samego siebie w "Porwaniu Michela Houellebecqa" (2014) w reżyserii Guilaume’a Nicloux, filmie inspirowanym tajemniczym zaginięciem autora w czasie trasy promocyjnej "Mapy i terytorium". W 2015 roku, wyszła jego głośna powieść "Uległość", której premiera zbiegła się w czasie z zamachami na redakcję "Charlie Hebdo" w Paryżu.
"Serotonina" (2019) to najnowsza powieść autora. Tuż przed jej premierą został odznaczony Legią Honorową.
W jakim klimacie utrzymana jest powieść "Serotonina"?
Powieść "Serotonina" to głęboko melancholijne i prowokacyjne studium współczesnego społeczeństwa, typowe dla twórczości Michela Houellebecqa. Autor skupia się na kryzysie egzystencjalnym jednostki oraz upadku tradycyjnych wartości w zglobalizowanym świecie. Lektura charakteryzuje się surowym, często cynicznym językiem, który bez upiększeń opisuje kondycję psychiczną głównego bohatera. Jest to pozycja wymagająca emocjonalnie, skłaniająca do gorzkich refleksji nad stanem współczesnej Europy.
Czy postać głównego bohatera budzi sympatię czytelnika?
Florent-Claude Labrouste jest postacią tragiczną i skomplikowaną, która u wielu czytelników budzi raczej współczucie lub irytację niż bezpośrednią sympatię. Jako inżynier agronomii zmaga się z głęboką depresją i poczuciem całkowitej porażki życiowej, co czyni go narratorem skrajnie subiektywnym. Jego spostrzeżenia na temat rolnictwa i przemian gospodarczych Francji stanowią istotny, niemal dokumentalny walor tej prozy. Postać ta służy autorowi do ukazania bezsilności jednostki wobec bezlitosnych mechanizmów wolnego rynku.
Jakim stylem literackim posługuje się autor w tej książce?
Michel Houellebecq stosuje styl surowy, analityczny i momentami wręcz kliniczny, łącząc opisy stanów psychicznych z terminologią techniczną i socjologiczną. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, co pozwala na intymny wgląd w pesymistyczny światopogląd bohatera. Autor nie unika wulgaryzmów ani dosadnych opisów fizjologii, co nadaje tekstowi naturalistyczny charakter. Taka forma przekazu idealnie koresponduje z tematyką izolacji i emocjonalnego odrętwienia opisywanego w książce.
Dla kogo powieść "Serotonina" może okazać się zbyt trudna lub nieodpowiednia?
Książka ta nie jest polecana osobom poszukującym lekkiej lektury lub optymistycznego zakończenia, ponieważ dominuje w niej nihilizm i poczucie beznadziei. Ze względu na liczne, bardzo dosadne opisy seksualne oraz brutalną szczerość w ocenie relacji międzyludzkich, pozycja ta jest przeznaczona wyłącznie dla dojrzałych odbiorców. Czytelnicy wrażliwi na tematykę depresji i samotności mogą uznać tę lekturę za przytłaczającą emocjonalnie. Nie jest to również odpowiedni wybór dla osób oczekujących dynamicznej akcji, gdyż autor stawia głównie na monologi wewnętrzne i diagnozy społeczne.
Jaki główny problem medyczny poruszany jest w fabule tej powieści?
Oś fabularna koncentruje się na skutkach ubocznych przyjmowania fikcyjnego antydepresantu o nazwie Captorix, który podnosi poziom serotoniny, ale całkowicie odbiera libido. Ten motyw medyczny staje się metaforą współczesnego życia, w którym za spokój umysłu płaci się utratą zdolności do przeżywania pożądania i miłości. Bohater analizuje swój stan z niemal naukową precyzją, co pozwala czytelnikowi zrozumieć tragizm jego położenia. Walka o resztki człowieczeństwa w obliczu chemicznie wywołanego dobrostanu stanowi kluczowy element tej historii.
