Serotonina

Kiedy czyta się książki Michela Houellebecqa można mieć nieodparte wrażenie, że główny bohater to alter ego samego pisarza. W "Serotoninie" najnowszej powieści tego autora, nie jest inaczej, mało tego, wnikliwy czytelnik znajdzie też nawiązania do obecnej żony twórcy, choć w powieści, przewrotnie, jest ona Japonką (w życiu piękniejsza połowa Houellebecqa to Chinka). Biorąc pod uwagę, co też Michael znowu wypisuje, można jej współczuć ;)

"Serotonina" to historia opowiadająca o dojrzałym mężczyźnie, który pewnego dnia odkrywa, że jego sporo młodsza żona, z prawdziwą lubością oddaje swoje ciało innym mężczyznom, zaznając rozkoszy w dzikich orgiach. Ten, popadając w coraz głębszą depresję, snuje się po barach, zanudzając innych swoimi miłosnymi monologami, w których przelewa się od mizoginizmu. Od ostatecznego upadku chroni go tabletka, która sztucznie podwyższa poziom serotoniny, hormonu szczęścia. Niestety, im więcej szczęścia, tym mniej seksu, a chęci Florenta-Claude’a Labrouste’a nie maleją. Mamy więc rozdartego rozterkami człowieka, dla którego wypadałoby wykrzesać odrobinę empatii, ale czy to się udaje?

Zdecydowanie ciekawszą postacią jest tu Aimeric, arystokrata, który odrzucił perspektywę kariery w międzynarodowej korporacji, wybierając #slowlife - proste życie blisko natury, żyjąc w zamku, i spełniając się jako hodowca krów. Jak wielu współczesnych rolników zmaga się ON z absurdalnymi przepisami UE. Polityka rolna nie sprzyja prowadzeniu biznesu. Kiedy dochodzi do buntu, jego wybór staje się oczywisty...

Obaj mają świadomość tego, że dawny świat odchodzi w zapomnienie. Każdy nowy dzień niesie ze sobą niepewność, której trudno stawić czoła w pojedynkę, można się zapominać w półśrodkach, ale to nie odwlecze ostatecznej konfrontacji, która nie zawsze jest wygrana.

IG @angelkubrick

Michel Houellebecq to pisarz, który w środkach nie przebierał nigdy. Po uprzedniej lekturze "Cząstek elementarnych" i "Platformy" wiedziałam już, że jego nowa powieść będzie kolejnym wyrazistym, brutalnym komentarzem dotyczącym współczesnego społeczeństwa. Nie zawiodłam się.

Bohaterem powieści "Serotonina" jest Florent-Claude Labrouste - czterdziestosześciolatek, który cierpi na maksymalny kryzys wieku średniego i bez antydepresantów i włóczenia się po barach nie jest już w stanie normalnie funkcjonować. W "Serotoninie" znalazłam dużo tego, za co szanuję Houellebecqa - pisarz przywołuje erotyczną przeszłość, wzloty i upadki bohatera, aby pokazać naszą zwierzęcą naturę i zasugerować, w jak bardzo zepsutym, materialnie myślącym społeczeństwie żyjemy, w świecie, którego problemy są głęboko ludzkie i w czasach, w których choroby psychiczne wyprzedzają fizyczne częstotliwością występowania.

Powyższa charakterystyka świata uzmysławia nam klęskę, jakiej doświadczamy; pesymizm Houellebecqa wydaje się być inteligentny, ale i dobitny. Ta książka z pewnością jest adresowana do tych, którzy interesują się współczesną kondycją psychiczną i społeczną człowieka.

"Serotonina" jest dla mnie swoistą wisienką na torcie i klamrą spinającą twórczość autora. Książka, choć jak zwykle u tego autora wzburzyła też krytykę, spotkała się z wielokrotną aprobatą, w Polsce doczekała się adaptacji teatralnej (teatr Studio w Warszawie) - po przeczytaniu książki z pewnością będę polować na bilety.

"Serotonina" to kontrowersyjna powieść Michela Houellebecq'a, która porusza wiele ważnych kwestii związanych z kondycją współczesnego społeczeństwa, w tym tematykę samotności, alienacji, depresji oraz relacji międzyludzkich. Houellebecq w swoim stylu przedstawia bohatera, którego życie jest pełne frustracji i napięć, a którego jedynym ratunkiem jest poszukiwanie szczęścia w świecie zdominowanym przez konsumpcję i materializm. Choć powieść nie jest łatwa do strawienia i może budzić kontrowersje, to zdecydowanie warto przeczytać ją dla głębszego zrozumienia problemów, z którymi boryka się dzisiejsze społeczeństwo.