Samotne wyprawy

Myślałam, że „Samotne wyprawy” będzie suchym poradnikiem pełnym faktów i wskazówek jak podróżować samemu. Liczyłam na to, że zmotywuję się do zwiedzania odległych zakątków świata bez obecności kogoś bliskiego, lub chociaż rozpalę w sobie jakąś niewielką nadzieje na to.

Po lekturze książki @[Adres usunięty]kowska wiem tyle, że niesamowicie podziwiam ją za jej działalność, choć nie ze wszystkimi treściami muszę się zgadzać. Znam ją dzięki serii "Blondynka na językach", w których prowadziła kurs językowy, nagrany również na płycie. Swego czasu, gdy na dojazdy do pracy poświęcałam ponad godzinę dziennie, to często tego słuchałam, jakieś podstawy z angielskiego zostały mi w głowie do tej pory.

Co do „Samotnych wypraw”. Miałam wrażenie, że czytam pamiętnik z powklejanymi zdjęciami. Ja, czytelniczka romansów, pochłonęłam tą książkę w dwa popołudnia. Nie mogłam się od niej oderwać! Mimo olbrzymiej objętości pozycję tą czyta się niebywałe przyjemnie, głównie za sprawą stylu autorki. Czułam się, jakbym siedziała przy kawie z dobrą znajomą, a ona zdradzała mi kolejne niesamowite przygody, które przydarzyły się jej w jakimś odległym miejscu, raz zabawne innym razem mrożące krew w żyłach.

Muszę również przyznać, ze samotne wyprawy chyba nie są dla mnie. Boje się zbyt wielu rzeczy (autorka porusza również kwestię strachu w swoich książkach), ale kto wie. Nie mówię nie, może kiedyś nastąpi jakiś przełomowy czas w moim życiu i zaryzykuję.

Polecam, może nie jako poradnik, bo nie raz przekonałam się, że książka raczej nic nie zmieni (a może tylko ja tak mam), ale jako miłą odmianę od czytanych na okrągło gatunków.

Pawlikowska w "Samotnych wyprawach" daje czytelnikowi wiele wskazówek przydatnych w podróżach w pojedynkę, jednak myślę, że są one na tyle uniwersalne, że nawet wybierając się za granicę w większą ilość osób możemy śmiało z nich skorzystać. Autorka opisuje w niej swoje samotne podróże skupiając się przede wszystkim na Ameryce Południowej, Afryce czy Azji, na wyprawach do krajów, które raczej nie słyną z rozwiniętego zaplecza turystycznego. Peru, Wenezuela, Boliwia, Brazylia czy Indie to tylko niektóre z państw, które odwiedziła Pawlikowska. Dla zwykłych ludzi, którzy wolą wykupić wczasy w biurze podróży, którym zależy na wypoczynku na leżaku i spędzania każdej wolnej chwili w basenie popijać owocowe koktajle, wyprawa do krajów Ameryki Południowej wydaje się być bardzo niebezpieczna i nie chcemy ryzykować swoim życiem. Wybieramy wygodę i bezpieczeństwo, natomiast Beata Pawlikowska wybiera podróż w nieznane i przygodę, bo tak właśnie lubi, chce poznać życie tubylców od podszewki, poczuć się choć przez jakiś czas jak ktoś, kto od zawsze mieszka w dżungli, a prąd czy bieżąca wodą to dobro luksusowe.

W książce "Samotne wyprawy"Pawlikowska przekazuje nam co może stać się podróżując samotnie lub też jakie niebezpieczeństwa na nas czyhają. Lepiej wybrać strój, dzięki któremu nie będziemy rzucać się w oczy udać się do hotelu przed zmierzchem. Jest również kilka stron poświęconych chorobom występujących w egzotycznych krajach takich jak denga, malaria czy w wyższych partiach gór- choroba wysokościowa. Osobiście nie jestem osobą, która lubi adrenalinę i dreszczyk emocji, cenię sobie bezpieczeństwo, jednak"Samotne wyprawy" czytałam z niezwykłą przyjemnością, zaciekawieniem, gdyż jak najbardziej lubię czytać, a nawet marzyć o tym na co nigdy się nie starczy mi odwagi.

Ruszyć samotnie w drogę

Tajemnica kobiecego szczęścia polega na życiu bez mężczyzny - to zdumiewający wynik sondażu przeprowadzonego wśród ponad czterech tysięcy kobiet przez brytyjskie czasopismo poświęcone zagadnieniom społecznym. A na czym polega tajemnica samotnych podróży? Czy decydują się na nie osoby, które nie mają z kim jechać, czy jest to świadomy wybór? Jak podróżować samotnie i czerpać z tego przyjemność? Jak uporać się ze strachem w sytuacji, kiedy jedyną osobą, na którą możemy liczyć, jesteśmy my sami? Skąd czerpać istotne w podróży informacje?

Na te pytania możemy znaleźć odpowiedź w najnowszej książce podróżniczki, która znana jest ze swoich samotnych wypraw. Wyruszając w drogę nie otacza się ona dziesiątkami kamerzystów, przewodników czy innych osób, których zadaniem jest zarówno ułatwić podróż i zwiększyć bezpieczeństwo, jak i asystować w rejestrowaniu kolejnych kroków. Ona bierze plecak na ramię i sama wyrusza w drogę, korzystając z udogodnień technicznych pomagających robić zdjęcia samemu sobie, bądź też kreatywnie wykorzystując dostępne środki. O kim mowa? Oczywiście o Beacie Pawlikowskiej, która w swojej książce (nie)poradniku, pt. „Samotne wyprawy” udowadnia, że warto ruszyć w drogę samemu.

Opublikowana nakładem Wydawnictwa Edipresse Książki pozycja, to lektura obowiązkowa zarówno dla tych, którzy już od dawna przemierzają świat z plecakiem, a także dla tych, którzy do tej pory nie mogli się zdecydować na wyruszenie w drogę. Ta napisana lekkim językiem książka, której daleko od typowego poradnika, to zbiór przemyśleń autorki na temat ludzi i otaczającego nas świata, na temat podróży oraz przygotowania się do nich, a także sporo wspomnień i zdjęć z tych wypraw, które autorka / podróżniczka, ma już za sobą.

W kolejnych rozdziałach autorka przekonuje nas, że każda podróż oznacza dodatkowe, równolegle życie, zwraca uwagę na ryzyko ograniczenia swojego myślenia tylko do informacji zawartych w przewodnikach, wiele uwagi poświęca również wyjaśnieniu mechanizmu strachu, który paraliżuje niekiedy nasze działania. Wspominając swoją podróż po Kubie namawia nas, byśmy dali się ponieść przygodzie, opisuje również swoje rozczarowania i błędne decyzje, podyktowane zbytnim sugerowaniem się przewodnikiem – tym sposobem trafia na przykład do Varadero, gdzie poszukiwała plaż i białego piasku, a znalazła ekskluzywne hotele, będące ucieleśnieniem turystycznego raju.

Pawlikowska przywołuje również wydarzenie sprzed lat, kiedy jako mała dziewczynka przeglądająca magazyn podróżniczy, trafiła na zdjęcie tancerki z Bali. Tamta chwila okazała się być brzemienną w skutkach, zaś złożona sobie obietnica, że zobaczy kiedyś taką tancerkę, stała się motorem napędowym działania, inicjując zmiany w dorosłym życiu. I choć autorka przyznaje, że nie zawsze w podróży jest łatwo, to warto podjąć to wyzwanie i wyruszyć w drogę. Nawet jeśli – jak to jest również w przypadku Pawlikowskiej – wyprawa wiąże się z pewnymi wyrzeczeniami, to nasze życie nabiera w drodze sensu, zaś konieczność dokonywania wyborów nas wzmacnia.

Książka „Samotne wyprawy” nie jest zbiorem instrukcji, jak zorganizować samotną wyprawę. Jest czymś więcej – poza cennymi radami, dotyczącymi posługiwania się przewodnikami, poszukiwania biletu, pakowania plecaka czy postępowania podczas biegunki, znajdziemy tu wiele filozoficznych spostrzeżeń, które nadają książce głębi i czynią ją wyjątkową. Listy od czytelników, które znalazły się również w książce i stały się pretekstem do stworzenia kilku rozdziałów, charakterystyczne rysunki autorki – to wszystko sprawia, że choć sięgając po książkę Pawlikowskiej możemy spodziewać się czegoś innego, typowego poradnika właśnie, to po skończonej lekturze trudno być rozczarowanym. Pozostaje zatem tylko spakować plecak i wyruszyć. Na samotną wyprawę oczywiście …

Justyna Gul

Qultura słowa

Ta obszerna publikacja, wzbogacona o tabuny zdjęć jest niczym wisienka na torcie dla każdego, kto podobnie, jak jej autorka ceni wyprawy zorganizowane tylko na własny użytek i w dodatku tak spontanicznie, że aż zapiera momentami dech. Bo kto jak kto, ale pani Pawlikowska mimo, iż znakomitym psychologiem nie jest, w kwestii podróży jest wytrawnym globtroterem i naprawdę poziom jej wiedzy, dzięki doświadczeniom jest po prostu imponująco – zaskakujący. Nigdy też autorka nie kryła się ze swoim sposobem na życie, ze swoją samotnością, która w wyniku świadomego wyboru nie stwarza jej żadnych barier do pokonywania wszelkich przeciwności, czy nieplanowanych wyjazdów.

„Nie chcę, żeby teoretycznie wymyślona trasa narzucała mi pośpiech, stres i konieczność dotarcia do jakiegoś miejsca w ściśle określonym terminie.”

Swobodne, samotne podróżowanie ma nie tylko plusy, ale i swoje minusy. Kobieta w podróży w tak odległych zakątkach ziemi, do których zagląda Pawlikowska budzi nie tylko pewien rodzaj ciekawości. Takie podróże nie wykluczają przecież zagrożeń, już nie myślę tutaj o zwierzętach, ale i ze strony krajanów. Okazuje się, że i na to są sposoby.

Refleksyjny ton tych wszystkich opowieści jest głównie wynikiem prostego języka, braku skomplikowanego słownictwa i gawędziarskiego stylu, który niewątpliwie intryguje od pierwszych stron. Każda z nich jest wyjątkową opowieścią, bowiem odkrywa jakiś zupełnie nowy pierwiastek. Niejednokrotnie autorka odsłania ważny aspekt techniczny podróży, ciekawostkę dotyczącą organizacji podręcznego bagażu, czy interesujących i bardzo nietypowych gadżetów kieszonkowych, które mogą nam się w każdej chwili przydać.

„Samotne wyprawy” to książka nie tylko dla obecnych, czy przyszłych podróżników, ale szczególnie dla tych, którzy pragną poznać świat z nieco innej strony. Ja każdy rozdział serwowałam sobie odrębnie, bez pośpiechu, delektowałam się każdym intrygującym punktem zaczepienia. A uwierzcie mi, jest ich naprawdę sporo. Jestem pełna podziwu dla odwagi autorki w częstym pokonywaniu własnych słabości, dla jej jakże ogromnej pasji, zamiłowania do tego, co robi, w jaki sposób to robi. Książka wywarła na mnie ogromne wrażenie i z przyjemnością Wam polecam!

[Adres usunięty]

Beata Pawlikowska już ma na swoim koncie sporo napisanych książek i podejrzewam że ta, na pewno nie będzie ostatnią. Słyszałam naprawdę różne opinie, dlatego chciałam zobaczyć czy mi coś się spodoba, co będę mogła polecać. Wybór padł na książkę "Samotne wyprawy". Po części dlatego że niedawno była jej premiera, ale także że porusza jak dla mnie ważny temat. Wiele osób (w tym ja), obawia się wyjechać samemu, dlatego też chciałam sięgnąć po jakieś porady które pomogą może zmienić trochę podgląd na to wszystko.

Można powiedzieć że książka jest niezłą cegłą. Ma ponad 500 stron i nie powiem, też to jest duży ciężarek. Jednak treści w niej jest o wiele mniej. Całość jest opatrzona zdjęciami czy rysunkami z cytatami. Jeśli chodzi o zdjęcia to ich nigdy nie mam dosyć, te rysunki bardziej bym określiła że są, dlatego by trochę zapchać strony. Tutaj już zależy od tego jak kto woli, bo każdy preferuje coś innego. Ale muszę przyznać że dzięki temu, trochę szybciej czytało się książkę.

Jak wspomniałam wcześniej, podczas czytania można przy okazji zobaczyć mnóstwo zdjęć. Bardzo to lubię, ponieważ jednak to tematyka podróżnicza więc wiadomo, że one są zawsze mile widziane. Większość jest czarno białych, gdzieniegdzie pojawiają się kolorowe, ja oczywiście preferuję te drugie. Nie wiem czy to od czegoś szczególnie zależało że są takie i takie, lecz naprawdę lepiej zawsze ogląda się te z kolorem. Tutaj tak samo, może to być tylko moja preferencja, wiadomo takie dla mnie są ciekawsze.

Były momenty kiedy się troszeczkę nudziłam, miałam wrażenie że czasami autorka zbyt mocno przeciąga tematy. Jednak to było naprawdę rzadko, sporo było wartościowych słów które utknęły mi w pamięci. Szczególnie to, że jeśli podróżujemy z kimś to wysługujemy się bardziej tą drugą osobą. Nie dajemy sobie szans na zrobienie czegoś nowego, na podjęcie tego nowego kroku jak na przykład rozmowa z inną osobą w innym języku. Bo strach jest zrobić coś nowego, gdy partner/ka może zrobić to za nas. Dlatego też samotne podróżowanie daje dużo możliwości, bo kto załatwi te inne sprawy jak nie my sami?

Dużo więcej jest takich przemyśleń autorki, które warto poznać. Jest także pełno różnych ciekawostek, ale szczególnie autorka opowiada o swoich przygodach. Spodobały mi się szczególnie dwie strony, gdzie autorka wypisała co zabiera ze sobą w te ciepłe czy zimniejsze miejsca. Zawsze jest to przydatne.

Każdy kto choć trochę interesuję się podróżami albo myśli o samotnym wyjeździe, powinien sięgnąć po książkę. Można się nią zainspirować ale też dowiedzieć się różnych ciekawych informacji. Z pewnością kiedy nadarzy się okazja, sięgnę po kolejne książki Pani Beaty Pawlikowskiej.

Recenzja pochodzi z bloga

[Adres usunięty]