Na kruchym lodzie. Opowieść o Arktyce i zmianach klimatu

Opowieść o Arktyce i zmianach klimatu.

Książka była fascynującą przygodą. Autor, który spędził kilkadziesiąt lat, badając rejony polarne, nie zasypuje nas suchymi faktami. Przedstawia zaś życie arktycznych mieszkańców od strony zupełnie (przynajmniej mi) nieznanej.

Możemy liczyć na mnóstwo anegdot, ciekawostek, historii do pośmiania się, ale także nie ominie nas solidna dawka wiedzy.

Temat ocieplenia klimatu nie powinien być nam obojętny. Ale ☝️ Nie możemy także wierzyć w każdą historię mediów "o wychudzonym skrajnie misiu (ocieplenie klimatu!) lub "o śmierci morsów spadających z klifu (ocieplenie klimatu!).

Prawdziwe przyczyny są zgoła inne. I ta książka idealnie Wam je przedstawi, nie umniejszając powagi zmian klimatycznych.

I choć autor wspaniałomyślnie zaznacza, że procesów związanych z ociepleniem Arktyki nie da się oceniać jednoznacznie negatywnie to podsumowuje to następująco:

,,Może to być jednak tylko tymczasowy scenariusz. Gdy zmiany osiągną nieodwracalny pułap, zniknie niepowtarzalny ekosystem arktyczny w takiej postaci, jaką znamy".

Książka uświadamia, a jednocześnie jest istną skarbnicą wiedzy. Każdy rozdział wnosi coś nowego, intrygującego...

Ostatecznie nie kończy się stwierdzeniem "Ocieplenie klimatu przyniesie pewną zgubę faunie arktycznej!"

I bardzo dobrze, bo bałam się tego po tej książce.

Autor z ogromnym doświadczeniem patrzy na tę sprawę z dystansu, z chłodnym racjonalizmem.

Ale jakie wnioski wysnuł - tego dowiecie się sięgając po tę książkę.

A zapewniam, że warto!

Proszę Państwa oto miś. Miś jest biały, puchaty i mieszka w niezbyt przyjaznym miejscu – na dalekiej północy. Pewnie już domyśliliście się, że będę opowiadała o książce o niedźwiedziu polarnym. Brawo wy! Lech Stempniewicz, profesor ekologii, napisał publikację „Na kruchym lodzie. Opowieść o Arktyce i zmianach klimatu”. Możemy wyróżnić cztery elementy, jakie się na nią składają. Prezentacja Arktyki i jej ekosystemu, wspomnienia autora z badań, które tam prowadził, dużą część poświęconą niedźwiedziom polarnym oraz mniejszą, w której porusza się temat globalnego ocieplenia.

Ta książka jest „zlepkiem” treści związanych z Arktyką. Niewątpliwie miała być to książka o niedźwiedziach polarnych, bo zajmują w niej dużo miejsca i jest to spójny, dobrze zaplanowany tekst. Przypuszczam jednak, że było go za mało, stąd wzięły się pozostałe treści. Ktoś może powie, że potrzebny był wstęp. Tak, jednak to co poprzedza cześć o misiach nie jest typową charakterystyką białego lądu. Zauważycie też, że globalne ocieplenie ma związek ze zwyczajami zwierząt, prowokuje ich zmiany. Niewątpliwie. Jednak temat jest tak obszerny, że pewnie nie zabrakłoby go na oddzielny wywód. Ponadto już z części o niedźwiedziach można wyciągnąć wiele wniosków. Dlatego mniemam, że albo autor miał zagwarantować kilkanaście stron więcej, lub koniecznie chciał się wypowiedzieć i uznał tę publikację za dobrą okazję.

Fakt faktem, że Lech Stempniewicz ma kompetencje i talent, żeby zabierać głos. Wspominałam już, ze autor posiada tytuł profesora. Na białym lądzie był, widział, sprawdzał. Jego wywód często jest przetykany wspomnieniami z tych wypraw, a także zabawnymi anegdotami. Efekt jest przecudowny. Popularnonaukowa książka nabiera wymiaru osobistego, a zimny wykład o zimnej Arktyce staje się żywy, zabawny, szalony. Zresztą Lech Stempniewicz okazał się jednym z tych naukowców, którzy potrafią oddzielić pracę naukową od popularnej. Wie, że pisze coś dla masowego odbiorcy. Wie, że nie ma się mądrować, a zaciekawić. I robi to z sukcesem.

Nie wiem, co mi strzeliło do głowy, że ja, „ciepłolub”, sięgnęłam po książkę o Arktyce. Cokolwiek to było niech częściej podsuwa mi tak interesujące lektury. Publikacja „Na kruchym lodzie” okazała się bardzo przyjemnie podaną porcją wiedzy o białym lądzie, a przede wszystkim niedźwiedziach polarnych. Do tego autor zaimponował mi zdroworozsądkowym podejściem do zmian klimatycznych. Nie straszy, nie beszta mówi o faktach i prosi o przesiewanie informacji przez sito wiedzy.

Bardzo polecam zarówno książkę, jak i autora, który w bardzo umiejętny sposób potrafi wzbudzić w czytelniku zainteresowanie kreując głównego bohatera, którym jest miś :), co nie jest codziennym zjawiskiem dla typowej literatury podróżniczej. Ukłony dla autora dla pomysłowość. Dużym plusem jest pięknie wydana książka z licznymi ilustracjami. Pozycja ta zdecydowanie przypadła mi do gustu i polecam innym czytelnikom.