Popołudnia na Miodowej. Na Miodowej. Tom 2

Drugi tom serii "na Miodowej", który urzekł mnie równie mocno jak pierwszy, i za którym bardzo czekałam.

"Popołudnia na Miodowej 2" opowiadają historię Klary i jej córeczki Anielki. Jak dobrze wiemy z poprzedniego tomu Nela jest dzieckiem wyjątkowym, które nieustannie potrzebuje uwagi i prawidłowej opieki.

Cała książka skupia się na ich aktualnym życiu i problemach, a rozdziały przeplatane są przeszłością, a dokładniej młodzieńczymi zawirowaniami Klary i Tomka.

Jeśli szukacie bardzo lekkiej, ciepłej i niesamowitej książki, która wprowadzi was we wspaniały świat bohaterów to jak najbardziej polecam tę serię. Po raz kolejny przekonałam się, że autorka ma lekkie pióro, a stworzone przez nią historie pożeram w całości. Najchętniej czytałabym je w kółko i w kółko, ponieważ mają one swój urok. Kiedy kończyłam czytać tę historię nie mogłam znieść tego, że po raz kolejny rozstaję się z bohaterami. Gdyby nie to, że mam obok siebie mały stosik książek, które w najbliższym czasie muszę przeczytać, to sięgnęłabym po "Poranki na Miodowej 1"

"Popołudnia..." to bardzo życiowa pozycja, która pokaże czytelnikowi odrobinę "gorszą", cięższą stronę życia bohaterów, którzy mają dość specyficzne życie, które ich czasami przerasta - a szczególnie jednego bohatera. Nie napiszę wam o co mi chodzi, bo nie chcę spojlerować. Jedyne co mi pozostaje, to zachęcić Was do sięgnięcia po tę serię (którą pamiętajcie, należy czytać wg. kolejności!!) i pozwolić się porwać w piękny, ale czasami też gorzki świat bohaterów.

Na pewno będę się powtarzać, ale cóż, poniosę tego konsekwencje. Bardzo sobie cenię twórczość Joanny Szarańskiej więc oczywiste jest, że sięgam po każdą jej premierę (wcześniej czy później). Tak było teraz. Tak się stało, że dopiero w momencie, gdy w księgarniach ukazał się drugi tom- postanowiłam przeczytać oba w jednym czasie. Zapraszam się do zapoznania z moją opinią na temat tej serii. Czy te dwie powieści to książki dla kobiet? Nie! - zwłaszcza drugi tom, który moim zdaniem jest lekturą obowiązkową dla wszystkich.

Rzadko zdarza się bym na temat poszczególnych tomów jednej serii miała tak odmienne zdanie.

"Poranki na Miodowej 1" to pierwszy tom opowieści. W nim główną bohaterką jest Małgorzata. Kobieta, która w przeszłości wiele przeżyła. W chwili gdy rozpoczyna się akcja powraca do dawnego domu by zając się chorą ciotką. W miarę upływu czasu dowiadujemy się, co wydarzyło się wcześniej i dlaczego Małgosia wyjechała. Jesteśmy też świadkami powolnego poznawania sąsiadów mieszkających na Miodowej oraz pracy w księgarni (w zastępstwie za ciotkę).

Gdyby drugi tom nie był egzemplarzem recenzenckim nie wiem czy bym po niego sięgnęła. Joannę Szarańską zdążyliśmy poznać jako autorkę książek humorystycznych, powieści świątecznych, komedii pomyłek. Jej powieść obyczajowa- "Poranki na Miodowej 1" wcale nie jest kiepska, w niej nie za dużo się dzieje. Myślę też, że odrobinę przeszkadzało mi poznawanie przeszłości Małgorzaty pisane jakby oddzielnie, kursywą. Po tym doświadczeniu z obawą sięgnęłam po "Popołudnia"

Cóż, okazuje się, że bałam się niepotrzebnie. "Popołudnia na Miodowej 2" okazały się lekturą wciągającą i wzruszającą. W niej nie było odległych wspomnień, a bohaterką okazuje się być żona przyjaciela z dawnych lat, synowa sąsiadki z Miodowej. Klarę, bo tak jej na imię, poznajemy w momencie gdy musi się zmierzyć z czymś bardzo trudnym- z odejściem męża, który nie może poradzić sobie z życiem i z chorobą córki. Mała Nela jest dzieckiem z autyzmem.

Nie wiem dlaczego mój odbiór tych obu książek tak się różni. Pierwszą- przeczytałam, bo przeczytałam, zaś druga- jak już wspomniałam- jest rewelacyjna i mocno wzruszająca. Autorka w "Popołudniach na Miodowej 2" pokazuje jak wygląda dzień z osobą autystyczną, zwraca też uwagę, że istnieją różne stopnie tej choroby. Wielu ludziom, którzy o chorobie nie wiedzą patrząc na takie dziecko, które jest przywiązane do swoich rytuałów uznają je za osobę rozkapryszoną, wychowaną bezstresowo, a rodziców mają za nieudolnych, nie potrafiących zapanować nad pociechą. Takie słowa ranią, a ludzie nie mają o tym pojęcia jak bardzo.

Wyżej wspomniane "Popołudnia.." to bardzo osobista książka Joanny Szarańskiej. Jak bardzo- wie tylko ona. Asiu- wytrwałości w walce o lepsze jutro.

[Adres usunięty]

Przybiegam tu dzisiaj do Was z recenzją książki ważnej, książki mądrej i wzruszającej.

„Popołudnia na Miodowej 2” autorstwa Joanny Szarańskiej miały swoją premierę 15.07. Jest to drugi tom przecudownej serii opowiadającej o losach mieszkańców ulicy Miodowej. W pierwszym tomie główną bohaterką była Małgosia, pisarka która opuściła dom i księgarnię swojej ciotki jako nastolatka, a jako dojrzała kobieta powróciła do niego, by tu na nowo odnaleźć swoje miejsce. Małgosia pojawia się także w drugiej części serii, ale główną bohaterką jest tym razem Klara. Tę młodą kobietę, mamę pięcioletniej Neli poznajemy w chwili, gdy zostaje porzucona przez męża. Tomek niestety nie podołał obowiązkom ojca o wymaganiom jakie stawia przed rodzicami wychowywanie autystycznego dziecka. Na szczęście teściowie, czyli rodzice Tomka, okazują się dużo dojrzalsi i przyjmują Klarę wraz z Nelą pod swój dach.

Niezwykle wzruszająca historia walki o przyszłość córeczki wymagającej specjalnych potrzeb, dramat rodziny, w której mężczyzna daje sobie prawo do porzucenia najbliższych, by móc żyć „normalnie” z dala od nich. Autorka we wspaniały sposób pokazuje trudności z przystosowaniem się osób autystycznych do życia, do codziennych obowiązków i do wymogów, które zdrowym osobom wydają się oczywiste. Na dodatek jest to przekazane czytelnikowi w tak naturalny i sugestywny sposób, że może stanowić bardzo wartościową lekcję dla każdego, kto ma trudności z akceptacją odmienności innych ludzi, z tolerancją.

Polecam z całego serca oba tomy serii i nie mogę doczekać się kolejnego 💙