Otchłań

,,Będziesz tu,na ziemi,żyła krótko"

Czy w imię mitycznych znaków należy poświęcić własne życie,aby ratować cudze?

Ksiądz Jan Radlicz prowadzi beatyfikacyjne dochodzenie w sprawie harcerki Joanny Stawskiej,która ratując życie koleżanek,sama poniosła śmierć

Ma oddzielić prawdę od mitu,który wyrósł wokół dziewczynki,dlatego spotyka się z jedynym świadkiem tamtym wydarzeń,Ewą Kowalską.

Kobieta jest nie tylko fanatyczną ateistką,ale w dodatku ukrywa swoje pochodzenie.Zna też prawdę o tożsamości naszego bohatera.

Czy ją zdradzi?

,,Otchłań" to przejmująca opowieść nie tylko o największej tragedii powojennej Polski,która wydarzyła się w 1948 roku,ale także o zagładzie łódzkich Żydów i ukrywanych rodzinnych tajemnicach.

Jest napisana tak prawdziwie i mrocznie,że czytając,coraz bardziej zagłębiamy się w otchłań przeszłości.

Ta książka wciąga nas w swój wir,topi rozum i wyrywa serce.

Po niej już nic nie jest takie samo.

Mocno mnie poruszyła,tym bardziej,że wydarzenia w niej zawarte są autentyczne.

I wiecie co?

Jest mi wstyd.

Bo te dziewczynki były z Łodzi,ja spędzałam tam ogrom mojego czasu,nawet mieszkałam i do tej pory nic o tej historii nie słyszałam!!!

Do tej pory nic w sumie nie wiem o łódzkim getcie!

Dopiero,dzięki tej książce,zaczęłam przeglądać internet i szukać czegoś więcej.

Ta historia żyje we mnie i żyć będzie jeszcze długo.

Bardzo Wam ją polecam.

Bo jest wzruszająca,piękna,magiczna,prawdziwa,smutna i przerażająca.

I na pewno nikogo nie pozostawi obojętnym!

⭐RECENZJA ⭐

Bardzo wzruszająca relacja z dochodzenia beatyfikacyjnego jakie prowadzi ksiądz Jan Radlicz w sprawie młodej harcerki Joanny Stawskiej w 2018 roku. Dlaczego to robi? Ponieważ to, co zrobiła Joanna w 1948 roku w trakcie tragedii, która wydarzyła się w czasie obozu harcerskiego na jeziorze Gardno, można porównać do postawy Świętego Ojca Kolbe. Łódź z harcerkami tonie, dziewczyna mimo tego, że umie pływać i mogłaby dopłynąć do brzegu, chce uratować koleżanki, jednak nie jest w stanie i zostaje z nimi na pewną śmierć.

🛶

Powiem Wam Kochani, że ta lektura chwyciła mnie za serce. Nigdy wcześniej nie słyszałam o tej tragedii. W książce przedstawione są dwie ramy czasowe, rok 1948 i 2018. Rzadko sięgam po literaturę faktu, w których opisane są okrucieństwa wojny, czy czasy powojenne. Autor bardzo dobrze i czytelnie przedstawił bohaterki książki. W ciekawy sposób opisane są relacje dziewczyn. Jest również ukazana przyjaźń, potrzeba akceptacji, smutek i wiele, wiele innych spraw. Zakończenie mnie zaskoczyło, nie spodziewałam się tego. Co tu więcej napisać? Uważam, że lektura jest godna polecenia. Ja czytałam ją pomiędzy innymi powieściami. Moim zdaniem każdy może ją przeczytać, czy wierzący, czy nie wierzący w Boga. Również jest to interesująca książka dla tych, co są zainteresowani historią mieszkańców Łodzi, Żydów i Polaków. Naprawdę warto!

🛶

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwomando

🛶

Jacek Koprowicz Otchłań, życie ludzkie może skrywać wiele tajemnic. Czasem potrzeba lat, żeby wyjaśnić niektóre z nich. O tragedii łódzkich harcerek, która miała miejsce pod koniec lat czterdziestych ubiegłego wieku nad jeziorem Gardno i stała się kanwą do napisania tej książki, nigdy wcześniej nie słyszałam. Zależało mi, żeby poznać ją dokładniej, móc spojrzeć na nią także oczami autora. Byłam ciekawa tym bardziej, że opis książki jest niezwykle tajemniczy i intrygujący.

Akcja powieści toczy się dwutorowo: współcześnie i w 1948 toku. W 2018 toku ksiądz Jan Radlicz zostaje kościelnym postulatorem, którego zadaniem jest zebranie jak najwięcej wiadomości na temat życia Joanny Stawskiej, łódzkiej harcerki i tym samym doprowadzenie do rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego. Musi dotrzeć do jak największej ilości osób, które znały Joannę, przyjaźniły się z nią i będą chciały podzielić się informacjami na jej temat. To okaże się nie takie proste, bo wielu z nich już nie ma, a w tych które żyją, prowadzone przez Kościół śledztwo obudzi wiele wspomnień, rozdrapie gojące się przez lata rany. Powrócą wojenne traumy, utrwalone w pamięci obrazy łódzkiego getta, słowa, które raniły, a wiara w Boga skonfrontowana zostanie ze sceptycyzmem.

Muszę przyznać, że podobała mi się szczególnie pierwsza część opisująca wydarzenia sprzed katastrofy, w której autor opisuje wcześniejsze losy i ukazuje relacje panujące między dziewczętami. Młodzieńcza zuchwałość miesza się z wielką potrzebą bycia zaakceptowanym przez grupę, wojenne wspomnienia krążą wokół nastolatek jak duchy, a nad tym wszystkim unosi się głęboka wiara w ludzkie przeznaczenie. Interesujące jest również zakończenie, nie zabraknie w nim zaskoczeń, tym bardziej, że wieloletnie milczenie na temat tamtych wydarzeń, które na żyjących uczestniczkach odcisnęły piętno na całe życie, zostanie przerwane.

Widać na przykładzie budowania napięcia powieści, że Jacek Koprowicz jest z zawodu reżyserem oraz scenarzystą i potrafi bazować na oddziałujących na wyobraźnię kontrastach.

Najpierw zabiera dziewczęta na obóz harcerski tworząc sielską atmosferę, ze zbieraniem jagód, piosenkami, żeby za chwilę niezwykle obrazowo opisać katastrofę łodzi, tragedię i śmierć. Takich działających na wyobraźnię pojawiających się obrazów jest jednak więcej, tych współczesnych dla akcji oraz retrospekcji. Myślę, że gdyby opowieść o harcerkach i beatyfikacyjnym dochodzeniu przenieść na język filmu, wzbudzałaby jeszcze więcej emocji.