Opal. Lux. Tom 3

Hmm... czy warto sięgnąć po trzecią część?

Znów spotkamy Katy, Daemona, Dee oraz Ash i Andrew. W trzeciej części bardzo ważną postacią jest Dawson Black. Zaginiony brat bliźniak został odnaleziony.

Dawson jednak nie zachowuje się tak jak chcieliby pozostali Luksjanie. Nie tak, jak zachowywał się przed wszystkimi złymi wydarzeniami. Przed straceniem Beth. Dziewczyna przetrzymywana jest przez Daedalus. Chłopak zrobi wszystko by ją odzyskać.

Daemon próbuje pomóc bratu bez wciągania w to Katy.

Kat jednak nie jest tą samą dziewczyną, którą była zaledwie kilka miesięcy temu. Jest silna. Chce pomóc i nie da się przekonać nawet przez chłopaka, którego kocha.

Hm, brzmi jak tanie romansidło? Nic bardziej mylnego.

Moim największym zmarwtieniem na początku lektury było to, jak autorka poradzi sobie z relacjami między Katy a Daemonem. Jak się okazało powieść nie ucierpiała przez ich związek. Daemon potrafi udowodnić, że jest troskliwy i opiekuńczy, pozostaje jednak arogancki i bawi nas swoim sarkazmem. Krótko mówiąc, pozostaje taki jakim go pokochaliśmy w poprzednich częściach.

Do miasta wracają wrogowie. A przyjaciele zmieniają się nie do pozniania. Komu zaufać? Czy zdołają odzyskać Beth? Te pytania nurtują Luksjan i Katy, która jest hybrydą.

Wszystkiego dowiecie się w tej części. ,,Opal'' zaskakuje i trzyma w napięciu. Podczas lektury odczuwałam wiele emocji. Śmiałam się, czułam złość i zaskoczenie wraz z bohaterami.

Ostatnie rozdziały były pełne niespodzianek. Czasami odkładałam książkę by chwilę się zastanowić nad tym co przed chwilą przeczytałam. Za każdym razem mój wniosek brzmiał następująco : ,,No jak? Nope. Nie, nie. To niemożliwe!''. A jednak. Jennifer wciąż szokuje i mam nadzieję, że utrzyma tempo w koejnych częściach.

„Gdyby życzenia były rybami, wszyscy stawialibyśmy sieci".

Co jest do cholery!?!? - to pierwsze słowa jakie pojawiły się w naszej głowie po przeczytaniu tej części. Po prostu patrzyłyśmy w tekst i niedowierzałyśmy co tam się stało 😱🤯😱🤯

Autorka ewidentnie z każdą kolejną książką rozkręca się coraz bardziej fundując nam coraz mocniejszą jazdę. Poprzednie tomy razem wzięte w porównaniu do tego jednego nie storpedowały nas w takim stopniu co on jeden (aż strach pomyśleć co będzie się działo w ostatnim..🙈).

Podczas czytania odczułyśmy chyba wszystkie możliwe emocje jakie tylko człowiek jest w stanie sobie wyobrazić. I choć chwilami było tak słodko, że zastanowili byście się czy nie dostaniecie cukrzycy to inne wydarzenia gdzie dla odmiany poziom adrenaliny sięgał zenitu te momenty równoważyły.

Bohaterowie przejdą pewne metamorfozy co z upływem historii uda Wam się zauważyć. Niektórzy będą bardziej otwarci inni zaś odkryją swoją inną, bardziej mroczną stronę o której by nigdy nawet nie pomyśleli jednak wiecie jak jest. Pewne doświadczenia ale i zdarzenia jakie mają miejsce w naszym życiu mogą spowodować nieodwracalne zmiany. Cała paczka przyjaciół będzie natomiast postawiona w sytuacji, która zweryfikuje na ile mocna jest ich przyjaźń i zaufanie. Będzie to próba, która zadecyduje w pewnym sensie o ich być albo nie być. Będą także musieli podjąć bardzo ważne decyzje, które natomiast spowodują, że ich bezpieczeństwo stanie pod znakiem zapytania. Każde z nich będzie mogło coś zyskać lub... coś stracić.

"Opal" to dalszy ciąg historii Daemona i Katy oraz ich przyjaciół. Jest to książka dużo bardziej intensywna, która dodatkowo przez pewne sytuacje będzie wywoływała w Was niepokój a także przyspieszony oddech oraz mocniejsze bicie serca. Będziecie się podczas czytania śmiać, uśmiechać, "rozpływać" ale też i niejednokrotnie bać, że stanie się coś niedobrego. Znajdziecie tutaj o wiele więcej niebezpieczeństw i mamy wrażenie, że akcja nabrała nieco szybszego tempa.

Przyznać musimy także, że mimo iż nasze serca zostały rozbite i zamienione w drobny mak to to co zrobiła autorka było niemalże epickie. To trzeba po prostu przeczytać i poczuć na własnej skórze... polecamy ogromnie! 😍 #musthave #mustread

Emocje po "Onyksie" już opadły, po "Opalu" również, więc najwyższy czas na małą recenzję tego ostatniego. Ta część była zdecydowanie inna od dwóch pozostałych. W moim odczuciu bardziej dojrzała, choć pomimo toczących się wokół dramatów, Katy i Daemon znaleźli oczywiście również czas na przeżycie swojego pierwszego razu, jak i szkolną imprezę. "Opal" ukazuje nam także szersze spektrum charakterologiczne innych postaci. Mamy Dee przechodzącą żałobę, przepełnioną w równym stopniu bólem, co gniewem; tak odmienną od radosnej i nieco dziecinnej dziewczyny, którą znaliśmy. Mamy cudownie odzyskanego Dawsona po przejściach, którego duch oraz dawny charakter zostały złamane. Poznajemy też w końcu nieco bliżej Matthew, będącego opiekunem naszych młodocianych Luksjan - jego obecność okaże się niezbędna podczas planowanych misji oraz treningów, uodparniających na działanie bolesnego onyksu. Co więcej, pojawia się znany ze spin-offa serii Luc, który w "Opalu", będzie grał rolę nieletniego i nieco irytującego mafiosa, a Blake... cóż, Blake to Blake i ukaże się nam jeszcze nieraz z niezbyt ładnej strony, chcąc ugrać coś dla siebie. Chociaż i tak nic nie pobije podłości Willa! A zakończenie... wow. Spodziewałam się, że misja nie pójdzie gładko, ale coś takiego? No jak można w takim momencie zakończyć książkę Jennifer, no jak?!

Fabuła coraz bardziej się rozkręca, akcja przyspiesza, a autorka nie daje czytelnikom czasu na chwilę oddechu. Właśnie taki jest ,,Opal", czyli trzeci tom serii LUX.

Odkrycie, że Dawson jest żywy i jako tako zdrowy wstrząsnęło całą jego rodziną i przyjaciółmi. Nikt nie spodziewał się, że brat Daemona i Dee może przeżyć. Przy okazji okazało się, że nie wszyscy są przyjaciółmi, że w szeregach Luksjan są także wrogowie. Tak naprawdę nie wiadomo komu można zaufać, a pierwsze skrzypce zaczynają grać bohaterowie, którzy rzekomo powinni zniknąć raz na zawsze.

Seria LUX składa się tak naprawdę z pięciu głównych tomów i dodatku -1,5, w którym możemy przeczytać o wydarzeniach z ,,Obsydiana" z punktu widzenia Daemona. Nie ukrywam, że z kolejnymi tomami zapoznaję się niemalże z prędkością światła. Nie robię sobie przerwy na inne lektury, gdyż w tak wielkim stopniu jestem ciekawa, jak to się wszystko skończy.

Jennifer L. Armentrout posługuje się bardzo prostym, młodzieżowym językiem. Jest tutaj nieco przepychanek słownych, uczucie, które rozwija się od pierwszego tomu. Jest to typowo młodzieżowa seria, która spodoba się także nieco starszym miłośnikom fantastyki.

,,Opal" ma kilka zaskakujących zwrotów akcji. Zakończenie jest zupełnie nieoczekiwane i sprawia, że natychmiast ma się ochotę zapoznać z kolejnym tome, co właśnie zamierzam uczynić.

" Gdyby życzenia były rybami, wszyscy stawialibyśmy sieci. "

Już nic nie jest takie same. Wszystko się zmieniło.

Dookoła sami wrogowie, nie wiadomo komu ufać.

Los płata figle, a śmierci jest coraz więcej.

Giną niewinne osoby i wszystko staje się podejrzane.

Katy, zmieniła się po ostatnich wydarzeniach. Stała się bardziej pewna siebie, stanowcza. Już nie jest tą samą, cichą dziewczyną, która pozwala sobą pomiatać. Potrafi odpyskować i zadbać o siebie. Jest uparta i dba o tych, na których jej zależy.

Kat, jest dziewczyną, którą lubię, ale jednocześnie mnie wkurza. Czasami zachowuje się jak rozpieszczone dziecko, które nie dostało cukierka. Lubię ją za jej upartość, która czasami jest irytująca, a także za odwagę. Bardzo podoba mi się jej miłość do Daemona i zazdrość o niego. Jest to bardzo urocze.

Daemon, jak to Daemon, wciąż taki sam. Zabawny, z cudownym poczuciem humoru, zabójczy, zazdrosny i z wielkim, słodkim ego. Tego faceta trzeba lubić! No dobra, kochać! To jest zdecydowanie mój książkowy mąż numer dwa, zaraz po Roth'cie z "Dark Elements" tej samej autorki.

Daemon jest po prostu cudowny. Dzięki niemu ta książka ma pazur. Jest taki tajemniczy i ciągle zaskakuje swoją osobowością. Pozytywnie wpływa na czytelnika. Jego nadopiekuńczość i zazdrość o Kat jest cudowna! A to jak traktuje Blaka, po prostu komiczne.

Uwielbiam faceta!

" - To było trochę nadopiekuńcze.

- Nie podoba mi się, że cię dotyka. Nie podoba mi się, że jest w tej samej strefie co ty. Nie ufam mu.

- Nikt mu nie ufa, ale to nie znaczy, że możesz mu grozić co pięć sekund.

- A właśnie, że mogę. "

Za każdym razem kiedy sięgam po twórczość Jennifer L. Armentrout, nastawiam się na historię wyjątkową, fantastyczną, niepowtarzalną oraz przepełnioną emocjami. I nigdy się nie zawodzę. Za każdym razem moje serce pęka i dopada mnie książkowy kac.

Tym razem również tak było. "Opal" mnie zniszczył (w pozytywnym znaczeniu tego słowa), rozrywał moją duszę na strzępki, sklejał i ponownie rozrywał. To niesamowite, jak ta książka potrafi wpłynąć na czytelnika.

Autorka za każdym razem pokazuje, że potrafi stworzyć rewelacyjną historię, która na długo zapada w pamięć. Kreuje wspaniałych bohaterów, o zróżnicowanym charakterze, którzy potrafią skraść serce czytelnika. Jej książki są subtelne, delikatne, nieprzepełnione erotyzmem. Pokazują prawdziwą, bezgraniczną miłość.

Kiedy czyta się jej twórczość, przepada się i zatapia w stworzonym świecie, który z pozoru wydaje się inny, a jednak jest taki jak nasz i zawsze wygrywa siła miłości.

Bardzo ciężko jest wyrazić mi to, co czuję po przeczytaniu "Opalu". Mocno wpłynęła na mnie treść trzeciego tomu i nie mogę się po nim pozbierać.

Zacznijmy jednak od fabuły. Mogę ją opisać moją reakcją - WOW! To, co stworzyła autorka jest magiczne. Świat, jak i życie Kat oraz Daemon, jest porąbany na maksa. Ciągle żyją w strachu i niepewnej przyszłości. Nie wiedzą, czy dożyją następnego dnia. Za każdym razem, kiedy zaczynało się coś dziać oraz powstawały zagadki, to w mojej głowie narastały podejrzenia i pomysły rozwiązania sprawy. Kiedy zakładałam, że ktoś jest winny lub przewidywałam, co ma się zaraz wydarzyć, to autorka skutecznie zmieniała moje myślenie, a moje oczy robiły się wielkie jak kosmiczne spodki. Za każdym razem ta okrutna kobieta zmieniała bieg wydarzeń, zaskakiwała mnie i skradała serce. Z każdą kolejną stroną nie mogłam oderwać się od książki. To było silniejsze ode mnie. Ten kosmiczny świat porwał mnie w całości.

" - Mam wrażenie, że zawarliśmy pakt z diabłem, a ON jeszcze wróci i będzie chciał naszego pierworodnego czy coś.

Daemon uniósł brwi.

- Chcesz dzieci? Bo wiesz, praktyka czyni mistrza.

- Zamknij się. "

Niesamowicie mocno podoba mi się wątek erotyczny (o ile można go tak nazwać), który pojawił się w tej części. Rozśmieszyło mnie do łez zabieranie się Daemona i Kat do tego. Za każdym razem ktoś miał idealne wyczucie czasu i wszystkie plany szły w diabli, aż w końcu nie mogłam się doczekać, aż do tego dojdzie, naprawdę. Oni tego chcieli, ja tego chciałam, czytelnicy inni pewnie też tego chcieli, a autorka tak mocno nas trzymała w niepewności. I kiedy już doszło do intymności między głównymi bohaterami, to było to naprawdę wyjątkowe, delikatne i subtelne. Autorka nie opisywała tego, po prostu nakreśliła, że doszło do stosunku. I dziękuję jej za to bardzo. W końcu jakaś książka, której głównym tematem nie jest seks. Brawo Jennifer! Bardzo mi się podobało takie posunięcie.

Chociaż mam pewne ALE do intymności Kat i Daemona. Pamiętam, jak Pan zabójczy powiedział, że chce to zrobić w odpowiednim czasie i w odpowiedni sposób, a więc spodziewałam się jakiejś romantycznej chwili, a tutaj NIESPODZIANKA nie było jej.  Szkoda, że zostało to przeoczone. Ale co tam! I tak było super.

Byłam zachwycona, że w tej części było więcej Dee. Brakowało mi jej w drugim tomie i mogłam się nacieszyć, że było jej nieco więcej tutaj. Bardzo polubiłam tą szaloną i chaotyczną dziewczynę, i chociaż w tym tomie nie było starej, zabawnej Dee, to i tak ucieszyłam się, że jest jej więcej.

Pojawił się również Dawson, brat Daemona i Dee. Polubiłam go i cierpiałam razem z nim. Przeżywałam jego stratę oraz trzymałam kciuki za niego.

" Droga do piekła jest wybrukowana dobrymi chęciami. Trzeba było wysadzić mu dupę w powietrze." - Mój ulubiony cytat