Odnaleziony

Harlana Cobena znam od strony doskonale napisanych kryminałów z klimatem tajemnicy i zaskoczeniem pojawiającym się przy każdym finale rozdziału. Jednak zawsze łączyłam jego nazwisko z powieściami dla dorosłych i nie byłam przekonana do nowej serii z Mickeyem Bolitarem w roli głównej. Proponowana dla młodzieży z bratankiem Myrona Bolitara jako głównym bohaterem miała zdobyć uznanie dla autora także pośród grona troszkę młodszych odbiorców. I o ile pierwszy tom "Schronienie" był dobrym wstępem do serii o tyle dwa kolejne tomy były już na miarę thrillerów Cobena bez względu na przedział wiekowy.

Myron to jeden z moich ulubionych bohaterów literackich i od lat śledzę jego przygody w kolejnych powieściach autora. Jego bratanek jednak wcale nie odstaje i w równie charyzmatycznym stylu zaskarbia sobie całą uwagę czytelnika. Harlan Coben wie jak stworzyć postać kompletną od początku do końca z dobrymi i złymi stronami natury, która wyróżnia się na tle całej fabuły, ale jednocześnie przypomina zwykłego bohatera z którym bez problemu można się utożsamić. Mickey ma w krwi zamiłowanie do śledztwa i rozwiązywania zagadek pozornie niemożliwych do wyjaśnienia i podobnie jak swój wujek - ciągnie go do niebezpieczeństwa. Dzięki temu powieść nabiera na znaczeniu, czasami staje się tajemnicza a jeszcze innym razem - niebezpieczna. I niezależnie od rozgrywanych wydarzeń: czytelnik zawsze jest emocjonalnie we wszystko zaangażowany.

Nie da się nie kochać bohaterów stworzonych przez autora. Podobnie jak nie da się nie uwielbiać jego stylu, pomysłu i fabuły. Każda kolejna strona to szereg wydarzeń, które z pozoru nic nie znaczące w finale łączą się w kompletną całość. Żałuję, że to już ostatni tom trylogii, ale jednocześnie cieszę się, że Coben wie kiedy skończyć. A zrobił to w niebywałym stylu, bo zaserwował mi finał jakiego absolutnie się nie spodziewałam!

Fabuła wciąż podąża tropem tajemniczej śmierci ojca Mickeya, dlatego tym razem niestety nie możecie czytać serii bez zachowania chronologii. By uzyskać pełen obraz odsyłam tych którzy jeszcze nie czytali wcześniejszych tomów do samego początku, bo chociaż autor streszcza najważniejsze wątki - zagadka jest tak zawiła, że trzeba ją śledzić od pierwszego tomu. Główny bohater wciąż prowadzi swoje śledztwo wraz z przyjaciółmi podążając tropem niepewnego wypadku samochodowego. Jednak nikt nie podejrzewał, że wydarzenia w pewnym momencie sięgną daleko wstecz, aż do II wojny światowej i przyniosą zaskakujące rozwiązanie.

Harlan Coben nie zwalnia tempa. W "Odnalezionym" można dostrzec wszystkie pozytywne aspekty twórczości autora zaczynając od zagadki, przechodząc przez wartościowych bohaterów i na emocjach kończąc. Spod pióra tego autora nie wychodzą tylko zwykłe historie z dreszczykiem a pełnowartościowe powieści pełne wartości - o miłości, znaczeniu rodziny i przyjaźni. Dzięki temu każda kolejna książka stanowi idealną ucztę, a sam "Odnaleziony" jest finałem godnym całej serii.

„Odnaleziony” to już ostatnia część z serii o Mickeyu Bolitarze (dwie poprzednie to: „Schronienie”, „Kilka sekund od śmierci”), siostrzeńcu Myrona, bohaterze wielu wcześniejszych książek Harlana Cobena.

Łyżka po operacji dochodzi do siebie, choć rokowania nie są zbyt optymistyczne. Pomimo wszystko cały czas pomaga przyjaciołom. Ema zakochuję się w internetowym nieznajomym. Niestety przy próbie spotkania w realu, nagle chłopak się wycofuję i zrywa wszelki kontakt. O rozwiązanie tajemnicy prosi swojego przyjaciela Mickeya. Natomiast Mickeyowi w szkole udaje się dostać do wymarzonej drużyny. Pozostali zawodnicy, pomimo jego talentu, nie pałają sympatią do niego, do tego wybucha afera dopingowa. Mickey cały też czas próbuję rozwiązać zagadkę śmierci ojca. Ekshumacja dostarcza tylko kolejne wątpliwości i pytania...

Sporo tu wyjaśnień i streszczeń z poprzednich części, jednak warto przeczytać serię po kolei. Powieść czyta się łatwo i szybko. Nawet było mi przykro, że to już koniec przygód Mickeya i jego przyjaciół. Jak skończy się ta historia? Czy dowiemy się co się naprawdę stało z ojcem Mickeya? Przekonajcie się sami!

MJ

źródło: [Adres usunięty]

"Nauczyłem się w bolesny sposób, że nasz świat nie rozpada się powoli. Nie sypie się stopniowo ani nie kruszy na malutkie kawałki. Może zostać zniszczony w mgnieniu oka."

Zastanawiałam się, w jaki sposób autor poprowadzi ostatnią odsłonę thrillerowskiego cyklu skierowanego do młodzieży, jak ciekawie uda się połączyć wszystkie wątki i jak mocno zaskakujące będzie zakończenie. Trzeba przyznać, że udało się zrobić pozytywne wrażenie, choć wiele aspektów zostało ogólnikowo potraktowanych, a tak intrygująco byłoby przyjrzeć się im z głębszej perspektywy. Jednak trzeci tom podobał mi się bardziej niż poprzednie, mniej było w nim mało prawdopodobnych i brawurowych akcji, zaś zachowania głównego bohatera brzmiały bardziej przekonująco. Łatwo dajemy się wciągnąć w intrygującą fabułę, świetnie się w niej odnajdujemy, zajmująca narracja, wartki rytm akcji, wiele się dzieje, niespodziewane zamiany ról dobrych i złych charakterów. A wyjaśnianie morderstwa, rozwikływanie tajemnic i docieranie do prawdy staje się przyjemną rozrywką czytelniczą. Mimo, że nie należę do grupy docelowej odbiorców powieści, to i tak miło spędziłam z nią czas, interesująco było poznać twórczość jednego z ulubionych autorów w takim właśnie młodzieżowym wydaniu.

Mickey Bolitar wciąż stara się wyjaśnić niejasności towarzyszące wypadkowi samochodowemu sprzed ośmiu miesięcy, w którym zginął jego ojciec. Do tego nakłada się prowadzone na własną rękę śledztwo związane z podejrzanym zniknięciem chłopaka serdecznej przyjaciółki. I jakby było mało, w szkolnej koszykarskiej drużynie wybucha afera dopingowa, także wymagająca szybkiego dochodzenia i zaangażowania ze strony Mickeya. Szesnastolatek wplątuje się w niebezpieczne sytuacje, zdradliwe relacje i ryzykowne zagrania. Autor spójnie i barwnie snuje opowieść, krótkie zdania, treściwe opisy, dużo dialogów, zabawne wypowiedzi. Poruszamy się w obszarze tajnej organizacji, zagadkowego wizerunku motyla, zwariowanej staruszki, szkolnych przepychanek, młodzieżowych rozterek sercowych, oddanej przyjaźni i wiernego braterstwa. Zanim sięgnie się po ten tom trzeba koniecznie poznać poprzednie, "Schronienie" i "Kilka sekund od śmierci".

[Adres usunięty]

Odnaleziony to trzeci tom przygód Mickeya Bolitara, bratanka Myrona. Ja zdecydowanie wolę tomy z Myronem, ale i tutaj ON występuje - więc przeczytałam :)

Po ośmiu miesiącach wahania i zawieszenia, dylematów i smutku, Myronowi udało się na prośbę bratanka, załatwić ekshumację zwłok jego ojca. Chłopak nie wierzy, że ojciec umarł i szuka dowodów. Niestety, ekshumacja nie rozwiała jego wątpliwości, chyba wręcz przeciwnie..... W trumnie, ku zdziwieniu ogółu, znaleziono.... urnę z prochami zmarłego. A zgodę na kremację podpisała matka Mickeya, nie mieści mu się to w głowie i nadal poszukuje ojca. Oczywiście, nie obywa się tutaj bez kontaktów z Nietoperzycą.

To nie jedyna sprawa, która absorbuje młodego Bolitara. Zniknął internetowy chłopak jego przyjaciółki Emy i, z pomocą przebywającego w szpitalu Łyżki i Rachel, poszukują chłopaka w ramach współpracy ze Stowarzyszeniem Abeony.

Ale to nie koniec jego perypetii. Mickey rozpoczął naukę w nowej szkole i jako jedyny drugoklasista dostał się do drużyny seniorów. Nie spotkało się to z sympatią kolegów z drużyny i ich przywódcy, Troya. Jednak, kiedy Troy zostaje usunięty z drużyny za doping, właśnie Mickeya prosi o pomoc w udowodnieniu niewinności. Chłopak jest zaskoczony i waha się, ale w końcy obiecuje mu pomóc. Przysparza mu to przyjaciół w drużynie. Czy uda mu się rozwiązać wszystkie te sprawy? Przeczytajcie!

Przyznam jedno, choć zdecydowanie wolę przygody Myrona, to przeczytałam Odnalezionego błyskawicznie. Po prostu pochłonęłam go w jeden wieczór, lektura okazała sie intrygująca i wciągająca. Coben chwilami posługuje się schematami i łatwo go rozgryźć, ale przy tym ma tak lekkie i przyjemne pióro, tak że czytałam książkę z dużą przyjemnością. Młody Bolitar ma wsparcie w wuju, który wiele mu pomaga nie zadając zbędnych pytań - to bardzo ważne dla nastolatka.

Myślę, że serią książek o Mickeyu Bolitarze, Coben zdobywa nową grupę czytelników wśród młodszych. Pisze intrygujące kryminały z nutą sensacyjną, a umieszczenie ich w środowisku nastolatków jest dość specyficzne i na pewno ciekawi. Przeczytałam - polecam na letnie wieczory :)

To już osiem miesięcy... Wiele osób powiedziałoby, że to rok. Osiem miesięcy... A ojciec Mickey'a nadal nie żyje. W końcu umiera się tylko raz. Tylko w książkach fantasy martwi zmartwychwstają. Ale czy na pewno? Mickey po dziwnej wypowiedzi Nietoperzycy nie jest już tego taki pewien. Nie wierzy w magiczne zmartwychwstanie, ale nasuwa się pytanie, czy Brad Bolitar na pewno umarł... W tym samym czasie Łyżka leży w szpitalu, mając nadzieję, że częściowy paraliż minie, a ON będzie mógł chodzić. No i jeszcze Ema – gotka, będąca córką słynnej gwiazdy. Ona też ma problem, który niezwłocznie należy rozwiązać. I tak oto Mickey ma pełne ręce roboty. Czy uda mu się rozwikłać wszystkie zagadki? Kim jest tajemniczy Luther, który ostatnio chciał go zabić? Czy koszykówka okaże się ważniejsza od przyjaciół?

O Cobenie słyszałam same pozytywne opinie. Gdy tylko miałam możliwość przeczytania tej książki, jak widzicie, zrobiłam to niezwłocznie. Tak naprawdę nie wiedziałam, w jakim gatunku specjalizuje się Harlan Coben. Łatwiej byłoby mi wskazać, w czym się nie specjalizuje. Pozostaje też kwestia trzeciego tomu. To trzecia część, a ja nie czytałam ani pierwszej, ani drugiej. Jednak mimo to postanowiłam zaryzykować. Zawsze jest ta nadzieja, że sama dam radę domyślić się, o co chodzi bohaterom. Czy słusznie postąpiłam? Jakby inaczej.

Pierwsze, co od razu rzuciło mi się w oczy, to styl autora. Macie takie coś, że gdy zaczynacie czytać powieść i właśnie zapoznaliście się z pierwszym jej zdaniem, jesteście już całkowicie przekonani, że to jest książka idealna dla was? Ja właśnie tak miałam. Już w pierwszym zdaniu zauważyłam, że styl, jakim posługuje się autor, jest moim ulubionym (no dobra... jednym z ulubionych). Ma w sobie coś świeżego. Nie można w nim znaleźć jakiś naleciałości z przeszłości, które obecnie bardzo dobrze się sprawdzają, ale tylko przy odpowiednim pisarzu. Nie poczułam również zniechęcenia z powodu zbyt dużej ilości neologizmów. Dla mnie styl Cobena był idealny. Sprawił, że nie chciałam przestawać czytać. Choć powieść nie wiem, jak bardzo byłaby nudna, ja nadal czytałabym ją tylko dla tych odpowiednio dobranych słów na kartce.

Również bardzo spodobali mi się bohaterowie, a raczej zafascynowali. Każdy z nich jest inny i ma całkowicie odmienną historię, a mimo to tworzą doskonałą drużynę. Nieporozumienia nieraz pojawiały się, ale to właśnie one nadawały realności relacjom międzyludzkim. Miałam wrażenie, że każda postać kryje niesamowitą opowieść, której spokojnie można by poświecić kilka książek. Nikt nie brał się tak po prostu znikąd. Inni mogli tak myśleć, ale to było widać i przede wszystkim instynktownie czuć.

To jeszcze nie koniec zalet... Sama fabuła jest bardzo oryginalna i inspirująca. Schronisko Abeony to bardzo ciekawy pomysł i dający do myślenia. Czytałam wiele powieści, w których ratowano dzieci, ale tutaj było coś innego. Jak już pewnie sami zauważyliście, nie mogę tego nazwać. Jest to uczucie, krążące po mojej głowie, ale nie jest bliżej sprecyzowane. Po prostu musicie mi zaufać.

Jednak, żeby nie było, że wychwalam zbyt powieść, napiszę o pewnej wadzie, która niestety bardzo przeszkodziła mi w ostatecznym odbiorze książki. Niedosyt. Wszystko zostało wyjaśnione, ale zbyt szybko, zbyt łatwo. Nie wpadłam na rozwiązanie tych wszystkich tajemnic, ale dążenie do niego wydaje mi się zbyt banalne. Mickey postanowił rozstrzygnąć zagadkę i nagle tak po prostu wszystko się wyjaśniło. W końcu ma to we krwi. Nie chcę też zbyt pochopnie oceniać, ponieważ jestem pewna, że gdybym przeczytała poprzednie tomy, na pewno odebrałabym to inaczej.

Jestem bardzo zadowolona, że rozpoczęłam swoją przygodę z Harlanem Cobenem. Może powinnam zacząć od pierwszej części, ale nie żałuję, że już przeczytałam "Odnalezionego". Na pewno zapoznam się ze "Schronieniem" i " Kilka sekund do śmierci". Prawdopodobnie będę znała większość odpowiedzi, jednak zwykle czerpię dziką satysfakcję z faktu, że wiem coś, czego nie wiedzą bohaterowie. Tymczasem polecam wszystkim fanom lekkich kryminałów