Obsydian. Lux. Tom 1

No i stało się. W stosunkowo niewielkim odstępie czasowym po lekturze "The darkest star. Magiczny pył" sięgnęłam po właściwą serię Lux. I tak słowo ciałem się stało. I to dość przyjemnym muszę dodać. Myślę, że spokojnie już teraz mogę powiedzieć, że seria "Lux" stanie się dla mnie swoistym guilty pleasure, z naciskiem na: pleasure, bo też nie ma się czego wstydzić, czy ukrywać przed światem z jej czytaniem. Nie znaczy to jednak, że nie mam żadnego malutkiego "ale" i że przyjmuję "Obsydian" bez żadnych zastrzeżeń. Otóż, mimo że chemia pomiędzy Daemonem i Katy zdawała się rozsadzać karty powieści bardziej niż w przypadku Luca oraz Evie, to momentami nie mogłam się oprzeć wrażenie, że Katy... jest po prostu głupiutka. Czy też bywa głupiutka. Co jest zaskakujące, biorąc po uwagę fakt, że była odpowiedzialną nastolatką, nie mającą większych problemów z nauką oraz rozmiłowaną w czytaniu książek. Sam początek powieści również mnie nie porwał i chwilę trwało nim ponownie wsiąknęłam w uniwersum oraz nową relacje bohaterów na dobre. Tak czy inaczej, kupuję powieści Jennifer L. Armentrout w całości, pomimo oczywistych schematów w nich zawartych.

Książka o nieprzeciętnej tematyce. Dosłownie spadłam na podłogę czytając niektóre dialogi.

Katy jest zwyczajną nastolatką. Przeprowadziła się do nowego miasteczka. Jej uwagi są sarkastyczne, nawet bardzo... (np. ,,[...] -Myślałam, że ludzie z małych miasteczek powinni być mili, a nie zachowywać się jak pomioty szatana. [...]"). Gdy idzie się spytać sąsiadów o drogę do sklepu, drzwi otwiera Daemon. W samych jeansach. Bez T-shirt'u. wtedy oczu większości czytelników wyglądają tak: O.o

Książka bardzo, bardzo, bardzo humorystyczna, a w szczególności wszystkie dialogi pomiędzy Kate i Daemonem. Po przeczytaniu ma się książkowego kaca, przez co najmniej tydzień...

Polecam fankom paranormal romance.

"Nasze usta prawie się dotykały. Jego oddech był ciepły i słodki. Odurzający. Spuścił wzrok na moje usta. Serce zaczęło robić te wszystkie szalone rzeczy w mojej piersi. Żadne z nas się nie poruszyło. Trwało to chyba wieczność".

"Obsydian" czyli pierwszy tom jednej z najpopularniejszych serii fantasy na świecie 💙 książka kierowana jest zarówno do nieco starszych nastolatków, którym nie są obce klimaty choćby Zmierzchu jak i osób dorosłych, które lubią świat nadprzyrodzony a w nim dobrze osadzony romans 😁 spokojnie jednak seria "Lux" liczy sobie 6 tomów a ww. tytuł można nazwać dopiero jej preludium 😎

Mając już swoje lata i będąc czytelniczkami, które lata czytania głównie młodzieżówek mają już dawno za sobą długo zastanawiałyśmy się czy sięgać po te książki obawiając się, że mogą przez to nie zrobić na nas takiego wrażenia jak byśmy chciały. Ku naszej uciesze okazało się jednak, że seria ta jest tak dobrze napisana iż nawet będąc dorosłymi kobietami zatraciłyśmy się w niej bez reszty 😍 wiadomo, że przez fakt iż akcja dzieje się wśród nastolatków uczęszczających w dalszym ciągu do szkoły będziecie świadkami ich pewnych "wtop" czy nieco lekkomyślnych decyzji. Przeżyjecie jednak jeszcze raz od nowa zauroczenie, fascynację a także poczujecie ponowne pierwsze prawdziwe przyciąganie i ekscytację w trakcie chwil sam na sam z obiektem swojego zainteresowania...🔥

Nasza bohaterka Katy przeprowadziła się wraz z matką do Zachodniej Wirginii aby zacząć od nowa. I wszystko byłoby w porządku gdyby nie Daemon. Wyniosły, arogancki sąsiad , który dziewczynę jak mało kto potrafi doprowadzić do szału. Jednak jak to w życiu bywa nic co dobre nie trwa wiecznie. W miasteczku zaczynają dziać się dziwne rzeczy a kłopoty, Katy odnalazły same... Dziewczyna znalazła się w niebezpieczeństwie i jak na ironię, jedyną szansą, aby wyszła z tego cało, było trzymanie się blisko sąsiada, gdyż tylko on potrafił ją ochronić. Pytanie tylko... kto ochroni jego przed nią?

"- Jesteś dupkiem. Mówił ci to ktoś wcześniej?

- Och, Kotek, każdego dnia mojego błogosławionego życia".

Jednak nie tylko kreacja głównych bohaterów nas zachwyciła choć to uważamy było pierwszorzędne. Katy była niesamowita. Kiedy trzeba zadziorna i wyszczekana ale także słodka i urocza natomiast Daemon... klasyczny dupek za, którym wzdychają wszystkie kobiety 😁 oprócz nich natomiast poznacie również inne postacie, które odegrają swoje role szczególnie Dee, która była tak bardzo empatyczna i sympatyczna, że nie dało się jej nie lubić i nie zwrócić na nią uwagi 🥰 ponadto pokazała, że prawdziwa przyjaźń jest pomimo wszystko a nie tylko na chwilę i że nie potrzebuje do tego niczyjej aprobaty.

Jennifer L. Armentrout powyższą powieścią kupiła nas w całości i spowodowała, że kończąc czytać pierwszy tom miałyśmy przygotowany pod ręką już kolejny. Przez tę historię się wręcz płynie gdyż oprócz tego, że jest dynamiczna i hipnotyzująca za sprawą zwłaszcza głównego bohatera to dodatkowo autorka ma niesamowicie przyjemne pióro 😍 istoty nie z tego świata i nadprzyrodzone moce? my zdecydowanie jesteśmy na tak i polecamy Wam bardzo! 💙

Ta powieść podziałała na mnie jak wehikuł czasu. Poczułam się, jakbym znowu była w szkole, a w rankingach popularności królowały takie serie jak "Pamiętniki Wampirów" albo "Zmierzch". Kto czuje nostalgię do tego typu opowieści, temu z dużym prawdopodobieństwem również "Obsydian" skradnie serce.

Kathy, po śmierci ojca, przeprowadza się razem z mamą do małego miasteczka w Zachodniej Wirginii. Za sąsiadów mają dosyć tajemnicze rodzeństwo, Dee i Daemona. Dziewczyna szybko próbuje sobie zjednać Kathy i stać się jej najlepszą przyjaciółką, za to jej brat od początku prezentuje postawę największego buca w okolicy. Wokół nastolatków zaczynają się dziać dziwne rzeczy, także dosyć szybko główna bohaterka orientuje się, że nie mówią jej całej prawdy na swój temat...

Podobała mi się postać głównej bohaterki, którą autorka stworzyła najpewniej na wzór samych docelowych czytelniczek. To zaradna, trochę wycofana towarzysko dziewczyna, która uwielbia czytać książki. Pozytywne wrażenie wywarło na mnie również wprowadzenie nowego typu istot nadnaturalnych - w końcu coś innego od przewałkowanych na wszystkie strony wampirów. Cała reszta to schematy, które wielokrotnie już widzieliśmy w innych młodzieżówkach z romansem paranormalnym. Czy to źle? Niekoniecznie, jeżeli właśnie tego szukamy w lekturze.

Chociaż Daemon zachowywał się wobec Kathy okropnie, to Dee zrobiła na mnie najgorsze wrażenie. Straszliwie uparła się na przyjaźń z główną bohaterką i to przez jej nieodpowiedzialność wydarzyła się większość nieszczęśliwych wypadków. Sam Daemon, jak tylko wkroczył na scenę, dawał sobą do zrozumienia, że się zmieni, wystarczy, że się przełamie i komuś zaufa, więc jego postawa na koniec nie była dla mnie zaskoczeniem.

Po "Obsydian" sięgnęłam z ciekawości i dla porównania. Poznałam autorkę przez serię "Krew i popiół", chciałam się przekonać jak wyglądają inne jej książki. Wrażenia nie są złe, myślę, że przeczytam ciąg dalszy, kiedy znowu nabiorę ochoty na tego typu powieść, tzn. coś lekkiego, z nastoletnimi bohaterami, fantastycznego, ale jednak z romansem na głównym planie.

Autor: Jennifer L. Armentrout

Tytuł: Obsydian

Wydawnictwo: Filia

Zaczęła się ona bardzo ciekawie. Jednak bardzo szybko skojarzyła mi się z pewną popularną serią. Przez co nie do końca czułam zaintrygowanie tą fabułą, lecz dałam jej jeszcze jedną szansę.

Czytało mi się ją nawet przyjemnie. Bardzo szybko pochłonęłam pierwsze 150 stron. W pewnych momentach rozśmieszały mnie dialogi bohaterów. Nie mogłam do końca pojąć ich zachowania, co bardzo działało mi na nerwy. Miałam wrażenie, że sami nie wiedzą czego chcą, ale miałam nadzieje, że w końcu się to zmieni.

Kiedy dowiedziałam się prawdy na temat jednej osoby, to nie mogłam w to uwierzyć.

Totalnie nie spodobał mi się ten motyw. Po tym już wiedziałam, że nie będę kontynuować tej serii.

Niestety oceniając całość, nie była to książka dla mnie.

Ocena 2/5

Należy mi się chyba jakaś solidna chłosta za to, że do tej pory nie przeczytałam tej książki, ba! Że nie sięgnęłam po tę serię!

„Obsydian” jest pierwszym tomem serii „Lux” autorstwa @jennifer_l_armentrout .

W momencie gdy nie sięgnęłam po pierwszą część, nie wiedziałam, skąd tyle zachwytu nad tą serią! Teraz już wiem i żałuję, że tak późno po nią sięgnęłam.

Czytając tę historię niejednokrotnie odniosłam wrażenie, że cofam się do czasów nastoletnich. Jak gąbka chłonęłam każdą kolejną stronę, utwierdzając się w tym, że ta książka jest tym, czego potrzebowałam. Choć początkowo miałam problem, by wgryźć się w historię, bo nie mogłam odgadnąć, kim jest Deamon.

Książka napisana jest z perspektywy głównej bohaterki — uroczej Kate, dziewczyny, która przeszła sporo i sporo straciła. Jednak to ostatnie strony dodają tej historii „smaczku”, ponieważ mamy styczność z perspektywą Deamona. Uroczego, choć początkowo wrednego chłopaka, dla którego niejedna dziewczyna traciła głowę — tak! Również zaliczam się do tych dziewczyn. 😂

Całość ubarwiają liczne przekomarzania się głównych bohaterów i przygody, jakie musieli razem przeżyć. Muszę powiedzieć, że zakończenie czytałam na jedynym wdechu.

Straciłam dla tej historii głowę i już wiem, że koniecznie muszę sięgnąć po kolejny tom! Muszę poznać dalsze losy głównych bohaterów! Więc jeśli jeszcze nie czytaliście Obsydianu, a macie ochotę sięgnąć po tę książkę to polecam z całego serca.

„Obsydian” to świetnie napisana książka młodzieżowa z wątkiem science-fiction, dla której tak jak już wspomniałam — straciłam głowę. To idealna odskocznia od innych, cięższych książek.

Jennifer L. Armentrout " Obsydian"

Wydawnictwo Filia

Ocena : 9/10 🌟

🌿🌿🌿

Każdy z nas jest inni. Niektórzy zupełnie inni niż wszyscy na tej kuli ziemskiej.

Przeprowadzka do Wirginii Zachodniej była dla mnie stresująca. Nowi ludzie, nowa szkoła. Czy to nie za dużo jak na jednego, młodego człowieka?

Spotykając mojego nowego sąsiada o niesamowicie zielonych oczach już wiedziałam, że jest coś nie tak.. Szkoda, że dowiedziałam się tego tak późno.

Daemon wydawał się na aroganckiego, cynicznego co nie odbiega wiele od prawdy. Potrafi doprowadzić mnie do szału w dwie sekundy.

Przez faceta i jego pochodzenie wpadłam w niemałe kłopoty a śmierć była bliżej niz mogło by mi się wydawać. Co gorsza musiałam być blisko niego by tego unikać. Ironia losu, nieprawdaż?

🌿 🌿 🌿

Fantastyka. Dla innych wielowątkowy gatunek, pełny zwrotów akcji a dla innych coś zupełnie obcego, innego, ciężkiego do zrozumienia.

Jestem w pierwszej grupie. Lubię ten gatunek, pozwala oderwać się od ckliwych historii i krwawych morderstw.

Co lepsze uważam, że "Obsydian" mogą przeczytać wszyscy. Nawet czytelnicy, którzy na codzień omijają ten gatunek szerokim łukiem.

Zaczynając pierwszy tom z serii Lux nie zostajemy zasypani bohaterami, przez początkowe rozdziały zostajemy systematycznie wprowadzani w fabule. W głównej mierze znajdziemy w pierwszej części przepychanki słowne między Daemonem a Katy - które były dla mnie świetne, ostry język i moc dystansu są dobrym odzwierciedleniem tej dwójki.

Z biegiem wydarzeń akcja nabiera tempa.

Ciężko jest mi ubrać w słowa dalsze losy bohaterów by nie zdradzić za dużo 🤐. Nie chcę zepsuć Wam radości z poznania naszych wybuchowych postaci.

Przez książkę się dosłownie płynie, budowane napięcie i akcje ciężko się od niej oderwać.

Dodatkowo Wydawnictwo rozpieściło nas wraz z wznowieniem. Mamy przedstawione niektóre momenty z perspektywy Daemona - no cóż, chce więcej 🤭

Biegnijcie do księgarń i kupujcie "Obsydian"... Totalny must read.

Znacie twórczość Jennifer L. Armentrout?❤️

Ileż krążyła za mną ta seria... Ile razy chciałam po nią sięgnąć po poleceniach @magical_daily, a już tym bardziej od momentu wznowienia... I jest, wreszcie się udało, OBISIDIAN już za mną, nawet zdążyłam wpisać się w akcję #czytamyarmentrout❤️ Udało mi się nawet przeczytać tę książkę w oryginale na czytniku i nawet nie wiecie, jaką frajdę mi to sprawiło - wreszcie czuję, że faktycznie znam język😁

A jeszcze większą frajdę sprawiło mi samo czytanie tej książki. Chyba jednak tęsknię za młodzieżówkami fantasy, bo OBISDIAN porwał mnie od pierwszej chwili ciętymi ripostami zarówno Daemona, jak i Katy, ich nietypową relacją i... w sumie absolutnie wszystkim, całokształtem. Od pewnego momentu nie mogłam się wprost oderwać od tej historii, kibicowałam głównym bohaterom i życzyłam im wszystkiego co najlepsze❤️

Końcówka sprawiła, że miałam absolutnego mindfucka i jeszcze nie zdecydowałam czy podoba mi się takie zakończenie bez większego wyjaśnienia jednej sytuacji. No chyba, że takowe pojawiło się jakoś między wierszami, wtedy okaże się że jestem głupia🙈 I druga sprawa, zdecydowanie na plus - nigdy nie sądziłam, że mógłby mi się spodobać taki motyw, jaki autorka umieściła w serii LUX. Niespodzianka, jestem nim zachwycona, bo czegoś takiego jeszcze nie czytałam❤️

To książka dla miłośników (ogółem) fantasy i (konkretnie) młodzieżowego fantasy. Porwie Was od pierwszych stron, zaciekawi, zasmuci, uszczęśliwi - wszystko po kolei. A na koniec mam nadzieję, że też zachwyci😉

„Obsydian” to pierwsza część popularnej serii LUX, a ja dopiero teraz miałam okazję ją przeczytać. Początkowo miałam wrażenie, że fabuła trochę kręci się w kółko. Gdzieś jednak czułam, że musi wydarzyć się coś przełomowego i akcja ruszy do przodu. I tak się stało. Wątek stworzony przez autorkę wzbudził moją fascynację. O czymś takim jeszcze nie czytałam. Oczywiście nie zdradzę Wam w czym rzecz, ponieważ jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki, to nie chcę zepsuć Wam zabawy. Powiem tylko, że mnie całość zaabsorbowała, czytało mi się szybko i z zainteresowaniem. Bohaterowie budzili we mnie skrajne emocje, raz ich kochałam, raz chciałam na nich nawrzeszczeć. I to w książkach lubię, gdy nie pozostawiają mnie obojętnej na to, co się w nich dzieje. Narracja jest prowadzona z perspektywy Katy – głównej bohaterki. Ciekawym zabiegiem było dodanie na koniec kilku scen z perspektywy Daemona. A na rozbudzenie apetytu jeszcze pierwsze rozdziały drugiej części. Na koniec pojawiły się w mojej głowie myśli – „Ale to już? Koniec?”, więc sięgnięcie po następny tom, to tylko kwestia czasu ;)

"Obsydian" to pierwsza część serii Lux. Dzisiaj napiszę Wam kilka słów o niej😊.

Mamy tutaj historię Katy. Dziewczyna razem z matką przeprowadza się ze słonecznej Kaliforni do Wirginii Zachodniej.

Nowy dom.

Nowa szkoła.

Nowe życie.

A w domu naprzeciwko mieszka ON, Deamon. Marzenie każdej nastolatki, dopóki nie otworzy ust🤭. Arogancki, pewny siebie, wygadany chłopak, który nie życzy sobie, by jego siostra miała taką przyjaciółkę jak Katy. Chcą, nie chcą, skazani są na swoje towarzystwo. Zaczynają dziać się dziwne rzeczy, a jedyną osobą, która może to wyjaśnić jest Deamon. Jaki sekret ukrywa???

Całą serię Lux czytałam kilka lat temu i jak mam być szczera, nie znalazła się w gronie moich ulubionych. Teraz czytając drugi raz o wiele bardziej mi się podobała. Aż sama byłam w szoku. Zupełnie zapomniałam jak denerwujący, a przy okazji czarujący potrafi być Deamon🤭. Za każdym razem, jak czytałam Kotek, miałam uśmiech na twarzy🤣. Jak on uwielbiał działać na nerwy Katy, po prostu mistrz🤭. Postać Katy też da się polubić. Muszę to napisać, prowadzi blog na temat książek. Zakręcona na tym punkcie😁. Skąd my to znamy🤭. Nie daje sobą pomiatać. Nie daje się zastraszyć Deamonowi. Na każdym kroku dotrzymuje mu tempa. Ich rozmowy to po prostu ciągła walka na słowa, a do tego są megazabawne. Nawet nie macie pojęcia, jak ja się świetnie na tym bawiłam. Potrzebowałam takiej książki. Lekkiej, niewymagającej z dużą dawką humoru. Czytanie tego to sama przyjemność, choć zdarzają się momenty trzymające w napięciu. Mam nadzieję, że Was zaciekawiłam. Ja bardzo chętnie sięgnę po kolejną część😊. Polecam😊.

Jedna z najlepszych książek które kiedykolwiek czytałam. Polecam!

Super książka, kupuje dla znajomych, zamówienie i przesyłka - bez problemu. Polecam 💓

Kiedy przeprowadziliśmy się do Zachodniej Wirginii, zanim zaczęłam mój ostatni rok w szkole, musiałam przyzwyczaić się do dziwacznego akcentu, rwącego się łącza internetowego i całego morza otaczającej mnie nudy… Aż do momentu, kiedy spotkałam mojego nowego, wysokiego sąsiada o niesamowitych, zielonych oczach. Wtedy sprawy zaczęły obierać zupełnie inny kierunek…

Ale kiedy zaczęłam z nim rozmawiać zrozumiałam, że Daemon jest wyniosły, arogancki i doprowadza mnie do szału. Zupełnie nam nie po drodze. Zupełnie. Jednak kiedy prawie nie zginęłam, a Daemon dosłownie zamroził czas, cóż… stało się coś zupełnie niespodziewanego…

Wpadłam w kłopoty, groziło mi śmiertelne niebezpieczeństwo. Jedyną szansą, żebym wyszła z tego cało, było trzymanie się blisko Daemona, aż przygaśnie blask…Jeśli oczywiście sama go wcześniej nie zabiję.

Katy i jej mama opuściły słoneczną Florydę i przeprowadziły się do Zachodniej Wirginii. Do rozpoczęcia roku szkolnego zostało jeszcze masa czasu, szczególnie jeśli ma się zamiar siedzieć i czytać. Unikająca towarzystwa Katy nie chce robić mamie przykrości i postanawia zaprzyjaźnić się z rodzeństwem, które mieszka obok nich. O ile dziewczyna jest nastawiona do Katy bardzo przyjaźnie, ciepło i cieszy się z każdego spotkania, tak jej brat bliźniak – Daemon, wręcz przeciwnie (gdyby tylko mógł, spaliłby dom sąsiadki z Katy w środku). Jest wobec niej arogancki, bezczelny, apodyktyczny, więc dziewczyna stara się odpłacić mu tym samym. Jednak każdy wie, jak to jest – „kto się czubi, ten się lubi”. Między Daemonem i Katy zaczynają pojawia się iskry, które jednak oboje chcą stłumić, oboje czują, że ta iskra może wywołać pożar, który spali ich świat. Ale to nie jest najważniejszy problem – okazuje się bowiem, że rodzeństwo skrywa niebezpieczny sekret. Sekret, który gdy ujrzy światło dzienne, zacznie zagrażać nie tylko życiu Dee i Daemona, ale również życiu Katy.

„Obsydian” to powieść, którą z łatwością można zakwalifikować jako romans paranormalny. Na pewno osoby, które już wcześniej interesowały się tą pozycją, zdążyły zorientować się, kim jest tajemnicze rodzeństwo. Autorka tego nie ukrywała, nawet trailer książki o tym wspomina. Mieliście już do czynienia z romansem młodzieżowym z kosmitą w roli głównej? Bo to była moja pierwsza taka lektura na półce. Zawsze to jakaś odmiana, chociaż nie da się ukryć, że autorka nieco wzorowała się na innych powieściach. Ale, bądźmy szczerzy, który autor tego nie robi?Najłatwiej zauważyć podobieństwo do bestsellerowej sagi „Zmierzch”. I tutaj pewnie zadacie sobie pytanie- Zaraz, skoro nie lubię Zmierzchu, to czy mam czytać tę powieść? To już zależy od was. Ja również nie przepadam za tym romansidłem o wampirach, ale sobie z tym spokojnie poradziłam i przyznaję szczerze, że nie przeszkadzało mi to tak, jakby się mogło wydawać.

Zapewne teraz pomyślicie, że Katy i Daemon to odświeżona wersja 2.0, Belli i Edwarda. Błąd! Tak naprawdę pozory są mylące. Ta dwójka jest razem rozbrajającą mieszanką wybuchową, która stopi wasze serca. Daemon jest arogancki i apodyktyczny, ale potrafi być czuły i bardzo łatwo można ulec jemu urokowi. Z Katy ciężko się nie zżyć – siedemnastoletnia dziewczyna żyje w świecie książek, a gdy trzeba – potrafi się porządnie odgryźć. Ta dziewczyna ma w sobie ukrytą siłę i ducha walki, a Daemon na pewno jeszcze nie raz się o tym przekona. Jej zachowanie jest dojrzałe i przemyślane, a relacja z Daemonem to jedno wielkie napięcie, które każdy czytelnik wyczuje. Przesympatyczną istotą jest siostra kosmity – Dee. To taka ciepła i oddana przyjaciółka, którą każdy chciałby mieć. Pozostali bohaterowie schodzą na dalszy plan, ale każdy z nich ma swoją rolę do odegrania i robi to w odpowiedni sposób. Cała powieść jest jak układanka, wyrzucisz jednego puzzla - cały obrazek się psuje.

Wątek romantyczny gra tutaj pierwsze skrzypce, ale pojawia się też kilka innych motywów. Najważniejszym z nich jest zagrożenie, które pojawia się, gdy Katy odkrywa prawdę o swoich sąsiadach. To nieco pobudza atmosferę i sprawia, że cała przesadność romansu ulega złagodzeniu. Akcja pędzi odpowiednim tempem, które nie pozwala czytelnikowi na chwilę znużenia. Akcja jest płynna i lekka, ale sprawia, że czujesz się jak na rolerkosterze wrażeń. Autorka zadbała o to, aby zdobyć i utrzymać zainteresowanie czytelnika. Podobało mi się również nawiązanie do kamieni szlachetnych, które dodają książce odrobinę magii i czaru, podobnie jak historia kosmitów. Z przyjemnością śledziłam rozwój wydarzeń, a książka naprawdę mnie wciągnęła. Z jednej strony stawia nas ona w obliczu zagrożenia, gdzie należy zachować powagę a wzajemne poświęcenie bohaterów potrafi wzruszyć do łez, z drugiej znowu jest to historia nastoletniej miłości połączonej z nienawiścią, gdzie relacja Daemon-Katy potrafi nas rozbawić do łez.

„Obsydian” okazał się być pierwszą powielającą schematy książką, podczas czytania której całkowicie przymknęłam na to oko. Tak jak nie przepadam za przewidywalnością i schematami, tak samo spodobała mi się powieść Jennifer Armentrout. Jest napisana dobrym językiem, kreacja bohaterów udała się wyśmienicie, a fabuła mimo wszystko potrafi wciągnąć. Dobre wykonanie całkowicie przykrywa inspirowanie się innymi romansami paranormalnymi, poza tym nie okłamujmy się – w tym gatunku ciężko już wymyślić coś nowego. „Obsydian” okazał się być bardzo przyjemnym powrotem do tego typu literatury. Na pewno sięgnę po kolejną część – „Onyx”. na 10punktów daję przynajmniej 17.

Daemon Black razem z Katy, zostaną w moim sercu na zawsze.

Seria Lux to cykl, o którym czytałam sporo dobrego. Co chwilę trafiałam na te okładki i czułam, ze na razie nie mam ochoty na tę serię, może kiedyś. Aż w końcu postanowiłam zapoznać się z pierwszym tomem, czyli ,,Obsydianem".

Katy po śmierci ojca przeprowadziła się z matką z Florydy do Zachodniej Wirginii. Siłą rzeczy nikogo nie znały, a naprzeciwko nich mieszkało dwoje nastolatków - Dee i Daemon. Katy szybko zaprzyjaźniła się z dziewczyną. Daemon jednak ciągle trzymał ją na dystans, odnosiła wrażenie, ze za nią nie przepada (zresztą z wzajemnością). Już niebawem miało wyjść na jaw coś, co mogło sprawić, że życie nie tylko tej trójki bohaterów może zmienić się nie do poznania.

Bardzo lubię wszelkiego rodzaju fantastyczno-młodzieżowe publikacje, dlatego bardzo szybko wciągnęłam się w fabułę ,,Obsydiana". Mimo tego, że nie jest to cieniutka pozycja wiedziałam, że nie skończę wcześniej, niż nie przeczytam ostatniego zdania. Bardzo podobały mi się dodatki dołączone na końcu powieści. Choć czytam sporo fantastycznych powieści, z czymś podobnym jeszcze się nie zapoznałam. Seria Lux była dala mnie kompletną, ale niezwykle udaną nowością.

Już od samego początku możemy podejrzewać, że postacie skrywają jakąś tajemnicę. Takiego ujawnienia sekretu na pewno nikt się nie spodziewa. Główna bohaterka jest postacią bardzo pozytywną, choć załamaną po śmierci ukochanego ojca. Prowadzi blog książkowy, sporo czyta. Dee i Daemon to jej całkowite przeciwieństwo, ale, jak wiadomo, różnice się przyciągają. Czy tak będzie też w tym przypadku?

,,Obsydian" Jennifer L. Armentrout to pierwszy tom serii Lux, który przeczytałam z ogromną przyjemnością i sporym zainteresowaniem. Czyta się naprawdę szybko, wciąga. Niebawem mam w planach zapoznanie się z drugim tomem cyklu. Nie mogę nie wspomnieć o tym, że bardzo podobają mi się okładki. Są takie trochę mroczne, ale jednocześnie magnetyzujące.

Osobiście byłam bardzo sceptycznie nastawiona do tej powieści, gdy poleciła mi ją moja przyjaciółka Fantastyka to jak najbardziej mój gatunek, ale temat kosmitów do mnie nie przemawia, więc gdy dostałam krótki opis akcji i usłyszałam słowo "kosmici", chciałam z góry skreślić tą pozycje i spisać ją na straty. Och, w jakim wielkim byłam błędzie. Seria jest wspaniała. BArdzo nietypowy temat napisany w mistrzowskim stylu. Postacie wykreowane na najwyższym poziomie profesjonalizmu. Kat jest urocza i nie da się jej nie lubić. Łatwo się z nią identyfikować. Deamon pociąga, przyciąga i siedzi w mojej głowie od pierwszego razy, gdy pojawił się w historii.

Serię czytałam już dość dawno, ale za każdym razem, gdy prześlizgnie mi się przez pamięć, wracają do mnie wszystkie drastyczne emocje, które się z tą serią wiązały.

Akcji nie brak od samego początku, opisy nie są ąz tak liczne, a w miejscach, gdzie się one pojawiają, napisane są w taki sposób, że czyta się je wręcz z przyjemnością, a mówię to ja, niezbyt wielka fanka długich, rozległych opisów.

Klimat jest przez cały czas bardzo tajemniczy i przez cały czas budzi dreszczyk. Nie jest to kryminał czy typowa książka akcji, ale cały czas miałam wstrzymany oddech, gęsią skórkę i ciarki na karku. Emocje roznosiły mnie do tego stopnia, że czytając chodziłam po pokoju albo prowadziłam bardzo słyszalny dialog z postaciami, próbując im jak najdosadniej uświadomić, jak wielkimi idiotami są lub jak bardzo ich kocham, zależało od sytuacji.

Zdecydowanie polecam każdemu. Nie tylko dziewczynom, poznałam mnóstwo chłopaków, którzy podzielali moją ekscytację książką. KAżdy znajdzie w niej coś dobrego dla siebie.

Czy znam jakieś minusy tej serii?

Oczywiście. Niestety, jak to zwykle z dobrymi książkami bywa, za szybko się je czyta, więc i za szybko się kończą. Z chęcią i otwartymi ramionami przyjęłabym kolejną część. Nie wiem do końca, co mogło by w niej być, ale na tym etapie pochłonęłabym wszystko. Czekam na ekranizację, której pewnie się nie doczekam, ale jeśli to mam szczerą nadzieję, że tego nie zepsują.

Jennifer L Armentrout jako autorka, w żadnym stopniu mnie nie zawiodła. JEstem pod ogromnym wrażeniem jej jeszcze większego talentu. Nie mogę się nadziwić, jak dobrze potrafi ona pisać, kreować postacie i przestrzeń, jak lekko bawi się słowem. Sama dużo piszę, ale do jej kunsztu baaardzo mi daleko, jednak jest jedną z moich idolek w świecie literatury i staram się w swoich powieściach przenieść trochę jej klimatu. Autorka zdecydowanie godna podziwu i wszelkich pochwał, które na nią spływają. Moja ogólna ocena książki 6/5

[Adres usunięty]

Czy wy też macie tak, że jak sięgacie po książki fantasy, to wolicie kiedy historia dzieje się w świecie współczesnym? Nie mam nic do kosmosów czy magicznych krain, ale wolę kiedy nasi tajemniczy bohaterowie żyją jak każdy normalny człowiek, chodzą do szkoły lub pracy. Tak właśnie było w przypadku książki 'Obsydian'.

"Obsydian" skupił się na tym, aby czytelnik mógł poznać głównych bohaterów. Takim sposobem dowiadujemy się, że oprócz ludzi, na świecie istnieją również kosmici: Luxeni i Aurumenowie, oba te gatunki są potężne i są dla siebie wrogami. Książka była świetna. Powtarzam: ŚWIETNA. Nieźle się ubawiłam w trakcie jej czytania.Ta pierwsza część to bardziej romans, słowne przepychanki i odkrywanie prawdy, więc jeszcze zbyt wiele się nie działo. Ale nie mogłam nie pokochać tej książki. A to wszystko dzięki świetnie stworzonym bohaterom. Uwielbiam silne charaktery, które wykazują wole walki o siebie i swoich najbliższych.Oprócz tego zawsze cenie sobie dobre poczucie humoru. Jestem fanką dramatu i odrobiny dreszczyku, ale gdzieś między tym, musi być czas na zabawę. A to wszystko było w tej książce! Nigdy nie byłam fanką tych kosmicznych rzeczy, z innych galaktyk, planet Zawsze wolałam książki o aniołach, wampirach, wilkołakach czy czarodziejach, więc to jest bardzo miła odmiana. Było intrygująco, zaskakująco i zanim się obejrzałam to doszłam do ostatniej strony, tak szybko mi się to czytało!

Recenzja również na: [Adres usunięty]

" - Daemon, to nie był zwykły szaleniec.

- O, to teraz jesteś ekspertem od szurniętych ludzi?

- Miesiąc z tobą i odnoszę wrażenie, że mam już doktorat w tej dziedzinie. "

Ojciec Katy umarł na raka. Aby uciec od wspomnień, przeprowadza się na Florydę. Zapowiadał się nowy start, ale obrót spraw zszokował ją i wprowadził w osłupienie. W małym miasteczku, ludzie patrzyli na nią dziwnie, a wszystko dlatego, że zaprzyjaźniła się z pewną dziewczyną.

Do tego pojawił się przystojny chłopak, który zawładnął nią, już od pierwszego wejrzenia. I chociaż zachowuje się jak skończony idiota, przyciąga ją do siebie.

Ale to, co się później wydarzyło... zmieniło wszystko.

Przeprowadzka, nowe znajomości.

Dziwne wydarzenia i nieoczekiwany obrót spraw.

Naznaczenie, niebezpieczeństwo.

I kosmici.

" - Cóż, dziewczyna wygląda na twoją rówieśnicę. I jest jeszcze chłopak. Ciacho z niego.

- Ciacho? Mamo, jesteś po prostu dziwna.

- Kochanie, może i jestem stara, ale na wzrok nie narzekam. "

Katy przeprowadziła się z Florydy ze swoją mamą. Obie chciały zacząć życie na nowo, po stracie ojca i męża. Kat zamieszkała w małym miasteczku, w którym dzieją się dziwne rzeczy, a ludzie spoglądają na nią, jak na dziwadło, ponieważ przyjaźni się z Dee, sąsiadką, z którą od razu złapała dobry kontakt.

Jednak na tę przyjaźń nie pozwala brat Dee, Daemon, który jest dla Kat niemiły, chamski i zachowuje się, jakby jej nienawidził. Ale dziewczyna nie poddaje się i nie opuszcza swojej przyjaciółki nawet w trudnych chwilach. I kiedy myśli, że wszystko jest w porządku, a jej relacje z Daemonem się ociepliły, na horyzoncie pojawiają się rodzina Thomsonów i wiele niebezpieczeństw, na które naraziła się Kat. Jej życie jest zagrożone, a ciało świeci, jak choinka.

Daemon jest przystojniakiem, który mieszka po sąsiedzku z Kat. Ukrywa się pod swoją nieprzyjemną skorupą, ponieważ chce chronić za wszelką cenę swoją siostrę. Oboje wykazują się zdolnościami, które nie powinny istnieć, a nawet pochodzą z innej planety. Wiele lat temu, przenieśli się ze swoją rasą na Ziemię, a ich ciała mogą świecić jak słońce.

Aby ukryć swoje zdolności, Daemon kłamie i wykazuje niechęć do innych ludzi. Jest potężny i musi ukrywać swoje moce, ponieważ wielu chce je posiąść. Ale kiedy pojawiła się Kat, stała się dla niego i siostry zagrożeniem. Teraz musi je chronić i zrobi to za wszelką cenę.

" Piękna twarz. Piękne ciało. Koszmarny charakter. Święta trójca przystojnych chłopaków. "

Dee jest siostrą Daemona, która ściągnęła na siebie i brata kłopoty, w momencie, gdy zaprzyjaźniła się z Kat. Bardzo jej zależy na przyjaźni, chociaż wie, że nie może tego mieć. Nie słuchając zdrowego rozsądku, rozpędziła kolejkę problemów.

UWIELBIAM całą trójkę głównych bohaterów. Dee tryska energią, jest bardzo ciepłą postacią, która wzbudza wobec siebie sympatię. Jej kłótnie z bratem są tak niesamowicie prawdziwe, że odnosi się wrażenie, jakbyśmy słyszeli je obok siebie.

Daemon jest genialny. Chamski, z dobrym sercem, próbujący ukryć swoje uczucia. Troskliwy i kochany dupek, którego kocha się i nienawidzi. To ten rodzaj głównego bohatera, którego od pierwszych stron nazywa się "książkowym mężem". Jego teksty i zachowanie po prostu rozwalały mnie na łopatki. No po prostu uwielbiam tego gościa.

W Kat podoba mi się charakter, dzięki któremu nie daje sobie wskoczyć na głowę, potrafi odpyskować, chociaż czasami robi to za mocno i wychodzi jej to płytko. Niemniej jednak podoba mi się to, bo przypomina mi moją złą stronę. Ponadto recenzuje książki. O ludzie, jaka ja byłam zachwycona! Taki genialny wątek, w tak cudownej książce. Jestem zachwycona tym, że jest ON zawarty, bo jeszcze bardziej przybliżył mnie do głównej bohaterki.

Ale troszkę nie podobało mi się, że od pierwszego wejrzenia poczuła coś do Daemona. Pierwsze strony zafundowały nam jej ochy i achy na jego widok. Zareagowała jak bezmózga meduza, na widok gołej klaty...

Jednak nie ma nic więcej w tej książce, do czego mogłabym się przyczepić, a to często się nie zdarza.

Zauważyłam także pewne podobieństwo mocy, jaką posiadają bohaterowie serii "Lux" i "Dark Elements" - widzenia aur, zostawianie po sobie śladów/znakowanie. Ale akurat to mi nie przeszkadza.

Ona jest po prostu genialna. Zapowiada się niesamowita seria, która będzie jedną z moich ulubionych i zajmie honorowe miejsce na regale.  Zdecydowanie nie może być inaczej.

" - Ty dupku.

Uśmiechając się, zszedł ze schodów.

- Do zobaczenia jutro, Kotek.

- Nienawidzę cię.

- Ja ciebie też. "

Jennifer L. Armentrout zawładnęła moim sercem serią "Dark Elements" i na stałe zapisała się, jako ulubiona autorka. Wiedziałam, że jej seria "Lux" jest niby świetna, każdy ją wychwalał. Ja nie mogłam się przekonać do niej, dlatego zaczęłam od "Dark Elements" i po jej przeczytaniu oraz namowach uległam i sięgnęłam po "Obsydian".

No i ja nie wiem, na co czekałam! Tak genialnej książki, z oryginalną fabułą szukałam! Jak ja uwielbiam pióro Armentrout, nie da się tego opisać. Jest zabawnie, bohaterowie pokazują pazurki, główna bohaterka potrafi się postawić, a fabuła w każdej jej książce jest wyjątkowa i niespotykana w innych.

W "Obsydianie" fabuła tak samo jest fenomenalna i bardzo mi się podoba.

Jest zwyczajna dziewczyna oraz niezwyczajny znajomi. Niebezpieczeństwa i miłość.

I są kosmici! Ale nie tacy zieloni. Kosmici są... no prawie normalni. Mają formę ludzką i mogą przekształcać ją w coś wyjątkowego. Tak wyjątkowego, jak cała ta książka. Cudowność!

Ciągle coś się dzieje, nie ma stopu w akcji, a czytelnik nie może oderwać się od książki. Ona po prostu pochłania i zatrzymuje na kilka dobrych godzin. Nie odrywa się od niej, aż się całej nie przeczyta. Nie jest to możliwe.

Pióro Jennifer można rozpoznać po jednym, świetnym szczególe. W każdej jej książce występuje czułe słówko, którym zwraca się do głównej bohaterki, główny bohater. W tym przypadku jest to "Kotek" i kurczę... to jest po prostu genialne. Nadaje jej to takiego swojego, słodkie charakteru, w porównaniu z zadziornymi charakterami bohaterów i ich pyskatym językiem.

Na uznanie także zasługuje lekki styl autorki, taki swojski. Czytając jej książki, mam  wrażenie, jakbym znalazła się w codziennym życiu, gdzie nastolatkowie zwracają się do siebie czule "dupku", a między jedną, a drugą osobą panuje zazdrość o jakiegoś chłopaka. Czyż tak nie jest w codziennym życiu? No właśnie jest i to jest po prostu w tej książce świetne.

Nie chciałam czytać o kosmitach, no bo przecież kojarzą się z zielonymi ufoludkami, niczym tabletki marsjanki, ale Marsjanin w wersji świetlnego Daemona? To uwielbiam!

Dlatego też odradzam wam czytanie opisu tej książki, bo ON tylko zniechęca. Po prostu sięgnijcie po "Obsydian", a nie pożałujecie. Jest ON genialny dla osób, które lubią książki młodzieżowe, chcą się pośmiać i spędzić miło czas przy czytaniu.

" - Czemu jesteś takim dupkiem?

- Wszyscy muszą być w czymś dobrzy, nie?

- Cóż, nieźle ci idzie. "

Dla mnie książka jest mega! Wciągająca, bardzo ciekawa. Jak otworzyłaś pierwsze strony to nie wiesz kiedy, a już jesteś na setnej. Fabuła bardzo dobra, niektóre momenty są zaskoczeniem dla czytelnika, niektóre można przewidzieć, ale to nie zmienia faktu, że jest to bardzo dobra książka. Polecam bardzo mocno i już czekam na Onyksa !