Obietnica Łucji

Główną bohaterką jest Łucja, wrocławska bizneswoman, która porzuca swoje wielkomiejskie bogate życie i przenosi się na podkarpacką wieś o pięknej nazwie Różany Gaj. Łucja jest kobietą niespełnioną zarówno w miłości (ze swoim mężem bardziej żyli obok siebie niż ze sobą), jak i zawodowo (wielką przyjemnością było dla niej prowadzenie biura podróży, jednak ona marzyła o byciu nauczycielką). Do Różanego Gaju przyjeżdża mroźną zimą, gdzie będzie nauczać historii w szkole. Zamieszkuje u Matyldy, ciepłej, serdecznej starszej pani, która mieszka sama, więc stanowi dla niej ciekawe towarzystwo.

Kiedy Łucja zaczyna swoją pracę już pierwszego dnia zwraca uwagę na niepozorną dziewczynkę, Anię, która odstaje od swoich rówieśników. Myśl o niej nie daje jej spokoju, aż do dnia, kiedy od dyrektorki szkoły dowiaduje się z jakimi problemami zmaga się uczennica. W końcu poznaje też jej matkę, Ewę, która praktycznie na łożu śmierci prosi ją o odnalezienie ojca Ani, który nic nie wie o córce.

Powieść jest wielowątkowa, dzięki czemu wyróżnia się na tle pozostałych w swoim gatunku. Główna bohaterka pokazuje, że zawsze jest dobry moment na zatrzymanie się, zerknięcie w głąb siebie i odpowiedź na pytanie – czy tak zawsze ma już wyglądać moje życie. Ciepła opowieść, z mądrymi wskazówkami na długo zapadnie mi w pamięć.

Nie zawsze życie układa się tak jakbyśmy tego chcieli. Osuwa się na ścieżkę w kierunku do którego wcale nie chcemy zmierzać. Wtedy mówi sobie dość. Koniec. I podejmuje decyzję, która całkowicie zmienia naszą dotychczasowa egzystencję. Na taki krok zdecydowała się tytułowa Łucja, bohaterka debiutanckiej powieści Doroty Gąsiorowskiej. Nowe miejsce. Nowa praca. Nowi ludzie. Ale czy Łucja będzie potrafiła zostać nową osobą i zapomnieć o gorzkiej przeszłości.

Główna bohaterka Łucja lata młodości ma już za sobą. Mimo że skończyła już czterdzieści jeden lat, nie może powiedzieć, że spełniła swoje marzenia. Kobieta decyduje się na radykalny krok - wyjeżdża na wieś do miejscowości o malowniczej nazwie Różany Gaj, gdzie zamieszkuje u starszej kobiety imieniem Matylda. Łucja postanawia rozpocząć całkiem nowe życie podejmując pracę nauczycielki w miejscu, gdzie nikt jej nie zna. Z dnia na dzień coraz lepiej oswaja się z nową rzeczywistością. Na jej drodze pojawia się jedenastoletnia Ania, w której główna bohaterka dostrzega siebie z przeszłości. Zaprzyjaźniając się z nią odkrywa, że matka dziewczynki jest umierająca i nie zostało jej wiele czasu. Łucja obiecuje Ewie, że odnajdzie ojca Ani, jednak czy kobiecie uda się dotrzymać tego przyrzeczenia?

Obietnica Łucji jest powieścią w iście bajkowym klimacie, która pokazuje, że na każdego czeka szczęście, mimo że jego przeszłość mogła nie wyglądać idealnie. To historia pisana przez życie, ukazująca jego piękną, ale także ciemną stronę. W skutek nieco leniwej akcji, czytelnik może skupić się na prawdach życiowych, które stara się przypomnieć nam autorka. Nie doświadczymy tutaj zapierających dech w piersiach czy nagłych zwrotów wydarzeń. Zakończenia, jak i kolejno odkrywanych faktów można domyślić się już po pierwszych rozdziałach, jednak nie odejmuje to uroku powieści. Bo nie to jest tutaj najważniejsze. Pisarka zwraca uwagę na uczucie jakim jest miłość, ale poza tą najczęściej spotykaną w relacjach damsko - męskich (która tutaj nie gra głównej roli) ukazuje również wyraziście siłę przywiązania jaka zrodziła się między Łucją i Anią. Mimo że powieść posiada swoje wady - zbyt liczne zbiegi okoliczności czy samo rozwiązujące się problemy, to można dojrzeć w tej historii drugie dno - wartości, o których często zapominamy.

Na przykładzie głównej bohaterki pisarka pokazuje nam jak ważne jest nasze dzieciństwo. Łucja to kobieta, która zmaga się z demonami przeszłości, które nie pozwalają jej otworzyć się na świat. Dorota Gąsiorowska wykreowała swoich bohaterów wyraziście, jednak zbyt czarno - biało. Podział na 'tych dobrych' i 'tych złych' jest mocno widoczny. Większość osób jest perfekcyjnie idealna, miła i pomocna, i ciężko doszukać się w nich jakiś wad. Również postać jedenastoletniej Ani została za bardzo przerysowana. Widać, że autorka miała w zamyśle stworzyć dziewczynkę doświadczoną przez życie, która jest bardziej dojrzała od swoich rówieśników, jednak odrobinę przedobrzyła. Podczas lektury nieustannie towarzyszy uczucie, że Ania to dorosła osoba, nieraz mądrzejsza od innych bohaterów.

Obietnica Łucji to także barwny obraz polskiej wsi. Dzięki licznym i plastycznym opisom wyobrażenie sobie jej nie stanowi problemu. Autorka umiejętnie przestawia realia, jakie panują w Różanym Gaju. Miejsce w którym każdy każdego zna, a wiadomości rozchodzą się w niebywałym tempie, nie jest łatwe początkowo dla osoby żyjącej dotychczas w wielkim mieście. Widzimy drogę jaką Łucja musi przejść, aby poczuć się tutaj w końcu, jak w domu. Ciekawym dodatkiem jest także pałac rodziny Kreiwestów, i tajemnica jaką jest owiany. Łucja jako pasjonatka historii, będzie zaintrygowana wydarzeniami, które miały w nim miejsce w przeszłości.

"Całe mistrzostwo polega na tym, aby cieszyć się prostotą życia, nie zaś szukać wymyślonego ideału szczęścia, który nie istnieje. "

Debiutancka powieść Doroty Gąsiorowskiej okazała się ciepłą, pełną uczuć i emocji powieścią, która przypomina nam co tak naprawdę ważne jest w życiu. Historia przepełniona jest nadzieją, miłością i wiarą w lepsze jutro. Lekkie i barwne pióro autorki dodaje uroku całej powieści, i mimo że posiada ona kilka wad to czas spędzony z nią na pewno nie będzie zmarnowany. Obietnica Łucji to mądra i wartościowa historia, która potrafi zmusić do refleksji i zastanowienia się nad własnym losem. Jest to idealna pozycja dla kobiet, lubujących się w historiach, które pokazują, że nawet zza najciemniejszej chmury kiedyś wyjdzie słońce.

Miłość od pierwszego wejrzenia- zakochałam się w okładce, a estetyka każdej kolejnej strony zwaliła mnie z nóg. Pierwszy raz miałam w rękach tak cudowną książkę. Na dodatek od pierwszych stron wiedziałam, że ta powieść wskoczy do grona moich ulubionych.

Historia banalnie niebanalna. Kobieta z wielkiego miasta przeprowadza się do małej mieścinki, w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, gdzie będzie mogła całkowicie zapomnieć o podążającej za nią przeszłością. Okazuje się, że nie wszystko jest takie kolorowe, jak wydaje się być.

Zwroty akcji i niespodziewane sytuacje przyprawiały mnie o łzy w oczach. Bardzo, ale to bardzo wczułam się w całą historię i przeżywałam każdą kłótnię, rozłąkę czy nawet niedopowiedzenia (szczególnie te, z Tomaszem. Z całych sił kibicowałam Łucji: "powiedz mu, powiedz, później będzie już za późno!).

Napisana bardzo łatwym i przyjemnym językiem, ekspresowo się ją czyta- nie mogłam się od niej oderwać! Jedyne co lekko mnie irytowało, to tytuły niektórych rozdziałów, które poniekąd zdradzały już co się wydarzy (a przynajmniej dawały do myślenia, co może się zaraz stać), psując całe napięcie i klimat poprzednich rozdziałów. Do tego mam wrażenie, że słownictwo Ani jako 11-sto letniej dziewczynki trochę do niej nie pasuje- oczywiście rozumiem, dziecko po przejściach, sytuacja zmusiła ją do szybszego dorośnięcia, ale miejscami miałam wrażenie, że rozmowa toczy się z co najmniej 20-sto letnią pannicą.

Głos Ignacego cały czas dźwięczy mi w głowie- jego gwara i to jąkanie się.

Szczerze, z całego serca, mogę polecić każdemu przeczytanie tej pozycji. A posiadanie jej w swojej biblioteczce jest dodatkowym plusem. Osobiście na pewno nie raz do niej wrócę. Trochę już zaczęłam tęsknić za Łucją.

*Powieść udostępniona dzięki uprzejmości Wydawnictwa Znak.

Obietnica Łucji to subtelnie opowiedziana historia o poszukiwaniu. Poszukiwaniu nowej przyszłości, swojego miejsca w społeczeństwie, utraconej miłości: siostrzanej, matczynej, oblubieńczej. Każdy z bohaterów obarczony bagażem doświadczeń przeszłości, próbuje zmierzyć się z przyszłością, a dokonując trudnych wyborów, postacie literackie wybierają nie zawsze wygodne dla siebie rozwiązania. Dorota Gąsiorowska w swojej powieści stworzyła uroczy, niespotykanie łagodny świat. Świat pełen barw, muzyki, dobra i życzliwości. Tytułowa bohaterka uciekając od wspomnień i niesatysfakcjonującego życia, wkracza w tę równo poukładaną krainę, a czytelnik wraz z nią. Fenomenalna budowa fabuły, w której autorka z wyszukaną finezją prowadzi czytelnika przez główny wątek powieści jednocześnie zaglądając we wspomnienia głównej bohaterki. Prosty, trafiający do każdego czytelnika język, pokazuje, że najważniejsze w tej powieści jest... poszukiwanie.

J.

Gąsiorowska w ciekawy sposób ujęła uczucia i emocje bohaterów. Kluczową postacią jest tutaj tytułowa Łucja, która przenosi się z Wrocławia na Podkarpacie. Jej życie zmienia się nie do poznania. Los rzuca jej pod nogi ciągle nowe kłody, a ponieważ kobieta zawziętą potrafi być - początkowo stara się uciec przez problemami, ale ostatecznie staje naprzeciw każdej kolejnej przeszkodzie. Łucja jest postacią bardzo bliską mojemu sercu, ponieważ odnalazłam w niej coś z siebie samej.

Poza Łucją w powieści występuje szereg bohaterek. Każda z nich skrywa jakąś tajemnicę. Po przeczytaniu zaledwie kilku stron miałam już wrażenie, jakbym zabrała się za kryminał z misternie ukręconą intrygą. Ale książka wcale nie przypomina typowego romansidła z kiepską łamigłówką w tle. Fabuła jest przemyślana bardzo dokładnie i poprowadzona brawurowo.

Autorka umiejętnie buduje napięcie. Równocześnie z poprowadzoną fabułą wprowadza nowych bohaterów i razem z nimi kolejne tajemnice. Niezależnie od tego co sugeruje kolorowa okładka, historia opisana w książce wcale nie jest sielanką. To typowe życie kobiety w średnim wieku usiane różami z długimi kolcami. Za to zgadza się jak najbardziej jeden szczegół - będzie dużo róż.