Oberża na pustkowiu

Literatura piękna nie zawsze gościła na moich półkach. Do tej pory miałam wręcz przekonanie, że ten gatunek do mnie totalnie nie przemówi. Jakże ja byłam głupia i jak bardzo się myliłam. Gdy w moje ręce trafiła „Rebeka” spod pióra Daphne du Maurier, po prostu przepadłam. Już wiedziałam, że muszę zrobić miejsce na nowe książki, po które teraz sięgam z ogromną przyjemnością.

„Oberża na pustkowiu” jest jedną z tych książek, którą zapamiętasz na długo. Ten surowy, mroczny i budzący niepokój świat otacza cię z każdej strony i nie pozwala się opuścić bez doczytania książki do końca.

Kiedy po śmierci matki Mary pojawia się w oberży Jamajka Inn, zupełnie nie wie, czego się spodziewać, ale to, co na nią czeka, przyprawia ją o dreszcze. Z cudownej i pełniej życia ciotki Patience, którą dziewczyna pamięta z dzieciństwa, pozostał wrak człowieka. A jej mąż Joss to człowiek brutalny, owładnięty szponami alkoholu nieznoszący sprzeciwu. Rządzi w oberży silną ręką.

Dlaczego wszyscy mieszkańcy wioski omijają oberże szerokim łukiem? Kto przyjeżdża nocą do oberży, ale nie zostaje nigdy na noc? Dlaczego jedne z drzwi są przez cały czas zamknięte, a klucz do nich posiada tylko wuj Joss?

Tego wszystkiego dowiecie się, sięgając po książkę.

Historia ta ma niesamowity i mroczny klimat charakterystyczny dla powieści gotyckiej, Niech te gałęzie, które zdobią okładkę powieści, będą podpowiedzią, jak bardzo oplotła mnie swoimi mackami ta historia. Jestem przeszczęśliwa, że dzięki wznowieniom Wydawnictwa Albatros mam możliwość zapoznania się z klasyką literatury. Autorka posiadała niesamowity dar budowania napięcia i grozy w swoich powieściach. Dużą rolę odegrało również jej umiejscowienie. Nie ma nic bardziej tajemniczego i zdradliwego jak torfowiska zasnute mgłą, a wśród nich stara, rozpadająca się oberża.

Czy młoda, samotna dziewczyna poradzi sobie w tak trudnych i niepewnych warunkach? Czy osiągnie swój cel i będzie prowadzić spokojne życie?

Przeczytajcie, a się dowiecie :) Ja mogę powiedzieć jedno. Warto poznać tę historię :)

Co to była za książka. Poezja. Daphne du Maurier urodziła się w XX wieku ale “Oberża na pustkowiu” to powieść wiktoriańska i gotycka. Te klify, wrzosowiska, domy na pustkowiu i ona. Mary. Straciła najpierw ojca, później matkę i farmę i musi jechać do jedynej ciotki na torfowiska Kornwalii. Tam zastaje zahukaną ciotkę i jej męża – pijaka, złodzieja i złoczyńcę, który razem z szajką brutali napada na statki. Mary chce uciec ale chce zabrać ze sobą ciotkę. Ale ciotka trwa przy mężu. Chodząc na długie spacery Mary spotyka najpierw Jema – brata swojego wuja a później pastora Francisa Daveya – oni będą próbowali jej pomóc. Czy aby na pewno? Powieść tajemnicza, wiktoriańska, gotycka, przejmująca. Wielki połacie wrzosowisk i torfowisk. Powieść utkana z dobra i zła. Czytaj. Absolutnie polecam „Oberżę na pustkowiu” Daphne du Maurier.

„Oberża na pustkowiu” to trzecia z powieści Daphne du Maurier, która dołącza do cieszącej oko niczym kosztowne klejnoty serii butikowej Wydawnictwa Albatros. Uwodzi jednak nie tylko okładką, ale i mrocznym klimatem tajemnicy osadzonej na mglistych, bezkresnych i nieprzyjaznych torfowiskach Kornwalii.

To tu, po stracie matki przybywa młoda Mary z nadzieją na pociechę u boku niegdyś pełnej życia ciotki. Jednak nadzieje te gasną tuż po przekroczeniu progu cieszącej się złą sławą oberży Jamajka i pierwszym kontakcie z wujem, pijakiem i brutalem. Dziewczyna nie jest jednak z tych potulnych, a ciekawość i troska o ciotkę pcha ją do poznania tajemnicy oberży. Co odkryje Mary i jakie będą konsekwencje jej zuchwałości i odwagi?

Autorka zachwyciła mnie ponownie mrocznym, niepokojącym klimatem swej powieści i znakomitą kreacją kobiecych postaci przeciwstawiając młodej, odważnej, choć nieco naiwnej Mary, złamaną przez życie i brutalnego męża bezwolną Patience. I choć dość szybko odgadłam prowodyra niecnego procederu uprawianego w oberży, to z przyjemnością czytałam do ostatnich stron chłonąc tę niepowtarzalną, tak charakterystyczną dla książek autorki atmosferę.

Nie jest to niewątpliwie książka tak znakomita jak „Rebeka”, która notabene powstała dwa lata później, ale i Alfred Hitchcock zauważył jej niesamowity potencjał decydując się na nakręcenie adaptacji „Oberży na pustkowiu” („Jamaica Inn”) w 1939 roku.

Młoda kobieta, która nie zdaje sobie sprawy z grożącego jej niebezpieczeństwa. Niepokojące krajobrazy i groźne rodzinne tajemnice. Pustkowie, nad którym zapanowało czyste zło.

“Rebeka” mnie zaintrygowała. “Moja kuzynka Rachela” skradła serce. Nie dziwi więc, że nie mogłam przejść obojętnie obok kolejnej książki Daphne du Maurier. Sposób, w jaki pisze, pomysły, które realizuje, wspaniałe kreacje bohaterów, jakimi dzieli się z czytelnikami- tych elementów nieustannie poszukuję w literaturze kobiecej. To dla nich sięgam po powieści obyczajowe.

Choć akcja powieści nie rozwija się w błyskawicznym tempie, to książkowe wydarzenia nie pozwalają się nudzić. Maurier zadbała, by nastrój tej historii wynagradzał czytającemu wszelkie niepewności i wątpliwości. Podczas czytania towarzyszy nam niepokój, a mrok, obawa i niepewność zajmują w czasie tego przedstawienia miejsce w pierwszym rzędzie. Kolejne rozdziały pogłębiają napięcie i sugerują, że na powieściowych stronach wydarzy się wiele złego. Nastrój opowieści kojarzy się z ciszą przed burzą. Oczekujemy najgorszego, nie wiedząc jeszcze na co się pisaliśmy.

Duże znaczenie w budowaniu ponurego klimatu ma miejsce rozgrywających się wydarzeń. Tytułowa oberża i towarzyszące jej pustkowie. Już sam tytuł może przyprawić o dreszcze. Maurier zabiera nas w nieprzyjemną podróż, w której towarzyszą nam chłodne krajobrazy i kiepska pogoda. Podążamy za nią w niepokojące i pełne tajemnic miejsce, wybierając się na niebezpieczne odludzie. Wydaje się, że nie ma stamtąd ucieczki, na próżno szukać też pomocy czy schronienia.

Ciężko oprzeć się wrażeniu, że gra toczy się tutaj o najwyższą stawkę- o przeżycie. Młoda, niedoświadczona kobieta i szereg przykrych niespodzianek. Przelany alkohol, przytłaczająca brutalność, niezgodne z prawem interesy, sekrety skryte w cieniu nocy. Mrocznie magnetyzująca opowieść, od której nie sposób się oderwać. W tej historii każdy może znaleźć coś dla siebie, bo zdaje się ona wykorzystywać różne gatunki i tematy oraz czerpać z nich to, co najlepsze.

Podczas lektury towarzyszy nam wiele pytań. Nie spodziewajcie się jednak, że szybko znajdziecie na nie odpowiedzi. Autorka nie spieszy z wyjaśnieniami, przetrzymuje nas długo i cierpliwie, podtrzymując zainteresowanie i testując naszą wytrzymałość. Jakie tajemnice skrywa nieprzyjemny Joss Merlyn? Czego dowie się młoda Mary? Czytając „Oberżę na Pustkowu” naprzemiennie zajmujemy miejsce czytelnika i detektywa, próbując na własną rękę poskładać wszystkie elementy książkowej układanki w całość oraz czerpiąc z tego dużą przyjemność i satysfakcję.

Kolejny tytuł Maurier nie zrobił na mnie tak wielkiego wrażenia, jak „Moja kuzynka Rachela”, ale nie żałuję spędzonych przy nim wieczorów. Interesująca historia została zamknięta w przepięknej okładce.

„Oberża na pustkowiu” Daphne du Maurier to doskonale napisana, niezwykle klimatyczna powieść gotycka, która zawiera w sobie wszystko to, co w takiego typu książkach uwielbiam – niepokojące, odizolowane od reszty świata miejsce akcji, mroczny klimat i tajemnicę, którą musi odkryć główna bohaterka.

Marry Yellan została sama na świecie, niedawno straciła ukochaną matkę, której ostatnią walą było to, by po jej śmierci córka zamieszkała u ciotki – Patience Merlyn. Bohaterka udaje się więc do położonej wśród zdradliwych, kornwalijskich torfowisk oberży Jamajka, gdzie znajduje znerwicowaną i wystraszoną ciotkę i jej budzącego powszechny strach wuja Jossa. Młoda kobieta, której nie brak odwagi i zuchwałości, postanawia zaopiekować się zaszczutą krewną, a następnie namówić ją, by odeszła od okrutnego męża. Okazuje się to okropnie trudnym zadaniem, gdyż ciotka Patience nie wyobraża sobie życia bez Jossa – jej niezdrowym przywiązaniem w równej mierze rządzą miłość i paniczny strach przed okrucieństwem partnera.

Ciekawska główna bohaterka mieszkając z Merlynami, stopniowo odkrywa przerażającą prawdę dotyczącą wuja i prowadzonej przez niego w oberży działalności. Czy wiedza o mrocznych sprawkach właściciela Jamajki sparaliżuje Marry tak, jak sparaliżowała jej ciocię? A może dziewczynie uda się szczęśliwie wydostać siebie i Patience z pułapki, w której obie się znalazły?

Daphne du Maurier udało się stworzyć w swojej powieści niesamowity, mroczny klimat, który jest charakterystyczny dla powieści gotyckiej. Bardzo podobało mi się umiejscowienie akcji w odizolowanej od świata, rozpadającej się i zawilgoconej oberży położonej pośród zdradliwych, często zanurzonych we mgle torfowisk – to przyjemna odmiana po lekturze powieści gotyckich, których akcja rozgrywa się głównie w okazałych rezydencjach. Otoczenie bohaterów w tego typu powieściach pełni naprawdę ważną rolę, bo to dzięki niemu autorowi książki udaje się najczęściej stworzyć tak charakterystyczną dla tego gatunku niepokojącą, przytłaczającą i nasyconą grozą atmosferę.

Jeśli tak jak ja jesteście fanami powieści gotyckich, koniecznie musicie przeczytać „Oberżę na pustkowiu"! To rewelacyjna książka.

Po Oberżę na pustkowiu sięgnęłam z dwóch powodów. Pierwszy z nich to autor, Daphne du Maurier. Czytałam Rebekę, Rachelę i byłam zachwycona. Drugi z powodów to przecudne wydanie. Wydawnictwo Albatros wydało Oberżę na pustkowiu w ekskluzywnej serii butikowej. A ja uwielbiam piękne wydania.

Kiedy umiera matka Mary Yellan, kobieta wie, że zgodnie z daną matce obietnicą, powinna przeprowadzić się do swojej ciotki Patience. Ciotka obecnie mieszka na kornwalijskim odludziu, gdzie jej mąż prowadzi oberżę zwaną Jamajka. Z ciotką Patience dziewczyna nie widziała się od lat. Pamięta ją jako serdeczną i pełną życia kobietę.

„Ciotka Patience zapanowała nad sobą. Z wielkim wysiłkiem uśmiechnęła się, ruchem który Mary pamiętała z dawnych czasów, poprawiła przerzedzone loki, a następnie, mrugając nerwowo i poruszając ustami, zaprowadziła siostrzenicę przez jeszcze jeden ciemny korytarz do oświetlonej trzema świecami kuchni, gdzie na kominku tlił się torf.

- Nie zważaj na wuja Jossa – powiedziała, zmieniając nagle ton; przypominała teraz psa, którego biciem nauczone bezwzględnego posłuszeństwa i który mimo otrzymywanych ustawicznie kopniaków bronić będzie swego pana jak lew.”

Oberża na pustkowiu to bardzo tajemnicza powieść, pełna wyczuwalnej grozy. Autorka niespiesznie wciąga nas w swoją opowieść, pełną niedomówień, przemocy oraz domysłów. A unosząca się wszędzie kornwalijska mgła, otula nas i więzi w Jamajce.

Czy to moja ulubiona powieść Daphne du Maurier? Nie. Moje serce na zawsze skradła Rebeka. Ale Oberża na pustkowiu z pewnością znajdzie swoich wielbicieli. Jak dla mnie, akcja dzieje się zbyt powolnie. Choć jestem przekonana że, to celowy zabieg Autorki aby wciągnąć nas w ten mroczny klimat Jamajki. A finał? Jak zwykle tajemniczy i zaskakujący.

Polecam i zapraszam na stronę Wydawnictwa Albatros [Adres usunięty]

Współpraca z Wydawnictwem Albatros

Z angielskiego przełożyła Wacława Komarnicka

Ilość stron: 336

Data premiery: 13 kwietnia 2022

Uwielbiam powieści Daphne du Maurier. W jej prozie jest coś tak wyjątkowego, że trudno oderwać się od rozgrywanych wydarzeń a sama autorka ma wielki talent do budowania napięcia, klimatu oraz zmuszania czytelnika, by ten poczytał również między wierszami. Dwie książki autorki zdobyły moje wielkie uznanie jeszcze nim zamknęłam ostatnie strony, więc wobec "Oberży na pustkowiu" miałam wielkie oczekiwania. Na szczęście wszystkie zostały spełnione z nawiązką!

Czytanie tej powieści wiąże się jednocześnie z przeżyciem wielkiej, niezapomnianej przygody. Autorka nigdzie się nie spieszy i snuje swoją powieść w dość spokojnym, powolnym rytmie, ale to jednocześnie nie oznacza, że wieje tutaj nudą. O nie! Ta historia wkrada się do naszego serca i rozumu, płynie w naszych żyłach i sprawia, że losy głównej bohaterki ani przez moment nie są nam obojętne. Wszystko za sprawą dopracowania, bardzo plastycznego stylu autorki oraz jej umiejętności do budowania wielopoziomowych kreacji bohaterów.

Mary Yellan ma zaledwie dwadzieścia trzy lata a już zmaga się z licznymi zmianami w swoim życiu. Właśnie pochowała mamę i sprzedała całą farmę, łącznie z jej dobytkiem. Spakowała jedną walizkę i wyruszyła w drogę. Nic jej przecież już tutaj nie trzyma. Postanawia odwiedzić ostatnią żyjącą krewną, siostrę swojej matki, której nie widziała od lat. Nie spodziewa się, że te odwiedziny odmienią jej życie a o prowadzonej przez męża ciotki oberży mieszkańcy szepczą niepokojące plotki.

Po raz kolejny zagłębiamy się w niepokojącą historię, w której tak naprawdę wszystko może się wydarzyć. Autorka snuje fabułę z pogranicza grozy, która budzi lęk, niepokój oraz zmusza nas do intensywnego myślenia. Tajemnica oraz niedomówienia wiszą w powietrzu i do samego finału nie jesteśmy w stanie przewidzieć jak to się ostatecznie potoczy. Autorka poradziła sobie wzorowo z zagadką, w którą wplątała bardzo dobrze wykreowane, charyzmatyczne i różniące się od siebie postacie udowadniając, że urokliwe małe miasteczka skrywają własne, mroczne sekrety.

To głęboka, zaskakująca, wielopoziomowa powieść na miarę najlepszych z najlepszych. Daphne du Maurier nie zwalnia tempa i po raz kolejny udowadnia, że była mistrzynią w balansowaniu na granicy oraz skutecznym integrowaniu w podświadomość czytelnika. "Oberża na pustkowiu" budzi lęk oraz kusi syrenim śpiewem, by przerzucać kolejne trony i z zapartym tchem czytać o kolejnych niepokojących wydarzeniach. Jak skończy się więc historia Mary? I czy plotki mieszkańców będą miały swoje odbicie w rzeczywistych wydarzeniach? O tym przekonacie się sięgając po jedną z najlepszych książek jakie czytałam.

Książki Daphne du Maurier cechuje niezwykły klimat. Trudno to opisać dokładnie słowami, to po prostu trzeba poznać, sięgając po jedną z jej powieści. Nie inaczej było w przypadku „Oberży na pustkowiu”, która od pierwszych stron oblepiła mnie gęstą atmosferą, wywoływała we mnie poczucie grozy, w którym się rozsmakowałam. To stanowczo historia, której nie cechuje wartka akcja, więc spotka się z uznaniem tych, którzy stawiają możliwość obcowania z dobrą prozą ponad zawiłości fabuły. Choć i w przypadku tej książki, takowych zawiłości nie zabraknie. Autorka bowiem od samego początku wciąga nas w siatkę domysłów, które snujemy podczas lektury. Z każdą przewracaną stroną czujemy zaciskające się na gardle napięcie, które z jednej strony tożsame jest z uczuciem strachu, a z drugiej permanentnego zaciekawienia. I choć zapewne będę w mniejszości, muszę stwierdzić, że „Oberża na pustkowiu” podobała mi się bardziej niż „Moja kuzynka Rachela”. Wszechobecna niepewność, która jednych może irytować, mnie przykuwała do tej powieści jeszcze bardziej. Podobnie jak enigmatyczne postaci, które zdawały się łatwe w interpretacji, a równocześnie były chodzącą tajemnicą, której odkrywanie również wpływało na mój pozytywny odbiór.

Moją szczególną uwagę zwróciło wykreowanie postaci kobiecych. Młoda Mary zdaje się bohaterką stworzoną niejako w opozycji do jej ciotki Patience. Pierwsza z nich pozornie krucha potrafi pokazać w obliczu zagrożenia swoje silne oblicze. Druga niczym bezwolna marionetka egzystuje w cieniu męża tyrana. Obie łączy przemoc. To on — Joss Merlyn, znany w okolicy brutal i przestępca, igra z nimi, znęcając się psychicznie przede wszystkim nad żoną. Mimo że powieść wydana była pierwotnie w 1936 roku, autorka porusza w niej tematy, które są wciąż aktualne. I choć wątek przemocy nie jest przewodni, stanowi jeden z kluczowych elementów, które składają się na, wyczuwalną wyraźnie podczas lektury, grozę.

Podsumowując:

„Oberża na pustkowiu” otula swoim klimatem niczym kornwalijska mgła i prowadzi nas początkowo nieco na oślep w kierunku finału, który dla wielu może okazać się zaskakujący. Choć fabuła książki rozwija się nieśpiesznie, nie sposób nie docenić kunsztu autorki, która z powodzeniem łączy prozę obyczajową z elementami powieści gotyckiej. To opowieść o różnych obliczach zła, które zdaje się czaić na każdym kroku. Osnuta tajemniczością historia, która stanowi swoistego rodzaju psychologiczną grę, jaką autorka prowadzi z czytelnikiem, zabierając go do świata swoich bohaterów.

Marry Yellan właśnie została sama. Pogrzeb matki z którą była bardzo związana zamyka właśnie pewien rozdział jej życia. Czas pożegnać ukochaną farmę i zgodnie z ostatnią wolą rodzicielki wyjechać w nieznane do ciotki Patience.

Siostra matki, za młodu pełna wigoru i młodzieńczej ciekawości mieszka na dalekim odludziu w oberży Jamajka, którą prowadzi jej mąż, Joss Merlyn. Młoda kobieta jeszcze nie wie, że miejsce to jest wyklęte przez okolicznych mieszkańców. Okazuje się bowiem, iż właściciel oberży to znany wszystkim alkoholik i zakapior. Tajemnicze nocne spotkania, szemrane towarzystwo i awantury – Marry nie spodziewała się, że wizyta u ciotki stanie się początkiem życia pełnego niebezpieczeństw…

Muszę to powiedzieć – uwielbiam pióro Daphne du Maurier. „Oberża na pustkowi to piękne połączenie historii mrocznej i pełnej tajemnic z lirycznością i kobiecą siłą. Tajemniczy i przerażający klimat torfowisk, charakterystyczne słownictwo i styl, silna i uległa kobieta, dziedzic i wiejski chłop to cechy, które nadają tej książce jeszcze większego wydźwięku XX wieku.

Obok wątku kryminalnego w książce pojawia się również wątek romantyczny. Obraz młodej, niedoświadczonej ale zakochanej młodej kobiety, która postawiona jest przed wyborem. Czy będzie potrafiła zaufać?

Kolejnym plusem są zwroty akcji, które nadają tempa urozmaicając fabułę. Zakończenie nie było zaskakujące, potwierdziły się moje przypuszczenia, ale nie czuje się zawiedziona. Z książką spędziłam fajny czas i już wiem, że sięgnę po kolejne książki autorki.

Z wielkim zainteresowaniem sięgnęłam po ' Oberżę na pustkowiu' Daphne du Maurier, muszę przyznać, że nie zawiodłam się. Zafascynowała mnie opisana tutaj historia, długi czas nie mogłam oderwać się od książki, w zasadzie do momentu, kiedy ją przeczytałam. Muszę powiedzieć, że Daphne du Maurier ma świetny warsztat literacki. Powiem szczerze, że choć nie należę do ludzi strachliwych, przy czytaniu 'Oberży...', parę razy się przestraszyłam, cieszę się, bo to jedynie pokazuje, że książka wzbudza emocje. Warta przeczytania.

U Daphne du Maurier nie można szukać radosnych treści o lekkim zabarwieniu romantycznym, które cieszą oko uniesieniami i porywami serc. U tej autorki spodziewać się należy dusznego i gęstego jak mgła klimatu, ciężkich, ale szalenie interesujących historii i dreszczu, towarzyszącego im bezsprzecznie. "Oberża na pustkowiu" niepokoi, zaskakuje i wciąga w swoje mroczne kąty.

Zimne, wietrzne i nieprzyjazne kornwalijskie torfowiska, tajemnica wisząca nad oberżą Jamajka i charyzmatyczna, pełna dumy i odwagi młoda kobieta, walcząca z niesprzyjającą sytuacją i mężczyznami.

To, co zwykle urzeka mnie w powieściach du Maurier, to nieprawdopodobne, piękne i wyjątkowo drobiazgowe opisy przyrody. Zachwycające mnogością przymiotników, ale też oddające piękno otaczającego bohaterów świata. A stosowanie ich, to w przypadku autorki swego rodzaju zabieg wyciszający, który ma za zadanie wygładzić fabułę, wprowadzić lekko senny anturaż i snuć opowieść powolną i delikatną, po to, by w kulminacyjnym momencie zaatakować zwrotem akcji i niespodziewanym finałem.

I jak zwykle, jest też solidny watek kryminalny, który przetacza się przez całą powieść wielokrotnie i zaznacza swoją obecność w rozmowach bohaterów czy ich wspomnieniach. Nie jest być może zbyt wyrafinowany czy też oryginalny, ale ciekawy na tyle, by utkać wokół niego niesamowitą opowieść.

Ta powieść hipnotyzuje nie tylko pięknym, lotnym i plastycznym językiem, ale też zmiennymi nastrojami, które autorka poprzetykała jakby pracowała nad wyjątkowo barwnym kilimem. Świetnie też dobierała panującą na zewnątrz aurę i komponowała ją z nastrojami towarzyszącymi głównemu bohaterowi.

Daphne du Maurier to niekwestionowana mistrzyni dwuznaczności i suspensu, która bez skrupułów pakuje czytelnika na łódź, kołysze go raz w lewo, raz w prawo i skłania do myślenia nad teoriami, wątpliwościami i podejrzeniami. Doskonała powieść!

„Oberża na pustkowiu” to najbardziej tajemnicza powieść Daphne du Maurier, która zaintrygowała samego Hitchcocka i zachęciła go do wykonania jej ekranizacji.

Kornwalia. Tajemnicza oberża pośród drogi do nikąd. Młoda kobieta, która wkracza do świata pełnego niebezpieczeństw, a chciała tylko ułożyć swoje życie. Tak w skrócie możemy opisać tę przepięknie wydaną „Oberżę na pustkowiu”.

Już na samym wstępie warto zaznaczyć, że jest to książka dla koneserów prawdziwej klasyki. Nie tylko dlatego, że swojego pierwszego wydania doczekała się w 1935 roku, ale przede wszystkim dlatego, że cała powieść utrzymana jest w stylu klasycznym, z delikatnymi akcentami gotyckimi. Jest to mieszanka literatury pięknej z sensacją oraz kryminałem, a wszystko to opatrzone zostało niesamowitym klimatem. Tajemniczym, dość gęstym i mrocznym. Do tego piękny język, momentami nawet wzniosły sprawiają, że książka nabiera wyjątkowości. Całość wciąga od pierwszej strony i powodowało to, że nie mogłam się oderwać od lektury. Niemniej jednak były momenty nużące przez które warto przebrnąć, aby poznać dokładnie całą historię. Czytanie wymagało ode mnie nie lada skupienia i analizowana przeczytanej treści, jednak zupełnie mi to nie przeszkadzało.

Główna bohaterka mocno mi imponowała. Ciekawość, którą się cechuje sprowadza na nią nie lada kłopoty, a w dodatku pada zauroczeniu mężczyzny, który może wcale nie być taki dobry jak początkowo jej się wydawało. Jednak kobieta nie poddaje się i nie ucieka od problemów. Choć pewnie większość z nas na jej miejscu zabrałaby ciotkę i uciekała gdzie pieprz rośnie. Niezwykła odwaga, męstwo, dążenie do celu, a także cenienie prawdy i sprawiedliwości z całą pewnością jej na to nie pozwalają.

„Oberża na pustkowiu” to książka, która wznieci w was wiele emocji i zmusi do zatrzymania. Jej tajemniczy klimat łapie nas w swoje sidła i nie wypuszcza póki nie przeczytamy ostatniej strony. Książka bardzo mi się spodobała i odnoszę wrażenie, że jest to najlepsza z pozycji w dobytku Daphne du Maurier. Dlatego nie pozostaje mi nic innego jak tylko napisać Wam - polecam!

Jaka książka ostatnio przyciąga wzrok każdej okładkowej sroki? Oczywiście mówię o pięknym wydaniu "Oberży na pustkowiu" z serii butikowej. Cudownie wygląda! A jak z treścią?

Jest to powieść w stylu klasycznym, trochę gotyckim. Atmosfera jest gęsta, pełna tajemnic. A akcja toczy się bardzo statecznie, co muszę przyznać trochę mnie nużyło. Trochę tutaj sensacji, trochę kryminału, ale w tym specyficznym retro klimacie. To dobra historia na długie wieczory. Zajmująca, wymagająca skupienia i uwagi. Autorka kreuje świat w specyficzny sposób, co może być plusem, ale i minusem. Piękny język, pewna wzniosłość i tajemnica, to jej znaki szczególne. I atmosfera, bo to ona tworzy niepowtarzalność powieści.

Gratka dla koneserów literatury pięknej, idealna dla fanów klasycznych powieści.

TAJEMNICZA OBERŻA

O ile samej Daphne du Maurier niektórzy mogą nie kojarzyć, o tyle jej twórczość zapisała się na stałe w kulturze i popkulturze. A to za sprawą takich filmów Hitchcocka, jak „Ptaki” czy „Rebeka” opartych na prozie pisarki. I kolejnym z takim zekranizowanych przez niego dzieł jest „Oberża na pustkowiu”, kolejny dobry thriller / kryminał w dorobku artystki.

Mary Yellan to młoda kobieta na życiowym zakręcie. Po śmierci matki postanawia opuścić rodzinne strony, sprzedaje farmę i rusza w drogę w odwiedziny do ciotki mieszkającej w tytułowej oberży. Nie ma jednak najmniejszego pojęcia, co ją tam czeka. Oberżę każdy omija szerokim łukiem, nikt nie zostaje tam na noc, a w jej murach miejsce mają szemrane interesy. Co czeka tam na Mary?

Proza Daphne du Maurier to proza specyficzna i to trzeba mieć na uwadze. Czytelnik, który ogranicza się tylko do prozy współczesnej, jej lekkiego, często byle jakiego stylu, może poczuć się przytłoczony. Treściwe, rozbuchane pisarstwo, długie, wielokrotnie złożone zdania, kwieciste opisy, wiktoriański niemalże klimat. Tu autorka nie pisze oby tylko coś napisać i jak najszybciej streścić nam akcję, ona bawi się słowami, smakuje je i to się ceni. „Oberża” to literacko produkt satysfakcjonujący, treściwy, wysmakowany. Autorka nie spieszy się z niczym i właśnie takie poprowadzenie fabuły to kolejna znakomita rzecz w tym dziele.

Owszem, przy tej stosunkowo niewielkiej ilości stron trudno jest rzecz, że fabuła toczy się leniwie, a jednak autorka pozwala nam rozsmakować się w treści, buduje dobry klimat, ciekawie wprowadza nas w kolejne wydarzenia i buduje też intrygującą treść. Zamknięta społeczność, balansowanie na granicy thrillera, horroru i opowieści obyczajowej łącza się tu w przyjemną, nastrojową całość. Na znudzenie nie ma miejsca, jest za to i miejsce i czas na zapoznanie nas z bohaterami, światem i wszystkim, co się na to składa. Zaintrygowanie nas, wciągnięcie i doprowadzenie do satysfakcjonującego finału.

W skrócie, znakomita powieść. Nie dla każdego, ale każdemu warta polecenia. Kilkakrotnie już ekranizowana, zarówno przez Hitchcocka, jak i innych twórców, w tym po raz ostatni w 2014 roku jako mini-serial dla BBC, ma już za sobą jak widać solidnie ugruntowaną pozycję. Dlatego warto po nią sięgnąć i poznać. Tym bardziej w tym jakże znakomitym nowym wydaniu.

Niezwykła sensacyjno-kryminalna historia. XIX wieczna Kornwalia a w niej oberża Jamajka, gdzie diabeł mówi dobranoc. Nikt o zdrowych zmysłach się tam nie zapuszcza. Jamajka osadzona jest na pustkowiu. Otaczają ją torfowiska i mocna mgła. Idealny klimat. To tylko przedsmak tego co otrzymacie czytając powieść Daphne du Maurier.

Naszą główną bohaterką jest dwudziestotrzyletnia Mary Yellan. Dziewczyna po śmierci mamy musiała spełnić jej ostatnią prośbę. Musi wyjechać do ciotki. Ma wieść lepsze życie niż jej mama, która przez 17 lat zaharowywała się. I na końcu swojego ciężkiego życia dostała udaru i niestety zmarła. Nasza bohaterka spakowała swój cały dobytek, sprzedała swoje gospodarstwo i pojechała do wujostwa. . Patience zawsze była pierwsza do zabawy. Miała mięciutkie serce. A teraz jest żywym trupem. Nasza Mary doznała szoku, kiedy ją zobaczyła. Musiała się opiekować ciocią, ponieważ jej mąż to bandyta i pijak. Nie jest grosza wart. Nie wiadomo co ciotka w nim widziała. Może omamił ją swoimi oczami. Kobieta chodzi przy nim jak na smyczy. Jest wrakiem człowieka. Tak sobie ją podporządkował, że stała się bardzo lękliwa. Dosłownie zachowuje się jak nie ona. Biedna ciocia Patience. Wujek Joss Merlyn prowadzi oberżę o nazwie Jamajka. Znajduje się ona na drodze między Bodmin a Lauceston. Kiedyś przybywało do niej mnóstwo gości. Jedli i poili swoje konie. Obecnie wszyscy omijają ją szerokim łukiem. Dlaczego? Z tą zagadką będzie musiała zmierzyć się nasz główna bohaterka – a my razem z nią.

Czy uda się Mary ocalić Patience z rąk tyrana? Czy życiu Mary zagraża niebezpieczeństwo? Jej mama myślała, że córka będzie wiodła lepsze życie w mieście – jednak trafiła z deszczu pod rynnę. Myślę, że jakby została na swoim rodzinnym gospodarstwie byłaby mniej narażona na niebezpieczeństwo. Jednak posłuchała ostatniej woli matki i przyjechała do Jamajki. To nie był dobry pomysł. Wkrótce się o tym przekona. Tutaj rządzą zbrodnie i lewe interesy. Jednym słowem w Jamajce i okolicy panuje przestępczość zorganizowana. Co zrobi nasza prawa bohaterka? Czy wyda wuja, czy raczej stanie się jego cichą wspólniczką?

Nie brakuje tutaj również zalotników. Czy nasza Mary wpadnie w ich sidła? Nikomu z nią tak łatwo nie pójdzie. Ona jest silną i waleczną kobietą. Nauczyła się tego od własnej mamy, która przez 17 lat wdowieństwa musiała sobie sama radzić z przeciwnościami losu. Za to Patience jest ich zupełnym przeciwieństwem. Nie potrafi przeciwstawić się własnemu mężowi. Robi dosłownie wszystko czego sobie on zażyczy. Czy jest jeszcze nadzieja dla takiej kobiety? Czy już jest stracona? W sumie na własne życzenie ją to spotkało. To ona za wszelką cenę chciała wyrwać się z domu i zamieszkać w mieście. Spotkała tam swojego przyszłego męża i jest klops. Pewnie w najgorszych koszmarach nie przypuszczała, że spotka ją taki parszywy los. Czy siostrzenica wyrwie ją z tej niewoli? Co się stanie, gdy na drodze Mary staną niewłaściwe osoby?

Moim zdaniem jest to jedna z lepszych powieści Daphne du Maurier. Autorka stworzyła ją w 1935 roku. Moje zdanie poparł również sam Alfred Hitchcock, który postanowił tą historię zekranizować w 1939 roku („Oberża Jamajka”). Swoją drogą chętnie bym obejrzała ten film.

„Oberża na pustkowiu” jest cudownie wydana. Przepiękna, twarda okładka. Po prostu trzeba ją mieć. Uwielbiam serię butikową wydawnictwa Albatros.

Jeżeli uwielbiacie XIX wieczną Kornwalię to koniecznie musicie poznać „Oberżę na pustkowiu”. Powieść, która wciąga i nie daje o sobie zapomnieć. Klimat książki jest bardzo tajemniczy i strasznie mroczny. Polubiłam główną bohaterkę za jej odwagę i męstwo. Mimo przeciwności losu nigdy się nie poddała. Razem z nią wszystko przeżywałam. Do ostatniej strony bałam się o jej los. Na jej miejscu zabrałabym ciotkę i zwiałabym, gdzie pieprz rośnie. A jak to zrobiła Mary dowiecie się po przeczytaniu. Niezwykła fabuła. Akcja miejscami zwalnia. Mimo wszystko „Oberża na pustkowiu” jest godna polecenia.

Czytając tą powieść nie zawiodłam się. Czas poświęcony na tą lekturę nie był czasem straconym. Miejscami miałam wrażenie, że przeniosłam się w świat westernu. Całkiem wspaniałe uczucie.

Z całego serca polecam – „Oberżę na pustkowiu” - #mommy_and_books .

Chcecie poznać western widziany oczami znakomitej pisarki Daphne du Maurier to nie zwlekajcie tylko szybciutko przeczytajcie „Oberżę na pustkowiu” - nie zawiedziecie się.