Oberki do końca świata

Czy wiesz jakie są polskie tańce narodowe?*

🎼Jednym z nich jest oczywiście oberek. Taniec utrzymany w metrum trójdzielnym i szybkim tempie. To właśnie on stał się fundamentem książki @wit_szostak „Oberki do końca świata”.

To nie jeden oberek to wiele opowieści o życiu, codzienności wiejskiej, o historii kilku pokoleń i o nas samych. Pełne realizmu magicznego, który sprawia, że czytelnik wkracza do świata pełnego uroków i niezwykłości, chociażby za sprawą Jakuba Wichra, który „zaczarował swoją wioskę muzyką, aby ta wyłączona została z dziejów świata, z jego niezrozumianych wojen i zawirowań.”

Każdy rozdział to historia innego oberka, który podzielony jest na dwie części A i B, przeplatające się. Część A stanowi jakby refren, który nawraca, bardzo melodyjny i rytmiczny, i który aż chce się zaśpiewać. Część B to opowieść o emocjach, o życiu, o muzyce, która stała się jednym z najważniejszych elementów dla ludzi z tego miejsca, dla całej rodziny Wichrów.

Ubrać w słowa to co autor zawarł w tej książce jest bardzo trudno, to trzeba samemu przeżyć i poczuć. Gwarantuję Ci, że nie będziesz chciała opuszczać tego świata pełnego magii, dźwięków i naszej polskiej tradycji. Tradycji, o której warto pamiętać, a niestety ta odchodzi w niepamięć. Na szczęście Wit Szostak ujął ją w słowa, piękne i poetyckie, i na zawsze już pozostanie zapisana. To świat, który dzięki autorowi stał się nieśmiertelny. I tak ważny dla nas, dla naszego rodzimego folkloru. To opowieść o emocjach, które towarzyszą każdemu człowiekowi, o życiu, przemijaniu, śmierci, smutku, radości.

Daj się ponieść tej niezwykłej melodii i wiruj w rytm oberków!

🎵 „Jeden raz, raz jeden czas na chwilę ruszył.

Jeden raz, raz jeden płot bezczasu skruszył.

Historia do wsi wkroczyła, bezczas naruszyła.”

*oberek, polonez, krakowiak, kujawiak, mazur

Co tu dużo mówić, kiedy ta książka mówi sama za siebie?

Rokiciny to niewielka wieś w powiecie radomszczańskim, ukryta przed czasem, wojenną zawieruchom i przed zmianami. Rokicińscy muzykanci, grają najpiękniejsze na świecie oberki po zabawach i weselach a świat, z każdym pociągnięciem smyczka nabiera barw.

„Wichry wszystkie grały i wszystkie skrzypiały.”

W rodzinie Wichrów zawsze grało się na skrzypcach, a czas odmierzały kolejne zabawy i kolejne koncerty. Nic jednak nie trwa wiecznie, los nie oszczędza nawet tych, którzy tak pięknie przygrywają mu do tańca. Bezlitosny czas dociera w końcu i do wsi ukrytej między lasami i dzień po dniu zaczyna zacierać granice między życiem a śmiercią. Po weselach panoszą się nowocześni muzykanci z innymi piosenkami i innymi instrumentami. Choć jeszcze wczoraj wiejskie kapele cięły oberki i popijały bimber, dziś nikt już nie chce ich słuchać. Idzie nowe, a jak wiadomo nowe jest największym wrogiem starego.

I gdyby ktoś mnie dziś zapytał, jakie oberki są najpiękniejsze, jako żywo powiedziałbym, że rokicińskie, choć żadnego nie słyszałam. Bo choć w Oberkach do końca świata prawda miesza się z fikcją, to do Rokicin mam dosłownie jak przez miedzę.

Niesamowita, magiczna, piękna i łamiąca serce. Taka właśnie jest ta książka, czytając o przemijaniu muzyki ludowej i jej wiernych muzykantów, poznając tradycje i topografie wsi czułam się jakbym zjechała do domu, a każdy kolejny muzykant odchodzący z tego świata i każdy zapomniany oberek kradł mi kawałek duszy. Upałkałam się jak dziecko, bo magia zawarta w słowach sprawiała, że czułam się częścią tamtego świata i każdego opłakiwałam jak utraconego przyjaciela.

Nawet nie próbuję tłumaczyć swoich uczuć, bo jak? Wit Szostak stworzył arcydzieło, w którym zaklął rokicińskie oberki, żeby już zawsze kołysały duszami czytelników.

Daje 10/10, choć gdyby skala była większa, i tak dałabym wszystkie możliwe punkty. Ta książka śpiewa do czytelnika równym rytmem bębenka i płacze tęsknym zawodzeniem skrzypiec. Poetycki język, wierszowane wstawki i barwny świat polskiej wsi tworzą niezwykły, zaklęty w czasie obraz Rokicin.

„…do Rokicin drogich, do Rokicin błogich…”

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Powergraph

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

#współpracabarterowa

Co to była za książka… Poezja napisana prozą. Choć smutna. W “Oberki do końca świata” Wit Szostak zabiera mnie do nieznanej wsi gdzie pewna rodzina gra oberki na weselach. I opowiada o tej rodzinie, o ich sąsiadach, o troskach, tęsknotach. I o radościach, choć jest ich niewiele. Wichrowie żyją sobie w tej maleńskiej wsi Rokiciny i czas ich omija. Przed wojną, w czasie wojny, po wojnie, po różnych perypetiach i zawieruchach oni żyją tak obok. Omija ich ten niebezpieczny czas. Tam rodzą się, żyją, umierają a zawsze towarzyszy im ten niezmienny takt. Ten rytm oberka. Niespieszna, wspaniała muzyka. Muzyka zapomniana, kręci się, kręci. Tylko dać się ponieść temu rytmowi, niech świat się kręci, ja wysiadam. I czytam. Polecam Wita Szostaka. I jego “Oberki do końca świata”.